Луиза Боган: Американдық ақын өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Луиза Боган (11 тамыз 1897 – 4 ақпан 1970) – американдық ақын. Өмірі бойы ол өлеңдер, көркем проза және сын-пікірлер жазды, сондай-ақ «The New Yorker» журналының поэзия сыншысы болды. Оның білімі Бостон университетіне қабылдануға мүмкіндік берді. 1916 жылы ол бірінші курс бітіргеннен кейін университетті тастап кетті.

Мансап

Боган – алты поэзия жинағының авторы, оның ішінде «Бұл өлімнің денесі» (1923), «Жинақталған өлеңдер: 1923–1953» (1954) және «Көк сағалар: өлеңдер, 1923–1968» (1968). Ол сонымен қатар бірнеше прозалық және аударма кітаптардың авторы. Боганның марапаттарына Гуггенхайм қорының екі стипендиясы, Йель университетінің 1955 жылғы Боллинген сыйлығы, Америка ақындары академиясы мен Ұлттық өнер қорының ақшалай сыйлықтары кіреді. 1945 жылы ол Конгресс кітапханасының поэзия жөніндегі кеңесшісі болып тағайындалды. 1930 және 1940 жылдары әйел ақын болу қиын болды, сонымен қатар Луиза Боган үшін төменгі орта таптық ирландтық тегі мен білімінің шектеулі болуы көптеген күмәндер мен қайшылықтар тудырды. Ол тіпті мансабының басында әйел ақындарды сынға алудан бас тартты және «Өте қатты тәжірибеден білгенімдей, егер сын мақтаулы болмаса, бір әйел ақын екіншісін сынға алуда қиындыққа тап болады» деді. Боган өзінің алғашқы өлеңдер жинағын 1923 жылы «Бұл өлімнің денесі» деген атпен жариялады. Оның екінші жинағы «Қара жаз» алты жылдан кейін, 1929 жылы жарық көрді. Ол сонымен қатар Эрнст Юнгер, Гёте және Жюль Ренардың шығармаларын аударды. Боганның өмірінің соңында оның жинақталған шығармаларының бір томы «Көк сағалар: өлеңдер 1923–1968» «Ұйқы» және «Әйелдер» сияқты өлеңдерімен жарық көрді. Оның өлеңдері «The New Republic», «The Nation», «Poetry: A Magazine of Verse», «Scribner’s» және «Atlantic Monthly» журналдарында жарияланды. Оның «Жинақталған өлеңдер: 1923–1953» жинағы 1955 жылы «Боллинген» сыйлығын, ал 1959 жылы Америка ақындары академиясының сыйлығын жеңіп алды. Ол 1931 жылдан бастап, өлімінен аз уақыт бұрын, 1970 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін «The New Yorker» журналының поэзия сыншысы болды, сонда: «Жаман өлеңдерге енді ешқандай мәлімдеме жасамаймын. Ешқандай жасырын бәсекелестік болмайды. Ешқандай жақсырақ болу үшін күреспеймін» деді. Ол ақын Теодор Реткеге жақтас және дос болды. Эдмунд Уилсонға жазған хатында ол 1935 жылы, Ретке Лафайетт колледжінен қуылғаннан және Мичиганға оралғанға дейінгі аралықта, олар екеудің арасындағы құмарлыққа толы қарым-қатынас туралы айтты. Сол кезде ол оның «өте, өте кішкентай лирикасын» бағаламаған сияқты; ол бұл қарым-қатынасты, ең көп дегенде, өзінің жұмысы үшін мүмкін көз ретінде қараған сияқты (Луиза Боганның жинақталған хаттарын қараңыз: Қыз не өмір сүрді). Оның көптеген өмірбаяндық шығармалары өлімінен кейін «Journey around My Room» (1980) жинағында жарық көрді. Элизабет Франктың Луиза Боган туралы өмірбаяны «Луиза Боган: Портрет» 1986 жылы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Рут Андерсонның дыбыстық поэмасы «I Come Out of Your Sleep» (Sinopah 1997 XI-де қайта қаралып, жазылған) Боганның «Little Lobelia» өлеңінен алынған сөйлеу дыбыстарынан құрылған. «Мен ғажайып ғаламның азап оське айналып жатқанына сенбеймін; әлемнің таңғажайып сұлулығы бір жерде таза қуанышқа негізделген болуы керек!» – Луиза Боган. «Медуза» – уақыт тұжырымын зерделейтін сөйлеушінің тасқа айналуы туралы өлең, оны әртүрлі жолдармен түсіндіруге болады. Өлеңде сөйлеуші Горгон Медузаның көрінісіне куә болғаннан кейін табиғат пен өмірдің қалай жалғасатыны туралы ой жүгіртеді, себебі «су әрқашан түседі және түспейді» және «шөп үнемі шөпке өседі», ал «Мен мұнда көлеңкедей тұрам» және «еш нәрсе қозғалмайды». Өлеңнің көптеген түсіндірмелері бар болғанымен, оның күңгірттігінің себебі Боганның күйзелісі мен жалғыздығы болуы мүмкін, оның бірінші күйеуінен ажырасқаннан кейін қызымен бірге кедейлікте өмір сүргендігінен туындаған. Медузаның қарауынан тасқа айналу және уақытта жоғалу сезімі – бұл өзін құлдырап, өз жағдайын өзгерте алмайтындай сезінген жағдайдағы құлдырау мен үмітсіздік сезімімен ұқсас. Миддлбери колледжінің әдебиет профессоры Брет С. Миллиер Боганның поэзиясын «Адалдыққа, әсіресе жыныстық сатқындыққа үнемі назар аударылатын тақырып» деп сипаттайды. Күйеуі мен қоғамның сатқындыққа ұшырағанын сезінген уақытта, Боган өзін «Медуза»дағы сөйлеуші секілді сезінеді, ол жақсы өмірге қарай көздерін бұра алмайтын өлі сахнаға қамалады.

Bogan is the author of six poetry collections, including Body of This Death (1923), Collected Poems: 1923–1953 (1954), and The Blue Estuaries: Poems, 1923–1968 (1968). She is also the author of several books of prose and translations. Bogan's awards include two fellowships from the Guggenheim Foundation, the 1955 Bollingen Prize from Yale University, and monetary awards from the Academy of American Poets and the National Endowment for the Arts. In 1945, she was appointed the Consultant in Poetry to the Library of Congress. Not only was it difficult being a female poet in the 1930s and 1940s, but her lower middle class Irish background and limited education also brought on much ambivalence and contradiction for Louise Bogan. She even refused to review women poets in her early career and stated, "I have found from bitter experience that one woman poet is at a disadvantage in reviewing another, if the review be not laudatory." Bogan published her first volume of poems, Body of This Death, in 1923. Her second volume, Dark Summer, appeared six years later in 1929. She also translated works by Ernst Jünger, Goethe, and Jules Renard. Later in Bogan's life, a volume of her collected works, The Blue Estuaries: Poems 1923–1968, was published with such poems as "The Dream" and "Women." Her poetry was published in The New Republic, The Nation, Poetry: A Magazine of Verse, Scribner's, and Atlantic Monthly. Her Collected Poems: 1923–1953 won her the Bollingen award in 1955 as well as an award from the Academy of American Poets in 1959. She was the poetry reviewer of The New Yorker from 1931 until she retired in 1970, shortly before her death, stating: "No more pronouncements on lousy verse. No more hidden competition. No more struggling not to be a square." She was a strong supporter, as well as a friend, of the poet Theodore Roethke. In a letter to Edmund Wilson, she detailed a raucous affair that she and the yet unpublished Roethke carried on in 1935, during the time between his expulsion from Lafayette College and his return to Michigan. At the time she seemed little impressed by what she called his "very, very small lyrics"; she seems to have viewed the affair as, at most, a possible source for her own work (see What the Woman Lived: Collected letters of Louise Bogan). A number of autobiographical pieces were published posthumously in Journey around My Room (1980). Elizabeth Frank's biography of Louise Bogan, Louise Bogan: A Portrait, won a Pulitzer Prize in 1986. Ruth Anderson's sound poem I Come Out of Your Sleep (revised and recorded on Sinopah 1997 XI) is constructed from speech sounds in Bogan's poem "Little Lobelia." "I cannot believe that the inscrutable universe turns on an axis of suffering; surely the strange beauty of the world must somewhere rest on pure joy!" – Louise BoganThough open to interpretation, "Medusa" is a poem that revolves around the petrification of the speaker who contemplates the concept of time. In the poem, after the speaker bears witness to the apparition of the Gorgon Medusa, the speaker ponders on how nature and life will continue, as "the water will always fall, and will not fall" and "the grass will always be growing for hay" while "I shall stand here like a shadow" and "nothing will ever stir". While many interpretations of the poem exist, one possible explanation for the bleakness of this poem may revolve around Bogan's depression and solitude after divorcing from her first husband and living in poverty with a daughter in hand. The idea that one would become petrified and lost in time by Medusa is similar to a feeling of loss and despair as one feels helpless and stuck in a situation where one feels their situation is unchangeable. Brett C. Millier, a Professor of Literature at Middlebury College, describes Bogan's poetry as one where "Betrayal, particularly sexual betrayal, is a constant theme." At a time where she most likely felt betrayed by her husband and society, Bogan feels like the speaker in "Medusa", stuck in a dead scene where her eyes could no longer drift away to a better life.