Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын қылмысы жасаған және "Жек Жаратушы" күдіктісі (1859–1889)
English murderer and "Jack the Ripper" suspect (1859–1889)
Уильям Генри Бьюри (25 мамыр 1859 – 24 сәуір 1889) "Жек Жаратушы" атақты сериялық кісі өлтіруші деп күдіктенді. Ол 1889 жылы әйелі Эленді өлтіргені үшін асылып, Шотландияның Данди қаласында өлім жазасына кесілген соңғы адам болды. Бьюри ерте жаста жетім қалды және Англияның Мидлендс аймағындағы қайырымдылық мектебінде білім алды. Бірнеше жыл тұрақты жұмыс істегеннен кейін, ол қаржылық қиындыққа ұшырады, ұрлық жасағаны үшін жұмыстан шығарылды және көшпелі сатушы болды. 1887 жылы ол Лондонға көшіп, онда, мүмкін, жезөкше болған Эллен Эллиотқа үйленді. Бір жылдан астам уақытқа созылған даулы некелерінде олар қаржылық қиындықтарға тап болды. 1889 жылдың қаңтар айында олар Дандиге көшіп келді. Келесі айда Бьюри әйелін арқанмен тұншықтырып, оның денесін қарындашпен пышақтап, мәйітін бөлмесіндегі қорапқа жасырды. Бірнеше күннен кейін ол жергілікті полицияға өздігінен келіп, оны әйелін өлтіргені үшін тұтқындады. Сотталып, кінәлі деп табылғаннан кейін, оған асып өлтіру жазасы берілді. Өлім жазасын орындау алдында ол қылмысын мойындады. Бьюридің кінәсі даусыз болғанымен, Дандиде өлім жазасына қарсы тарих бар еді және "Данди курьері" газеті оның өлім жазасын "соттың қатыгездігі" деп айыптаған редакциялық мақала жариялады. Бьюри әйелін Лондонның Уайтчепельдегі сериялық кісі өлтірулердің ең қызығынан кейін көп ұзамай өлтірді, олар белгісіз "Жек Жаратушы" сериялық кісі өлтірушіге жатқызылды. Бьюридің бұрынғы Уайтчепельге жақын жерде тұрғандығы және "Жек Жаратушының" қылмыстары мен Бьюридің жасағандары арасындағы ұқсастықтар баспасөзді, сондай-ақ атқарушы Джеймс Берриді Бьюридің "Жек Жаратушы" екеніне сендірді. Бьюри "Жек Жаратушының" қылмыстарына қатысы жоқ екенін айтты, ал полиция оны күдікпен қарастырмады. Кейінгі авторлар бұрынғы айыптауларды дамытты, бірақ Бьюринің "Жек Жаратушы" болғаны туралы идея кеңінен қабылданбады.
William Henry Bury (25 May 1859 – 24 April 1889) was suspected of being the notorious serial killer "Jack the Ripper". He was hanged for the murder of his wife Ellen in 1889, and was the last person executed in Dundee, Scotland. Bury was orphaned at an early age and was educated at a charitable school in the English Midlands. After a few years in regular employment, he fell into financial difficulty, was dismissed for theft, and became a street peddler. In 1887 he moved to London, where he married Ellen Elliot, who was probably a prostitute. During their stormy marriage, which lasted just over a year, they faced increasing financial hardship. In January 1889, they moved to Dundee. The following month, Bury strangled his wife with a rope, stabbed her dead body with a penknife, and hid the corpse in a box in their room. A few days later, he presented himself to the local police and was arrested for her murder. Tried and convicted, he was sentenced to death by hanging. Shortly before his execution, he confessed to the crime. Although Bury's guilt was not in doubt, Dundee had a history of opposition to the death penalty and The Dundee Courier printed an editorial the day after his execution decrying the "judicial butcheries" of capital punishment. Bury killed his wife shortly after the height of the London Whitechapel murders, which were attributed to the unidentified serial killer "Jack the Ripper". Bury's previous abode near Whitechapel and similarities between the Ripper's crimes and Bury's led the press, as well as executioner James Berry, to suggest that Bury was the Ripper. Bury protested his innocence in the Ripper crimes, and the police discounted him as a suspect. Later authors have built on the earlier accusations, but the idea that Bury was the Ripper is not widely accepted.
Балалық шағы мен жастық шағы
Уильям Бьюри Вурстершир графтығының Стоурбридж қаласында Генри Бьюри мен оның әйелі Мэри Джейннің (қыз есімі Хенли) төрт баласының ең кішісі болып дүниеге келді. Ол нәресте кезінде ата-анасынан айырылды. Оның әкесі, жергілікті балық сатушы Жоселиннің жұмыскері, 1860 жылдың 10 сәуірінде Халесовенде ат пен арбаның апатынан қаза тапты. Ол көлбеу жолмен жоғары көтеріліп бара жатқанда, аттың арбасының доңғалағына түсіп, ат қозғалғанда арба оның үстінен өтіп кетті. Уильямның анасы күйеуінің қайтыс болған кезде туғаннан кейінгі депрессиядан зардап шеккен болуы мүмкін және 1860 жылдың 7 мамырында меланхолиядан зардап шеккен Вурстер графтығының кедейлер мен психикалық ауруларға шалдыққандарға арналған ауруханасына жатқызылды. Ол 1864 жылдың 30 наурызында 33 жасында қайтыс болғанға дейін сол жерде болды. Уильямның үлкен әпкесі Элизабет Энн 1859 жылдың 7 қыркүйегінде эпилепсия ұстамасы кезінде жеті жасында қайтыс болды, бұл Мэри Джейннің депрессиясына себеп болуы мүмкін. Тағы екі баласы, Джозеф Генри мен Мэри Джейн 1889 жылға дейін қайтыс болды. Уильямды бастапқыда Дадлиде анасының інісі Эдвард Хенли тәрбиеледі, ал 1871 жылы ол Стоурбридждегі Blue Coat қайырымдылық мектебіне қабылданды. Он алты жасында ол Вольвергемптонның Хорсли Филдс ауданындағы қоймада фактордың көмекшісі болып жұмысқа орналасты, 1880-ші жылдардың басында қарызын өтей алмағандықтан қоймадан кетті. Содан кейін ол Вольвергемптонның Лорд-стрит көшесіндегі Осборн атты құлып жасаушы компанияда жұмыс істеді, 1884 немесе 1885 жылы ұрлық жасағаны үшін жұмыстан шығарылды. Келесі бірнеше жыл бойы оның қайда болғаны нақты белгісіз, бірақ ол Англияның Мидлендс және Йоркшир аймақтарында тұрақсыз өмір сүрген болуы мүмкін. 1887 жылы ол Бирмингем қаласының Snow Hill көшелерінде қарындаштар және кілт сақиналары сияқты ұсақ-түйек заттарды сату арқылы күнкөріс жасады.
William Bury was born in Stourbridge, Worcestershire, the youngest of four children of Henry Bury and his wife Mary Jane (née Henley). He was orphaned in infancy. His father, who worked for a local fishmonger called Joscelyne, died in a horse and cart accident in Halesowen on 10 April 1860. While on an incline, he fell beneath the wheels of his fish cart and was killed when the horse bolted and pulled the cart over his prone body. William's mother may have been suffering from post natal depression at the time of her husband's death and was committed to the Worcester County Pauper and Lunatic Asylum on 7 May 1860 suffering from melancholia. She remained there until her death aged 33 on 30 March 1864. William's eldest sibling, Elizabeth Ann, died at the age of seven during an epileptic seizure on 7 September 1859, which may have contributed to Mary Jane's depression. The other two children, Joseph Henry and Mary Jane, both died before 1889. William was raised initially in Dudley by his maternal uncle, Edward Henley, and by 1871 he was enrolled at the Blue Coat charity school in Stourbridge. At the age of sixteen, he found work as a factor's clerk in a warehouse at Horseley Fields, Wolverhampton, until the early 1880s when he left the warehouse after failing to repay a loan. He then worked for a lock manufacturer called Osborne in Lord Street, Wolverhampton, until he was dismissed for theft in either 1884 or 1885. For the next few years, his whereabouts are not known for certain, but he appears to have lived an unsettled life in the English Midlands and Yorkshire. In 1887, he was making a living as a hawker, selling small items such as pencils and key rings on the streets of Snow Hill, Birmingham.
Лондон
1887 жылдың қазан айында Бьюри Лондонның Боу қаласына келді және Джеймс Мартинге арақ шаңын сатумен жұмыс тапты, ол Боудағы 80 Куикет көшесінде бордель ұстағанға ұқсайды. Бастапқыда Бьюри қорада тұрды, бірақ кейін үйге көшіп келді. Сол жерде ол Элен Эллиотпен танысты, ол Мартиннің қызметшісі және, мүмкін, жыныс жұмысымен айналысқан. Элен 1856 жылдың 24 қазанында Лондонның Уолворт қаласында, оның әкесі Джордж Эллиот басқаратын «Кирпіштас қаруы» (Bricklayer's Arms) атты пабта дүниеге келді. Ересек болғаннан кейін ол тігінші болып жұмыс істеді, сондай-ақ джут өңдеу зауытында да еңбек етті. 1883 жылы оның заңды емес қызы дүниеге келді, оған да Элен деп ат қойылды, ол 1885 жылдың желтоқсан айында Поплар жұмыс үйінде қайтыс болды. 1888 жылдың наурыз айында Элен мен Уильям Мартиннің жұмысынан кетіп, Боудағы 3 Свотон-роудтағы жиһазбен жабдықталған бөлмеге көшіп барды. Олар 1888 жылдың 2 сәуірінде Пасха дүйсенбісінде Бромли шіркеуінде үйленгенге дейін бірге өмір сүрді. Кейін Мартин Уильямды төлемеген қарыздары үшін жұмыстан шығарғанын айтты. Мартин мен 3 Свотон-роудтағы үй иесі Элизабет Хейнс Бьюриді зорлыққа бейім, маскүнем деп сипаттады. 1888 жылдың 7 сәуірінде Хейнс Бьюридің бес күндік әйелінің үстінде тізе бүгіп, оның мойнын пышақпен кесумен қорқытып жатқанын көрді. Уильям Мартинге қайта жұмысқа орналасты, ал олар Свотон-роудқа жақын орналасқан 11 Блэкторн көшесіне көшіп барды. Маусым айында Элен қалған үлестерін сатты, ал тамыз айында олар Уильямдың атын тұраққа қойған жерге жақын орналасқан 3 Spanby Road-қа көшіп барды. Үлестерден түскен ақшаға олар Уильямдың ішетін досымен бірге Вулверхэмптонға бір апта демалысқа барды, ал Элен жаңа әшекейлер сатып алды. 1888 жылдың соңғы жартысында Уильям әйеліне тағы да зорлық көрсетуді жалғастырды. Желтоқсанның алғашқы аптасында Эленнің күтпеген табысының көп бөлігі жұмсалып, Уильям өзінің атын және арбасын сатты. Келесі жылдың қаңтар айында ол 3 Spanby Road-тағы үй иесіне Брисбенге (Австралия) көшіп баруды ойлап отырғанын айтты және саяхатқа екі ағаш жәшік жасауды сұрады. Бірақ Уильям мен Элен Шотландияның Данди қаласына көшіп кетті. Элен баруға құштар емес еді және Уильям Дандиде джут зауытында жұмысқа орналасқанын өтірік айтқаннан кейін ғана келісті.
In October 1887, Bury arrived in Bow, London, and found work selling sawdust for James Martin, who appears to have run a brothel at 80 Quickett Street, Bow. Initially, Bury lived in the stable, but later moved into the house. There, he met Ellen Elliot, who was employed by Martin as a servant and probably a prostitute. Ellen was born on 24 October 1856 in Walworth, London, at the Bricklayer's Arms public house run by her father, George Elliot. In adult life, she worked as a needlewoman and in a jute processing factory. In 1883, she had an illegitimate daughter, also called Ellen, who died in Poplar workhouse in December 1885. In March 1888, Ellen and William left Martin's employ and moved to a furnished room at 3 Swaton Road, Bow, where they lived together until their marriage on Easter Monday, 2 April 1888, at Bromley Parish Church. Martin later said he had dismissed William because of unpaid debts. Martin and the landlady at 3 Swaton Road, Elizabeth Haynes, described Bury as a violent drunk. On 7 April 1888, Haynes caught Bury kneeling on his bride of five days threatening to cut her throat with a knife. William was re employed by Martin, and the couple moved to 11 Blackthorn Street, close to Swaton Road. In June, Ellen sold the remaining shares, and in August they moved to 3 Spanby Road, adjacent to where William stabled his horse. With the money from the shares, the couple had a week's holiday in Wolverhampton with a drinking friend of William's and Ellen bought new jewellery. William continued to assault his wife throughout the latter half of 1888. By the first week of December, Ellen's windfall was nearly spent, and William sold his horse and cart. In January the following year, he told his landlord at 3 Spanby Road that he was thinking of emigrating to Brisbane, Australia, and asked him to make two wooden crates for the journey. Instead, William and Ellen moved to Dundee in Scotland. Ellen was not keen to go and only did so after William lied that he had obtained a position in a jute factory there.
Дунди
Бьюрилер "Камбрия" пароходта екінші сыныптық жолаушылар ретінде солтүстікке қарай сапар шегеді. Олар Дундиге 1889 жылы 20 қаңтар күні кешке келді, ал келесі күні таңертең олар 43-ші Юнион-стриттегі бардың үстіндегі бөлмені жалға алды. Бьюрилер 29 қаңтарда 113 Принс-стриттегі дүкеннің астындағы жертөле пәтерінде қоныс аударудан бұрын сегіз күн ғана тұрды. Уильям кілтті жалған түрде сатып алған, ол үйді жалға беруді тапсырған агенттерге үйді жалға алуға қызығушылық танытқан көрермен екенін айтқан. Сол кезде Элен жергілікті диірменнің бірінде тазалаушы болып жұмыс тауып алды, бірақ бір күннен кейін жұмыстан кетті. Уильям көп ішуді жалғастырды, көбінесе Дэвид Уокер есімді сәндеушімен, ол Уильям жиі келетін қонақ үйді қайта бояды. 4 ақпанда Уильям жергілікті бақшада арқан сатып алып, қалған күнін шериф сотындағы істерді қоғамдық галереядан бақылаумен өткізді. Кейін ол сот процесін мұқият тыңдағаны айтылды. 7 ақпанда ол тағы да сот отырысына қатысты. 10 ақпанда ол өзінің танысы Уокерге барды, ол оған әйелдің асынып өлтіруін жариялаған газетті берді. Уокер Бэриден Жек-Жарқау туралы жаңалықтарды іздеуді сұрады, Бэри газетті үрейленіп тастады. Сол күні кешке ол Белл-стриттегі Данди полициясына кіріп, лейтенант Джеймс Паррға әйелі өзін-өзі өлтіргенін хабарлаған. Ол әйелі қайтыс болған күні түнде қатты ішіп алған, ал таңертең оянғанда әйеліне ілгек байлап, оның денесін жерден тапқанын айтты. Бьюри дәрігерді шақырмаған, оның орнына денені кесіп, Лондоннан әкелінген қаптардың бірінде жасырып қойған. Парр Бэриді жоғарыға детективтер бөлімінің бастығы лейтенант Дэвид Лэмбпен кездесуге алып барды. Пар Лэмбке: "Бұл кісі сізге керемет оқиға айтып бере алады" деді. Бьюри Лэмбке өз оқиғасын қайта айтып берді, бірақ Джек Жабдықшы туралы сөзді қалдырды және ол әйеліне бір рет пышақ соққандығын айтты. Бьюридің үйін тексеріп, кішкентай пышақ, банк кітапшасы және үйінің кілті тергеуді күтіп тұрған кезде тәркіленді. Лэмб пен детектив Питер Кэмпбелл Бьюрилердің шатырлы пәтеріне барды, онда олар Бьюридің Лондонда тапсырған ағаш қорапқа тығылған Элленнің қираған сүйегін тапты.
The Burys travelled north as second class passengers on the steamer Cambria. They arrived at Dundee on the evening of 20 January 1889, and the following morning they rented a room above a bar at 43 Union Street. The Burys stayed for only eight days before they moved on 29 January to a squat at 113 Prince's Street, a basement flat under a shop. William had obtained the key under false pretences by telling the letting agents that he was a viewer interested in renting the property. Meanwhile, Ellen found a job as a cleaner at a local mill, but she quit after a day. William continued to drink heavily, often with a decorator called David Walker, who was re painting the public house frequented by William. On Monday 4 February, William bought some rope at the local grocer's shop, and spent the rest of the day observing cases at the Sheriff Court from the public gallery. He was later reported to have listened attentively to the proceedings. On 7 February, he attended the court sessions again. On 10 February, he visited his acquaintance Walker, who lent him a newspaper that featured a woman's suicide by hanging. Walker asked Bury to look up any news of Jack the Ripper, at which Bury threw down the newspaper with a fright. That evening, he walked into the Dundee Central Police Station on Bell Street and reported his wife's suicide to Lieutenant James Parr. He said they had been drinking heavily the night before her death, and he had woken in the morning to find his wife's body on the floor with a rope around her neck. Bury had not summoned a doctor, but had instead cut the body and concealed it in one of the packing cases brought from London. Parr took Bury upstairs to see Lieutenant David Lamb, the head of the detective department. Parr told Lamb, "This man has a wonderful story to tell you." Bury retold his story to Lamb, but omitted the reference to Jack the Ripper, and added that he had stabbed his wife's body once. Bury was searched, and a small knife, bankbook and his house key were confiscated pending inquiries. Lamb and Detective Constable Peter Campbell proceeded to the Burys' dingy flat, where they discovered the mutilated remains of Ellen stuffed into the wooden box Bury had commissioned in London.
Тергеу
Лэмб полиция бөлімшесіне барып, Уильямды Элленді өлтіргені үшін айыптайды. Уильямның қалтасынан табылған Элленнің зергерлік бұйымдары тәркіленді. Алдын ала іздестіру барысында пәтердің артқы есігінде "Жек Жаратушы осы есіктің артында" және үйдің артқы жағындағы баспалдақта "Жек Жаратушы осы сатушыда" деген жазулар бар екені анықталды. Баспасөз және полиция оларды қайғылы оқиғадан бұрын жергілікті бала жазған деп ойлады, бірақ жазушының аты-жөні анықталмады. Келесі күні таңертеңгі іздеу кезінде оның денесі салынған қорапта қанға боялатын киімдер, тағы басқа киімдердің қалдықтары және Эленнің жеке заттары отқа күйген. Квартирада жиһаздар жоқ, бұл оның отқа күйгенін немесе дәлелдерді жою үшін күйгенін көрсетеді. Үлкен қарындаш табылды, оның үстінде адам еті мен қан бар, ал Уильям 4 ақпан күні таңертең сатып алған арқанда талшықтарына Еленнің шашы байланған. Эленнің денесін бес дәрігер тексерді: полиция хирургы Чарльз Темплмен, оның әріптесі Александр Сталкер, Эдинбург хирургы Генри Литтлджон және екі жергілікті дәрігер, Дэвид Леннокс және Уильям Киннер. Олар Эленнің арт жағынан ұрса керек деген қорытындыға келді. Оның оң аяғы екі жерден сынған, сондықтан оны жәшікке тығып қоюға болады. Қарындашпен жасалған кесулер оның ішін бойлай төмен қарай жүгіріп, "өлім уақытынан кейін ең көп дегенде он минут ішінде" жасалған, деп жазды Темплмен, Сталкер және Литтлжон. Леннокс келіспей, жаралар кейін жасалды деп ойлады, өйткені ол денені тексергенде жара еверттелген жоқ, бірақ Темплмен мен Сталкер денені тексергенде жара еверттелгенін айтты. Литтлжон Леннокс басқалардан үш күн өткен соң тексерілгендіктен, жаралардың пішіні өзгерген болуы мүмкін екенін түсіндірді, бұл туралы Леннокс келісті. Бас констебль Дьюар қылмыстың мән-жайларын егжей-тегжейлі баяндаған телеграфты Лондонның метрополитен полициясына жіберді, ол Жек-Жарқаушы деп саналатын қылмыстарды тергеді. Лондон детективтері Бьюриді Жабдықшы кісі өлтіруді тергеуде шынайы күдікті деп санамады, бірақ инспектор Фредерик Абберлайн Бьюримен байланысты Уайтчепелдегі куәгерлермен сұхбат жасады, оның ішінде Уильямның бұрынғы жұмыс берушісі Джеймс Мартин және жер иелері Элизабет Хейнс пен Уильям Смит. Ажал жазасын тартқан Джеймс Берри мен криминалист Норман Хейстингстің айтуынша, Скотланд-Ярд Бэриді сұхбаттайтын екі детектив жіберген, бірақ полиция архивінде бұл сапар туралы ешқандай дерек жоқ.
Lamb returned to the police station and charged William with Ellen's murder. Ellen's jewellery, found in William's pockets, was confiscated. A preliminary search of the premises revealed chalk graffiti on the rear door of the flat, which read "Jack Ripper is at the back of this door", and on the stairwell leading up from the rear of the property, which read "Jack Ripper is in this seller ". The press and the police thought they had been written by a local boy before the tragedy, but the writer was never identified. A more extensive search the following morning found blood stained clothing in the crate that had contained the body, and the remains of more clothing and some of Ellen's personal effects burned in the fireplace. The flat was bereft of furniture, indicating that it may have been burnt on the fire, either for heat or to destroy evidence. A large penknife was found with human flesh and blood upon it, and the rope that William had bought on the morning of 4 February was found with strands of Ellen's hair caught in the fibres. Ellen's body was examined by five physicians: police surgeon Charles Templeman, his colleague Alexander Stalker, Edinburgh surgeon Henry Littlejohn and two local doctors, David Lennox and William Kinnear. They concluded that Ellen had been strangled from behind. Her right leg was broken in two places so it could be crammed into the crate. Incisions, made by the penknife, ran downwards along her abdomen and had been made "within at most ten minutes of the time of death" according to Templeman, Stalker and Littlejohn. Lennox disagreed and thought the wounds were made later on the basis that when he examined the body the wound was not everted, but Templeman and Stalker said the wound was everted when they examined the body. Littlejohn explained that as Lennox made his examination three days after the others, the shape of the wounds could have changed, to which Lennox agreed. Chief Constable Dewar sent a telegraph detailing the circumstances of the crime to the London Metropolitan Police, which was investigating the crimes attributed to Jack the Ripper. Detectives from London did not consider Bury a realistic suspect in their investigation into the Ripper murders, but Inspector Frederick Abberline did interview witnesses in Whitechapel connected to Bury, including William's former employer James Martin and landlords Elizabeth Haynes and William Smith. According to the executioner James Berry and crime reporter Norman Hastings, Scotland Yard sent two detectives to interview Bury, but there is no surviving record of the visit in the police archive.
Сот және өлім жазасы
1889 жылы 18 наурызда Бьюриге әйеліне қол жұмсау үшін айып тағылды; ол кінәсіз деп мәлімдеді. Сот 28 наурызда Лорд Янгтың алдында Жоғары сотта өтті. Бьюридің қорғаушы командасына адвокат Дэвид Твиди мен адвокат Уильям Хей кірді; айыптауды адвокаттың орынбасары Дугальд немесе Дилл МакКечни басқарды. Сот отырысы 13 сағатқа созылды. Прокуратура куәгерлері арасында Элленнің қарындасы Маргарет Корни, Уильямның бұрынғы жұмыс берушісі Джеймс Мартин, Бьюрилердің Лондон үйінің иесі Элизабет Хейнс, Уильямның ішімдік серіктесі Дэвид Уокер, лейтенант Лэмб және докторлар Темплмен мен Литтлжон болды. Кешкі асқа тоқтағаннан кейін Хей қорғаныс ісіне тоқталды, ол қатты д-р Леннокстың куәлігіне байланысты болды. 22:05 - те лорд Янг қорытынды сөзін аяқтады, ал 15 адамнан тұратын қазылар алқасы өз шешімін қарауға кетті. 25 минуттан кейін, алқабилер қазыларды кінәлі деп танып, кешірім жасауды ұсынды. Лорд Янг қазылар алқасына неліктен мейірімділік көрсетуді ұсынғанын сұрады, солардың бірі медициналық дәлелдемелердің өзара қайшылықты екенін айтты, бұл Леннокстың куәлігіне қатысты. Янг қазылар алқасына өз шешімін дәлелдерге сүйене отырып, қандай да бір жолмен шешкенше, қазылар алқасының шешімін қайта қарауын айтты. Твиди одан әрі Бьюриге ақылсыздық ауруы анасынан мұра болып қалған болуы мүмкін деп мәлімдеді. Бьюримен дос болған дін қызметкері, Дандидегі Сент-Полс епископаль шіркеуінің діни қызметкері Эдвард Джон Гоф та Лотианға кешірім сұрап хат жазды. Мемлекеттік хатшы заңның қалыпты барысына араласудан бас тартты, ал Бьюриді 24 сәуірде ұстап, Джеймс Берри өлтірді. Бұл Дундиде өлім жазасына кесілген соңғы жазалау болды. Ажыратудан бірнеше күн бұрын Бьюри Гough діндарлығына Элленді өлтіргенін мойындады. Гофтың үндеуімен Уильям 1889 жылы 22 сәуірде өлгенге дейін жасыруды сұрап, мойындау жазды. Уильям Эленді 1889 жылы 4 ақпан күні ақша үшін арақ ішіп, дауласқан кезінде алдын ала ойламай-ақ өлтіргенін, ал келесі күні денені бөлшектеуге тырысқанын, бірақ одан әрі жалғастыруға тым қысылғанын мәлімдеді. Бұл мойындаудың соңғы бөлігі дәрігерлердің сарапшы куәліктеріне сәйкес келмейді, олар кесулер келесі күннің орнына "өлім уақытынан кейін ең көп дегенде он минут ішінде" жасалған деп айтты. Уильям кейіннен жою жоспарының бір бөлігі ретінде Эленнің денесін жәшікке тыққандығын айтты, бірақ оның орнына Эленнің жоқ екенін байқағанда, өзін-өзі өлтіру туралы әңгімені ойлап тапты.
On 18 March 1889, Bury was arraigned for the murder of his wife; he entered a plea of not guilty. The trial was seen before Lord Young in the High Court of Justiciary on 28 March. Bury's defence team comprised solicitor David Tweedie and advocate William Hay; the prosecution was led by advocate depute Dugald or Dill McKechnie. The hearing lasted 13 hours. The prosecution witnesses included Ellen's sister Margaret Corney, William's former employer James Martin, the Burys' London landlady Elizabeth Haynes, William's drinking partner David Walker, Lieutenant Lamb and Drs Templeman and Littlejohn. After a break for supper, Hay presented the defence case, which was heavily dependent on Dr Lennox's testimony that Ellen had strangled herself. At 10:05 p. m., Lord Young finished his summation, and the jury of 15 men retired to consider their verdict. After 25 minutes, the jury returned with a verdict of guilty with a recommendation for mercy. Lord Young asked the jury why they recommended mercy, and one of them replied that the medical evidence was contradictory, referring to Lennox's testimony. Young told the jury to retire and reconsider their verdict until they were decided by the evidence one way or another. Tweedie further argued that Bury could have inherited insanity from his mother, who had died in a lunatic asylum. A clergyman whom Bury had befriended, Edward John Gough, minister of St Paul's Episcopalian Church in Dundee, also wrote to Lothian asking for a reprieve. The Secretary of State refused to intervene in the normal course of the law, and Bury was hanged on 24 April by executioner James Berry. It was the last execution held in Dundee. A few days before the execution, Bury confessed to Reverend Gough that he had killed Ellen. At the urging of Gough, William wrote a confession on 22 April 1889, which he asked to be withheld until after he was dead. William claimed that he had strangled Ellen without premeditation on the night of 4 February 1889 during a drunken row over money, and that he had tried to dismember the body for disposal the next day but was too squeamish to continue. The latter part of this confession does not match the expert testimony of the physicians, who said that the incisions were made "within at most ten minutes of the time of death" rather than the next day. William stated he had stuffed Ellen's body into the crate as part of a later plan for disposal, but instead concocted the suicide story when he realised that Ellen's absence would be noted.
Жіберілген Джек
Дәстүр бойынша, бес кісі өлтіру (анықталған "каноникалық бес") атақты сериялық өлтірушіге "Жек Жабайы" деп аталады, ол 1888 жылдың тамыз мен қараша аралығында Лондонның Шығыс бөлігіндегі Уайтчепелді қорқытты. Билік өкілдері Жіріткіш құрбандарының нақты саны туралы келіспейді, ал 1888 жылдың сәуірінен 1891 жылдың ақпанына дейінгі Уайтчепелдегі кем дегенде он бір адам өлтірілді. Барлық қылмыстар шешілмеген күйінде қалды. Бьюриді Жабдықшы деп атау туралы мәлімдемелер оның тұтқындалуынан кейін көп ұзамай газеттерде жариялана бастады. Бьюри сияқты, Ripper құрбандарына олардың өлімінен кейін бірден іш жарақаттарын тигізді, және Бьюри 1887 жылдың қазанынан 1889 жылдың қаңтарына дейін Уайтчепельдің жанында Боуда өмір сүрді, бұл оны Уайтчепельдегі кісі өлтірулерге жақын уақытта орналастырды. 12 ақпандағы "Данди Адравизерзер" газетінде Бьюрилердің "қолаң-қолаңдары олардың арасында Уайтчепельдегі қайғылы оқиғалармен байланыстырған адам өмір сүріп жатыр деген ойдан қорқып, үрейленді" деп мәлімделген. Сол күні шыққан "Нью-Йорк Таймс" газеті Бьюриді зұлымдыққа тікелей қатыстыруда және Уильямның Элленді өлтіріп, оның кінәсін ашпауы үшін өлтіргендігі туралы теорияны жариялады. Бұл оқиғаны келесі күні "Данди курьер" газеті де қайталады. Курьердің айтуынша, Бьюри лейтенант Паррға өзінің Жек Жаратушы екенін мойындаған, бірақ Паррдың нұсқасында Бьюридің Жек Жаратушы ретінде тұтқындалуынан қорқатыны айтылған. Бьюри әйеліне қол жұмсауды мойындағанына қарамастан, кез келген байланысты жоққа шығарды. Алайда, ұстап алған Джеймс Берри Берриді Жібегіш деп атады. Берри өзінің "Менің жазалаушы ретінде тәжірибем" атты мемуарларына Берриді немесе Жіберішті енгізбеді, бірақ Ньюмаркет қаласындағы журналист Эрнест А. Парр 1908 жылы 28 наурызда Шотландияның Мемлекеттік хатшысына Берридің "Мені Берридің Жіберіш Джек болғаны белгілі екенін ашық айтты" деп жазғанын жазды. 1920 жылдары Норман Хейстингс Берридің гипотезасына сүйене отырып, Берриді Жабдықшы ретінде ұсынды, ал Жабдықшы кісі өлтіргеннен кейін 100 жыл өткен соң Уильям Бидл мен Данди кітапханашысы Юан Макферсон Берриді Жабдықшы ретінде күдікті ретінде танымал ететін кітаптар мен мақалалар жариялады. Олар 1888 жылы қарашада Берейдің Берейден кетуіне сәйкес келген Берейдің бесеу қазасы аяқталғанын атап өтті. Бьюридің Дандидегі пәтерінде Джек-Жарққыш сол жерде тұрғанын білдіретін граффити бар еді, ал Макферсон мұны Бьюри мойындау ретінде жазған деп болжады. Уильям Элленнің сақиналарын алып кетті, ал Жүтірткіш құрбан Энни Чэпменнің сақиналарын да алып кеткен деп күтілуде. Бьюри әйеліне қаталдықпен қарады, оған пышақпен қауіп төндірді және оның құрсағын өлтіргеннен кейін, Уайтчепельдегі кісі өлтірушіге ұқсамайтын жолмен кесіп тастады. Көршілерімен сөйлескенде, Дундидегі Бьюрилердің Принс-стрит пәтеріндегі дүкенді басқаратын Марджори Смит оларға: "Сіздер қандай жұмыс істеп жүрсіздер, Уайтчепель тұрғындары, Джек-Жарқаудың соншалықты көп адамды өлтіруіне жол бересіздер?" - деп сұрады. Бидл мен Макферсон Елленнің пікірлері оның Жіберістің қайда екенін білетінін білдіреді деп дәлелдеді. Басқалары Бьюри тек Жабдықшыны еліктеп, олардың қылмыстары арасындағы айырмашылықтарды келтіреді. Элен Бэри арқанмен ұрланып, Жіберілген құрбандарға қарағанда, қарапайым пышақ жарақатын алды, олардың мойындары терең ішке дейін кесілген. Элен Бьюридің мойны кесілген жоқ, ал ішке салыстырмалы түрде терең емес кесулер жасалған. Уайтчепельдегі қылмыскердің кім екені белгісіз, ал Бэриден басқа жүзден астам күдікті ұсынылды. Кейбір Ripper авторлары Бьюриді басқа күдіктілерге қарағанда көбірек кінәлі деп санайды, ал басқа авторлар теорияны жоққа шығарады, өйткені "бұл салада жиі болып жатқандай, теорияда бірнеше алаңдататын логикалық секірулер мен дәлел ретінде пайдаланылатын жай анекдоттар бар сияқты".
Traditionally, five murders (known as the "canonical five") are attributed to the notorious serial killer "Jack the Ripper", who terrorised Whitechapel in the East End of London between August and November 1888. Authorities are not agreed on the exact number of the Ripper's victims, and at least eleven Whitechapel murders between April 1888 and February 1891 were included in the same extensive police investigation. All the crimes remain unsolved. Claims that Bury could have been the Ripper began to appear in newspapers shortly after Bury's arrest. Like Bury, the Ripper had inflicted abdominal wounds on his victims immediately after their deaths, and Bury lived in Bow, near Whitechapel, from October 1887 to January 1889, which placed him fairly near the Whitechapel murders at the appropriate time. The Dundee Advertiser of 12 February claimed that the Burys' "neighbours were startled and alarmed at the idea that one whom in their terror they associated with the Whitechapel tragedies had been living in their midst." The New York Times of the same day connected Bury directly to the atrocities and reported the theory that William had murdered Ellen to prevent her from revealing his guilt, a story picked up and repeated by The Dundee Courier the following day. The Courier alleged that Bury admitted to Lieutenant Parr that he was Jack the Ripper, but Parr's version of the story says only that Bury said he was afraid he would be arrested as Jack the Ripper. Bury denied any connection, despite making a full confession to his wife's murder. Nevertheless, the executioner James Berry promoted the idea that Bury was the Ripper. Berry did not include Bury or the Ripper in his memoirs, My Experiences as an Executioner, but Ernest A. Parr, a journalist in the Suffolk town of Newmarket, wrote to the Secretary of State for Scotland on 28 March 1908 that Berry "told me explicitly that Bury was known to have been Jack the Ripper". In the 1920s, Norman Hastings built on Berry's hypothesis proposing Bury as the Ripper, and 100 years after the Ripper murders William Beadle and Dundee librarian Euan Macpherson published books and articles popularising Bury as a Ripper suspect. They highlighted that the canonical five Whitechapel murders ended in November 1888, which roughly coincided with Bury's departure from Whitechapel. There was graffiti at Bury's Dundee flat that implied that Jack the Ripper lived there, and Macpherson supposed this was written by Bury as a form of confession. William took Ellen's rings, and the Ripper is believed to have taken rings from victim Annie Chapman. Bury was persistently violent to his wife, threatened her with a knife, and cut open her abdomen after death in a manner not dissimilar to the Whitechapel murderer. In a conversation with her neighbours, Marjory Smith, who ran the shop above the Burys' Prince's Street flat in Dundee, asked them "What sort of work was this you Whitechapel folk have been about, letting Jack the Ripper kill so many people?" Beadle and Macpherson argued that Ellen's comments might indicate that she had knowledge of the Ripper's whereabouts. Others contend that Bury only imitated the Ripper, citing differences between their crimes. Ellen Bury was strangled with a rope and sustained comparatively few knife wounds compared to the Ripper's victims, whose throats were cut prior to sustaining deep abdominal slashes. Ellen Bury's throat was not cut, and only relatively shallow cuts were made to her abdomen. The identity of the Whitechapel murderer is unknown, and over one hundred suspects, in addition to Bury, have been proposed. While some Ripper writers consider Bury a more likely culprit than many of the other suspects, other writers dismiss the theory because, "as happens all too frequently in this field, the theorizing appears to have a few disturbing leaps of logic as well as mere anecdotes used as evidence."