Камиль Коро: Француз суретшісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Француз суретшісі және гравюра шебері (1796–1875)

Жан Батист Камиль Коро (/UK/'/k//ɒr//oʊ/ KORRoh, /US//k//ə/'/r//oʊ/, //k//ɔː/'/r//oʊ/ kəROH, korOH, ʒɑ̃ batist kamij kɔʁo; 16 шілде 1796 – 22 ақпан 1875), немесе жай ғана Камиль Коро, француз пейзаж және портрет суретшісі, сондай-ақ гравюра шебері болған. Пейзаж суретіндегі маңызды тұлға, оның көптеген туындылары бірден неоклассикалық дәстүрді еске түсіріп, импрессионизмнің ашық ауадағы жаңалықтарын болжады.

Ерте өмір және тәрбие

Жан Батист Камиль Коро 1796 жылдың 16 шілдесінде Парижде, қазір бұзылған Рю-дю-Бак көшесіндегі 125 үйінде дүниеге келді. Оның отбасы буржуазиялық топтан еді – әкесі шаш жасаушы, ал анасы Мари Франсуаза Коро – шляпник. Кейбір көркемсуретші әріптестерінен айырмашылығы, ол өмірі бойы ақшаның жетіспеуінен мұңайған емес, себебі ата-анасы тиімді инвестиция жасап, бизнесін жақсы басқарды. Әкесі мен анасы үйленгеннен кейін, анасы жұмыс істеген шляп дүкенін сатып алды, ал әкесі дүкеннің бизнес жағын басқару үшін шаш жасаушы мамандығынан бас тартты. Дүкен сәнді париждіктердің таңдаулы орны болды және отбасына үлкен табыс әкелді. Коро сол жылдары дүкенінің үстінде тұратын үш баланың екіншісі болды. Коро Руандағы Пьер Корнель лицейінде оқуға стипендия алды, бірақ оқудағы қиындықтарға байланысты лицейден шығып, пансионға түсті. Ол "жақсы оқушы емес еді, мектеп бітіргенге дейін тіпті сурет сабақтарында да бірде-бір жүлдеге ие болған жоқ". Он тоғыз жасында Коро "ірі денелі, ұялшақ және қимылсыз бала болды. Оған сөйлегенде, ол қызарып кететін. Анасының салонына жиналатын әдемі әйелдердің алдында ұялып, жабайы жануар сияқты қашып кететін. Ол сезімтал жағынан анасын жақсы көретін, әкесі сөйлегенде дірілдейтін, жақсы мінезді ұл еді". 1817 жылы Короның ата-анасы жаңа тұрғын үйге көшкенде, 21 жастағы Коро үшінші қабаттағы шатырлы бөлмеге көшіп барды, ол оның алғашқы шеберханасы болды. Әкесінің көмегімен Коро мата сатушының шәкірті болды, бірақ ол коммерциялық өмірді жек көріп, "бизнес алаялықтарын" жек көреді, алайда 26 жасқа дейін осы салада адал қызмет етті, содан кейін әкесі оның өнер мамандығын қабылдауына келісті. Кейінірек Коро: "Мен әкемізге бизнес пен менің арамызда ешқандай үйлесім жоқ екенін және мен ажырасып жатқанымды айттым", – деді. Алайда, бұл тәжірибе оған маталардың түстері мен текстураларына бейімделу арқылы эстетикалық сезімін дамытуға көмектесті. Шамасы, көңілі толмағандықтан, ол 1821 жыл шамасында майлы бояумен сурет салуға көшті және бірден пейзаждармен айналысты. Коро өнерге берілген кезде пейзаж суреті дами бастады және әдетте екі бағытқа бөлінді: бірі – Оңтүстік Еуропадағы неоклассицистердің тарихи пейзажы, нақты және қиялданған жерлердің идеалданған бейнесін, ежелгі, мифологиялық және библиялық кейіпкерлермен бейнелейтін; екіншісі – Солтүстік Еуропада жиі кездесетін, көбінесе нақты топографияға, сәулетке және флораға адал, сондай-ақ шаруалардың бейнесін көрсететін реалистік пейзаж. Екі тәсілде де пейзаж суретшілері әдетте ашық ауада эскиздер жасап, алдын ала бояумен айналысып, содан кейін жабық жерде аяқтау жұмыстарын жүргізетін. XIX ғасырдың басында француз пейзаж суретшілеріне ағылшын Джон Констебл мен Дж. М. В. Тернердің еңбектері үлкен әсер етті, олар реализмге және неоклассицизмнен алыстауға бағытталған үрдісті күшейтті. 1821-1822 жылдар аралығында қысқа мерзімге Коро Ахилл Этна Михаллонмен оқыды, ол Короның жасындағы пейзаж суретшісі және суретші Жак Луи Давидтің шәкірті болды, сонымен қатар ол өте құрметті ұстаз еді. Михаллон Короның мансабына үлкен әсер етті. Короның сурет салу сабақтарына литографияларды көшіру, үш өлшемді нысандарды суреттеу, ашық ауада пейзаж эскиздері мен суреттерін жасау кірді, әсіресе Фонтенбло ормандарында, Нормандиядағы теңіз порттарында және Париждің батысындағы Виль-д'Авреде (оның ата-анасының ел үйі болған) ауылдарда. Михаллон сонымен қатар француз неоклассикалық дәстүрінің принциптерін түсіндірді, ол теоретик Пьер Анри де Валенсиеннің әйгілі трактатында айтылған және француз неоклассицистері Клод Лоррен мен Николя Пуссеннің еңбектерінде бейнеленген. Олардың басты мақсаты – табиғаттағы идеалдық сұлулықты бейнелеу, ежелгі дәуірдегі оқиғалармен байланыстыру. Бұл мектеп құлдырап бара жатса да, Франциядағы ең маңызды көркемөнер көрмесі – Салонда әлі де үлкен ықпалға ие болды. Коро кейінірек: "Мен осы суретшінің көзімен табиғаттан алғашқы пейзажымды жасадым, оның жалғыз кеңесі – алдымда көрген нәрсенің бәрін өте мұқият бейнелеу болды. Осы сабақ маған пайдалы болды, содан бері мен әрқашан дәлдікті бағалаймын", – деді. 1822 жылы Михаллон ерте қайтыс болғаннан кейін, Коро Михаллонның ұстазы Жан Виктор Бертинмен оқыды, ол Франциядағы ең танымал неоклассикалық пейзаж суретшілерінің бірі болды, ол Кородан ботаникалық нысандардың литографияларын көшіруді талап етті, осылайша нақты органикалық формаларды үйренуге көмектесті. Неоклассицистерді жоғары бағалағанмен, Коро олардың қиялданған табиғаттағы аллегория дәстүрімен ғана шектемеді. Оның жазбаларында ағаш діңдері, тастар мен өсімдіктердің дәл бейнелері бар, олар солтүстік реализмінің әсерін көрсетеді. Өмірі бойы Коро өзінің жұмысында екі дәстүрді де қолдануға бейімділік танытты, кейде оларды біріктірді.

Jean Baptiste Camille Corot was born in Paris on July 16, 1796, in a house at 125 Rue du Bac, now demolished. His family were bourgeois people—his father was a wig maker and his mother, Marie Françoise Corot, a milliner—and unlike the experience of some of his artistic colleagues, throughout his life he never felt the want of money, as his parents made good investments and ran their businesses well. After his parents married, they bought the millinery shop where his mother had worked and his father gave up his career as a wigmaker to run the business side of the shop. The store was a famous destination for fashionable Parisians and earned the family an excellent income. Corot was the second of three children born to the family, who lived above their shop during those years. Corot received a scholarship to study at the Lycée Pierre Corneille in Rouen, but left after having scholastic difficulties and entered a boarding school. He "was not a brilliant student, and throughout his entire school career he did not get a single nomination for a prize, not even for the drawing classes." At nineteen, Corot was a "big child, shy and awkward. He blushed when spoken to. Before the beautiful ladies who frequented his mother's salon, he was embarrassed and fled like a wild thing Emotionally, he was an affectionate and well behaved son, who adored his mother and trembled when his father spoke." When Corot's parents moved into a new residence in 1817, the 21 year old Corot moved into the dormer windowed room on the third floor, which became his first studio as well. With his father's help Corot apprenticed to a draper, but he hated commercial life and despised what he called "business tricks", yet he faithfully remained in the trade until he was 26, when his father consented to him adopting the profession of art. Later Corot stated, "I told my father that business and I were simply incompatible, and that I was getting a divorce." The business experience proved beneficial, however, by helping him develop an aesthetic sense through his exposure to the colors and textures of the fabrics. Perhaps out of boredom, he turned to oil painting around 1821 and began immediately with landscapes. During the period when Corot acquired the means to devote himself to art, landscape painting was on the upswing and generally divided into two camps: one―historical landscape by Neoclassicists in Southern Europe representing idealized views of real and fancied sites peopled with ancient, mythological, and biblical figures; and two―realistic landscape, more common in Northern Europe, which was largely faithful to actual topography, architecture, and flora, and which often showed figures of peasants. In both approaches, landscape artists would typically begin with outdoor sketching and preliminary painting, with finishing work done indoors. Highly influential upon French landscape artists in the early 19th century was the work of Englishmen John Constable and J. M. W. Turner, who reinforced the trend in favor of Realism and away from Neoclassicism. For a short period between 1821 and 1822, Corot studied with Achille Etna Michallon, a landscape painter of Corot's age who was a protégé of the painter Jacques Louis David and who was already a well respected teacher. Michallon had a great influence on Corot's career. Corot's drawing lessons included tracing lithographs, copying three dimensional forms, and making landscape sketches and paintings outdoors, especially in the forests of Fontainebleau, the seaports along Normandy, and the villages west of Paris such as Ville d'Avray (where his parents had a country house). Michallon also exposed him to the principles of the French Neoclassic tradition, as espoused in the famous treatise of theorist Pierre Henri de Valenciennes, and exemplified in the works of French Neoclassicists Claude Lorrain and Nicolas Poussin, whose major aim was the representation of ideal Beauty in nature, linked with events in ancient times. Though this school was on the decline, it still held sway in the Salon, the foremost art exhibition in France attended by thousands at each event. Corot later stated, "I made my first landscape from nature under the eye of this painter, whose only advice was to render with the greatest scrupulousness everything I saw before me. The lesson worked; since then I have always treasured precision." After Michallon's early death in 1822, Corot studied with Michallon's teacher, Jean Victor Bertin, among the best known Neoclassic landscape painters in France, who had Corot draw copies of lithographs of botanical subjects to learn precise organic forms. Though holding Neoclassicists in the highest regard, Corot did not limit his training to their tradition of allegory set in imagined nature. His notebooks reveal precise renderings of tree trunks, rocks, and plants which show the influence of Northern realism. Throughout his career, Corot demonstrated an inclination to apply both traditions in his work, sometimes combining the two.

Италияға алғашқы сапары

Ата-анасының қолдауымен Коро Италияға француз суретшілерінің қалыптасқан дәстүрімен барды – итальяндық Ренессанс шеберлерін зерттеу және Римнің ежелгі ескерткіштерінің құлауын бейнелеу. Ата-анасының талабы бойынша, ол кетіп барар алдында өзінің алғашқы автопортретін салуға міндетті болды. Короның 1825-1828 жылдар аралығында Италияда болған кезеңі өте жемісті және дамытушы болды, оның барысында ол 200-ден астам сурет және 150 картина жасады. Ол бірнеше жас француз суретшілерімен бірге жұмыс істеді және саяхаттады, олар бірлесіп сурет салған және түнде кафелерде пікір алмасып, әңгімелескен. Коро Ренессанс шеберлерінен көп нәрсе үйренбеді (бірақ кейін Леонардо да Винчини өзінің сүйікті суретшісі деп атады) және уақытының көп бөлігін Рим мен Италияның ауылдық жерлерінде өткізді. Ежелгі қираған жерлердің әдемі көрінісін ұсынатын Фарнез бақтары оның жиі баратын жері болды, ол оны күнің үш әртүрлі уақытында суреттеді. Оқу орта және панорамалық перспективаның қиындықтарын түсінуде, сондай-ақ адам жасаған құрылымдарды табиғи ортаға дұрыс орналастыруда өте құнды болды. Ол сонымен қатар ғимараттар мен тастарға жарық пен көлеңке арқылы көлем және нақтылық әсерін беруді үйренді. Жақсы пейзаж суреті үшін лайықты тұлғаларды секулярлық ортаға орналастыру қажет болды, бұл адамдық контекст пен масштабты қосу үшін, ал аллегориялық пейзаждарда бұл одан да маңызды болды. Осы мақсатта Коро жергілікті киімдегі және жалаңаш адамдардың суреттерін жасады. Қыста ол студияда жұмыс істеді, бірақ ауа райы мүмкіндік берген сайын сыртқа шығып жұмыс істеді. Италияның күшті жарығы үлкен қиындықтар тудырды: «Бұл күн мені үмітсіздікке жетелейтін жарық береді. Бұл менің палитрамның әлсіздігін сезінуге мәжбүр етеді». Ол жарықты меңгеріп, тастар мен аспанды нәзік және керемет түрде бояуды үйренді. Короның назарын итальяндық сәулет пен жарық ғана емес, сонымен қатар итальяндық әйелдер де тартып алды: «Оларда әлі де әлемдегі ең әдемі әйелдер бар, олардың көздері, иықтары, қолдары керемет. Олар осы жағынан біздің әйелдерімізден асып түседі, бірақ екінші жағынан, олар рақым мен мейірімділік жағынан олармен тең емес. Мен суретші ретінде итальян әйелін артық көремін, бірақ сезімге келгенде француз әйеліне бейім». Мұның мысалы – оның алғашқы Салонға қатысуы, «Нарнидегі көрініс» (1827), онда ол Рим су құбырының қираған жерін шаңды жарқын күн астында жылдам және табиғи түрде бейнелеп, оны алып көлеңкелі ағаштар мен жасыл шалғындар бар жалған идиллиялық пасторальдық ортаға айналдырды, бұл неоклассикалық қазыларға ұнату үшін жасалған өзгеріс болды. Көптеген сыншылар оның plein air итальяндық суреттерін «импрессионизмдің тұқымы», табиғи жарыққа адалдығы және академиялық қағидалардан аулақ болуы үшін жоғары бағалады, тіпті олар зерттеулер ретінде қарастырылса да. Бірнеше онжылдықтан кейін импрессионизм өнерде осыған ұқсас тәсілмен – ашық ауада жасалған жылдам, спонтанды сурет салу арқылы революция жасады. Алайда, импрессионистер жарық пен көңіл-күйді бейнелеу үшін жылдам қолданылатын, араластырылмаған түстерді қолданғанда, Коро әдетте түстерін араластырып, араластырып, арманды әсерлерін алуға тырысты. Студиядан шыққаннан кейін Коро Францияны аралап, итальяндық әдістерін қайталап, рустикалық пейзаждарға назар аударды. Ол Нормандия жағалауына және жас кезінде тұрған Руан қаласына оралды. Коро достары мен туыстарының портреттерін де жасады және алғашқы тапсырыстарын алды. Оның көк түске киінген немере қызы Лора Сеннегонның сезімтал портреті ең табысты туындыларының бірі болды және кейіннен Лувр мұражайына сыйға берілді. Ол әр отбасылық портреттің екі данасын жасады, біреуін суреттелушіге, екіншісін отбасыға, сондай-ақ пейзаждарының көшірмелерін де жасады. 1829 жылдың көктемінде Коро Фонтенбло орман суретін салу үшін Барбизонға келді; ол алғаш рет 1822 жылы Шаили орман суретін салған. Ол 1830 жылдың күзінде және 1831 жылдың жазында Барбизонға оралды, онда суреттер мен майлы зерттеулер жасады, олардан ол 1830 жылғы Салонға арналған картина жасады; оның «Фонтенбло орманына қарашы» (қазіргі Уошингтондағы Ұлттық галереяда) және 1831 жылғы салон үшін «Фонтенбло орманына қарашы». Ол жерде Барбизон мектебінің мүшелерімен танысты: Теодор Руссо, Пол Хюэ, Констант Тройон, Жан Франсуа Милле және жас Шарль Франсуа Добиньи. Коро 1831 және 1833 жылдары Салонда бір портрет пен бірнеше пейзаждарды көрсетті. Салондағы сыншылардың қабылдауы салқын болды және Коро неоклассикалық тақырыптарымен оларды қанағаттандыра алмағандықтан Италияға оралуға шешім қабылдады.

With his parents' support, Corot followed the well established pattern of French painters who went to Italy to study the masters of the Italian Renaissance and to draw the crumbling monuments of Roman antiquity. A condition by his parents before leaving was that he paint a self portrait for them, his first. Corot's stay in Italy from 1825 to 1828 was a highly formative and productive one, during which he completed over 200 drawings and 150 paintings. He worked and traveled with several young French painters also studying abroad who painted together and socialized at night in the cafes, critiquing each other and gossiping. Corot learned little from the Renaissance masters (though later he cited Leonardo da Vinci as his favorite painter) and spent most of his time around Rome and in the Italian countryside. The Farnese Gardens with its splendid views of the ancient ruins was a frequent destination, and he painted it at three different times of the day. The training was particularly valuable in gaining an understanding of the challenges of both the mid range and panoramic perspective, and in effectively placing man made structures in a natural setting. He also learned how to give buildings and rocks the effect of volume and solidity with proper light and shadow, while using a smooth and thin technique. Furthermore, placing suitable figures in a secular setting was a necessity of good landscape painting, to add human context and scale, and it was even more important in allegorical landscapes. To that end Corot worked on figure studies in native garb as well as nude. During winter, he spent time in a studio but returned to work outside as quickly as weather permitted. The intense light of Italy posed considerable challenges, "This sun gives off a light that makes me despair. It makes me feel the utter powerlessness of my palette." He learned to master the light and to paint the stones and sky in subtle and dramatic variation. It was not only Italian architecture and light which captured Corot's attention. The late blooming Corot was entranced with Italian females as well: "They still have the most beautiful women in the world that I have met their eyes, their shoulders, their hands are spectacular. In that, they surpass our women, but on the other hand, they are not their equals in grace and kindness Myself, as a painter I prefer the Italian woman, but I lean toward the French woman when it comes to emotion." An example of this was his first Salon entry, View at Narni (1827), where he took his quick, natural study of a ruin of a Roman aqueduct in dusty bright sun and transformed it into a falsely idyllic pastoral setting with giant shade trees and green lawns, a conversion meant to appeal to the Neoclassical jurors. Many critics have valued highly his plein air Italian paintings for their "germ of Impressionism", their faithfulness to natural light, and their avoidance of academic values, even though they were intended as studies. Several decades later, Impressionism revolutionized art by a taking a similar approach—quick, spontaneous painting done in the out of doors; however, where the Impressionists used rapidly applied, un mixed colors to capture light and mood, Corot usually mixed and blended his colors to get his dreamy effects. When out of the studio, Corot traveled throughout France, mirroring his Italian methods, and concentrated on rustic landscapes. He returned to the Normandy coast and to Rouen, the city he lived in as a youth. Corot also did some portraits of friends and relatives, and received his first commissions. His sensitive portrait of his niece, Laure Sennegon, dressed in powder blue, was one of his most successful and was later donated to the Louvre. He typically painted two copies of each family portrait, one for the subject and one for the family, and often made copies of his landscapes as well. In the spring of 1829, Corot came to Barbizon to paint in the Forest of Fontainebleau; he had first painted in the forest at Chailly in 1822. He returned to Barbizon in the autumn of 1830 and in the summer of 1831, where he made drawings and oil studies, from which he made a painting intended for the Salon of 1830; his View of the Forest of Fontainebleau (now in the National Gallery in Washington) and, for the salon of 1831, another View of the Forest of Fontainebleau. While there he met the members of the Barbizon school; Théodore Rousseau, Paul Huet, Constant Troyon, Jean François Millet, and the young Charles François Daubigny. Corot exhibited one portrait and several landscapes at the Salon in 1831 and 1833. His reception by the critics at the Salon was cool and Corot decided to return to Italy, having failed to satisfy them with his Neoclassical themes.

Карьерасының ортасы

Италияға екі рет сапар шеккен кезінде ол Солтүстік Италияға, Венецияға және Римнің аймақтарына барды. 1835 жылы Коро, Салонда "Агар шөлде" (Agar dans le desert) атты Киелі кітапқа негізделген картинасымен сенсация тудырды, ол Сараның қызметшісі Агар мен баласы Исмаилдың шөлде судан қиналып, періште құтқарғандағы жағдайын бейнеледі. Фонның итальяндық эскизден алынғаны мүмкін. Бұл жолы Короның неоклассикалық идеалды күтпеген батыл және жаңаша ұсынуы, суретшінің бейнелеген құмарлығы немесе азабы мен оның айналасындағы ортаның үйлесімділігін көрсету арқылы сыншылардың жоғары бағасын алды. 1837 жылы ол өзінің сақталған ең алғашқы жалаңаш суретін – "Сенаның нимфасы" картинасын жариялады. Кейін ол студенттеріне: "Жалаңаш суретті зерттеу – пейзаж суретшісі үшін ең пайдалы сабақ. Егер біреу қандай да бір әдіс қолданбастан фигураны түсіре білсе, ол пейзаж жасай алады, әйтпесе ол мұны ешқашан істей алмайды", – деді. 1840 жылдары Коро сыншылармен келіспеушіліктерге тап болды (оның көптеген туындылары Салон көрмесіне тікелей қабылданбады), сондай-ақ көптеген туындыларын жұрт сатып алмады. Танылу мен қабылдану баяу болғанымен, 1845 жылы Бодлер Короны "пейзаж суретшілігінің заманауи мектебінің" жетекшісі деп жариялады. Кейбір сыншылар Короның түстерін "бозғылт" деп тапса, оның жұмысын "жайсыздық пен қарапайымдық" деп сипаттады, ал Бодлер: "Мырза Коро – түсші емес, үйлесімші, ал оның әрқашан педантизмнен мүлдем азат композициялары, түстерінің қарапайымдығымен ғана әсерлі", – деп атап өтті. 1846 жылы француз үкіметі оны Легион құрметті орденімен марапаттады, ал 1848 жылы Салонда екінші дәрежелі медаль алды, бірақ одан кейін мемлекеттік қолдау аз болды. Оның жалғыз тапсырыс жұмысы – 1847 жылы Ренессанс шеберлерінің үлгісімен суреттелген крещениелік шіркеуге арналған діни картина болды. Короның беделі артып келе жатқанда, басқа суретшілер де оны мойындады. 1847 жылы Делакруа күнделігіне: "Коро – нағыз суретші. Оның құндылығын түсіну үшін суретшіні өз ортасында көру керек. Коро тақырыпқа терең бойлайды: оған идеялар келеді және ол жұмыс істеп жатқанда оларды қосады, бұл дұрыс тәсіл", – деп жазды. Делакруаның ұсынысымен суретші Констан Дютильё Короның картинасын сатып алып, суретшімен ұзақ және жемісті қарым-қатынас орнатты, оған достық пен меценаттар әкелді. 1867 жылы ол Салон офицері болып тағайындалды. Әйелдермен ұзақ қарым-қатынас жасаудан бас тарған Коро, елу жасында да ата-анасына өте жақын болды. Бір замандасы оның туралы: "Коро – принциптері бар адам, есін білмейтін христиан; ол барлық еркіндігін анасына тапсырады, әр жұма сайын кешкі асқа шығуға рұқсат алу үшін қайта-қайта жалбарынады", – деді. Көп саяхаттағаннан басқа, Коро ата-анасы қайтыс болғанға дейін отбасына жақын болды, содан кейін ғана қалауынша еркіндікке ие болды. Бұл еркіндік оған студенттерді бейресми сабақтарға қабылдауға мүмкіндік берді, олардың арасында еврей суретшілері Эдуард Брэндон және болашақ импрессионист Камиль Писсарро болды, ол қысқа уақытқа олардың қатарына қосылды. Тағы бір студент Коро туралы: "Газеттер Короны бұрмалап, қолына Теокрит пен Вергилийді ұстатқандықтан, оның грек тілін де, латын тілін де білмейтінін көріп таң қалдым. Оның қабылдауы өте ашық, өте еркін, өте қызықты: ол бір аяғымен немесе екі аяғымен секіріп отырып, сізбен сөйлейді немесе тыңдайды, операдан үзінділерді өте анық дауыспен әндейді", – деді, бірақ оның "жақсы мінезінің артында мұқият жасырылған өткір, тістеу жағы бар". 1850 жылдардың ортасына қарай Короның көбірек импрессионистік стилі таныла бастады, бұл оның француз өнеріндегі орнын бекітті. "Мырза Коро жаңадан пайда болған өсімдіктерді бейнелеуде ерекше шеберлік танытады, ол жаңа әлемнің алғашқы гүлдерін керемет көрсетеді". 1850 жылдардан бастап Коро көптеген пейзаждар мен сувенирлер салды, бұрынғы сапарлардан алынған естеліктерден туған арманды суреттерді жеңіл және еркін штрихтармен суреттеді.

During his two return trips to Italy, he visited Northern Italy, Venice, and again the Roman countryside. In 1835, Corot created a sensation at the Salon with his biblical painting Agar dans le desert (Hagar in the Wilderness), which depicted Hagar, Sarah's handmaiden, and the child Ishmael, dying of thirst in the desert until saved by an angel. The background was likely derived from an Italian study. This time, Corot's unanticipated bold, fresh statement of the Neoclassical ideal succeeded with the critics by demonstrating "the harmony between the setting and the passion or suffering that the painter chooses to depict in it." In 1837, he painted his earliest surviving nude, The Nymph of the Seine. Later, he advised his students "The study of the nude, you see, is the best lesson that a landscape painter can have. If someone knows how, without any tricks, to get down a figure, he is able to make a landscape; otherwise he can never do it." Through the 1840s, Corot continued to have his troubles with the critics (many of his works were flatly rejected for Salon exhibition), nor were many works purchased by the public. While recognition and acceptance by the establishment came slowly, by 1845 Baudelaire led a charge pronouncing Corot the leader in the "modern school of landscape painting". While some critics found Corot's colors "pale" and his work having "naive awkwardness", Baudelaire astutely responded, "M. Corot is more a harmonist than a colorist, and his compositions, which are always entirely free of pedantry, are seductive just because of their simplicity of color." In 1846, the French government decorated him with the cross of the Légion d'honneur and in 1848 he was awarded a second class medal at the Salon, but he received little state patronage as a result. His only commissioned work was a religious painting for a baptismal chapel painted in 1847, in the manner of the Renaissance masters. Though the establishment kept holding back, other painters acknowledged Corot's growing stature. In 1847, Delacroix noted in his journal, "Corot is a true artist. One has to see a painter in his own place to get an idea of his worth Corot delves deeply into a subject: ideas come to him and he adds while working; it's the right approach." Upon Delacroix's recommendation, the painter Constant Dutilleux bought a Corot painting and began a long and rewarding relationship with the artist, bringing him friendship and patrons. He was promoted to an officer of the Salon in 1867. Having forsaken any long term relationships with women, Corot remained very close to his parents even in his fifties. A contemporary said of him, "Corot is a man of principle, unconsciously Christian; he surrenders all his freedom to his mother he has to beg her repeatedly to get permission to go out for dinner every other Friday." Apart from his frequent travels, Corot remained closely tethered to his family until his parents died, then at last he gained the freedom to go as he pleased. That freedom allowed him to take on students for informal sessions, including the Jewish artists Édouard Brandon and future Impressionist Camille Pissarro, who was briefly among them. Another student said of Corot, "the newspapers had so distorted Corot, putting Theocritus and Virgil in his hands, that I was quite surprised to find him knowing neither Greek nor Latin His welcome is very open, very free, very amusing: he speaks or listens to you while hopping on one foot or on two; he sings snatches of opera in a very true voice", but he has a "shrewd, biting side carefully hidden behind his good nature." By the mid 1850s, Corot's increasingly impressionistic style began to get the recognition that fixed his place in French art. "M. Corot excels in reproducing vegetation in its fresh beginnings; he marvelously renders the firstlings of the new world." From the 1850s on, Corot painted many landscape souvenirs and paysages, dreamy imagined paintings of remembered locations from earlier visits painted with lightly and loosely dabbed strokes.

Кейінгі жылдар

1860 жылдары Коро әлі де шаруалардың бейнесін мифологиялық кейіптермен үйлестіріп, неоклассицизмді реализммен біріктіріп, бір сыншыны: "Егер М. Коро өз ормандарының нимфаларын мүлдем жойып, оларды шаруалармен ауыстырса, мен оны өте жақсы көрер едім" деп шағымдандырды. Шындығында, кейінірек өмірінде оның адам бейнелері көбейіп, нимфалардың саны азайды, бірақ тіпті адам бейнелері де көбінесе идилликалық қиялға берілгендей болып бейнеленді. Кейінгі жылдары Короның шеберханасы студенттермен, модельдермен, достарымен, коллекционерлермен және дилерлермен толып, олар шебердің кең пейілділігімен келіп-кетіп жүрді, сонда Коро: "Неге менің айналамда он адам бар, ал сіздердің біреуі де менің түтінін қайта жағуды ойламайды?" деп әзілдеді. Дилерлер оның туындыларын қызумен сатып алып, оның картиналарының бағасы көбінесе 4000 франктан асып түсетін. Өте үлкен жетістікке және суретшілер, коллекционерлер мен жомарт сыншылардың құрметіне қарамастан, оның көптеген достары оның ресми түрде назардан тыс қалғанын ойлады, ал 1874 жылы, қайтыс болғанға дейін аз уақыт бұрын, олар оған алтын медаль табыс етті. Ол 78 жасында Парижде асқазан ауруынан қайтыс болды және Пэр-Лашез зиратында жерленді. Оның көптеген ізбасарлары өздерін Короның шәкірттері деп атады. Ең танымалдары – Камил Писсарро, Эжен Буден, Берта Моризо, Станислав Лепин, Антуан Чинтрейль, Франсуа Луи Франсуа, Шарль Ле Ру және Александр Дефо.

Өнер және техника

Коро – пейзаж суреттеріндегі маңызды тұлға. Оның туындылары бір мезгілде неоклассикалық дәстүрге сілтеме жасайды және импрессионизмнің ашық ауада салу (пленэр) жаңалықтарын болжайды. Клод Моне 1897 жылы: «Бұл жерде тек бір ғана шебер бар – Коро. Біз оған қарағанда ештеңе емеспіз», – деп айқайлады. Оның фигуралы суреттерге қосқан үлесі де зор; Дега оның пейзаждарына қарағанда фигураларын артық көреді, ал Пикассоның классикалық фигуралары Короның ықпалына ашық құрмет көрсетеді. Тарихшылар оның туындыларын кезеңдерге бөлген, бірақ бөлу нүктелері көбінесе шамалы, өйткені ол суретті бастағаннан кейін көп жылдар өткен соң аяқтаған. Алғашқы кезеңінде ол дәстүрлі және «жабық» стильде сурет салды – ең ұсақ бөлшектеріне дейін нақты, анық контурлармен, жұқа қылқаламмен, нысандарды толық анықтаумен, монохромды астыңғы сурет немесе эскизбен. 50 жасқа жеткеннен кейін оның әдістері өзгерді, тонның кеңдігіне және бояудың қалың жағылуымен жеткізілетін поэтикалық күшке назар аударды. Шамамен 20 жылдан кейін, 1865 жылдан бастап, оның сурет салу стилі лирикалық болды, импрессионистік әсерге ие болды, қылқаламмен жасалған сызықтар айқын болды және тонға көбірек мән берілді. Бұл эволюцияның бір бөлігі ретінде оның жастық шағындағы ашық ауада салған суреттерінен, жылы табиғи жарықпен толған, кейінгі кезеңінде студияда салған пейзаждарына, күміс тонмен оранылған, өтуі қарастырылады. Соңғы 10 жылында ол париждік суретшілер ортасының «Әкесі» (Père) Коросы атанды, онда оған жеке құрметпен қарады және әлем таныған ең ұлы пейзаж суретшілерінің бірі деп мойындады – Миндерт Хоббема, Клод Лоррен, Дж.М.У. Тернер және Джон Констебл қатарында. Өмірі бойы 3000-нан астам сурет салған. Көбінесе ол импрессионизмнің алға басушысы деп есептелсе де, Коро өз пейзаждарына қалыптыдан дәстүрлі көзқараспен қарады. Кейінірек келген импрессионистермен салыстырғанда, Короның палитрасы шектеулі, қоңыр және қара түстерге («импрессионистер арасында тыйым салынған түстер») және қараңғы, күміс жасыл түске басым. Көбінесе тез және спонтанды түрде жасалғандай көрінсе де, оның сызықтары көбінесе бақыланатын және мұқият жасалған, ал композициялары жақсы ойластырылған және мүмкіндігінше қарапайым және қысқаша бейнеленген, бұл бейнелердің поэтикалық әсерін күшейтеді. Ол: «Бірінші рет дұрыс жасалғанның бәрі шындыққа сәйкес және формалары әдемірек екенін байқадым», – деді. Короның тақырыптарына деген көзқарасы да осыған ұқсас болды. Ашық ауада салуды жақтағанмен, ол негізінен студияда сурет салатын суретші және оның аяқталған пейзаждарының көпшілігі мотивтен бұрын аяқталды. Өмірінің көп бөлігінде Коро жазда саяхаттап, эскиздер мен зерттеулер жинап, қыста нарыққа дайын, жақсырақ туындыларды аяқтады. Мысалы, оның «Борромея аралдарындағы суға түсушілер» (1865–1870) атты туындысы Италиядағы Маджоре көлін көрсетеді, бірақ Коро 20 жылдан бері Италияға бармаған. Оның тікелей байқаудан гөрі қиял мен естелік арқылы суреттер салуға баса назар аударғаны Салон қазыларының талғамына сай болды, ол олардың мүшесі болды. 1860 жылдары Коро фотосуретке қызығушылық танытып, өзі фотосурет түсірді және көптеген ерте фотографтармен танысты, бұл оның суреттеріндегі түстердің палитрасын монохромды фотосуреттердің тондылығына ұқсатуға ықпал етті. Бұл оның суреттерін азырақ драматикалық, бірақ поэтикалық етуге себеп болды, бұл кейбір сыншылардың кейінірек туындыларындағы біртектілікке наразылық білдіруіне әкелді. Теофил Торе Короның «тек бір октавасы бар, өте шектеулі және минорлық күйде; музыкант айтатындай. Ол тек таңертеңгі уақытты және бір ғана түс, көк түсті ғана біледі», – деп жазды. Коро былай деп жауап берді: «Суретте көруге болатын нәрсе, немесе мен іздеген нәрсе – форма, тұтастық, тонның мәні. Сондықтан мен үшін түс екінші орында келеді, өйткені мен бәрін жақсы көремін – жалпы әсер, тонның үйлесімділігі, ал түс маған ұнамайтын шок береді. Мүмкін, осы принциптің артығы басымдығы адамдардың менің қорғасын тонды суреттерім бар дейтініне себеп болады». Коро 50-ге жуық портрет, көбінесе отбасы мен достарының суреттерін салған. Ол сондай-ақ он үш жастығы бар жалаңаш сурет салған, оның «Les Repos» (1860) суретінің позы Ингренің әйгілі «Le Grande Odalisque» (1814) суретіне ұқсас, бірақ Короның әйел бейнесі рустикалық бакант. Мүмкін, оның соңғы фигуралы суреті «Көк киімдегі әйел» (1874) –де Коро Деганы еске түсіретін, жұмсақ, бірақ экспрессивті әсерге қол жеткізеді. Оның фигуралы суреттеріндегі түстер шектеулі және күштілігімен және тазалығымен ерекшеленеді. Коро сонымен қатар көптеген офорттар мен қалам сызбаларын жасаған. Кейбір эскиздерде визуалды символдар жүйесі қолданылған – жарық аймақтарын білдіретін шеңберлер және көлеңкелерді білдіретін төртбұрыштар. Ол сондай-ақ «cliché verre» процесімен тәжірибе жасаған – фотография мен гравюраның аралас түрі. 1930 жылдардан бастап Коро достарының үйлеріндегі декоративтік панельдер мен қабырғаларды суреттеген, студенттерінің көмегімен. Коро өзінің өнеріне деген көзқарасын 1860 жылдары былай деп қорытындылады: «Мен өнеріммен көзіммен қарағаннан гөрі көбірек түсіндіремін». Короның туындылары Франция, Нидерланды, Ұлыбритания, Солтүстік Америка және Ресейдегі мұражайларда сақталған.

Corot is a pivotal figure in landscape painting. His work simultaneously references the Neo Classical tradition and anticipates the plein air innovations of Impressionism. Of him Claude Monet exclaimed in 1897, "There is only one master here—Corot. We are nothing compared to him, nothing." His contributions to figure painting are hardly less important; Degas preferred his figures to his landscapes, and the classical figures of Picasso pay overt homage to Corot's influence. Historians have divided his work into periods, but the points of division are often vague, as he often completed a picture years after he began it. In his early period, he painted traditionally and "tight"—with minute exactness, clear outlines, thin brushwork, and with absolute definition of objects throughout, with a monochromatic underpainting or ébauche. After he reached his 50th year, his methods changed to focus on breadth of tone and an approach to poetic power conveyed with thicker application of paint; and about 20 years later, from about 1865 onwards, his manner of painting became more lyrical, affected with a more impressionistic touch, with brushstrokes becoming more apparent alongside an increased focus on tone. In part, this evolution in expression can be seen as marking the transition from the plein air paintings of his youth, shot through with warm natural light, to the studio created landscapes of his late maturity, enveloped in uniform tones of silver. In his final 10 years he became the "Père (Father) Corot" of Parisian artistic circles, where he was regarded with personal affection, and acknowledged as one of the five or six greatest landscape painters the world had seen, along with Meindert Hobbema, Claude Lorrain, J. M. W. Turner and John Constable. In his long and productive life, he painted over 3,000 paintings. Though often credited as a precursor of Impressionist practice, Corot approached his landscapes more traditionally than is usually believed. Compared to the Impressionists who came later, Corot's palette is restrained, dominated with browns and blacks ("forbidden colors" among the Impressionists), along with dark and silvery green. Though appearing at times to be rapid and spontaneous, usually his strokes were controlled and careful, and his compositions well thought out and generally rendered as simply and concisely as possible, heightening the poetic effect of the imagery. As he stated, "I noticed that everything that was done correctly on the first attempt was more true, and the forms more beautiful." Corot's approach to his subjects was similarly traditional. Although he was a major proponent of plein air studies, he was essentially a studio painter and few of his finished landscapes were completed before the motif. For most of his life, Corot would spend his summers travelling and collecting studies and sketches, and his winters finishing more polished, market ready works. For example, the title of his Bathers of the Borromean Isles (1865–1870) refers to Lake Maggiore in Italy, despite the fact that Corot had not been to Italy in 20 years. His emphasis on drawing images from the imagination and memory rather than direct observation was in line with the tastes of the Salon jurors, of which he was a member. In the 1860s, Corot became interested in photography, taking photos himself and becoming acquainted with many early photographers, which had the effect of suppressing his painting palette even more in sympathy with the monochromic tones of photographs. This had the result of making his paintings even less dramatic but somewhat more poetic, a result which caused some critics to cite a monotony in his later work. Théophile Thoré wrote that Corot "has only a single octave, extremely limited and in a minor key; a musician would say. He knows scarcely more than a single time of day, the morning, and a single color, pale grey." Corot responded: <blockquote>What there is to see in painting, or rather what I am looking for, is the form, the whole, the value of the tones That is why for me the color comes after, because I love more than anything else the overall effect, the harmony of the tones, while color gives you a kind of shock that I don't like. Perhaps it is the excess of this principal that makes people say I have leaden tones. Corot painted about fifty portraits, mostly of family and friends. He also painted thirteen reclining nudes, with his Les Repos (1860) strikingly similar in pose to Ingres famous Le Grande Odalisque (1814), but Corot's female is instead a rustic bacchante. In perhaps his last figure painting, Lady in Blue (1874), Corot achieves an effect reminiscent of Degas, soft yet expressive. In all cases of his figure painting, the color is restrained and is remarkable for its strength and purity. Corot also executed many etchings and pencil sketches. Some of the sketches used a system of visual symbols—circles representing areas of light and squares representing shadow. He also experimented with the cliché verre process—a hybrid of photography and engraving. Starting in the 1830s, Corot also painted decorative panels and walls in the homes of friends, aided by his students. Corot summed up his approach to art around 1860: "I interpret with my art as much as with my eye." The works of Corot are housed in museums in France and the Netherlands, Britain, North America and Russia.

Жалған өнімдер

Короның туындыларына деген күшті сұраныс және оның салыстырмалы түрде еліктеуге оңай келген кешкі кескіндеме стилі 1870 мен 1939 жылдар аралығында Короның көптеген жалған туындыларының жасалуына әкелді. Рене Хюйге әйгілі түрде: «Коро үш мыңдай сурет салған, ал он мыңы Америкада сатылды» деген пікір білдірген. Бұл әзіл-қалжыңмен айтылған болса да, мыңдаған жалған туынды жиналды, олардың 2414-і ғана Жоссеум коллекциясында сақталған. Бұл мәселені одан әрі ушықтырған нәрсе – Короның көшіруге және жалғандауға ынталандыратын салқын қабақтылығы болды. Ол студенттеріне өзінің туындыларын көшіруге, тіпті кейін қайтару үшін алып кетуге рұқсат берді, студенттер мен коллекционерлерге жасалған көшірмелерге қолы қойып, түзетулер енгізді, сондай-ақ кәсіби көшірушілерге және жалға беру агенттіктеріне жұмыс тапсырды. Короның туындыларын тізімдеген Этьен Моро Нелатонның сөзіне сәйкес, бір көшіру студиясында «шебердің мейірімділігі осы көшірмелерге бірнеше жеке және шешуші түзетулер енгізу арқылы куәландырды. Ол өзінің «екілігін» аяқтауға үлкермей қалғанда, олар онысыз да оларды жасауды жалғастырды». Короның туындыларын түпнұсқадан ажырату мақсатымен жасалған каталогтар, жалған суреттерді кеңейту және жетілдіру үшін пайдаланылғандықтан, күтпеген нәтиже берді.

Танымал мәдениетте

Короның екі туындысы 2008 жылы түсірілген «Жаз сағаты» (L'Heure d'été) француз фильмінің сюжетінде маңызды рөл атқарады. Фильмді Орсе мұражайы жасады, ал фильм түсірілімі үшін мұражай екі туындыны уақытша берді. Квебек провинциясындағы Île des Sœurs аралында Коро атымен аталатын Rue Corot көшесі бар. Артур Конан Дойлдің 1890 жылғы «Төрттің белгісі» романында Таддеус Шолтоның белгісіз Коро туындысы көрсетілген.