Альфонс Легро: Француз-британ суретшісі мен мүсіншісі

Кіріспе

Француз-британдық суретші және мүсінші (1837–1911)

Альфонс Легрос (8 мамыр 1837 – 8 желтоқсан 1911) – француз, кейіннен британдық суретші, гравер, мүсінші және медальдар жасаушы. Ол 1863 жылы Лондонға көшіп келді және кейіннен британдық азаматтыққа қабылданды. Ол британдық граверлік өнердің қайта жандануындағы маңызды педагог болды.

Өмір

Легрос Дижон қаласында дүниеге келді; оның әкесі бухгалтер, көршілес Веронн ауылынан шыққан. Жастық шағында Легрос туыстарының шаруашылықтарына барып, Францияның сол бөлігіндегі шаруалар мен пейзаждар оның көптеген туындыларының тақырыбы болды. Ол Дижон қаласындағы өнер мектебіне білім алуға жіберілді. 1851 жылы Легрос басқа жұмыс іздеу үшін Парижге кетті; бірақ Лион арқылы өтіп, ол алты ай бойы кафедральдық шіркеудегі кардинал Бональдтың капелласын суреттеген декоратор Бьюхоның басшылығымен суретші болып жұмыс істеді. Парижде Легрос сахна суретшісі және театрлар декораторы Шарль Антуан Камбонмен бірге оқыды. Ол сондай-ақ Lecoq de Boisbaudran («Petite école») сурет салу мектебіне қатысты, онда ол Жюль Далу мен Огюст Роденмен жақындық танытты. 1855 жылы ол Эколь де Бё-Арттың кешкі сабақтарына қатысты. Легрос 1857 жыл шамасында гравировка өнерін үйреніп, медальдар жасауды өзі үйренді. 1857 жылы Париж салонына Легрос екі портрет жіберді: біреуі қабылданбады және Франсуа Бонвин өз студиясында ұйымдастырған наразылық көрмесінің бөлігі болды; екіншісі, қабылданған портрет, оның әкесінің бейнесі болды. Бұл туындыны суретші, оның досы Жан-Шарль Казин мұражайдың кураторы болған кезде Тур мұражайына сыйлады. Шамфлери Салондағы жұмысты көріп, суретшіні Гюстав Курбе төңірегіндегі «Реалистер» тобына қосылуға шақырды. 1859 жылы Легрос «Л’Анжелус» картинасын көрмеге қойды, ол оның ең танымал шіркеу интерьерлерінің бірі болды. Екі жылдан кейін «Ex Voto» (1861; Дижонның Музей де Бё-Арт) көрмеге қойылды, бірақ Салонда тек айтылды. 1863 жылы ол досы Джеймс Аббот Макнил Уистлердің ынталандыруымен Англияға көшіп келді және 1864 жылы Франсесса Розетта Ходжсонға үйленді. Бастапқыда ол гравировка және сабақ беру арқылы күнкөріс жасады. Кейін ол Оңтүстік Кенсингтон өнер мектебінде гравировкадан сабақ берді, ал 1876 жылы Эдвард Пойнтерден кейін Лондон университетінің колледжінде Слейд профессоры болды. Легрос ағылшын тілін еркін сөйлей алмады. Сондықтан ол сабақтарын сөзбен емес, мысалдармен түсіндірді. Оның студенттері арасында кейіннен Ұлттық галереяның директоры болған Чарльз Холройд және Уильям Стэнг болды. Олар осы тәсілмен өркендеді, бірақ оның барлық шәкірттері табысқа жеткен жоқ, ал кейбіреулері оның сөзсіз тәсілін жақтырмады. Ол Лондонда тұрса да, Париж салонында көрмеге қатысуын жалғастырды. Оның туындылары 1876 жылы импрессионистердің екінші топтық көрмесіне де қосылды. Оның жұмысын досы Эдгар Дега жоғары бағалады, ал оның қолдарының эскизі оның жатын бөлмесінде Ингрес салған екі суретінің арасында ілінген. Слейд мектебінде сабақ берген кезде Легрос көптеген әйелдерге сабақ берді, олар «Слейд қыздары» деп аталды. Ол мүсік өнері арқылы итальяндық ренессанс стиліндегі портреттік медальдар жасауды ынталандырды, олар бейнеленген адамның мінезін, кәсібін немесе өмірін көрсетеді. «Слейд қыздары» өздерінің жұмыстарының әдемілігі мен шеберлігі үшін түрлі қоғамдар мен ұйымдардан тапсырыстар алды. Белгілі шәкірттерінің ішінде Каселла әпкелері (Элла мен Нелия), Джесси Матерсоль, Федора Глейхен, Лилиан Свайнсон (кейін Хамильтон) және Элинор Холле бар. Филип Гилберт Хамертон өзінің «Француз және ағылшын суретшілерінің гравировкалары» (1874) еңбегінде Легрос пен Леон Гаушерелдің жұмыстарын енгізді. Легрос 1881 жылы британдық азаматтығына қабылданды және 17 жыл бойы Университет колледжінде жұмыс істеді. Ол студенттерге бір сағаттың ішінде торс немесе бас суретін салды; сурет салу мектебінде ол жақсы контурды, жұқа ыдыспен сақталған, содан кейін жұмысты бір рет бояумен аяқтауды талап етті. Ол Италияға саяхатты көркемдік білімнің маңызды бөлігі деп санады және саяхаттау стипендиясына қол жетімді қаражатты арттыру үшін жалақысының бір бөлігін берді.

Legros was born in Dijon; his father was an accountant, and came from the neighbouring village of Véronnes. While young, Legros visited the farms of his relatives, and the peasants and landscapes of that part of France are the subjects of many of his works. He was sent to the art school at Dijon with a view to qualifying for a trade, and was apprenticed to Maître Nicolardo, house decorator and painter of images. In 1851, Legros left for Paris to take another situation; but passing through Lyon he worked for six months as journeyman wall painter under the decorator Beuchot, who was painting the chapel of Cardinal Bonald in the cathedral. In Paris, Legros studied with Charles Antoine Cambon, scene painter and decorator of theatres. He also attended the drawing school of Lecoq de Boisbaudran (the "Petite école") where he found himself in sympathy with Jules Dalou and Auguste Rodin. In 1855, he attended the evening classes of the École des Beaux Arts. Legros learned the art of etching around 1857, and taught himself the making of medals. Legros sent two portraits to the Paris Salon of 1857: one was rejected, and formed part of the exhibition of protest organized by François Bonvin in his studio; the other, which was accepted, was a profile portrait of his father. This work was presented to the museum at Tours by the artist when his friend Jean Charles Cazin was curator. Champfleury saw the work in the Salon, and sought out the artist to enlist him in the "Realists," a group round Gustave Courbet. In 1859, Legros's L'Angelus was exhibited, the first of the church interiors for which he was best known. Two years later Ex Voto (1861; Musée des Beaux Arts de Dijon) was exhibited, but only obtained a mention at the Salon. He moved to England in 1863 having been encouraged by his friend, James Abbot McNeil Whistler, and in 1864 married Frances Rosetta Hodgson. At first he lived by his etching and teaching. He then became teacher of etching at the South Kensington School of Art, and in 1876 Slade Professor at University College London in succession to Edward Poynter. Legros was never a fluent English speaker. Therefore his teaching was more through demonstration than verbal instruction. His students at the Slade included Charles Holroyd, who later became Director of the National Galley and William Stang. As gifted artists they flourished under this approach, however, not all of his pupils flourished and some found his non verbal approach to be frustrating. Although now based in London, he continued to exhibit at the Paris Salon. He also had works included in the second Impressionist group exhibition in 1876. His work was much admired by his friend Edgar Degas and a study of hands by him was displayed between two drawings by Ingres in his bedroom. Whilst teaching at the Slade School Legros taught a large contingent of women, who came to be known as the Slade Girls. Through his field of sculpture he encouraged the design of medals based upon the Italian renaissance style of portrait, illustrating the character, profession or life of the individual portrayed. The Slade Girls attracted commissions from a range of societies and organisations due to the beauty and skill of their work. Pupils of note include the Casella sisters (Ella and Nelia), Jessie Mothersole, Fedora Gleichen, Lilian Swainson (later Hamilton) and Elinor Hallé. In his Etchings by French and English Artists (1874) Philip Gilbert Hamerton included work by Legros and Léon Gaucherel. Legros was naturalized as a British subject in 1881, and remained at University College for 17 years. He would draw or paint a torso or a head for the students in an hour or less; in the painting school he insisted on a good outline, preserved by a thin rub in of umber, and then the work was to be finished in a single painting. He considered the traditional journey to Italy an important part of artistic training, and gave part of his salary to augment the income available for a travelling studentship.

Жеке өмір

1881 жылы азаматтыққа қабылданған кезде Легрос 43 жастағы, үйленген француз суретшісі ретінде сипатталды. Ол Хаммерсмит қаласындағы Брук Гринде төрт баласымен – 15 жастағы Люсьен Альфонс, 13 жастағы Мари Флоренс, 11 жастағы Альфред Виктор және 3 жастағы Айми Клотильдамен бірге тұрды. Легрос 1911 жылдың 8 желтоқсанында Уотфордта қайтыс болды.