Кіріспе
Жеке тұлғалардың буржуазияға көтерілуі – адамдардың өз күш-жігері немесе ұжымдық әрекеттері нәтижесінде буржуазияға өтуін қарастыратын теория. Мысалы, 1930-1960 жылдар аралығында АҚШ және басқа елдердегі кәсіподақтардың фабрика жұмысшылары және олардың жұмысы бойынша орта тапқа жатпайтын басқа да адамдар үшін орта тап мәртебесін орнатуға бағытталған әрекеттері. Бұл процеске байланысты дәстүрлі түрде жұмысшы табына жататын адамдардың саны артып, олар «орта таптың» өмір салтын және жеке құндылықтарын қабылдап, ұжымдық әлеуметтік және экономикалық мақсаттарға ұмтылудан бас тартты. Пролетариаттану – осы процестің керісі. Әлеуметтанушы Джон Голдторп 1967 жылы осы буржуазияға көтерілу теориясын жоққа шығарды.
Embourgeoisement is the theory that posits the migration of individuals into the bourgeoisie as a result of their own efforts or collective action, such as that taken by unions in the United States and elsewhere in the 1930s to the 1960s that established middle class status for factory workers and others that would not have been considered middle class by their employments. This process allowed increasing numbers of what might traditionally be classified as working class people to assume the lifestyle and individualistic values of the so called middle classes and hence reject commitment to collective social and economic goals. The opposite process is proletarianization. Sociologist John Goldthorpe disputed the embourgeoisement thesis in 1967.
Өмірбаян
Чарльз Э. Херст бұл өзгерісті қоғамның индустриядан кейінгі дамуының нәтижесі деп сипаттайды, онда қолмен жұмыс істеуді қажет ететін жұмыс орындарының саны күрт азайды, бұл көк жағалы жұмыстардың басты белгісі. Индустриядан кейінгі кезеңде бұрынғы жоғары білікті көк жағалы жұмысшылар қолмен жұмыс істеуге қатысты жұмыс орындарының азаюы мен беделінің төмендеуіне байланысты ақ жағалы жұмысқа өтуде. Тіпті олардың жұмысы өзгермесе де, Мейер мен Баклидің сөздеріне сәйкес, олардың жұмыс жағдайына байланысты өмір салты, қалған көк жағалы жұмысшыларға қарағанда төменгі орта тапқа жақындау болады. Бұл буржуазиялану идеясының нәтижесінде орта тапқа енетін адамдардың саны артады. Осының салдарынан сыныптық сана төмендеп, жұмысшы табының ынтымағы әлсірейді. Бұл өз кезегінде, егер төменгі таптар өз құқықтарын кеңейтуге немесе жұмыс саласында өзгерістер жасауға тырысса, олардың бірлескен әрекеттерінің азаюына әкелуі мүмкін. Бұл мәселе 1960 жылдары Джон Г. Голдторптың 1963 жылы жариялаған «Сыныптық құрылымдағы бай жұмысшы» еңбегінен кейін академиялық айналымда кеңінен талқыланды. Бұл жағдайды Марк Абрамс пен Ричард Роуздың «Еңбек табасы жоғалта ма?» атты кітабында сипаттаған.
describes this change to be a result of the post industrialization of society, in which there are far fewer manual labor jobs, which is the main classification of blue collar work. With post industrialization, former upper level blue collar workers are moving to white collar work because of the decreased availability and prestige of manual labor jobs. Even when their actual jobs do not change, their lifestyles based on their job situation often change into a lifestyle that according to Mayer and Buckley, more closely resembles the lower middle class than the rest of the lower blue collar workers. The result of this idea of embourgeoisement is that more people are incorporated into the middle class. As a result, there is decreased class consciousness and declining working class solidarity
This in turn could lead to less group action among the lower class if trying to get more rights or changes within their job field. The topic was widely discussed in academic circles in the 1960s following the publication of The Affluent Worker in the Class Structure by John H. Goldthorpe in 1963. The situation in Great Britain at the time is described in the book Must Labour Lose?, written by Mark Abrams and Richard Rose.