Италиялық бал арасы: сипаттамасы мен ерекшеліктері
Italian bee
Итальяндық бал арасы (Apis mellifera ligustica) – батыс бал арасының тұқымдасы. Климатқа бейімделгіш, коммерциялық маңызы зор, әсіресе Италияда кең таралған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бал арасының кіші түрі – Apis mellifera ligustica, батыс бал арасының (Apis mellifera) кіші түріне жататын итальяндық бал арасы.
Subspecies of honey bee
Apis mellifera ligustica is the Italian bee or the Italian Honey bee which is a subspecies of the western honey bee (Apis mellifera).
Шығу тегі
Италиялық бал арасы Италияның континенттік бөлігінде, Альп тауларының оңтүстігінде және соңғы мұз дәуірінен аман қалған Сицилияның солтүстігінде таралған. Сицилияда оның түршесі – Apis mellifera siciliana. Бұл барлық бал араларының арасында ең көп тарағаны және субтропиктік климаттан салқын қоңыржай климатқа дейінгі көптеген климаттарға бейімделе алады, бірақ ылғалды тропиктік аймақтарда тиімділігі төмен. Италияның солтүстігіндегі Лигурия Альптарынан шыққан итальяндық аралар көбінесе Лигурия арасы деп аталады, олар тек Кенгуру аралында ғана кездеседі. Италиялық аралар Орта Жертеңіздің жылы климатына бейімделгендіктен, солтүстік ендіктегі қатал қыстар мен салқын, ылғалды көктемдерге төтеп беруге нашар дайын. Олар қыста тығыз топтаспайды. Жылу жоғалтуын толықтыру үшін көбірек жем керек болады. Күзде ұяларын көбейтуге бейімділігі де жем тұтынуды арттырады. Танымал ара шаруасы шебері Томас Уайт Вудбери алғаш рет 1859 жылы Италиялық араны Ұлыбританияға әкеліп, оны ежелгі британдық қара арадан (A. m. mellifera) әлдеқайда артық деп санады.
The Italian honey bee is endemic to the continental part of Italy, south of the Alps, and north of Sicily, where it survived the last ice age. On Sicily the subspecies is Apis mellifera siciliana. It is likely the most commercially distributed of all honey bees, and has proven adaptable to most climates from subtropical to cool temperate, but it is less successful in humid tropical regions. Italian bees that originate from the Ligurian alps in northern Italy are often referred to as the Ligurian bee, which is claimed only survives on Kangaroo Island. Italian bees, having been conditioned to the warmer climate of the central Mediterranean, are less able to cope with the "hard" winters and cool, wet springs of more northern latitudes. They do not form such tight winter clusters. More food has to be consumed to compensate for the greater heat loss from the loose cluster. The tendency to raise broods late in autumn also increases food consumption. Noted beekeeper Thomas White Woodbury first introduced the Italian bee to Britain in 1859, and regarded it as vastly superior to the Old British Black bee (A. m. mellifera).
Анатомия
Түсі: Құрсағы қоңыр және сары жолақты. Италиялық аралардың әртүрлі штамдары үш түрлі түске ие: былғары, жарқын сары (алтын) және өте ақшыл сары (кордован). Мөлшері: Олардың денелері кішкентай, ал түктері қара бал араларына қарағанда қысқа. Тіл ұзындығы: 6,3-6,6 мм. Орташа иық индексі: 2,2-2,5.
Color: Abdomen has brown and yellow bands. Among different strains of Italian bees, there are three different colors: Leather; bright yellow (golden); and very pale yellow (Cordovan). Size: Their bodies are smaller and their overhairs are shorter than those of the darker honeybee races. Tongue length: 6.3 to 6.6 mm
Mean cubital index: 2.2 to 2.5