Кіріспе
1862 жылғы Американдық Азамат соғысының шайқасы
1862 жылғы Американдық Азамат соғысының Нью-Маркет жолындағы шайқасы
Американдық Азамат соғысының шайқасы
Генерал Роберт Ли Солтүстік Вирджиния армиясының конфедерациялық дивизияларына, генерал-майорлар Бенджамин Гугер, Джеймс Лонгстрит және А. П. Хиллдің жетекшілігімен, Глендейл (немесе Фрейзер фермасы) маңынан өтіп бара жатқан одақтық генерал-майор Джордж Б. Макклелланның Потомак армиясына жиналуға бұйрық берді. Олардың мақсаты – одақтық армияны қанаттан шауып алып, толығымен жою болды. Потомак армиясы Гейнс Милл шайқасындағы шабуылдан кейін Чикахомини өзенінен Джеймс өзеніне шегініп, Ақ емен батпағынан шығып келе жатқанда, Глендейл қиылысына жақындағанда оң қанатын батысқа бұрып, оңтүстікке қарай жылжуға мәжбүр болды. Лидің мақсаты – Глендейл қиылысы маңында Потомак армиясына дивизияларының көп бағыттан шабуыл жасауы еді, онда одақтың қорғаушыларының алғы шебі көбінесе дайындықсыз ұсталды. Ли жоспарлаған үйлестірілген шабуыл Хьюгердің қиындықтары мен генерал-майор Томас Дж. "Стоунволл" Джексонның белсенсіздігінен қалып қойды. Бірақ Лонгстрит пен Хиллдің Глендейл қиылысы маңында жасаған сәтті шабуылдары Уиллис шіркеуі маңындағы одақтың қорғанысын бұзып, сызықты уақытша жарып өтті. Одақтың қарсы шабуылдары жарықтарды жауып, конфедераттарды кері шегіндірді, олардың Уиллис шіркеуі/Квакер жолы бойындағы шегіну сызығына жасаған шабуылын қатал қолға-қол соғыс арқылы тойтарды. Глендейлдің солтүстігінде Хьюгердің ілгерілеуі Чарльз Сити жолында тоқтатылды. Ақ емен батпағы көпірінің жанында Джексон басқарған дивизиялар бір мезгілде одақтың бригадирі генерал Уильям Б. Франклиннің корпусымен Ақ емен батпағында тоқтатылды. Глендейлдің оңтүстігінде, Малверн төбесі маңында конфедерация генерал-майоры Теофилус Х. Холмс Түркия көпірінде одақтың сол қанатына шабуыл жасауға әлсіз тырысты, бірақ кері қайтарылды. Бұл шайқас Ли үшін одақ армиясын Джеймс өзенінің қауіпсіздігінен бөліп алудың ең жақсы мүмкіндігі болды, бірақ федералдық желіні екіге бөлу әрекеті сәтсіз аяқталды. Потомак армиясы Джеймс өзеніне сәтті шегінді және сол түні одақ әскері Малверн төбесінде берік позиция алды.
the 1862 American Civil War battle on New Market Road
the American Civil War battle
General Robert E. Lee ordered his Confederate divisions of the Army of Northern Virginia, under the field command of Major Generals Benjamin Huger, James Longstreet, and A. P. Hill, to converge upon Union Major General George B. McClellan's retreating Army of the Potomac in transit in the vicinity of Glendale (or Frayser's Farm), attempting to catch it in the flank and destroy it in detail. The Army of the Potomac was moving out of the White Oak Swamp on a retreat from the Chickahominy River to the James River following the perceived defeat at the Battle of Gaines' Mill; as the Union Army approached the Glendale crossroad, it was forced to turn southward with its right flank exposed to the west. Lee's goal was to thrust a multi pronged attack of his divisions into the Army of the Potomac near the Glendale crossroad, where a vanguard of Union defenders was caught largely unaware. The coordinated assault envisioned by Lee failed to materialize due to difficulties encountered by Huger and unspirited efforts made by Major General Thomas J. "Stonewall" Jackson, but successful attacks made by Longstreet and Hill near the Glendale crossroad penetrated the Union defenses near Willis Church and temporarily breached the line. Union counterattacks sealed the breach and turned the Confederates back, repulsing their attack upon the line of retreat along the Willis Church/Quaker Road through brutal close quarters hand to hand fighting. North of Glendale, Huger's advance was stopped on the Charles City Road. Near the White Oak Swamp Bridge, the divisions led by Jackson were simultaneously delayed by Union Brigadier General William B. Franklin's corps at White Oak Swamp. South of Glendale near Malvern Hill, Confederate Major General Theophilus H. Holmes made a feeble attempt to attack the Union left flank at Turkey Bridge but was driven back. The battle was Lee's best chance to cut off the Union Army from the safety of the James River, and his efforts to bisect the Federal line failed. The Army of the Potomac successfully retreated to the James, and that night, the Union army established a strong position on Malvern Hill.
Әскери жағдай
Жеті күндік шайқастар 1862 жылғы 25 маусымда Оук Гроув шайқасында Одақтың шабуылымен басталды, бірақ Ли 26 маусымда Бивер Дам Крик (Механиксвилл) шабуылдарын бастаған кезде Макклеллан бастаманы тез жоғалтты. 27 маусымда Гейнс Милл, 27 және 28 маусымда Гарнетт және Голдинг фермаларындағы шағын қақтығыстар, сондай-ақ 29 маусымда Савидж стансасындағы Одақтың артқы күзетшісіне жасалған шабуыл болды. Макклелланның Потомак армиясы Джеймс өзеніндегі Харрисонның қонысының қауіпсіздігіне қарай шегінуін жалғастырды. Гейнс Миллден кейін Макклеллан әскеріне кері шегіну бағыттары бойынша нақты нұсқаулар бермеді және екінші қолбасшыны тағайындамады. Бригадир генерал Фитц Джон Портер басқаратын V корпустың басым бөлігі Малверн төбесін басып алуға көшті, ал Потомак армиясының қалған төрт корпусы кері шегіну кезінде дербес әрекет етті. Әскердің көп бөлігі 30 маусымда түске дейін Уайт-Ок батпағын кесіп өте алды. Армияның үштен бірі Джеймс өзеніне жетті, ал қалғаны әлі де Уайт-Ок батпағы мен Глендейл арасында жол жүріп жатты. (Глендейл – Чарльз Сити, Нью-Маркет/Лонг Бридж және Квакер [немесе Уиллис шіркеуі] жолдарының қиылысындағы шағын елді мекеннің атауы. Макклеллан сол күні таңертең марш бағытын тексергеннен кейін оңтүстікке қарай USS Galena бронекатеріне отырды. Ақ дуға батпағынан шығып, Батысқа қарай Ұзақ көпір / Жаңа базар жолымен Потомак армиясының бөлімдері Джеймс өзеніне қарай Глендейл жол торабына жақын 90 градусқа оңтүстікке бұрылды, сондықтан бұл осал торап негізгі қорғаныс маңызы бар нысана болды. Потомак армиясын транзит кезінде қорғау үшін Макклелланның корпус командирлері дивизияларды Квакер және Чарльз Сити жолдары бойында солтүстік-оңтүстік бағытта қорғаныс позициясына орналастырды. Ли өз Солтүстік Вирджиния армиясына кері шегініп жатқан Одақ күштеріне жиналуға бұйрық берді, олар жеткіліксіз жол желісінде қиын жағдайға түсті. Жалпы басқару үйлесімділігі болмаған Потомак армиясы үздіксіз, бүлінген қорғаныс шебін ұсынды. Джексонға Уайт-Ок батпағы арқылы өту кезінде Одақтың артқы күзетшілеріне қысым көрсетуге бұйрық берілді, ал Ли әскерінің басым бөлігі, шамамен 45 000 адам, Глендейлде Потомак армиясына оңтүстік-батысқа қарай 3 шақырым (км) қашықтықта кері шегіну кезінде шабуыл жасап, оны екіге бөлді. Хугер дивизиясы Карл Сити жолында 5 шақырым (км) жүріп өткеннен кейін бірінші соққы беруі керек еді, оны Лонгстрит және А. П. Хилл қолдады, олардың дивизиялары батысқа қарай 11 шақырым (км) жерде орналасқан. Холмс Малверн төбесінің маңында шегініп келе жатқан Одақ әскерлеріне артиллериялық оқтармен шабуыл жасауды тапсырды.
Шайқас
Жеті күндік шайқастың көпшілігі сияқты, Лидің күрделі жоспары далалық қолбасшылары тарапынан нашар орындалды. Хугер Чарльз-Сити жолындағы құлатылған ағаштарға кедергілігінен қиналды, бұл бригада генерал Генри В. Слокум дивизиясының пионерлерінің күш-жігерінің нәтижесі болды. Жолды тазартудың орнына, Хугер өз әскерлеріне қалың орман арқылы жаңа жол салуға бірнеше сағат жұмсады, бұл оқиға "Басқыштар шайқасы" деп аталды. Ол басқа маршрутты таңдамады және қарсы шабуылдан қорқып, шайқасқа қатыспады. Сағат 16:00-ге қарай Ли генерал-майор Джон Б. Магрудерге Холмспен бірігіп, Ривер Роуд бойымен Мальверн төбесіне, Одақ желісінің сол жақ фланкіна шабуыл жасауға бұйрық берді, содан кейін Лонгстритке көмектесуге бұйрық берді; нәтижесінде Магрудер дивизиясы күні бойы қарсы жүріс жасады. Джексон баяу жылжып, күні бойы арықтың солтүстігінде болды, Белі дуабасы шайқасында Франклиннің VI корпусына шабуыл жасауға тырысып, жауды кері шегіндіруге көмектесті, бірақ жақын маңдағы жеткілікті броды бар болса да, қираған көпірді қайта құруға тырысты. (Жақындағы Аңғар кампаниясындағы керемет жеңістеріне қарамастан, немесе мүмкін сол кампаниядан шаршағандықтан, Джексонның Жеті күндік шайқасқа қосқан үлесі баяу орындалумен және дұрыс шешім қабылдамаумен тоңдырылды.) Джексонның қатысуы Чарльз-Сити жол торабын қорғаған бригада генерал-майор Джон Седжвиктің үш бригадасының екеуінің солтүстікке жылжуына себеп болды. Сонымен қатар, Глендейл маңындағы Одақ әскері де алғашқы орналасуында сүрінді; 29 маусым күні кешке V корпустың үшінші дивизиясына, бригада генерал Джордж А. Макколлдың басқаруымен, сол бағыттағы Конфедерация шабуылын тоқтату үшін Глендейл қиылысының алдында қорғаныс позициясын алуға бұйрық берілді. Қараңғыда нашар жолдармен баяу жылжудың нәтижесінде Макколл дивизиясының бригадалары адасып, қиылысты асып кетті, тек 30 маусымның таңертеңгі сағаттарында мақсаттарына жетпегенін түсінді. Глендейлге кері қайтқан дивизия таңертеңгі сағат 2-де келді. Лонгстрит пен Хилл Хугердің күтілетін шабуылын күткен кезде Лонгстрит алыстағы белгісіз артиллерия оғын үйлестірілген шабуылды бастау сигналы деп түсіндірді. Ол Макколлдың қатарына артиллериямен шабуыл жасады, ал Макколлдың артиллериясы тез арада қарсы батареяға от ашты. Кейінірек және Ли жоспарлағандай үйлестірілген түрде басталмағанымен, А. П. Хилл мен Лонгстриттің дивизияларының (Лонгстриттің жалпы басқаруымен) біріктірілген шабуылдары Лидің негізгі Одақ күштеріне шабуыл жасау бұйрығын орындаған жалғыз бөлімшелер болды. Лонгстриттің 20 000 адамына Югердің немесе Джексонның Конфедерация дивизиялары қосылмады, олардың 4,8 км радиуста шоғырланғанына қарамастан. Лонгстриттің әскерлері 40 000 адамнан тұратын, Глендейл қиылысының солтүстігінде және оңтүстігінде 3,2 км доғада орналастырылған, бірақ ұрыс-керістің басым бөлігі Макколлдың Пенсильвания резервтері дивизиясының (V корпустың үшінші дивизиясы) ұстаған позициясына, Фрейзердің фермасының батысында және Уиллис шіркеуінің солтүстігінде 6 000 адам. (Ферма қазір Р. Нелсонға тиесілі болса да, көптеген жергілікті тұрғындар оны әлі де Фрейзердің фермасы деп атайды.) Макколлдың дивизиясы үш бригададан тұрды: бригада генерал Джордж Г. Мидтің екінші бригадасы оң жақта, бригада генерал Трумэн Сеймурдың үшінші бригадасы сол жақта, ал бригада генерал Джон Ф. Рейнольдстың бірінші бригадасы (қазір полковник Сенека Г. Симмонс Рейнольдстың Гейнс Миллде тұтқындалғаннан кейін Боутсвейн батпағындағы оқиғадан кейін) резервте болды. Сондай-ақ, Макколлдың Пенсильвания ерікті жаяу әскер полктері мен 1-ші Пенсильвания артиллериясының екі батареясы полковник Генри Ханттың Потомак артиллерия резервінің артиллериясының үш бөліміне қосылды: капитан Отто Дидериктің А батареясы, 1-ші батальон, Нью-Йорк жеңіл артиллериясы, капитан Джон Книэримнің С батареясы, 1-ші батальон, Нью-Йорк жеңіл артиллериясы және Регулярлық армия ротасы, лейтенант Алансон М. Рандолдың E & G батареясы, 1-ші АҚШ артиллериясы, Гейнс Миллде басып алынған 5-ші АҚШ артиллериясының С батареясын, капитан Генри Де Харттың басқаруымен алмастырды. Шабуылда солтүстіктен оңтүстікке қарай үш Конфедерация бригадасы жіберілді: бригада генерал Кадмус М. Уилкокс, полковник Мика Дженкинс (Андерсон бригадасы) және бригада генерал Джеймс Л. Кемпер. Лонгстрит оларды бірнеше сағат бойы біртіндеп алға жылжытты, ал олар жердің қиындығы мен өскен орманнан қатты кедергі көрді. 14-ші Алабама пехотасы...
At 2 p. m., while Longstreet and Hill waited for the sounds of Huger's expected opening assault, Longstreet interpreted distant unidentified cannon fire as the signal to begin the coordinated attack. He opened upon McCall's line with his artillery, and McCall's artillery soon returned counter battery fire. Although belated and not initiated in the coordinated fashion as Lee planned, the combined assaults by the divisions of A. P. Hill and Longstreet (under Longstreet's overall command) would be the only units to follow Lee's order to attack the main Union concentration. Longstreet's 20,000 men were not joined by the Confederate divisions of Huger or Jackson, despite their concentration within a 3 mile (4.8 km) radius. Longstreet's troops assaulted the disjointed Union line of 40,000 men, arranged in a 2 mile (3.2 km) arc north and south of the Glendale intersection, but the brunt of the fighting centered on the position held by McCall's Pennsylvania Reserves division (Third Division of the V Corps), 6,000 men just west of Frayser's Farm and north of Willis Church. (Though the farm was now owned by R. H. Nelson, many locals still called it Frayser's Farm.) McCall's division consisted of three brigades: Brigadier General George G. Meade's Second Brigade deployed on the right, Brigadier General Truman Seymour's Third Brigade deployed on the left, with the First Brigade of Brigadier General John F. Reynolds (presently commanded by Colonel Seneca G. Simmons following Reynolds's capture at Boatswain's Swamp after Gaines' Mill) held in reserve to the rear of center. Also attached to McCall's division of Pennsylvanian volunteer infantry regiments and two batteries of the 1st Pennsylvania Artillery were three units of artillery from the Colonel Henry Hunt's Army of the Potomac's Artillery Reserve: Captain Otto Diederich's Battery A, 1st Battalion, New York Light Artillery, Captain John Knieriem's Battery C, 1st Battalion, New York Light Artillery, and a Regular Army company, Lieutenant Alanson M. Randol's Battery E & G, 1st U. S. Artillery, replacing Captain Henry De Hart's Battery C, 5th U. S. Artillery which had been overrun at Gaines' Mill. Three Confederate brigades were sent forward in the assault, from north to south: Brigadier General Cadmus M. Wilcox, Colonel Micah Jenkins (Anderson's Brigade), and Brigadier General James L. Kemper. Longstreet ordered them forward in a piecemeal fashion over several hours, and they were greatly hindered additionally by the difficulty of the terrain and overgrown forest. The 14th Alabama Infantry was one of the first units to advance and bore the brunt of the Union fire, after which they were "nearly annihilated." The 14th Louisiana also suffered many casualties and would thereafter refer to the battle as "the Slaughterhouse." Kemper's Virginians charged through the thick woods first and emerged in front of five batteries of McCall's artillery. In their first combat experience, Kemper's brigade conducted a disorderly but enthusiastic assault on the Whitlock Farm, which carried them through Seymour's two 1st New York heavy Parrott batteries on McCall's extreme left flank. This sudden disturbance caused McCall to deploy his reserve brigade under Simmons from the center to the left to answer the charge, leaving his right flank weakened. (Colonel Simmons, commanding the counter charge, was mortally wounded while driving Kemper back into the woods) Soon thereafter, the Confederates emerged opposite Meade's brigade and proceeded to break through the main line with Jenkins's support near the right center, followed up within a few hours by Wilcox's brigade of Alabamians in the center and right. During the course of the battle, fighting gradually shifted from McCall's left (Kemper's assault at the Whitlock Farm) through the center (Jenkins' initial probing assault on Captain James H. Cooper and Lieutenant Frank P. Amsden's 1st Pennsylvania Artillery batteries) and to his left (Jenkins'/Wilcox's combined assaults on Meade's brigade where McCall's Division met Kearny's in the New Market Road). The Confederate brigades met stiff resistance from Meade and Seymour in bitter hand to hand combat where men stabbed each other with bayonets and used rifles as clubs. Officers even took to using their typically ornamental swords as weapons. Jenkins' brigade briefly captured Captain James H. Cooper's six 10 pounder Parrott rifles, but were soon repulsed by the supporting infantrymen of the Pennsylvania Reserves. Wilcox enjoyed the most successful assault near dusk, when half of his brigade (the 8th and 11th Alabama Infantry Regiments) emerged on McCall's right and found it exposed: to answer the earlier assault against McCall's center, Lieutenant Randol's Battery E & G, 1st U. S. Artillery had changed front to the left, facing his six 12 pounder Napoleon guns southward to rake Jenkins' regiments with devastating enfilading fire but exposing his own right flank to the west. When Wilcox's regiments emerged from the woods, Randol changed fire to the west once more, supported by Captain James Thompson's Battery G, 2nd U. S. Artillery of Kearny's Division to his right, but his supporting infantry units had shifted toward the center. After successfully repulsing with canister shot the first two Confederate infantry charges made upon the battery, Randol's infantry supports (either the 4th or 7th Pennsylvania Reserves) charged the retreating 8th Alabama to the front of the guns but met an unexpected fresh Confederate regiment, the 11th Alabama; they broke toward the rear and retreated through the battery, leading the 11th Alabama infantry right into the guns before they could fire in defense. Intense hand to hand fighting resulted around Randol's guns, observed by McCall and described by him as "one of the fiercest bayonet fights that perhaps ever occurred on this continent." Meade was severely wounded in the arm and back during the fighting while attempting to rally his men, and Colonel Elisha B. Harvey of the 7th Pennsylvania Reserve Regiment was gravely wounded when he was run down by a runaway caisson. Wilcox's regiments were driven away, but soon returned supported by Brigadier Generals Roger A. Pryor and Lawrence Branch before Randol's cannoneers could remove their six artillery pieces from the field. McCall was captured when he mistakenly rode into the Confederate picket line after nightfall, looking for positions to place his rallied men. Seymour assumed command of the division. Generals Sumner and Heintzelman were both hit by stray bullets in the fighting; the former suffered no serious injury, but the latter was unable to use his right hand for a few weeks. Captain George Hazzard, commanding Battery A, 4th U. S. Artillery, was also mortally wounded. On McCall's northern flank, the division of Brigadier General Philip Kearny held against repeated Confederate attacks with reinforcements of Caldwell's brigade and two brigades from Slocum's division. On the southern flank, Brigadier General Joseph Hooker's division repelled and once pursued minor attacks. Sedgwick's division, whose brigades had returned from near White Oak Swamp, came up to fill a gap after a brutal counterattack. Heavy fighting continued until about 8:30 p. m. Longstreet committed virtually every brigade in the divisions under his command, while on the Union side they had been fed in individually to plug holes in the line as they occurred.
Салдары
Шайқас тактикалық тұрғыдан шешімсіз аяқтады, бірақ Ли Федерацияның қашуына жол бермеу және Макклеллан әскерін қирату, тіпті жою мақсатына қол жеткізе алмады. Лонгстриттің жұмысы нашар болды, ол соғыста кейін белгілі болатындай, шоғырланған күшпен шабуылдаудың орнына, бригададан кейін бригаданы бөліп жіберді. Ли жоспарлағандай, оны Хугер мен Джексон қолдамады. Шабуылға түсудің орнына, екі генерал да дивизияларын Ақ қайың батпағының солтүстік жағында қалдырып, арасында кездейсоқ артиллериялық атысудан басқа ешқандай әрекет жасаған жоқ. Одақтың жоғалғандары 3797 адамды құрады (297 қаза тапты, 1696 жараланды, 1804 жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды). Конфедерацияның жоғалғандары да шамамен бірдей болды – 3673 (638 қаза тапты, 2814 жараланды, 221 жоғалып кетті), бірақ қаза тапқандар мен жараланғандардың саны 40%-дан астам болды. Лонгстрит дивизиясының төрттен бір бөлігінен айырылды. Одақтың генералдары Мид, Хайнцельман, Самнер, ал Конфедерация генералдары Джозеф Р. Андерсон, Дорси Пендер және Винфилд С. Федерстон жараланды. Макклелланның шайқастан алшақтауы туралы тарихшылар көп сын айтты, ол өз әскері шайқасқанда "Галена" кемесімен байланыссыз кетіп қалды. Этан Рафуз Макклеллан Глендейл жол торабына жақын үш корпустың орналасуын бақылағаннан кейін, оның келесі әрекеті "сенуге келмейді". Оның әскері Глендейл маңында қаһарлы шайқаста болса да, ол түстен кейін "Галена" бортында [капитан] Роджерспен тамақтанып, өзен бойымен қысқа уақытқа саяхаттап, Малверн-Хиллге қарай бет алған конфедерация дивизиясын бомбалауын тамашалады. Брайан К. Бертон: "Макклелланның [30 маусым 1862] күнгі шешімі ең күмәнді болды. Ол Малверн-Хилл мен өзен арасында сигналдық байланыс ұйымдастырды, бірақ бұл жақсы орынбасар емес. Маңызды нүктеде бес корпустың бөлімшелерін жалпы қолбасшысыз қалдыру – апатқа шақыру". Стивен У. Сирс Макклелланның Жеті күндік шайқас кезінде Глендейл мен Малверн-Хилл шайқас алаңдарынан әскерін тастап кеткенін "қызметтік міндетін орындамағаны үшін кінәлі" деп жазды. Шайқас аяқталғаннан кейін Ли: "Егер басқа қолбасшылар осы шараға қатысса, жау үшін нәтиже өте ауыр болар еді" деп жазды. Конфедерация генерал-майоры Д. Хилл тікелей айтты: "Егер барлық әскерлеріміз Фрейзер фермасында болғанда, Малверн-Хилл болмас еді". Соғыстан кейін Конфедерация бригадасының генерал-майы Эдвард Портер Александр (Глендейлде болған) былай деп жазды: "Тағдыр ешқашан мұндай мүмкіндікті біздің қолымызға бермеді. Менің жеке пікірімше, төрт жыл ішінде екі рет біз соғысты тәуелсіздікпен аяқтауға үміттенгендей, үлкен әскери жетістіктерге қол жеткіздік. Алғашқысы 1861 жылдың шілдесінде Булл-Ранда болды. Осы [екінші] 30 маусым 1862 жылғы мүмкіндік мені ең жақсысы деп ойландырады". Ли Макклеллан әскерін өзеннің қауіпсіздігіне жеткенше және Жеті күндік шайқастың соңына дейін, 1 шілдеде Малверн-Хилл шайқасында тоқтатуға тағы бір мүмкіндікке ие болды. Шайқастың бір бөлігі 1800 жылға дейін квакер Роберт Плезант босатқан құлдар үшін құрылған Гравел-Хилл қаласында өтті. Бұрынғы тарихи Гравел-Хилл мектебі қиратылған болса да, 1866 жылы оның орнына Гравел-Хилл баптист шіркеуі салынды, ал қауымдастық бүгінге дейін тығыз байланыста.
Жауынгерлік алаңның сақталуы
Американдық шайқас алаңы қоры және оның серіктестері 1995 жылдан 2021 жылдың қарашасына дейін 15-тен астам жеке сатып алу арқылы шайқас даласының бөліктерін сатып алып, сақтап қалды.