Ипполит Поль Деларош: Француз суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
Paul Delaroche
Ипполит Деларош (1797-1856) – француз суретшісі, тарихи сахналармен әйгітелген. Романтизм, неоклассицизм стиліндегі реалистік туындылары. Суреттерінде тарихи тұлғалар бейнеленген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі (1797–1856)
French painter (1797–1856)
Ипполит Поль Деларош (ipɔlit pɔl dəlaʁɔʃ; 17 шілде 1797 – 4 қараша 1856) – тарихи сахналарды суреттеп үлкен жетістіктерге жеткен француз суретшісі. Ол Еуропа бойынша ағылшын және француз тарихынан алынған тақырыптарды бейнелейтін мелодрамалық туындыларымен танымал болды. Деларош картиналарындағы эмоциялардың күштілігі романтизмге жақын, ал жұмысының егжей-тегжейлілігі және тарихи тұлғаларды бейнелеудегі сәндік элементтердің жоқтығы – академизм мен неоклассицизм бағыттарына сай келеді. Деларош өзінің туындыларында тарихты және оның кейіпкерлерін прагматикалық реализммен бейнелеуге ұмтылды. Ол бұқаралық идеалдар мен нормаларды ескермей, Мари Антуанетта, христиандық қайраткерлер немесе Наполеон Бонапарт сияқты замандастары болсын, барлық кейіпкерлерін бірдей көзқараспен суреттеді. Деларош Антуан Жан Гростың шәкірті болды және кейін Томас Кутюр, Жан Леон Жером және Жан Франсуа Милле сияқты белгілі суретшілерге ұстаздық жасады. Деларош романтизм мен давидтік классицизм арасындағы стильдік қақтығыстарды көрген буын өкілі болды. Давидтік классицизм қоғамда кеңінен қабылданып, жоғары бағаланғандықтан, Парижде романтизмнің пайда болу кезінде өсіп келе жатқан суретші ретінде Деларош екі бағыттың арасында өзінің орнын тапты. Делароштің орта ғасырлық және XVI-XVII ғасырлардағы тарихқа арналған картиналары романтиктерге ұнады, ал туындыларының ақпараттық дәлдігі мен жоғары сапасы – академиктер мен неоклассицизм өкілдеріне. 1830 жылдардың басында аяқталған Делароштің жұмыстары екі бағыттың арасындағы ұстанымын көрсетеді және сол кездегі суретшілердің арасында кең танылды. Оның ең танымал туындыларының бірі – «Леди Джейн Грейдің өлімі» (1833; Лондонның Ұлттық галереясы). 1830 жылдардың соңында Деларош өзінің алғашқы ірі діни туындыларын көрмеге шығарды. Оның тақырыпты өзгертуі және «суреттің аскетикалық стилі» сыншылар тарапынан жағымсыз қабылданды, содан кейін 1837 жылдан бастап ол өз жұмыстарын көрмеге қоюын тоқтатты. 1856 жылы қайтыс болған кезде ол Марияның өмірінен төрт сахнадан тұратын серияны суреттеп жатқан еді. Бұл сериядан тек бір туынды аяқталды: «Кіжінекей тәжді тамашалап отырған Мария».
Hippolyte Paul Delaroche (ipɔlit pɔl dəlaʁɔʃ; 17 July 1797 – 4 November 1856) was a French painter who achieved his greater successes painting historical scenes. He became famous in Europe for his melodramatic depictions that often portrayed subjects from English and French history. The emotions emphasised in Delaroche's paintings appeal to Romanticism while the detail of his work along with the deglorified portrayal of historic figures follow the trends of Academicism and Neoclassicism. Delaroche aimed to depict his subjects and history with pragmatic realism. He did not consider popular ideals and norms in his creations, but rather painted all his subjects in the same light whether they were historical figures like Marie Antoinette, figures of Christianity, or people of his time like Napoleon Bonaparte. Delaroche was a leading pupil of Antoine Jean Gros and later mentored a number of notable artists such as Thomas Couture, Jean Léon Gérôme, and Jean François Millet. Delaroche was born into a generation that saw the stylistic conflicts between Romanticism and Davidian Classicism. Davidian Classicism was widely accepted and enjoyed by society so as a developing artist at the time of the introduction of Romanticism in Paris, Delaroche found his place between the two movements. Subjects from Delaroche's medieval and sixteenth and seventeenth century history paintings appealed to Romantics while the accuracy of information along with the highly finished surfaces of his paintings appealed to Academics and Neoclassicism. Delaroche's works completed in the early 1830s most reflected the position he took between the two movements and were admired by contemporary artists of the time—the Execution of Lady Jane Grey (1833; National Gallery, London) was the most acclaimed of Delaroche's paintings in its day. Later in the 1830s, Delaroche exhibited the first of his major religious works. His change of subject and "the painting’s austere manner" were ill received by critics and after 1837, he stopped exhibiting his work altogether. At the time of his death in 1856, he was painting a series of four scenes from the Life of the Virgin. Only one work from this series was completed: the Virgin Contemplating the Crown of Thorns.
Өмірбаян
Деларош Парижде дүниеге келді және өмірінің көп бөлігін сонда өткізді. Оның көптеген туындылары Мазарин көшесіндегі студиясында аяқталды. Оның суреттерінің беті берік, тегіс және жылтыр болды, бұл оларға жоғары сапалы түс беретін. Мұндай өңдеу сол кезде кең таралған еді және Верне, Ари Шеффер, Луи Леопольд Роберт және Жан-Огюст Доминик Ингрес сияқты суретшілердің туындыларында да кездеседі. Оның шәкірттерінің арасында Гюстав Буланжер, британдық пейзаж суретшісі Генри Марк Энтони, британдық тарих суретшілері Эдвард Армитаж және Чарльз Люси, сондай-ақ американдық суретші және фотограф Альфред Бойсо (1823–1901) болды. Делароштің алғашқы көрмесінде көрсетілген суреті – «Иосавефтің Иоасты құтқаруы» (1822) болды. Бұл көрме оның Теодор Жерико және Эжен Делакруамен танысуына себеп болды, олармен бірге ол париждік тарихи суретшілердің ірі тобының ядросын құрады. Ол 1838 және 1843 жылдары Италияға сапар шекті, ол кезде оның қайын атасы, Гораций Верне, Римдегі француз академиясының директоры қызметін атқарды.
Delaroche was born in Paris and stayed there for the majority of his life. Most of his works were completed in his studio on Rue Mazarin. His subjects were painted with a firm, solid, smooth surface, which gave an appearance of the highest finish. This texture was the manner of the day and was also found in the works of Vernet, Ary Scheffer, Louis Léopold Robert and Jean Auguste Dominique Ingres. Among his students were Gustave Boulanger, British landscape artist Henry Mark Anthony, British history painters Edward Armitage and Charles Lucy, and American painter/photographer Alfred Boisseau (1823–1901). The first Delaroche picture exhibited was the large Jehosheba saving Joash (1822). This exhibition led to his acquaintance with Théodore Géricault and Eugène Delacroix, with whom he formed the core of a large group of Parisian historical painters. He visited Italy in 1838 and 1843, when his father in law, Horace Vernet, was director of the French Academy in Rome.
Өнерге тәуелсіздік
Деларош 1822 жылы Салонға дебют жасады, онда ол «Христос кресттен түсірілуі» (1822: Париж, Пал. Рояль, Шапель) және «Жосапа Жоашты құтқаруы» (1822; Трой, Мус. Көркем өнер & Археол.) суреттерін қойды. Соңғысы Гроның ықпалымен туды және романтизмнің басталуын қолдаған Жерико оны жоғары бағалады. Деларош Л’Эколь де Боз-Артта алған білімі оны академизм мен неоклассицизм идеяларымен байланыстырды, ал Гро студиясында өткізген уақыты тарихқа деген қызығушылығын оятып, оны романтизм арқылы бейнелеуге жетеледі. Оның «Түрмедегі Жанна д’Арк» (1824; Руан, Мус. Көркем өнер) суреті, 1824 жылғы Салонға қойылған «Көремет» және одан кейінгі туындылары оның аралық позициясын көрсетеді. Деларош сол кездегі ағылшын тарихындағы сурет салу дәстүрін зерттеді және оны өзінің туындыларына енгізді. 1828 жылы ол өзінің алғашқы ағылшын тарихына арналған суретін – «Елизавета патшайымның өлімі» көрмесін ұйымдастырды. Деларош ағылшын тарихына назар аударғандықтан, 1830 және 1840 жылдары Ұлыбританияда танымал болды. 1830 жылдары ол өзінің ең жоғары бағаланған туындыларын жасады, соның ішінде «Кромвелл I Карл денесіне қарауда» (1831, Мус. Көркем өнер, Ним), «Мұнарадағы ханзадалар» (1831, Лувр, Париж) және оның ең танымал туындысы – «Леди Джейн Грейдің өлімі» (1833, Ұлттық галерея, Лондон). Оның талантын және танымалдығын мойындаған, Сәндік өнер академиясы 1832 жылы Деларошты қоғам мүшесі етіп сайлады. Бір жылдан кейін ол Л’Эколь де Боз-Артта профессор болды. Сол жылы оған Париждегі Мадлен шіркеуінің орталық бөлігіне үлкен қабырға суретін салу тапсырылды. Деларош діни сурет салудағы тәжірибесінің жетіспеуін мойындап, өткендегі діни туындыларды зерттеу үшін бір жыл Италияға сапар шекті. Францияға оралғаннан кейін оған Жюль Клод Зиглермен жұмыс істеу керектігі айтылды, бірақ ол Зиглердің өзінің ойындағы бейнені бұзады деп ойлап, жобадан бас тартты. 1837 жылы ол «Святая Сесилия» (1836; Лондон, V&A) көрмесіне қатысты, бұл оның маңызды діни суреттерінің біріншісі болды. Деларош тақырыбын өзгертуі француз сыншыларына бұрынғы туындыларына қарағанда аз әсер етті. Тарих суретшісі ретінде Деларош өзінің туындыларында тарихи оқиғаның «философиялық талдауын» ұсынуды және оны «тоғызыншы ғасырдағы тарихи шындық пен тарихи уақыт туралы түсінікпен» байланыстыруды мақсат етті. Тарих пен оның өзінің тарихи суреттері арасындағы кейбір қарама-қайшылықтарға қарамастан, Деларош фактілерді адал көрсетудің маңыздылығын түсінді. Неміс әдеби сыншысы Генрих Хайне: «[Деларош] өткенді өзі үшін емес, оның бейнелеуі, рухтың көрінісі және тарихты түстермен жазу үшін жақсы көреді» деді. Деларош өзінің барлық суреттерін бірдей жарықпен суреттеді, олар өткеннің ұлы тұлғалары, христиан дінінің негізін қалаушылары немесе Мари Антуанетта және Наполеон Бонапарт сияқты оның заманының маңызды саяси қайраткерлері болды. Ол суреттеріндегі костюмдер мен аксессуарларды, сондай-ақ оқиға орын алған жерді дәл көрсету үшін мұқият зерттеді. Тарихи дәлдікті күшейту үшін Деларош суреттерін ерекше ептілікпен салып, анық контурлармен аяқтады. Оның әр түрлі бояу соққылары, түстері және суреттерінің орналасуы олардың әрқайсысына ерекше көрініс береді және олар кейіпкерлерінің және оқиғаның рухы мен реңкінде әрекет етуге мүмкіндік береді. Көпшілік суреттегі ұсақ-түйектер мен нюанстарға көңіл бөлмейді, бірақ Деларош өзінің суреттерінің әдеби құндылығын олардың көркемдік құндылығынан жоғары бағалады. Ол тарихи суреттерінің әдебилік аспектілерін, театрлықтығын, повестволықтығын және көркемдігін теңгерді.
Delaroche's debuted at the Salon in 1822 where he exhibited Christ Descended from the Cross (1822: Paris, Pal. Royale, Chapelle) and Jehosheba Saving Joash (1822; Troyes, Mus. B. A. & Archéol). The latter was a product of Gros's influence and was praised by Géricault who supported the beginning of Romanticism. The schooling Delaroche received at L’Ecole des Beaux Arts tied him to the ideas of Academicism and Neo Classicism while his time spent in the studio of Gros aroused his interest in history and its representation through Romanticism. His painting, Joan of Arc in Prison (1824; Rouen, Mus. B. A. ), which was exhibited in the Salon of 1824, along with his following works reflect the middle ground he occupied. Delaroche studied the recent tradition of English history painting at the time, which he incorporated into his own productions. In 1828 he exhibited the first of his English history paintings, Death of Queen Elizabeth. Delaroche's focus on English history brought him popularity in Britain in the 1830s and 1840s. In the 1830s, he produced some of his most lauded works, including Cromwell Gazing at the Body of Charles I (1831. Mus. B. A., Nîmes), The Princes in the Tower (1831, Louvre, Paris) and his most acclaimed piece, the Execution of Lady Jane Grey (1833, NG, London). Recognizing his talent and popularity, the Académie des Beaux Arts elected Delaroche a member of the society in 1832. A year following, he became a professor at L’Ecole des Beaux Arts. The same year, he was commissioned to paint a large mural at the central nave of L'Église de la Madeleine in Paris. Delaroche recognized his lack of experience in religious painting and so travelled for one year in Italy to educate himself on the religious works of the past. Upon his return to France, he was told he was to work with Jules Claude Ziegler, but abandoned the project altogether thinking that Ziegler would soil the image he already had in mind. In 1837 he exhibited St. Cecilia (1836; London, V&A), which was the first of his significant religious paintings. Delaroche's change of subject was less impressive to French critics than his previous works. As a history painter, Delaroche aimed to present in his work a "philosophical analysis" of a historical event and link it to "the nineteenth century understanding of historical truth and historical time." Although there are some discrepancies between history and his own history painting, Delaroche saw the importance in being faithful to the presentation of facts. German literary critic, Heinrich Heine, says "[Delaroche] has no great predilection for the past in itself, but for its representation, for the illustration of spirit, and for writing history in colours." Delaroche painted all of his subjects in the same light whether they were great historical figures from the past, founders of Christianity, or important political figures of his time like Marie Antoinette or Napoleon Bonaparte. He carefully researched the costumes and accessories and settings he included in his paintings in order to accurately present his subject. To accentuate historical accuracy, Delaroche painted with meticulous detail and finished his paintings with clear contours. The varying movement of his brush strokes along with the colors and placement of his subjects give each of them a unique appearance and allows them to act in the spirit and tone of their character and the event. The public eye is less observant of fine details and nuances in painting, but Delaroche appreciated the literary value of his paintings over their pictorial value. He balances the literary aspects with the theatricality, narrativity, and visuality of his historical paintings.
Тарихи еңбектер мен олардың дұрыстығы
Оның драмалық суреттеріне "Страффорд өлімге жеткізілуі" (Strafford Led to Execution) кіреді, онда ағылшын архиепископы Лауд өзінің түрмесінің кішкентай терезесінен қолын созып, Страффордтың 1-ші графы Томас Вентвортты баталайды, ал Страффорд өлімге аттанатын дәлізден өтеді, сондай-ақ "Блуадағы герцог де Гиздің қазасы". Тағы бір танымал туындысында кардинал Ришелье сәнді баржада, жазаға тартылатын Cinq Mars және De Thou тасымалданатын қайық алдында келеді. Делароштың басқа маңызды туындылары – "Мұнарадағы ханзадалар" және "Жас шейіт" (жас әйел шейіт Тибр өзенінде өлі қалқып жүргенін көрсетеді). Делароштың туындыларында кейде тарихи қателіктер кездеседі. Кромвельдің табут қақпағын ашып, Чарльздың денесіне қарауы – қалалық аңызға негізделген. Ол тарихи шындыққа қарағанда драмалық әсерге көбірек мән берді: "Қарауыл бөлмесіндегі патша" туындысын да қараңыз, онда жаман пиритандық сарбаздар король Чарльздың бетіне темекі түтінін шашады, ал королева Елизавета жерде көз жұмады.
His dramatic paintings include Strafford Led to Execution, depicting the English Archbishop Laud stretching his arms out of the small high window of his cell to bless Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford, as Strafford passes along the corridor to be executed, and the Assassination of the duc de Guise at Blois. Another famous work shows Cardinal Richelieu in a gorgeous barge, preceding the boat carrying Cinq Mars and De Thou carried to their execution. Other important Delaroche works include The Princes in the Tower and La Jeune Martyre (showing a young female martyr floating dead on the Tiber). Delaroche's work sometimes contained historical inaccuracies. Cromwell lifting the Coffin lid and looking at the Body of Charles is based on an urban legend. He tended to care more about dramatic effect than historical truth: see also The King in the Guardroom, where villainous Puritan soldiers blow tobacco smoke in the face of King Charles, and Queen Elizabeth Dying on the Ground.
Кейінгі еңбектері және мансабының аяқталуы
1837 жылдан кейін Деларош өнер туындыларын көрмеге қоюды толығымен тоқтатты. Оның "Қасиетті Сесилия" картинасының жұртшылық тарапынан көңіл көншітпейтін қабылдануы, сондай-ақ француз қоғамы мен үкіметіндегі Давидтің идеалдарынан бас тартуы, оны "үкіметтің қолдауымен өткізілетін көрмелерден өзінің қалауымен шеттеуге" итерді. Деларош одан кейін өзінің ең танымал туындысы – "The Hemicycle" жұмысын жасауға кірісті, оны L’Ecole des Beaux Arts-тағы жартылай дөңгелек залдың қабырғасына салған. "Гемицикл" – бұл 27 метрлік панорамалық сурет, онда ежелгі заманнан бергі жетпістен астам белгілі суретшілер бейнеленген. Суретшілердің арасында готикалық, грек, рим және Ренессанс өнерінің өкілдері бар. Осы суреттегі тақырыптар 19 ғасырдың академиялық талғамына сай келеді. Деларош осы монументалды туындыны жасау үшін энкаустикалық техниканы қолданды – пигменттерді ыстық балауызбен араластырып, жабынға тегіс жағу арқылы сурет салады. Деларош бұл жобаны жалғыз өзі аяқтаған жоқ; оған төрт шәкірті көмектесті және олар 1837 жылдан 1841 жылға дейін бірлесіп жұмыс істеді. 1855 жылы сурет өрттен қиын жағдайға түсті, ал Деларош өмірінің соңғы жылын туындысын қалпына келтіруге жұмсады. 1856 жылы Деларош дүниеден озды, ал қалпына келтіру жұмысын Делароштың шәкірті Тони Роберт Флюри аяқтады.
After 1837, Delaroche stopped exhibiting his work altogether. The disappointing public reception of his painting, St. Cecilia, along with his overall rejection of Davidian values in French society and government led him to his "self imposed exile from the government sponsored Salons." Delaroche then commenced the creation of his most famous work, The Hemicycle, painted on a semicircular saloon at L’Ecole des Beaux Arts. The Hemicycle was a 27 meter panoramic that included over seventy of the most famous artists since Antiquity. The artists included represent Gothic, Greek, Roman, and Renaissance art. The subjects of this painting appeal to the academic taste of the nineteenth century. Delaroche painted with encaustic mixtures to create this monumental piece—a technique in which pigment is mixed with hot wax and painted onto the plaster to create a smooth surface. Delaroche did not complete this project alone; four of his students assisted him and together they worked from 1837 to 1841. In 1855 the work was severely damage by fire and Delaroche spent the last year of his life restoring his work. Delaroche died in 1856 and restoration was taken over by Tony Robert Fleury, a student of Delaroche.
Луиза Вернетке үйлену
Делароштің Хорас Вернеттің қызы Луизаға деген махаббаты өміріндегі басты құштарлық болды. Ол 1835 жылы Луизаға үйленді, сондай-ақ сол жылы оның суретінен жасалған «Перуіштің басы» атты туындысын көрмеге қойды. Деларош 1845 жылы 31 жасында қайтыс болған Луизаның өлімінен ешқашан қалпына келмеді деседі. Ол оның өлімінен кейін Исаның құмарлық шегу оқиғаларын бейнелейтін көптеген ұсақ, әсем суреттер жасады. Ол құмарлықтың адамдық трагедиясына назар аударды, мысалы, Мария мен апостолдар Via Dolorosa жолында Исаны мақтайтын халықтың даусын еститін картинасында, және тағы бір картинасында киелі Иоанн ұлының қайтысынан кейін Мәриямды үйіне қайтарады.
Delaroche's love for Horace Vernet's daughter Louise was the absorbing passion of his life. He married Louise in 1835, in which year he also exhibited Head of an Angel, which was based on a study of her. It is said that Delaroche never recovered from the shock of her death in 1845 at the age of 31. After her loss he produced a sequence of small elaborate pictures of incidents in Jesus's Passion. He focused attention on the human drama of the Passion, as in a painting where Mary and the apostles hear the crowd cheering Jesus on the Via Dolorosa, and another where St. John escorts Mary home after her son's death.
Парламент Мәжілісі
1837 жылы Деларош Афина мектебінің ықпалымен жасалған Рафаэль стиліндегі «Гемицикл» деп аталған үлкен сурет салуға тапсырыс алды. Бұл – École des Beaux-Arts мектебінің марапаттау театрының жартылай дөңгелек бөлігінде орналасқан, 27 метр (88,5 фут) ұзындықтағы қабырғалық сурет. Тапсырысты мектеп архитектор Феликс Дубан берді. Суретте барлық дәуірден жетпіс бес ұлы суретшілер бейнеленген, олар ақ мәрмәр баспалдақтың орталық бөлігінің екі жағында топтасып, әңгімелесіп отыр. Ал баспалдақтың ең жоғары сатысында Парфенонның жасаушылары – мүсінші Фидий, сәулетші Иктинус және суретші Апелл отыр, бұл өнерлердің бірлігін көрсетеді. Осы зор композицияға әйелдік элемент қосу үшін ол өнерді бейнелейтін немесе билік ететін генийлерді немесе музаларды енгізді, олар идеалды әйел бейнесінде сатылардың балюстрадасына сүйеніп тұр. Сурет фреска емес, тікелей қабырғаға маймен салынған. Деларош жұмысты 1841 жылы аяқтады, бірақ 1855 жылы өрттен көп зақым көрді. Ол дереу суретті қайта салуға және қалпына келтіруге кірісті, бірақ 1856 жылдың 4 қарашасында көп нәрсені аяқтай алмай қайтыс болды. Реставрацияны Жозеф Николас Роберт Флюри аяқтады.
In 1837, Delaroche received the commission for the great picture that came to be known as the Hémicycle, a Raphaelesque tableau influenced by The School of Athens. This was a mural 27 metres (88.5 ft) long, in the hemicycle of the award theatre of the École des Beaux Arts. The commission came from the École's architect, Félix Duban. The painting represents seventy five great artists of all ages, in conversation, assembled in groups on either hand of a central elevation of white marble steps, on the topmost of which are three thrones filled by the creators of the Parthenon: sculptor Phidias, architect Ictinus, and painter Apelles, symbolizing the unity of these arts. To supply the female element in this vast composition he introduced the genii or muses, who symbolize or reign over the arts, leaning against the balustrade of the steps, depicted as idealized female figures. The painting is not fresco but done directly on the wall in oil. Delaroche finished the work in 1841, but it was considerably damaged by a fire in 1855. He immediately set about trying to re paint and restore the work, but died on 4 November 1856, before he had accomplished much of this. The restoration was finished by Joseph Nicolas Robert Fleury.
Жалған немесе сәттілік
2016 жылы BBC телеарнасының "Fake or Fortune?" бағдарламасы Делароштің "Мажарстанның королевасы Әмилия" картинасының түпнұсқа екенін анықтау үшін зерттеді. Бағдарламаның нәтижелерін қарастырғаннан кейін, жетекші Деларош сарапшысы профессор Стивен Банн 1989 жылы көрнекті өнер коллекционері және дилері Нил Уилсон 500 фунтқа сатып алған, Абердинширдегі Корнхиллдегі Парк қамалында сақталған нұсқасының жоғалған түпнұсқа екеніне қорытынды жасады. Уилсонның әйелі Беки картинаны өзінде қалдыруға, бірақ Деларош көрмесі өтетін кезде Лондонның Британ мұражайында көрсетуге келісім берді. Кейіннен картина 2019 жылдың шілдесінде Кристис аукционы арқылы 33 750 фунт стерлингке сатылды.
In 2016, the BBC TV programme Fake or Fortune? investigated the authenticity of a version of Delaroche's Saint Amelia, Queen of Hungary. After reviewing the show's findings, Professor Stephen Bann, a leading Delaroche expert, concluded that the version, bought for £500 in 1989 by the late art collector and dealer Neil Wilson, and housed at Castle of Park in Cornhill, Aberdeenshire, was in fact the lost original. Wilson's widow, Becky, was reported to have decided to keep the painting, but allow it to go on display at the British Museum in London when a Delaroche exhibition takes place. Subsequently, the painting was sold via Christie's in July 2019 for £33,750.
Фотография
Делароштің "Бүгіннен бастап кескіндеме өлі" деген сөзі жиі келтіріледі. Бұл пікір, шамасы, 1839 жылы Деларош алғашқы табысты фотосуреттеу әдісі – Дагерротипті көрген кезде айтылған.
Delaroche is often quoted as saying "from today, painting is dead." The observation was probably made in 1839, when Delaroche saw examples of the Daguerreotype, the first successful photographic process.