Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз жазушысы және сыншысы (1822–1896) олардың ынтымақтастығы туралы мақала.
French writer and critic (1822–1896)
the article about their collaboration
Эдмонд Луи Антуан Хуот де Гонкур (ɛdmɔ̃ də ɡɔ̃kuʁ; 26 мамыр 1822 – 16 шілде 1896) – француз жазушысы, әдеби сыншысы, өнер сыншысы, кітап баспашысы және Гонкур академиясын құрған адам.
Edmond Louis Antoine Huot de Goncourt (ɛdmɔ̃ də ɡɔ̃kuʁ; 26 May 182216 July 1896) was a French writer, literary critic, art critic, book publisher and the founder of the Académie Goncourt.
Өмірбаян
Гонкур Нансиде дүниеге келген. Оның ата-анасы, Марк Пьер Хуо де Гонкур және Аннет Сесил де Гонкур (қыз фамилиясы Герин), ол және оның інісі Жюль де Гонкур ересек болғанда қайтыс болған ұсақ аристократтар еді. Оның әкесі Наполеон I-нің Ұлы Армиясында бұрынғы кавалерия офицері және эскадрон командирі болған, ал оның әкесінің әкесі Жан Антуан Хуо де Гонкур 1789 жылғы Ұлттық Ассамблеяның депутаты болған. Кондорсе лицейінде 1840-1842 жылдары риторика мен философияны оқыды, содан кейін 1842-1844 жылдары құқық тануды оқыды. 1848 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін, аға-інілер тәуелсіз өмір сүруге және өнерге деген қызығушылықтарын дамытуға мүмкіндік беретін мүлікті мұраға алды. Эдмонд оны қатты уайымдаған қазынашылық кеңсесіндегі жұмысын тастап кетті, тіпті өлімі туралы ойларға да келіп жеткен. Ол сондай-ақ сирек кітаптарды жинады. 1868 жылы сатып алынған Отейльдегі үйі XVIII ғасыр француз және Шығыс өнерінің жиынтығына айналды. Эдмонд 1881 жылы жарық көрген «La Maison d'un Artiste» кітабында үйді және оның интерьерін сипаттады. 1856-1875 жылдар аралығында аға-інілер XVIII ғасыр өнері туралы эсселерін «L'Art du XVIIIe siècle» атты жинақта жариялады, бұл Рококо өнеріне деген қызығушылықты қайта жандандырды. Эдмонд інісімен бірлесіп жазған аяқталмаған еңбектерді аяқтады, соның ішінде Поль Гаварниге арналған монография (1873) және «L'Amour au XVIIIe Siècle» (1875) кітабы. Ол «Людовик XV-тің сүйіктілері» (1860) кітабын 1878-1879 жылдар аралығында үш томдық түрінде қайта қарап, кеңейтіп, қайта басылымға шығарды: «Ла Дюбарри, мадам де Помпадур» және «Ла Дюшесс де Шатору және оның қарындастары». Оның соңғы романы «Шери» (1884) сән арқылы өнер сезімін білдіретін жас әйел туралы, оны импрессионизм өнерін зерттеу ретінде қарастыруға болады. 1885 жылы ол қайтыс болған інісінің хаттарын жинады, ал 1887-1896 жылдар аралығында «Journal» журналының тоғыз томын шығарды. Эдмонд Гю де Мопассан және Эмиль Зола сияқты сәтті жазушыларға қызғанышпен қарады, бұл «Journal» журналындағы өткір жазбаларында көрінеді. 1893 жылы ол Мопассан туралы: «әдемі әйелдермен оның жетістігі олардың талғамсыздығын көрсетеді, өйткені мен әлемде осындай қызыл беті, осындай қарапайым сырт келбеті немесе осындай шаруа мінезі бар адамды көрген емеспін» деп жазды. Эдмонд де Гонкур 1896 жылы Шампроседе қайтыс болды және Париждегі Монмартр зиратына жерленді.
Goncourt was born in Nancy. His parents, Marc Pierre Huot de Goncourt and Annette Cécile de Goncourt (née Guérin), were minor aristocrats who died when he and his brother Jules de Goncourt were young adults. His father was a former cavalry officer and squadron commander in the Grande Armée of Napoleon I, and his grandfather Jean Antoine Huot de Goncourt had been a deputy in the National Assembly of 1789. At the Lycée Condorcet, he studied rhetoric and philosophy from 1840 to 1842, followed by the study of law between 1842 and 1844. After their mother's death in 1848, the brothers inherited an income which enabled them to live independently and pursue their artistic interests. Edmond was able to leave a treasury clerkship that had made him so miserable as to contemplate suicide. He also collected rare books. The brothers' house at Auteuil, which they purchased in 1868, was a showcase for their collection of 18th century French and Far Eastern art. Edmond documented the house and its interiors in his 1881 book La Maison d'un Artiste. Between 1856 and 1875, the brothers published essays on 18th century art in a collected series called L'Art du XVIIIe siècle, which revived appreciation for the Rococo. He completed unfinished works from his collaboration with his brother, including a monograph on Paul Gavarni (1873) and a book called L'Amour au XVIIIe Siècle (1875). He revised, enlarged and reissued Les Maîtresses de Louis XV (1860) in three volumes between 1878 and 1879: La du Barry, Madame de Pompadour, and La Duchesse de Châteauroux et ses soeurs. His last novel, Chérie (1884), about a young woman who expresses her artistic sensibility in fashion, can be read as an exploration of impressionistic art. He collected the letters of his late brother in 1885, and between 1887 and 1896 issued nine volumes of the Journal. Edmond became increasingly jealous of more successful writers like Guy de Maupassant and Émile Zola, which is reflected in scathing entries in the Journal. In 1893 he wrote of Maupassant that his "success with loose society women is an indication of their vulgarity, for never have I seen a man of the world with such a red face, such common features, or such a peasant build." Edmond de Goncourt died in Champrosay in 1896, and was interred in the Cimetière de Montmartre in Paris.