1812 жылғы соғыс кезеңіндегі Форт Гаррисон бекінісі
Fort Harrison, Indiana
Тере-Хоттадағы 1812 жылғы соғыс кезеңіндегі Форт Гаррисон тарихы. Уильям Генри Гаррисон басшылығымен салынған, Типпекануо шайқасына дейінгі маңызды бекініс. 🇺🇸🏛️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1812 жылғы соғыс кезеңіне жататын Форт-Харрисон қорғаны қазіргі Индиана штатының Терре-Хауте қаласында орналасқан. Бұл қорған 1811 жылғы қазан айында генерал Уильям Генри Харрисонның басшылығымен Уабаш өзенін бақылайтын биік жерде салынды. Ол Харрисонға бір айдан кейін Типпекано шайқасына дейін әскерін орналастыру үшін қолайлы орын болды. Форт 1812 жылғы соғыстағы атақты шайқас – 1812 жылғы қыркүйектегі Форт-Харрисонды қоршау оқиғасының куәсі болды, бұл АҚШ үшін соғыстағы тұңғыш маңызды жеңіс еді. 1818 жылы шекара батысқа жылжуына байланысты форт тасталып қалды.
War of 1812 era stockade located in the modern city of Terre Haute, Indiana
Fort Harrison was a War of 1812 era stockade constructed in Oct. 1811 on high ground overlooking the Wabash River on a portion of what is today the modern city of Terre Haute, Indiana, by forces under command of Gen. William Henry Harrison. It was a staging point for Harrison to encamp his forces just prior to the Battle of Tippecanoe a month later. The fort was the site of a famous battle in the War of 1812, the siege of Fort Harrison in Sept. 1812 that was the first significant victory for the U. S. in the war. The fort was abandoned in 1818 as the frontier moved westward.
Өмірбаян
1811 жылы генерал Уильям Генри Харрисон әскерін солтүстікке қарай Винсенстен Тіппекано шайқасында үндістермен кездесу үшін аттандырғанда, әскер Терре-Хауттың биік жерлерінде орналасып, Уабаш өзеніне қарап тұратын бекініс салған. Харрисон бұл стратегиялық жерде бекініс салуды бұрыннан-ақ жақтаған. Бұл бекініс армияның жабдықтау жолдарын, сондай-ақ Индиана территориясының ағысындағы Винсенс қаласын қорғады. Қазіргі Индиана штатының Виго округінде орналасқан бұл жер Терре-Хауттың солтүстік жиегінде, Вейа ауылынан екі шақырым қашықтықта еді. Бұл жерде Illiniwek тайпасы қатысқан тарихи шайқас болған деген әңгіме бар, ал бастапқыда бұл жер Camp Bataille des Illinois деп аталған. Майор Джозеф Гамильтон Дейвис генерал Харрисонның құрметіне бекініске Форт Харрисон деген ат беруді ұсынды. Бекініс 1811 жылғы 28 қазанда аяқталды және 150 фут (46 метр) ұзындығындағы қоршаумен жабдықталды. Соғыс жарияланғаннан кейін АҚШ британдықтардың, канадалықтардың және үндістердің қолынан бірнеше жеңіліске ұшырады. Бұл жеңістер басқа да тума тайпаларды Американың алысқа орналасқан бекіністеріне шабуыл жасауға ынталандырды.
In 1811, while General William Henry Harrison marched his army north From Vincennes to meet the Indians at the Battle of Tippecanoe, the army encamped on the high grounds of Terre Haute and constructed a fort overlooking the Wabash River. Harrison had long advocated building a fort in the strategic location. The fort protected the army's supply lines, as well as the capital of the Indiana Territory downstream in Vincennes. The site, located in present day Vigo County, Indiana, at the northern edge of Terre Haute, was only two miles from the Wea village of Weauteno. It was said to be the location of a historic battle involving the Illiniwek, and was initially called Camp Bataille des Illinois. Major Joseph Hamilton Daveiss proposed that the stockade be named Fort Harrison in General Harrison's honor. The fort was finished October 28, 1811, and had a 150 feet (46 m) stockade encircling the post. The United States had suffered a series of defeats immediately after war was declared, at the hands of the British, Canadians, and Indians. These victories helped motivate other native tribes to take up campaigns against remote American outposts.
Харрисон бекінісін қоршау
Форт-Харрисон қоршауы 1812 жылдың 4-12 қыркүйегі аралығында болды. Қазіргі Индиана штатының Терре-Хаут қаласының жанындағы жерде, форттағы АҚШ әскері, саны жағынан артық болған, біріккен үнді тайпаларына қарсы жеңіске жетті. Бұл 1812 жылғы соғыстағы Американың алғашқы құрлықтағы жеңісі болды. 1812 жылдың 3 қыркүйегінде Майами тайпасынан келген топ капитан Тейлорға үндістердің үлкен күші шабуыл жасайтыны туралы ескертті. Сол күні кешке оқ атылған дыбыс естілді, бірақ Тейлор барлау тобын жіберуге асықпады. Оның гарнизонында бар болғаны 50 адам болды, ал ауру салдарынан жауынгерлік қабілеті бар әскерлердің саны 15-ке дейін азайды. 4 қыркүйек күні 600-ға жуық Потаватоми (басшысы Па-кой-ши-кан), Уиа (соғыс басшысы Тас жегіш) фортты қоршады. "Тейлор ешқашан берілмейді!" деп ескертіп, капитан форттың қоршау қабырғаларын өрттен сақтау үшін су шелектерін тізбектей беруді ұйымдастырды. Джулия Ламберт атты әйел тіпті суды тез толтыру үшін форттың құдығына түсті. Қоршау туралы хабар полковник Уильям Расселл тұрақты жаяу әскер ротасымен және рейнджерлер ротасымен Иллинойс территориясының губернаторы Ниниан Эдвардсқа бара жатып Винсенс қаласына жетті. Полковник Расселлдің роталары жергілікті жасақтармен және 7-ші жаяу әскер полкімен бірігіп, Форт-Харрисонға көмекке аттанды. 12 қыркүйекте Винсенстен 1000-нан астам адам келді. Шабуыл басталғанда, жұмыс аттары қорқып, вагонмен бірге қашып кетті. Форт-Ноксқа аман-есен Джон Блэк (вагоншы) пен жекелеген сарбаз Эдвард Пердью екеуі ғана қашып құтыла алды, бірақ Пердью алған ауыр жарақаттарынан кейін қызметтен босатылды. Аман қалған екі адамның бақытына орай, Потаватоми тайпасы қашып кеткен вагонды қуды. Нәтижесінде АҚШ 11 сарбаз бен барлық азық-түлікті жоғалтты, ал бірнеше Потаватоми жауынгерлері қаза тапты немесе жараланды. Екі күннен кейін, лейтенант Ричардсон басқаратын екі вагон мен он бес сарбаз Винсенстен шықты, алғашқы вагонның тағдырынан хабарсыз, сол жолмен сапарлады. Потаватоми тобы 16 қыркүйекте Тар жерлерден шығып, Исак Хатсон есімді шаруаның үйіне шабуыл жасады, бұл оқиға Ламотте Прайри қырғыны деп танылды. Хатсон үйде болған жоқ, бірақ оның әйелі мен төрт баласы қаза тапты. Форт-Харрисон шайқасы 1812 жылғы соғыста АҚШ-тың алғашқы құрлықтағы жеңісі саналады. Сол күні генерал Харрисонның әскері Форт-Уэйнге көмек көрсетті, бұл соғыстың қалған бөлігінде Индиана территориясына үнді қауіпін толығымен жойды. Форт-Харрисонға жасалған шабуыл мен Пиджен Руст қырғынына жауап ретінде полковник Расселл Индиана рейнджерлерімен бірге Иллинойсқа жол тартты және Пиория көлінде Кикапу тайпасына қарсы экспедиция ұйымдастырды. Форт-Харрисон қызметі үшін Закари Тейлор майор шеніне көтерілді. 1970 жылы форттың зираты форт орналасқан деп саналған жерден оңтүстікке қарай 200 метр жерде табылған. Шайқастан көп жылдар өткен соң, бір адам лейтенант Фэрбенкске тиесілі қылышты ағаш ішінде тапқан. Ол Индиана штатының мұражайына тапсырылды. Регулярлы армияның екі белсенді жаяу әскер батальоны (11-ші және 21-ші) Форт-Харрисон қоршауында болған ескі 7-ші жаяу әскер жасақтарының тарихын жалғастыруда.
The siege of Fort Harrison was an engagement that lasted from September 4 to 12, 1812. it was won by an outnumbered United States force garrisoned inside the fort against a combined Native American force near modern Terre Haute, Indiana. It was the first American land victory during the War of 1812. On September 3, 1812, a band of Miami arrived and warned Captain Taylor that they would soon be attacked by a large force of Native Americans. That evening, shots were heard, but Taylor was hesitant to send out a scout party. He only had 50 men in his garrison, and sickness had reduced the number of effective soldiers to only 15. That day, September 4, a force of 600 Potawatomi (under Chief Pa koi shee can), Wea (under War Chief Stone Eater), Warning the fort that "Taylor never surrenders! ", the captain organized a bucket brigade to fight the fire before it destroyed the fort's picket walls. One woman, Julia Lambert, even lowered herself down into the fort's well to fill buckets more quickly. News of the siege arrived in Vincennes as Colonel William Russell was passing through with a company of regular infantry and a company of rangers, on their way to join Ninian Edwards, governor of Illinois Territory. Colonel Russell's companies joined with the local militia and 7th Infantry Regiment and marched to the relief of Fort Harrison. Over 1000 men arrived from Vincennes on September 12, When the ambush was launched, the draft horses panicked and ran away with the wagon. Only two men – the wagoneer, John Black, and Private Edward Perdue – managed to escape back to Fort Knox alive, although Perdue was discharged due to the severe wounds he received. Luckily for the two survivors, the Potawatomi gave chase to the runaway supply wagon. Eleven soldiers and all the provisions were lost to the United States, and several Potawatomi warriors had been killed or wounded. A second column of two supply wagons and fifteen soldiers under Lieutenant Richardson set out from Vincennes two days after the first wagon, following the same trail, and unaware of the fate of the first. The Potawatomi party left the Narrows, and attacked the house of a settler named Issac Hutson on September 16, in what became known as the Lamotte Prairie Massacre. Hutson was away, but his wife and four children were all killed.]] The Battle of Fort Harrison is considered the first land victory of the United States during the War of 1812. The same day, Gen. Harrison's forces relieved Fort Wayne, which eliminated the last Indian threat to Indiana Territory for the remainder of the war. In retaliation for the attack on Fort Harrison and the Pigeon Roost Massacre, Colonel Russell continued on to Illinois with the Indiana Rangers and led an expedition against the Kickapoo on Peoria Lake. For his services at Fort Harrison, Zachary Taylor received a brevet promotion to major. In 1970, the cemetery of the fort was discovered 200 yards south of where the fort was believed to have been sited. Many years after the battle, a man found Lieutenant Fairbanks' sword stuck in a log. It was given to the Indiana State Museum. Two active infantry battalions of the Regular Army (1 1 Inf and 2 1 Inf) perpetuate the lineages of detachments the old 7th Infantry that were at the siege of Fort Harrison.