Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
USS Wabash) – Америка Құрама Штаттары Әскери-теңіз күштерінің бір кемесі, АҚШ Азаматтық соғысы кезінде қызмет еткен бу машинасы бар фрегат. Ол «Колорадо» кемесінің жоспарымен бірдей салынған. Соғыстан кейін ол Еуропа операцияларында елге қызметін жалғастырды, соңында Бостон, Массачусетс қаласында казарма кемесі ретінде пайдаланылды және 1912 жылы сатылды.
Gunboat of the United States Navy
USS Wabash was a steam screw frigate of the United States Navy that served during the American Civil War. She was based on the same plans as Colorado. Post war she continued to serve her country in European operations and eventually served as a barracks ship in Boston, Massachusetts, and was sold in 1912.
Азамат соғысына дейінгі қызмет
Уабаш – осы атпен аталатын АҚШ Әскери-теңіз күштерінің алғашқы кемесі 1854 жылдың 16 мамырында Филадельфия Әскери-теңіз кеме жасаушылығында салынды. 1855 жылдың 24 қазанында суға түсірілді, оның құрметті қонағы – Мисс Пенсильвания Грайс болды. 1856 жылдың 18 тамызында капитан Фредерик К. Энгл басқаруымен сол жерде комиссияға берілді. Уабаш 1856 жылдың 7 қыркүйегінде Филадельфиядан (Пенсильвания) шығып, президент Франклин Пирсті Аннаполиске (Мэриленд) жеткізу үшін Портсмут (Нью-Гэмпшир) қаласында тоқтады. 1856 жылдың 23 қазанында Нью-Йоркке жетіп, 1856 жылдың 28 қарашасында коммодор Хирам Полдингтің Тұрғылықты эскадрильясының флагманы болды. Эскадрилья американдық филибүстер Уильям Уокер бастаған Никарагуаға қарсы жорықтың жолына тосқауыл қоюда маңызды рөл атқарды. Уокер Орталық Америка елдерін өзі басқаратын әскери империяға біріктіру армандаған болатын. Ол 1855 жылы көтеріліс арқылы Никарагуаның президенті болды, бірақ елдің теңіз көлігін бақылаған Корнелиус Вандербильт оған көмек пен жабдықтауды тоқтатты. Көтеріліс Уокерді биліктен құлатты, ал ол 1857 жылы Тұрғылықты эскадрильяға түскенше әскери қайта оралуға тырысты. АҚШ-та шетелдегі бейтарап елдерде американдық азаматтарды ұстаудың заңдылығына қатысты даулар президент Джеймс Бьюкененді коммодор Полдингті қызметінен босатуға мәжбүр етті. Уабаш 1858 жылдың 1 наурызында Нью-Йорк Әскери-теңіз кемежайында қызметтен босатылды.
Wabash—the first U. S. Navy ship to bear that name—was laid down on May 16, 1854 by the Philadelphia Navy Yard; launched on October 24, 1855, sponsored by Miss Pennsylvania Grice; and commissioned there on August 18, 1856, Captain Frederick K. Engle in command. Wabash departed Philadelphia, Pennsylvania on September 7, 1856, stopping at Portsmouth, New Hampshire, to embark President Franklin Pierce for passage to Annapolis, Maryland. She arrived at New York on October 23, 1856, sailing on November 28, 1856 to become flagship of Commodore Hiram Paulding's Home Squadron. The squadron was instrumental in foiling the expedition against Nicaragua underway by American filibuster, William Walker, who had dreamed of uniting the nations of Central America into a vast military empire led by himself. Through insurrection, he became president of Nicaragua in 1855 only to have Cornelius Vanderbilt—who controlled the country's shipping lifelines—shut off supplies and aid. A revolt toppled Walker from power, and he was trying for a military comeback before he was captured in 1857 by the Home Squadron. Stateside controversy over the questionable legality of seizing American nationals in foreign, neutral lands prompted President James Buchanan to relieve Commodore Paulding of his command. Wabash was decommissioned on March 1, 1858 at the New York Navy Yard.
1858 1859 жылы бірінші рет қайта іске қосылды
1858 жылы 25 мамырда «Уабаш» қайтадан қолданысқа енгізілді, капитан Сэмюэл Баррон басқаруымен, және коммодор Эли А. Ф. Ла Валлеттің Жерорта теңізі эскадрильясының флагманы болды. Испан-американ соғысында Манила шығанағы шайқасының болашақ теңіз батыры Джордж Дьюи – сол кезде мічман болған – 1858 жылы 17 тамызда алғашқы портына, Гибралтарға келгенде «Уабаш» кемесінде қызмет етті. Дьюи кейінірек өзінің өмірбаяндығында «Уабаш шетелдік флоттағы ең жақсы және ең үлкен кеме болды» деп жазды. 1859 жылы сәуірде «Уабаш» Тоскана Ұлы Герцогтігінің Ливорно қаласының жағасында қалып қойды. Ол британдық бу кемесінің көмегімен қайтадан суға көтерілді, оның артиллериясы алынып тасталғаннан кейін. «Уабаш» 1859 жылы 16 желтоқсанда Нью-Йорк теңіз кемежайына оралды және 1859 жылы 20 желтоқсанда демобилизацияланды.
Wabash was recommissioned on May 25, 1858, Captain Samuel Barron in command, and became the flagship of Commodore Elie A. F. La Vallette's Mediterranean Squadron. The future naval hero of the Battle of Manila Bay during the Spanish–American War, George Dewey—then a midshipman—served aboard the Wabash when she touched at her first port of call, Gibraltar, on August 17, 1858. Dewey would later write in his autobiography that "The Wabash was quite the finest ship of the foreign fleet and also the largest." In April 1859, Wabash ran aground at Livorno, Grand Duchy of Tuscany. She was refloated with the assistance of a British steamship having had her cannon taken off. Wabash returned to the New York Navy Yard on December 16, 1859 and decommissioned there on December 20, 1859.
Ертедегі соғыс
Америкада Азамат соғысы басталғанда, «Уэббаш» 1861 жылдың 16 мамырында қайтадан қызметке кірісті, оның құрамында капитан Сэмюэл Мерсер және Томас Г. Корбин (Вирджинияның көрнекті отбасынан шыққан, бірақ Одаққа адал карьералық теңіз офицері) оның бас офицері болды. «Уэббаш» 1861 жылдың 30 мамырында адмирал Силас Стрингемнің басшылығымен Атлантикалық блокадалық эскадрильясының флагманы ретінде Нью-Йорктен шықты. «Уэббаш» 1861 жылдың 3 тамызында Оңтүстік Каролина штатының Шарлстон қаласынан «Сара Старр» бригантинасын жаулап алды және бұрын CSS Dixie кемесімен тартып алынған «Мэри Элис» американдық шхунасын қайтадан басып алды. Осы кезде ол «Ханна», «Балх» және «Сольферино» бригантиналарын, сондай-ақ төрт кемеден 22 Конфедерация тұтқынын ұстады. 1861 жылдың 26 тамызында «Уэббаш» Хэмптон Роудстан Солтүстік Каролина штатының Хаттерас шығанағына қарай, соғыстың алғашқы біріккен амфибиялық шабуылына қатысу үшін жолға шықты. «Уэббаш» «Монтичелло», «Пауни», «Harriet Lane» кемесі, «Фанни» буксирі және екі транспортпен бірге генерал-майор Бенджамин Батлердің басшылығымен 900-ден астам әскерді тасыды. Одақ күштері 1861 жылдың 29 тамызында Хаттерас және Кларк бекіністерін басып алып, Хаттерас шығанағын бақылауға алды. Шабуылдаушы күштер ешқандай шығынға ұшырамады және 700-ден астам тұтқынды ұстады. Олардың арасында Конфедерация теңіз күштерінің капитаны Сэмюэл Баррон болды, ол АҚШ теңіз күштерінен кеткенге дейін адмирал Ла Валлетттің басшылығымен «Уэббаш» кемесінде қызмет еткен.
With the outbreak of the American Civil War, Wabash was recommissioned on May 16, 1861, Captain Samuel Mercer in command and Thomas G. Corbin (descended from a prominent Virginia family but also a career naval office loyal to the Union) as his executive officer. The Wabash departed New York on May 30, 1861 as flagship of the Atlantic Blockading Squadron under Rear Admiral Silas H. Stringham. Wabash captured the brigantine Sarah Starr off Charleston, South Carolina, on August 3, 1861, and recaptured the American schooner Mary Alice, taken earlier by CSS Dixie. By this date, she had also captured the brigantines Hannah, Balch, and Solferino, along with 22 Confederate prisoners from the four vessels. On August 26, 1861, Wabash departed Hampton Roads, bound for Hatteras Inlet, North Carolina, to take part in the first combined amphibious assault of the war. Wabash accompanied Monticello, Pawnee, revenue cutter Harriet Lane, the tug Fanny, and two transports, carrying over 900 troops under Major General Benjamin Butler. Union forces secured Hatteras Inlet with the capture of Forts Hatteras and Clark on August 29, 1861. The attacking force suffered no casualties and took over 700 prisoners. Among these was Captain Samuel Barron of the Confederate Navy, who before his resignation from the United States Navy served on the Wabash under Rear Admiral La Vallette.
Оңтүстік Атлантикадағы блокадалау эскадрильясы
Уабаш кейіннен Оңтүстік Атлантика блокадалық эскадрильясының жаңа командирі Сэмюэл Фрэнсис дю Понттың флагмандық кемесі болып тағайындалды және 1861 жылдың 21 қыркүйегінде жөндеуге Нью-Йорк теңіз портына жіберілді. Жөндеуден кейін Уабаш 1861 жылдың 29 қазанында Форт Монродан шығып, Оңтүстік Каролинадағы Порт-Рояльға жасалған федералдық шабуылды бастап кетті. Теңіз күштері ұйымдастырған ең ірі шабуылдық флот болды, құрамында 77 кеме және Бригадир генерал Томас У. Шерман басқаратын 16 000 әскер болды. 1 қарашада флот қатты дауылға тап болды, ол ауыр зардаптарға әкелді. Бірлескен күштер 1861 жылдың 7 қарашасында ағымды төрт сағаттық шайқастан кейін Порт-Роял шығанағын бағындырды. Уабаш осы маңызды стратегиялық одақтың жеңісінде шайқас шебін жетектеді. Капитан Мерсер зейнетке шыққаннан кейін штаб офицері Корбин Уабашта қалды және 1862 жылдың шілдесінде командир болып тағайындалды, бірақ 1863 жылы АҚШ Әскери-теңіз академиясының курсанттарына басшылық етуге тағайындалғаннан кейін ғана кемеден кетті (және 1864 жылы USS Augusta бу кемесінің командасын қабылдап, блокаданы күшейтуші Батыс Үндістан эскадрильясының командирі болды). Осы уақытта Уабаш Порт-Рояльден жұмыс істейтін Чарльстон блокадасында тұрақты бекінді. 1862 жылдың 11 наурызында кеме командирі, командир К. Р. П. Роджерс басқаратын десант Флорида штатының Сент-Огастин қаласын басып алды. Уабаштан келген теңізшілер мен офицерлердің тобы десантқа түсіп, 10 және 11 сәуірде Форт-Пуласкині бомбалады, оңтүстік фортының қарсыласуын тоқтатуға ықпал етті. 1862 жылдың 22 қазанында Покоталиго шайқасында одақ әскеріне қолдау көрсету үшін Уабаштан шыққан үш 12 фунттық гаубицадан тұратын теңіз батареясы қолданылды. Конфедерация кемелері Порт-Роял шығанағында қызмет атқарып жүрген кезде екі рет Уабашқа шабуыл жасады. 1863 жылдың 5 тамызында Форт Самтердің төменгі жағында күзеттік қызмет атқаратын CSS Juno шағын бу кемесі Уабаштан келген қайыққа атқылап, 10 теңізшіні тұтқынға алып, екеуін суға батырып жіберді. 1864 жылдың 18 сәуірінде CSS David су асты торпедалық кемесі де Уабашқа шабуыл жасады. Кемедегі офицер Чарльз Х. Крейвен, кеме қозғалғанда темекі пісірілгендей пішіндес кемені байқады. Дэвид, Уабаштан оқтар мен мылтықтар атылғаннан кейін шабуылдан бас тартты.
Wabash was later designated the flagship of Flag Officer Samuel Francis du Pont, the new commander of the South Atlantic Blockading Squadron, and was sent to the New York Navy Yard for repairs on September 21, 1861. After refit, Wabash departed Fort Monroe on 29 October 1861 to spearhead the Federal assault on Port Royal, South Carolina. The assembled invasion fleet was the largest yet organized by the Navy, containing 77 vessels and 16,000 Army troops under Brigadier General Thomas W. Sherman. The fleet ran into a hurricane on 1 November with devastating results. The combined force secured Port Royal Sound on 7 November 1861 after a furious four hour battle. Wabash led the battle line in this major strategic Union victory. Executive Officer Corbin remained with the Wabash following Captain Mercer's retirement, and was promoted to Commander in July 1862, only leaving when assigned as Commandant of Midshipmen at the U. S. Naval Academy in 1863 (and in 1864 assuming command of the steamer USS Augusta and becoming commander of the West India Squadron enforcing the blockade). Meanwhile, Wabash now took up permanent station on the Charleston blockade, operating out of Port Royal. On March 11, 1862, a landing party led by ship's commanding officer, Commander C. R. P. Rodgers, occupied St. Augustine, Florida. A detachment of seamen and officers from Wabash landed and manned a battery which bombarded Fort Pulaski, Georgia, on April 10 and April 11, 1862 and was instrumental in forcing that Southern fort to surrender. A naval battery of three 12 pounder howitzers from Wabash supported Union troops at the Battle of Pocotaligo, on October 22, 1862. Confederate vessels twice harassed Wabash while on duty in Port Royal Sound. On August 5, 1863, CSS Juno, a small steamer on picket duty below Fort Sumter, fired upon and ran down a launch from Wabash, capturing 10 sailors and drowning two. The CSS David submarine torpedo boat also attacked Wabash on April 18, 1864. Ensign Charles H. Craven, officer of the deck, spotted the cigar shaped vessel in time for Wabash to get underway. The David disengaged from the attack in the face of musket fire and round shot discharged from Wabash.
Солтүстік Атлантика блокадалау эскадрильясы
Уабаш 1 қазанда Норфолк теңіз кеме жасау орнына бағыт алды, онда күрделі жөндеуден өтуі керек болды. Сапар барысында ол Frying Pan Shoals-қа қысқа уақытқа тіреліп, руліне жеңіл зақым келді. Жөндеу және күрделі жөндеу жұмыстары 16 желтоқсанда аяқталды, нәтижесінде Уабаш Солтүстік Атлантиканы блокадалау эскадрильясына қосылып, 1864 жылғы 24 және 25 желтоқсанда Солтүстік Каролинадағы Форт-Фишерге жасалған алғашқы шабуылға қатысты. Фортты басып алуға жасалған бұл алғашқы әрекет сәтсіз аяқталғандықтан, 1865 жылғы 13 қаңтар мен 15 қаңтар аралығында екінші, сәтті әрі бірлескен операция қажет болды. Форт-Фишерге жасалған осы екінші шабуыл кезінде капрал Эндрю Дж. Томлин және қарапайым теңізші Луис К. Шепард Ерен медалімен марапатталды. Уабаш 1865 жылғы 17 қаңтарда Хэмптон Роудсқа қайтып оралды, ал 1865 жылғы 25 қаңтарда Бостон теңіз кеме жасау орнына жол жүруіне бұйрық берілді. Уабаш 1865 жылғы 14 ақпанда Бостонда қызметтен босатылды.
Wabash departed her station on 1 October, bound for the Norfolk Navy Yard and an overhaul. En route, she grounded briefly on Frying Pan Shoals, suffering minor damage to her rudder. Repairs and overhaul were completed by 16 December, in time for Wabash to join the North Atlantic Blockading Squadron and to participate in the first attack on Fort Fisher, North Carolina, on December 24 and December 25, 1864. The failure of this initial attempt to take the fort necessitated a second, successful combined operation between January 13 and January 15, 1865. It was during this second attack on Fort Fisher, that corporal Andrew J. Tomlin and ordinary seamen Louis C. Shepard earned the Medal of Honor. Wabash returned to Hampton Roads on January 17, 1865, receiving orders on January 25, 1865 to proceed to the Boston Navy Yard. Wabash was decommissioned at Boston on February 14, 1865.
Сыйлықтар
Күн, сыйлық атауы Жалпы түсім Шығындар мен алымдар Таратуға арналған сома Қайда шешілді Тарату үшін 4-ші аудиторға жіберілді Үлеске құқығы бар кемелер 18 маусым 1861 Амелия 1861 шілде Хана Балх 3 тамыз 1861 Сара Старр 3 тамыз 1861 Мэри Элис 13 мамыр 1863 Керемет $3,627.85 $966.01 $2,661.84 Филадельфия 2 ақпан 1865 Даффид, Уабаштан бөлінген бөлім
Date Prize Name Gross Proceeds Costs and Expenses Amount for Distribution Where Adjudicated Sent to 4th Auditor for Distribution Vessels Entitled to Share Jun 18, 1861 Amelia Jul 1861 Hannah Balch Aug 3, 1861 Sarah Starr Aug 3, 1861 Mary Alice May 13, 1863 Wonder $3,627.85 $966.01 $2,661.84 Philadelphia 2 Feb 1865 Daffodil, Detachment from Wabash
Азамат соғысынан кейінгі қызмет, 1866-1912
Уабаш 1866-1869 жылдары резервке қойылды; 1870-1871 жылдары күрделі жөндеуден өтті; және 1871 жылғы 24 қазанда капитан Роберт В. Шуфельдт басқаруымен қайтадан қолданысқа енгізілді. Уабаш 1871 жылғы 17 қарашада Бостон теңіз портынан шығып, Жерорта теңізі эскадрильясының флагманы ретінде, контр-адмирал Джеймс Алденнің басқаруында қызмет етті. Ол 1871 жылғы 14 желтоқсанда Испанияның Кадис қаласына жетіп, 1873 жылғы 30 қарашада Гибралтардан Флорида штатының Ки-Уэст қаласына бағыт алды. Уабаш 1874 жылғы 3 қаңтарда Ки-Уэстке келді. 1874 жылғы 25 сәуірде Бостон теңіз портында қызметтен босатылды. 1875 жылы ол резервке қайта қойылды және 1876 жылдан 1912 жылға дейін қабылдау кемесі ретінде қызмет етті. Уабаш 1912 жылғы 15 қарашада Теңіз күштерінің тізімінен шығарылды және сол күні Бостон темір және металл компаниясына сатылды. Келесі жылы металл бөліктерін құтқару үшін өртенді.
Wabash was placed in ordinary from 1866 to 1869; overhauled during 1870 to 1871; and recommissioned on October 24, 1871, Captain Robert W. Shufeldt commanding. Wabash departed the Boston Navy Yard on November 17, 1871 and served as the flagship of Rear Admiral James Alden, commanding the Mediterranean Squadron. She arrived at Cadiz, Spain, on December 14, 1871 and cruised throughout the Mediterranean until November 30, 1873 when she departed Gibraltar, bound for Key West, Florida. Wabash arrived in Key West on January 3, 1874. She was decommissioned on April 25, 1874 at the Boston Navy Yard. In 1875, she was placed in ordinary and served as a housed over receiving ship from 1876 to 1912. Wabash was struck from the Navy list on November 15, 1912 and sold that same day to the Boston Iron and Metal Company, Boston, Massachusetts. The following year, she was burned to facilitate salvage of her metal parts.
Тірі қалған қарулар
"Уабаш" кемесінде қызмет еткен бес IX дюймдік Дальгрен тегіс ұңғылы пушкасы Бостон әскери-теңіз базасында сақталған. Олар 2010 жылы Колумбустағы Ұлттық Азаматтық соғыс Теңіз мұражайына берілді, онда олар көрмеге қойылған. Төрт пушка – Тредэгар темір зауытында жасалған. Біреуі – №45 тіркелгі, біреуі – №50 немесе 51, біреуі шамамен №34, ал төртіншісінің нөмірі белгісіз. Барлығы 1855 жылы құйылған. Бесінші Дальгрен пушкасы 1864 жылы Массачусетс штатының Бостон қаласындағы Сайрус Алгер және компаниясымен құйылған, №852 тіркелгі. Сонымен қатар, "Уабаш" кемесінде қызмет еткен 6,4 дюймдік (100 фунттық) "Паррот" мылтығы Данверсте сақталған. Бұл Вэст-Пойнт құю зауытында жасалған, №116 тіркелгі, 1863 жылы құйылған.
Five IX inch Dahlgren smooth bore cannon which served on the Wabash survived at the Boston Navy Yard. They were transferred in 2010 to the National Civil War Naval Museum in Columbus, Georgia, where they are on display. Four of the guns are Tredegar Iron Works pieces. One is registry #45, one is either #50 or 51, one is probably #34, and the number of the fourth is unknown. All were cast in 1855. The fifth Dahlgren gun was cast by Cyrus Alger & Co., Boston, Massachusetts, in 1864, registry # 852. Additionally, a 6.4 inch (100 pounder) Parrott rifle which served on the Wabash survives in Danvers, Massachusetts. It is a West Point Foundry foundry piece, registry #116, cast in 1863.