"Пенденнис Кастл": Бу локомотивтің тарихы мен қайта жаңғыртуы
GWR 4073 Class 4079 Pendennis Castle
GWR 4079 Pendennis Castle локомотиві: 1924 ж. салынған, алыс қашықтыққа жолтартысымен аты шықты. Сақтауға алынып, 1.75 млн миль жүрді. Тарихы мен ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
GWR 4073 "Қала" класының No. 4079 Pendennis Castle – 1924 жылы Чарльз Коллеттің жобасы бойынша Ұлы Батыс темір жолы (GWR) үшін Свиндон шеберханасында салынған 4-6-0 булы локомотив. Ол GWR және оның ізбасары, Британ темір жолының Батыс аймағындағы алыс қашықтыққа жүретін экспресс жолаушылар пойыздарында пайдаланылды. Pendennis Castle 1925 жылы Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолындағы сынақтарда қарсылас локомотивтерден жоғары көрсеткіштер танытқанда алғаш рет көзге түсті. 1964 жылы 1,75 миллион шақырымнан астам қашықтықты табыс әкеліп жүргеннен кейін, оны сақтап қалу үшін сатып алынды. 1977 жылы ол Батыс Австралиядағы Hamersley Iron компаниясына сатылды, келесі жылы ол сол жерге жіберілді және 1994 жылға дейін жұмыс істеді. 2000 жылы Англияға қайтып келгеннен кейін, локомотив Дидкот теміржол орталығында қайта жаңартылуын күтті, ол оның жаңа орны болды, және волонтерлердің оны аяқтауына 16 жыл кетті. 2021 жылдың тамызында Pendennis Castle 27 жылдан кейін алғаш рет буға шықты және Ұлыбританиядағы тарихи теміржолдарда жүреді.
GWR 4073 "Castle" Class No. 4079 Pendennis Castle is a 4 6 0 steam locomotive built in 1924 for the Great Western Railway (GWR) at Swindon Works to a design of Charles Collett. It was employed on long distance express passenger trains on the GWR and its successor, British Railways' Western Region. Pendennis Castle gained initial notoriety in 1925, when it outperformed rival engines during trials on the London and North Eastern Railway. It was bought for preservation in 1964 after covering 1.75 million miles in revenue earning service. In 1977, it was sold to Hamersley Iron, based in Western Australia, where it was shipped in the following year and operated until 1994. Upon returning to England in 2000, the engine awaited restoration at Didcot Railway Centre, its new base, which took volunteers 16 years to complete. In August 2021, Pendennis Castle returned to steam for the first time in 27 years, and will run on heritage railways across Britain.
Операциялар
Жоқ, 4079 Pendennis Castle – 1923–1924 жылдары Swindon Works-те салынған 171 "Castle" класы локомотивтерінің жетіншісі, Ұлы Батыс темір жолы (GWR) компаниясына тиесілі. Ол экспресс жолаушылар пойыздарын тарту үшін арналған. 1924 жылдың ақпанында құрастырылып, Корнуоллдағы Фалмут қаласындағы Пенденнис қамалының құрметіне аталды. Локомотив 1925 жылдың сәуір және мамыр айларында танымал болды, GWR оны Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолына (LNER) LNER-дің жаңа 4-6-2 A1 класына қарсы сынақтар үшін берді. Ең танымал мысалы – 4472 Flying Scotsman. Лондонның Кингс-Кросс станциясынан Грантемге және Кингс-Кросс станциясынан Донкастерге бағытталған 4079 локомотиві Кингс-Кросс станциясынан Финсбери-паркке дейін бес минуттан да аз уақытта көтерілді, бұл үлкен A1 локомотивтеріне оңай берілмеді. Сынақтар кезінде Пенденнис қамалы көмір мен суды үнемдеуде тиімді екенін көрсетті, бұл Йоркшир көмірін жағудағы артықшылығы миль басына 3,7 фунтқа бағаланды. GWR-ге қайтар алдында локомотив 1925 жылдың мамыр және қазан айлары аралығында Уэмбли паркінде өткен Екінші Британ империясы көрмесінде көрсетілді, Flying Scotsman локомотивімен бірге қойылды.
No. 4079 Pendennis Castle was the seventh of a total of 171 "Castle" Class locomotives built at Swindon Works in 1923–1924 by the Great Western Railway (GWR), and designed for hauling express passenger services. It was completed in February 1924, and named after Pendennis Castle in Falmouth, Cornwall. The locomotive became famous in April and May 1925, when the GWR lent it to the London and North Eastern Railway (LNER) as part of performance trials against the LNER's then new 4 6 2 A1 Class, the most famous example being No. 4472 Flying Scotsman. Running from London King's Cross to Grantham, and King's Cross to Doncaster, 4079 made the ascent from King's Cross to Finsbury Park regularly in less than six minutes, a feat the larger A1's were unable to match. Pendennis Castle was also shown to be more economical in both coal and water on the test runs, its superiority in burning unfamiliar Yorkshire coal being measured at 3.7lb per mile. Before returning to the GWR, the locomotive was put on display at the second British Empire Exhibition at Wembley Park between May and October 1925 next to Flying Scotsman,
Old Oak Common станциясына оралғаннан кейін, GWR ұлттықтандырылып, Британ темір жолының бөлігіне айналғанға дейін Оңтүстік Уэльс және Батыс Англияға бағыттарды жалғастырды. 1950 жылдың тамызында Глостер депосына, 1959 жылдың наурызында Бристоль Бат Роуд депосына берілді, ал соңғы депосы Бристоль Сент-Филипс Марш болды. 1964 жылдың 9 мамырында 4079 локомотиві 3440 City of Truro локомотивінің ресми емес 100 миль/сағ жылдамдық рекордын құрған күніне арналған Лондон Паддингтоннан Плимутқа дейінгі жоғары жылдамдықты турға қатысты. Бірақ 97 миль/сағ жылдамдыққа жеткенде, оттың қызықтығынан оттықтар балқып кетті. 1977 жылдың 29 мамырында Great Western Envoy пойзын Бірмингемнен Дидкотқа және кері тасығаннан кейін, 4079 локомотиві Авонмут доктарына бағытталды, онда ол Сиднейге аттанды және Eveleigh Carriage Workshops-та сақталды. Келесі наурыз айында 4079 локомотиві Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Ньюкасл қаласына жетті, онда ол Dampier, Батыс Австралияға бағытталған Iron Baron кемесіне тиеліп алынды. 12 қазанда Пенденнис қамалы және екі бұрынғы Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік темір жолының S типіндегі жолаушылар вагондары Рио Тинто компаниясының төрағасы сэр Марк Тернердің әйелі Леди Тернердің қолымен Rio Fe деп аталды. 4079 локомотивінің түтін камерасының үстіне Rio Fe деген жазуы бар латунь тақта орнатылды. 1978 жылдың 7 қарашасында Пенденнис қамалы Дампиерден Дугитке дейінгі тұңғыш жолаушы рейсін аяқтады. Қазандығының сертификатының мерзімі бітіп, басқа да мәселелер туындағаннан кейін, 4079 локомотиві 1994 жылдың 14 қазанында Австралиядағы соңғы рейсін жасады, содан кейін сақтауға қойылды. 1998 жылы Лондоннан Хэмерсли Айронға командировкаға жіберілген Адриан Ламли Смит Пертке көшіп келгенде жағдайды біліп, 4079 локомотивін Ұлыбританияға қайтару және толық қалпына келтіру керек деген идеяны ұсынды. Перттегі және Лондондағы басшылық осындай танымал локомотивті Дампиерде тастап кетпеуге келісті.
Back at Old Oak Common, it continued to run the routes to South Wales and the West Country until after the GWR was nationalised in 1948 to become part of British Railways. In August 1950, it was allocated to Gloucester shed, in March 1959 to Bristol Bath Road, and its last shed allocation was Bristol Saint Philip's Marsh. On 9 May 1964, No. 4079 took part in a high speed railtour from London Paddington to Plymouth to commemorate the 60th anniversary of No. 3440 City of Truro unofficial 100 mph run. However, upon reaching reaching 97 mph, the firebars melted from the high heat of its fire. On 29 May 1977, after hauling the Great Western Envoy from Birmingham to Didcot and return, 4079 headed to Avonmouth Docks where it departed for Sydney, where it was stored at Eveleigh Carriage Workshops. In the following March, 4079 travelled to Newcastle, New South Wales where it was loaded aboard the Iron Baron for Dampier, Western Australia, where Hamersley manager Ian Burston handed it over to the Pilbara Railways Historical Society. On 12 October, Pendennis Castle and two former New South Wales Government Railways S type passenger cars were named Rio Fe by Lady Turner, wife of Sir Mark Turner, chairman of Rio Tinto, one of the major investors in Hamersley Iron. A brass plaque bearing the name Rio Fe was fitted above 4079's smokebox door. On 7 November 1978, Pendennis Castle's completed its first passenger run with a return trip from Dampier to Dugite. After various problems with the expiry of its boiler certificate, 4079 made its final run in Australia on 14 October 1994 before it was put in storage. Adrian Lumley Smith who was on secondment from Rio Tinto in London to Hamersley Iron became aware of the situation in 1998 when he moved to Perth and hatched the idea that 4079 should be relocated back to the UK and fully restored. Senior management in Perth and London agreed that such an iconic locomotive should not be left languishing in Dampier.
Англияға оралу және қалпына келтіру (2000 - қазіргі)
Rio Tinto 4079 үшін қауіпсіз орын табуға кірісті және 1998 жылдың қыркүйегінде «The Railway Magazine» журналының редакторы Ник Пиготқа хабарласып, Адриан Ноулзға локомотивті Дидкот теміржол орталығына қайтару үшін негіздеме дайындауды тапсырды. Ұсыныс сәтті болды және «Heritage Lottery Fund» қорынан 37 500 фунт стерлинг көлемінде грант тез арада түсіп, Англияға тасымалдау шығындарының үштен төрт бөлігін жапты. Ол «Ұшқан шотланд» локомотивінен кейін жер шарын айналып өтетін екінші локомотив атанды. 4079 локомотивін Дидкотта 20 ерікті адамнан тұратын топ толыққанды қайта жаңарту жұмыстарын жүзеге асырды; менеджер Дрю Фермор олардың шығындарды барынша азайта отырып, жоғары сапада жұмыс істеуге бекінгендерін айтты. Алғашқы жоспар бойынша, толық жөндеу 2004 жылға дейін аяқталуы тиіс болған, бірақ ол 2007 жылға, содан кейін 2014 жылға ықпалды болды.
Rio Tinto started to find a secure home for 4079 and in September 1998, contacted The Railway Magazine editor Nick Pigott, who had Adrian Knowles prepare a case for the engine to return to Didcot Railway Centre. The pitch was successful, and a £37,500 grant from the Heritage Lottery Fund was quickly received and covered three quarters of the costs to have it shipped to England. It became only the second locomotive after Flying Scotsman to circumnavigate the globe. The restoration of 4079 at Didcot was carried out entirely by a group of 20 volunteers; manager Drew Fermor said they were determined to work at a high standard while minimising costs. The original plan was to complete overhaul by 2004, but it was pushed back to 2007 and then to 2014.