Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Азаматтық соғыс комитеті
US Civil War committee
Соғысты жүргізу жөніндегі бірлескен комитет – 1861 жылдың 9 желтоқсанында құрылып, 1865 жылдың мамыр айында таратылған АҚШ Конгресінің комитеті. Комитет Конфедерацияға қарсы АҚШ Азаматтық соғысының барысын тергеді. Отyрыстар құпия өткізілді, бірақ белгілі бір уақыт аралығында есептер жарияланды. Бұл комитет өзінің сәтсіздігі үшін айыпталып жүрген Одақ генералдары үшін кінәні басқаларға таңу алаңына айналды. Комитетке Радикалдық Республикашылдар басымдық танытты, олардың қатыгез көзқарастары жиі Президент Авраам Линкольннің стратегияларымен келіспеді.
The Joint Committee on the Conduct of the War was a United States congressional committee started on December 9, 1861, and was dismissed in May 1865. The committee investigated the progress of the American Civil War against the Confederacy. Meetings were held in secret, but reports were issued from time to time. It became a forum for Union generals who, finding themselves accused of failure, put the blame on others. The committee was dominated by Radical Republicans whose aggressive views often clashed with the strategies favored by President Abraham Lincoln.
Күн тәртібі
Соғыс жүргізу жөніндегі бірлескен комитет – Америка Құрама Штаттарының Азамат соғысымен байланысты мәселелерді қарау үшін құрылған Конгресс комитеті. Ол 1861 жылдың 9 желтоқсанында Баллс-Блафф шайқасында Одақ әскерінің жеңіліске ұшырауынан кейін сенатор Захария Т. Чандлердің ұсынысымен құрылды. Комитет 1865 жылдың мамырына дейін қызмет етті. Оның мақсаты Конфедерациялық штаттармен заңсыз сауда, жараланған әскерилерге медициналық көмек көрсету, әскери келісімшарттар және Одақтың шайқастардағы жеңілістерінің себептерін зерттеу болды. Комитет соғысқа қолдау көрсетуге де қатысты, оның ішінде құлдарды азат етуді, қара түсті әскерилерді пайдалануды және белгілі агрессивті командирлерді тағайындауды жақтады. Комитет төрағасы Бенджамин Уэйд және басшылары Линкольннің саясатынан гөрі соғыстың күштірек бағыттарын қалаған радикалды республикашылдар болды. Одақ офицерлері көбінесе комитет алдында қиын жағдайда тап болды. Азамат соғысы болғандықтан, әркім өзінің көршісіне қарсы тұрды, әскери қызметкердің Одаққа адалдығын сұрау оңай болды. Сонымен қатар, Одақ әскерлері соғыстың басында Конфедерация әскерлеріне қарсы нашар өнер көрсеткендіктен, әсіресе газеттер мен Вашингтон саясаткерлерінің назарын аударған Шығыс майданындағы шайқастарда, офицер жеңіліске ұшырағаннан кейін немесе қарсыласты қууға кешіккен жағдайда сатқын деп айыпталуы мүмкін болды. Саяси жағдай өте қиын және мансапты әскери офицерлер үшін алаңдатушы болды. Республикалық партияға жат офицерлер комитет алдында ең көп қысымды сезінді. Комитет 272 отырыс өткізді және куәліктерді тыңдады, оның ішінде Вашингтонда және басқа да жерлерде, көбінесе әскери офицерлерден. Комитет жасырын түрде жиналғанмен және тыңдаулар өткізгенмен, оның тергеулерінің есептеріндегі куәліктер мен оған қатысты материалдар мерзімі бойынша жарияланды. Мұрағаттарда соғыстан кейінгі есептердің түпнұсқа қолжазбалары бар, оларды комитет генералдардан алған. Сонымен қатар, Вирджиния штатының Александрия қаласындағы әскери басқаруға қатысты куәліктердің транскрипттері мен есептік жазбалары сақталған. Комитет тыңдауларының ең қызықтысы 1863 жылы Геттисбург шайқасынан кейін болды, онда бұрынғы өкіл, Одақ генерал-майоры Дэниел Сиклс генерал-майор Джордж Г. Мидді шайқасты дұрыс басқармағаны, Геттисбургтен жеңіске жеткенге дейін шегінуді жоспарлағаны және Роберт Лидің әскерін жеңуге және қууға тырыспағаны үшін айыптады. Бұл Сиклстің өзіне пайда табуға тырысуы болды, ол шайқастағы өзінің сәтсіз рөліне сынды аударғысы келді. Билл Хайд комитеттің Геттисбург туралы есебін Уэйдтің Мидке қарсы жағымсыз редакциялағанын және дәлелдерді бұрмалағанын атап өтті. Бұл есеп "күшті үгіт құралы" болды (381 бет), бірақ комитеттің құқығы 1865 жылдың 22 мамырында Уильям Т. Шерманның соңғы куәлігін алған кезде әлсіреген. Комитет тергеуін аяқтағаннан кейін, соңғы куәліктен кейін ол таратылды және соңғы есептері жақын арада жарияланды.
The Joint Committee on the Conduct of the War was a United States Congressional investigating committee created to handle issues surrounding the American Civil War. It was established on December 9, 1861, following the Union defeat at the Battle of Ball's Bluff, at the instigation of Senator Zachariah T. Chandler. The committee continued until May 1865. Its purpose was to investigate such matters as illicit trade with the Confederate States, medical treatment of wounded soldiers, military contracts, and the causes of Union battle losses. The committee was also involved in supporting the war effort through various means, including endorsing emancipation of slaves, the use of black soldiers, and the appointment of generals known to be aggressive fighters. Chairman Benjamin Wade and key leaders were Radical Republicans, who wanted more aggressive war policies than those of Lincoln. Union officers often found themselves in an uncomfortable position before the committee. Since it was a civil war, pitting neighbor against neighbor, the loyalty of a soldier to the Union was simple to question. Also, since Union forces had performed mostly badly against their Confederate counterparts early in the war, particularly in the Eastern Theater battles that held the attention of the newspapers and Washington politicians, an officer could easily be accused of being a traitor after he lost a battle or was slow to engage or pursue the enemy. The politically charged atmosphere was very difficult and distracting for career military officers. Officers who were not known Republicans felt the most pressure before the committee. The committee held 272 meetings and received testimony, in Washington and other locations, often from military officers. Though the committee met and held hearings in secrecy, the testimony and its related exhibits were published at irregular intervals in the numerous committee reports of its investigations. The records include the original manuscripts of certain postwar reports that the committee received from general officers. There are also transcripts of testimony and accounting records regarding the military administration of Alexandria, Virginia. One of the most colorful series of committee hearings followed the Battle of Gettysburg in 1863, when Union Maj. Gen. Daniel Sickles, a former Representative, accused Maj. Gen. George G. Meade of mismanaging the battle, planning to retreat from Gettysburg before his victory there, and failing to pursue and defeat Robert E. Lee's army as it retreated. It was mostly a self serving effort on the part of Sickles, who was trying to deflect criticism from his own disastrous role in the battle. Bill Hyde notes that the committee's report on Gettysburg was edited by Wade in ways that were unfavorable to Meade, and the evidence was even distorted. The report was "a powerful propaganda weapon" (p. 381), but the committee's power had waned by the time that the final testimony, that of William T. Sherman, was taken on May 22, 1865. After the end of the war that it was investigating, the committee ceased to exist after the last testimony, and its final reports were published shortly thereafter.
Есептер
Комитет куәгерлерден, көбінесе Одақ армиясының офицерлерінен, жеке жабық отырыстарда, көбінесе мүшелердің қатысу қағидасы бұзылып куәліктерді тыңдады. Комитет алғашқы есебі 1863 жылы жарияланғанға дейін бір жылдан астам уақыт бойы жұмыс істеді.
The committee took testimony from witnesses, mostly Union Army officers, in private sessions often without a quorum of members. The committee had been active for over a year before its first report was published in 1863.
1863 жыл
Комитеттің алғашқы есебі үш бөлімге бөлінді. 1-бөлім Потомак армиясын қамтыды. 2-бөлімде Бірінші Булл-Ран және Балл-Блаф шайқастарында 1861 жылы Шығыс театрындағы одақтың жеңілістері жайлы мәліметтер келтірілген. 3-бөлім соғыстың Батыс театрын қамтиды.
The committee's first report was issued in three parts. Part 1 covered the Army of the Potomac. Part 2 covered the Union's 1861 Eastern Theater losses at First Bull Run and at Ball's Bluff. Part 3 covered the war's Western Theater.
1864 жыл
1864 жылғы есеп екі бөлімнен тұрады. Бірінші бөлімі Форт-Пиллодағы капитуляциядан кейін АҚШ-тың түсті әскерлеріне деген Конфедерацияның зорлық-зомбылық жасады деген шағымдар бойынша алынған есептер мен куәліктерді қамтиды. Екінші бөлімі Конфедерацияның тұтқындық лагерьлерінде тұтқынға алынып, кейін қайта оралған Одақ әскерлерінің жағдайына қатысты.
The 1864 report had two parts. The first presented reports and testimony taken involving the alleged Confederate mistreatment of United States Colored Troops soldiers after their surrender at Fort Pillow. The second part related to the condition of returned Union soldiers after their imprisonment in Confederate prisoner of war camps.
1865 жыл
1865 жылғы есеп алғашқы екі жылғыдан гөрі толықтығымен ерекшеленді. Ол кең ауқымды мәселелерді қамтыды: Петербург қамалы кезіндегі Мина кратері оқиғасы, Форт-Пиллоу эпизоды, Форт-Фишердегі және Қызыл өзен бойындағы әскери жорықтар. Артиллерия, соғысқа мұз жеткізу шарттары, «Монитор» класындағы мұнаралы соғыс кемелері, сондай-ақ Колорадо штатындағы Санд-Криктегі бейбіт шайен үндістерінің қырғыны туралы мол куәліктер жиналды.
The 1865 report was more comprehensive than those first two years. It covered a wide variety of issues: the Mine Crater incident during the Siege of Petersburg, the Fort Pillow episode, the military expeditions at Fort Fisher and up the Red River. Extensive testimony was taken on ordnance, contracts to supply ice for the war effort, turreted Monitor class warships, and the massacre of friendly Cheyenne Indians at Sand Creek, Colorado.
1866 жыл
1866 жылы бірнеше куәгерлердің – генерал-майорлар Шерман, Томас, Поуп, Фостер, Плезантон, Хичкок, Шеридан және бригадир генерал Рикеттстің баяндамаларын ұсыну мақсатында екі томдық қосымша жарияланды.
A two volume supplement was published in 1866 to present reports of several witnesses: Major Generals Sherman, Thomas, Pope, Foster, Pleasanton, Hitchcock, Sheridan, and Brigadier General Ricketts.
Мұра
Тэп радикалдық республикашылдардың Линкольннің бас қолбасшы рөлін сынау үшін комитетті пайдаланғанын көрсетеді. 37-ші және 38-ші Конгресс кезінде комитет Одақтың әскери операцияларының барлық аспектілерін зерттеді, әсіресе әскери жеңілістерге кінәлі адамдарды табуға ерекше назар аударды. Комитет мүшелері Одақтың жеңісіне сөзсіз сенді және кез келген сәтсіздікті жаман ниеттілік немесе жеке сәтсіздіктердің белгісі деп қарастырды. Олар әскери ғылымға күмәнданып, әсіресе Вест-Пойнттағы АҚШ Әскери академиясының түлектеріне, олардың көпшілігі жау армиясының басшылары болғандықтан, сенімсіздікпен қарады. Комитет саяси өмірінде танымал болған саяси генералдарды артық жақсы көретін. Кейбір мүшелер стратегиялық маневрлер жасаған Вест-Пойнт түлектерінің қорқақ немесе тіпті адал емес болуы мүмкін деп ұсынды. Нәтижесінде, комитет бәсекеге қабілетсіз, бірақ саяси тұрғыдан адал генералдарды қолдады. Тэптің мәліметінше, "комитеттің тергеулері, баспасөзге ақпараттардың таратылуы және Макклеллан сияқты генералдардың беделін түсіру үшін құпия куәліктерді пайдалануы, әскердің Вест-Пойнт офицерлері мен елдің азаматтық басшылары арасындағы жаушылықты тудыруға зор үлес қосты". Соңында, әскери ғылым туралы білімінің жетіспеуі және батырлықпен шабуылдауға басымдық беруіне байланысты, "комитет халық санасында қалыптасқан соғыс туралы шындықтан алыс және қарапайым көзқарастарды нығайтуға бейім болды", - деп жазады Тэп. Соғысты жүргізу жөніндегі комитет тарихтағы ең қатал конгресс тергеу комитеттерінің бірі саналады; Гершман бұл комитеттің әділ тергеу жүргізбей, сиқыршылық іздеумен айналысқанын айтады. Сенатор Гарри С. Трумэн Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери шығындарды зерттеген Трумэн комитетін басқарғанда, осы комитеттің жұмыс стилін неден аулақ болу керектігінің мысалы ретінде келтірді. Трумэн соғыс стратегиясын қайта қарастыруға ниеті жоқ екенін мәлімдеді. Оның комитеті үкіметтік қаржының ысырапты жұмсалуын және тиімсіздігін көрсету арқылы соғысқа көмектесуге жетістікке қол жеткізді.
Tap shows that Radical Republicans used the committee to challenge Lincoln's role as commander in chief. During the 37th and the 38th Congresses, it investigated every aspect of Union military operations, with special attention to finding the men who were guilty of military defeats. Its members assumed an inevitable Union victory and considered failure to indicate evil motivations or personal failures. They were skeptical of military science and, especially, the graduates of the United States Military Academy at West Point, many alumni of which were leaders of the enemy army. The committee much preferred political generals with a known political record. Some members suggested that West Pointers who engaged in strategic maneuvers were cowardly or even disloyal. It ended up endorsing incompetent but politically loyal generals. Tap finds that "the committee's investigations, its leaks to the press, and its use of secret testimony to discredit generals such as McClellan certainly were instrumental in creating hostility between the army's West Point officers and the nation's civilian leaders." Finally, because of its collective ignorance of military science and preference for the heroic saber charge, "the committee tended to reinforce the unrealistic and simplistic notions of warfare that prevailed in the popular mind," writes Tap. The Committee on the Conduct of the War is considered to be among the harshest congressional investigating committees in history; Gershman says that it conducted witch hunts, rather than fair inquiries. Senator Harry S. Truman cited the committee's style as an example of what not to follow when he led the Truman Committee, which investigated military appropriations during World War II. Truman stated that he did not want to second guess war strategy. His committee succeeded in demonstrating government waste and inefficiency to assist the war effort.