Дэниел Тодд Паттерсон: Американ теңіз офицерінің өмірі мен қызметі
Daniel Patterson (naval officer)
Дэниел Тодд Паттерсон (1786-1839) – АҚШ Әскери-теңіз күштері офицері. Француз соғысы, Бірінші Барбария соғысы, 1812 жылғы соғыста қатысқан. Ирландиядан иммигрант.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің офицері (1786–1839)
US Navy officer (1786–1839)
Дэниел Тодд Паттерсон (6 наурыз 1786 – 25 тамыз 1839) Франциямен болған Квази соғысы, Бірінші Барбарий соғысы және 1812 жылғы соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен офицер болды.
Daniel Todd Patterson (March 6, 1786 – August 25, 1839) was an officer in the United States Navy during the Quasi War with France, the First Barbary War, and the War of 1812.
Ерте өмір
Паттерсон Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағында дүниеге келген. Ол Джон Паттерсон мен Кэтрин (Ливингстон) Паттерсонның (1744–1832) ұлы еді. Оның әкесі, Принс-Эдвард аралының (кейіннен Сент-Джон аралы деп аталған) тұңғыш корольдік губернаторы Уолтер Паттерсонның кіші інісі болды. Джон мен Уолтер 1750 жылдары Ирландияның Донегал графтығындағы Рамелтон немесе Ратмуллан қалаларынан Америкаға келді және француз-үнді соғысында британ армиясында қызмет етті. Оның әкесінің әкесі Роберт Ливингстон, Ливингстон иелігінің үшінші лорды болған. Оның анасының қарындасы Мэри Ливингстон, құрметті заңгер, патриот, Нью-Йорк саясаткері және судья болған Джеймс Дьюэннің әйелі еді.
Patterson was born on Long Island, New York. He was a son of John Patterson and Catherine ( Livingston) Patterson (1744–1832). His father was a younger brother of Walter Patterson, who was the first Royal Governor of Prince Edward Island (then named St. John's Island). John and Walter came to America in the 1750s from Ramelton or Rathmullan, County Donegal, Ireland, and served in the British Army in the French and Indian War. His paternal grandfather was Robert Livingston, 3rd Lord of the Livingston Manor. His maternal aunt, Mary Livingston, was the wife of James Duane, a respected lawyer, patriot, New York politician, and judge.
Мансап
1799 жылдың 11 маусымында «Делавэр» атты соғыс кемесіне қатысып, француз каперлері мен әскери кемелеріне қарсы Батыс Үнді аралдарында 1800 жылдың тамызына дейін теңіз шабуылдары жасады. 1800 жылдың 20 тамызында мичман болып тағайындалды (кейін ордер өзгертілді, ол алғашқы тіркелген күнінен бастап, 1799 жылдың 11 маусымынан бастап саналады). Соғыстан кейін, президент Адамс қол қойған, 1801 жылдың 3 наурызындағы Бейбітшілік кезеңі заңына сәйкес Әскери-теңіз күштерінде қалған мичмандардың бірі болды. Франциямен соғыс аяқталғаннан кейін теңіз оқуын жалғастырды, содан кейін Триполидің тұсында «Констелляция» және «Филадельфия» кемелерінде блокадада болды. 1803 жылдың 13 қазанында Уильям Бэйнбридж басқарған «Филадельфия» кемесі тұтқынға түскен кезде ол тұтқынға алынды, кеме Триполи жағалауындағы белгісіз рифке тірелген болатын. Ол екі жақ арасындағы бейбіт келісімге қол қойылғаннан кейін 1805 жылы босатылды. Үйіне оралғаннан кейін, ол өзінің келесі жылдарының көп бөлігін Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында өткізді, онда 1812 жылғы соғыс басталғаннан кейін қолбасшылыққа ие болды. 1807 жылы лейтенант атағына көтерілді. 1808 жылдың 21 наурызында капитан Дэвид Портердің басшылығымен Нью-Орлеан станциясына баяндама беруге бұйрық берілді. Ол 1810 жылдың қаңтар айынан 1811 жылдың ақпан айына дейін Миссисипи штатының Натчес қаласында орналасқан канонерлік қайықтар флотилиясын жартылай тәуелсіз басқарды. 1813 жылдың 24 шілдесінде Паттерсон лейтенанттан командирге көтерілді. 1813 жылдың 18 қазанында оған Нью-Орлеандағы Әскери-теңіз станциясының басшылығы тапсырылды. 1814 жылдың 16 қыркүйегінде Паттерсон полковник Джордж Т. Росспен бірлесіп Баратариа шығанағындағы пират Жан Лаффиттің базасына шабуыл жасап, алты шхуна мен басқа да кіші кемелерді жаулап алды. Сол айда ол Эндрю Джексонның өзінің бірнеше теңіз күштерін Мобил шығанағына жіберу туралы өтінішін қабылдамады, себебі Паттерсон олардың ағылшын флотының басым күштерімен тоқтатылатынын білді. Паттерсонның теңіз күштері алты канонерлік қайықтан, шхунадан, шлюптан, сондай-ақ «USS Carolina» (1812) және «USS Louisiana» (1812) кемелерінен тұрды. Британдықтардың Нью-Орлеанға қарсы жоспарларын шабуылдан екі ай бұрын болжаған Паттерсон, Джексон емес, қаланы қорғауға бірінші болып дайындалды. Нью-Орлеан шайқасындағы американдықтардың жеңісі Джексонның шеберлігінен гөрі оның көрегендігі мен дайындығының нәтижесі болды. Ол күшейту келгенше жауды ұстап тұрды, содан кейін Миссисипи өзенінің оң жағалауындағы бекіністерді қорғауға артиллериялық қолдау көрсетті. Джексон жоғары бағалаған Паттерсон Конгрестен алғыс хат алды және 1815 жылдың 28 ақпанында капитандыққа көтерілді. Паттерсон 1824 жылға дейін оңтүстік станцияларында қызмет етті. Денсаулығы нашарлағандықтан Томас Макдонау «Конституция» кемесінің басшылығынан бас тартты, содан кейін Паттерсон басшылықты өз мойнына алды және флот капитаны және Комодор Джон Роджерстің Жерорта теңізі эскадрильясының командирі болды. 1828 жылы үйіне оралғаннан кейін ол үш Әскери-теңіз комиссарының бірі болып тағайындалды. Ол 1832-1836 жылдар аралығында Жерорта теңізі эскадрильясының басшысы болды. Содан кейін ол 1836 жылы Вашингтон Әскери-теңіз кемесінің басшылығын қабылдады, ол 1839 жылдың 25 тамызында Вилмингтонда қайтыс болғанға дейін осы лауазымда болды. Дэниел Тодд Паттерсон және оның әйелі Вашингтондағы Конгресс зиратында жерленген. Роланд Гулдтың «Гулдтың өмірі, бұрынғы соғыс кемесінің матросы» (1867) кітабы, Вашингтон Әскери-теңіз кемесі кітапханасының веб-сайтында, Комодор Паттерсонның өлімі туралы бірінші қолдан жазбаны қамтиды деп хабарлайды.
As acting midshipman, he joined the sloop of war Delaware, June 11, 1799, to cruise against French privateers and warships in the West Indies to August 1800. Appointed a midshipman on August 20, 1800 (warrant subsequently altered to take rank from date of his original entry, June 11, 1799). After the war, was one of the midshipmen retained in the Navy under the Peace Establishment Act, signed by President Adams in one of his last official acts, on March 3, 1801. On close of the Quasi War with France, he resumed nautical studies, then had blockade duty off Tripoli in Constellation and Philadelphia. On October 13, 1803, he fell prisoner upon capture of Philadelphia, commanded by William Bainbridge, when the vessel ran aground on an uncharted reef off the coast of Tripoli, and remained a captive until his release after the signing of a peace treaty between the two sides in 1805. Upon returning home, he spent much of his following years on station at New Orleans, Louisiana, where he took command after the outbreak of the War of 1812. He was promoted to Lieutenant in 1807. On March 21, 1808, he was ordered to report to the New Orleans station, under the command of Captain David Porter. He was in semi independent command of a flotilla of gunboats based in Natchez, Mississippi from about January 1810 to February 1811. On July 24, 1813, Patterson was promoted from Lieutenant to Master Commandant. On October 18, 1813, he was given command of the Naval Station at New Orleans. On September 16, 1814, Patterson raided the base of the pirate Jean Laffite at Barataria Bay, in cooperation with Colonel George T. Ross, capturing six schooners and other small craft. In that same month, he refused Andrew Jackson's request to send his few naval units to Mobile Bay where Patterson knew they would be bottled up by a superior British fleet. Patterson's naval assets were limited to six gunboats, a schooner, a sloop, as well as the USS Carolina (1812) and USS Louisiana (1812). Foreseeing British designs against New Orleans almost two months before their attack, Patterson, not Jackson, was the first to prepare to defend the city. The American victory at the Battle of New Orleans resulted as much from his foresight and preparations as from Jackson's able fighting. delayed the enemy until reinforcements arrived, then gave artillery support in defense of the fortifications on the right bank of the Mississippi. Patterson, highly commended by Jackson, received a note of thanks from Congress, and was promoted to Captain on February 28, 1815. Patterson remained on the southern stations until 1824. Because of failing health, Thomas Macdonough relinquished command of Constitution whereupon Patterson then assumed command and became fleet captain and commander of this flagship in Commodore John Rodgers' Mediterranean Squadron. Returning home in 1828, he was appointed one of the three Navy commissioners. He commanded the Mediterranean Squadron from 1832 to 1836. He then took command of the Washington Navy Yard in 1836, an office he held until his death at Wilmington, Delaware, August 25, 1839. Daniel Todd Patterson and his wife are buried in Congressional Cemetery, Washington, D. C.
The Life of Gould, an Ex Man of War's Man, by Roland Gould (1867), noted on a website of the Navy Department Library at the Washington Navy Yard, purportedly contains a first person account of the death of Commodore Patterson.
Санаты
Паттерсонды дұрыс "комодор" деп атауға болады, бірақ ол әскери-теңіз қызметінде болған жылдары бұл иерархиялық "қатар" атақтарының бірі емес еді. Керісінше, "комодор" атағы екі немесе одан көп кемелерден тұратын флотқа қолбасшылық ететін кез келген офицерге қолданылды, офицердің сол кездегі "қатар" атағына қарамастан, сондай-ақ офицердің флоттағы кемелердің біріне де қолбасшылық ету қос міндетін атқара ма, атқармай ма, оған қарамастан. Осылайша, Паттерсон Нью-Орлеан шайқасы кезінде коммодор болды, себебі ол кемелер флотына басшылық етті, тіпті ол шайқастан кейін ғана капитандық "қатар" атағына көтерілді. Ол Жерорта теңізі эскадрильясына қолбасшылық еткен кезде қайтадан коммодор атанды. Паттерсон ешқашан адмирал болған жоқ, өйткені оның заманында АҚШ әскери-теңіз күштеріндегі ең жоғары "қатар" атағы капитан болды; адмирал атағы аристократия мен монархияға жақын саналды және Азамат соғысына дейін АҚШ әскери-теңіз күштерінде "қатар" атағына айналмады.
Although Patterson is properly called a "Commodore", during his years in the Navy this was not one of the hierarchical "line" ranks. Instead, "Commodore" applied to any officer in command of a fleet of two or more ships, regardless of the officer's "line" rank at the time, and regardless of whether the officer also held the dual role of commanding officer of one of the ships in the fleet. Thus Patterson was a Commodore at the time of the Battle of New Orleans because he commanded a fleet of ships, even though he was not promoted to the "line" rank of Captain until after the battle. He again became a Commodore when in command of the Mediterranean Squadron. Patterson was never an Admiral because in his day the highest "line" rank in the US Navy was Captain; the title Admiral was felt to smack of aristocracy and royalty, and did not become a "line" rank in the US Navy until the Civil War.
Жеке өмір
Паттерсон Джордж Энн Поллокқа (1787–1851), Жаңа Орлеан қаласының тұрғыны, Джордж Поллок пен Кэтрин (Йейтс) Поллоктың қызына үйленген. Оның әкесі де, атасы да, Ричард Йейтс, Нью-Йоркте сәтті саудагерлер болды, олардың «Йейтс & Поллок» фирмасы шамамен 1800 жылы француз каперлері кемелерін және жүктерін тартып алған кезде қызметін тоқтатты. Поллок Жаңа Орлеанға көшті, онда оның ағасы Оливер Поллок, революция кезіндегі патриоттардың қаржыландырушысы, бизнесмен болып жұмыс істеген. Дэниел мен Джордж Энн бірге келесі балалардың ата-анасы болды:
Patterson was married to George Ann Pollock (1787–1851) of New Orleans, a daughter of George Pollock and Catherine ( Yates) Pollock. Both her father and grandfather, Richard Yates, were successful merchants in New York, with their firm Yates & Pollock who were driven out of business around 1800, when their ships and cargoes were seized by French privateers during the Quasi War. Pollock moved to New Orleans, where his uncle Oliver Pollock, a financier of patriot operations during the Revolution, had been in business. Together, Daniel and George Ann were the parents of:
Гриффит Э. Паттерсон (1810–1837), Цинциннатидегі Огайо медициналық колледжінде оқып жүргенде жас жасында қайтыс болды. Карли Поллок Паттерсон (1816–1881), Солтүстік Каролинадан АҚШ өкілі Джозеф Пирсонның қызы Элизабет Пирсонға үйленген. Томас Хармон Паттерсон (1820–1889), Мария Монтресор Уэйнрайтқа (1823–1881) үйленген, ол полковник Роберт Дьюар Уэйнрайттың қызы, Ричард Уэйнрайттың қарындасы және командир Джонатан Мейхью Уэйнрайттың туысы. Элиза Кэтрин Паттерсон (1815–1884), Александр Даллас Бачтың ағасы Джордж Миффлин Бачқа үйленген. Джордж Энн Паттерсон (1818–1893), 1839 жылы Осман империясының АҚШ-тың резиденциялық министрі Дэвид Портердің ұлы адмирал Дэвид Диксон Портерге үйленген. Паттерсон 1839 жылдың 25 тамызында қайтыс болды.
Griffith E. Patterson (1810 1837), who died a young death while attending Medical College of Ohio, at Cincinnati College. Carlile Pollock Patterson (1816–1881), who married Elizabeth Pearson, a daughter of U. S. Representative from North Carolina Joseph Pearson. Thomas Harmon Patterson (1820–1889), who married Maria Montresor Wainwright (1823–1881), a daughter of Col. Robert Dewar Wainwright, sister of Richard Wainwright, and cousin of Commander Jonathan Mayhew Wainwright. Eliza Catherine Patterson (1815–1884), who married George Mifflin Bache, a brother of Alexander Dallas Bache. George Ann Patterson (1818–1893), who married Adm. David Dixon Porter, a son of U. S. Minister Resident to the Ottoman Empire David Porter, in 1839. Patterson died on August 25, 1839.
Атаулар ауыстырылуы
АҚШ Әскери-теңіз күштерінде үш кеме оның құрметіне Паттерсон деп аталды. Нью-Орлеан қаласында Миссисипи өзенінің батыс жағалауында, дамбаға жақын жерде Паттерсон драйві бар, бұл көбінесе 1812 жылғы соғыстағы қызметі үшін Коммодор Паттерсонның есімімен аталған.
Three ships in the United States Navy have been named Patterson for him. There is a Patterson Drive in New Orleans, on the west bank of the Mississippi River, close to the levee, which in all likelihood was named for Commodore Patterson because of his War of 1812 service there.