Америка Азамат Соғысы: Роанок аралы шайқасы

Кіріспе

Америкалық Азаматтық соғысы шайқасы

Бёрнсайд экспедициясының бастапқы кезеңі болған Роанок аралы шайқасы – 1862 жылдың 7-8 ақпанында Солтүстік Каролина бұғаздарында, Вирджиния шекарасынан оңтүстікке қарай шамалы жерде өткен Америка Азаматтық соғысының амфибиялық операциясы. Шабуылдаушы күштерге Солтүстік Атлант мұхитындағы блокадалық эскадрадан алынған Одақ Әскерінің канонерлік кемелері, эскадра командирі Флаг-офицер Луис М. Голдсборо, Одақ Әскерінің бақылауындағы жеке канонерлік кемелер тобы және бригада генералы Амброуз Бернсайд басқаратын әскери дивизия кірді. Қорғаушылар – капитан Уильям Ф. Линч басқаратын Конфедерациялық Штаттар Әскерінің «Москит флоты» деп аталатын канонерлік кемелер тобы және жергілікті бригада генералы Генри А. Уайз басқаратын шамамен 2000 конфедеративтік әскер болды. Қорғаныс Роанок аралына судан шабуыл жасауға арналған төрт бекініс және екі іргелес батареямен күшейтілді. Шабуыл кезінде Уайз ауруханада жатқандықтан, басшылық оның орынбасары, полковник Генри М. Шоуға жүктелді. Шабуылдың бірінші күні Федералдық канонерлік кемелер мен жағалаудағы бекіністер арасында атыс жүргізілді, ал «Москит флоты» да кейде қатысты. Күннің соңында Бернсайдтың әскері қарсылықсыз жағаға шықты, олармен бірге теңізшілер басқаратын алты гаубица болды. Шабуылшылар түнде лагерьге орналасты, өйткені шайқасқа түнуге мүмкіндік болмады. Екінші күні, 8 ақпанда Одақ әскері алға жылды, бірақ аралдың ортасындағы артиллериялық батарея мен онымен бірге келген жаяу әскер тоқтатты. Конфедерациялықтар өздерінің қорғаныс шебі батпақты жерлерде қауіпсіз деп ойласа да, олар екі жағынан да шабуылға ұшырады және олардың әскері бекіністерге шегінуге мәжбүр болды. Бекіністер арттан алынды. Полковник Шоу әскерінің қашуға жолы болмағандықтан, ненің болғанын болдырмау үшін капитуляциялады.

Өмірбаян

Солтүстік Каролинаның солтүстік-шығысы оның саздақ шығанақтарымен ерекшеленеді; құрлық пен Сыртқы Банк арасында жатқан, тұздылығы әртүрлі, үлкен, бірақ көлбеу су алаптары. Олардың барлығы біртұтас болғанымен, тығыз байланысты және бірдей су деңгейіне ие, бірақ түсінік бойынша бірнеше ерекше аймақтарға бөлінеді. Олардың ең ірісі – Памилико шығанағы, ол Хаттерас аралының артында орналасқан; одан солтүстікке қарай Вирджиния штатының оңтүстік шекарасына дейін созылатын екінші ірі шығанақ – Альбемарл шығанағы жатыр. Бұл екеуінің арасындағы байланыс Роанок аралымен одан да тарылады. Роанок аралы мен құрлық арасындағы су жолы Кроатан шығанағы деп аталады. Арал мен шығанақтың ұзындығы шамамен 16 шақырымды құрайды. Шығанақтың ең кең жері 6 шақырымнан асып түседі, ал аралдың ені одан шамамен екі есе таяз. Аралдың шығыс жағында Роаноке шығанағы орналасқан, ол әлдеқайда тар, көлбеу және маңыздылығы төмен. Солтүстік Каролинаның бірнеше қалалары осы шығанақтардың жағасында салынған, олардың ішінде Нью-Берн (19 ғасырдың ортасында көбінесе Нью-Берн деп жазылатын), Бофорт, Эдентон және Элизабет-Сити қалалары бар. Тағы да басқалары тікелей шығанақтарда орналаспаса да, оларға құятын өзендерге қол жеткізе алатын. Штаттың үштен бірі олардың су жинау алабында орналасқан. Азамат соғысының алғашқы жылында Конфедерация күштері шығанақтарды бақылауда ұстады, сондықтан штаттың шығыс бөлігіндегі теңіз арқылы жүзе тасымалданатын саудаға кедергі келтірмеді. Шығанақтар Альбемарл және Чесапик каналы, сондай-ақ Дисмал батпақ каналы арқылы Вирджиния штатының Норфолк қаласымен байланысты болды. Норфолкқа жүк артқы есік арқылы жетсе, блокада толыққанды болмайтын. 1861 жылдың тамызында Одақ әскері Хаттерас шығанағындағы Сыртқы Банктегі бекіністерді басып алғанда байланысқа айтарлықтай әсер етілмеді, өйткені Одақ теңіз флотының терең су кемелері көлбеу шығанақтар арқылы өте алмайтын. Роанок аралы шығанақтарды бақылаудың кілті болды. Егер Одақ күштері оны бақыласа, олар тек десанттық операция арқылы шабуылға ұшырауы мүмкін болатын базаға ие болар еді, ал көтерілісшілер мұндай операцияны жүргізе алмаған. Егер Одақ теңіз үстемдігін орнатса, құрлық жағалауындағы барлық нүктелер шабуылға бірдей сезімтал болар еді. Конфедерацияның қорғаушылары қиын жағдайға түсер еді: олар кейбір позицияларды күреспей тастауы керек немесе күшін тым жұқа бөліп, тиімсіз етуі керек еді.

Northeastern North Carolina is dominated by its sounds; large but shallow bodies of brackish to salt water that lie between the mainland and the Outer Banks. Although they are all one body, intimately connected and having a common water level, they are conceptually divided into several distinct regions. The largest of these is Pamlico Sound, immediately behind Hatteras Island; to its north is the second largest, Albemarle Sound, which extends almost to the southern border of Virginia. The linkage between these two, somewhat narrow, is further constricted by Roanoke Island. The portion of the waterway between Roanoke Island and the mainland is known as Croatan Sound. Both the island and the sound are about 10 mile (16 km) long. The sound at its widest point is a little more than 4 mile (6 km) across, the island about half that. On the eastern side of the island is Roanoke Sound, much narrower, shallower, and less important. Several North Carolina cities were sited on the sounds, among them New Bern (usually written New Berne in the mid nineteenth century), Beaufort, Edenton, and Elizabeth City. Others, not lying directly on the sounds, were accessible to the rivers that emptied into them. As much as a third of the state is in their watershed. Through most of the first year of the Civil War, the Confederate forces retained control of the sounds, so that coastwise water borne commerce of the eastern part of the state was unimpeded. The sounds were linked to Norfolk, Virginia by the Albemarle and Chesapeake Canal and the Dismal Swamp Canal. The blockade of Norfolk could not be complete so long as cargoes could reach the city through its back door. Communications were not affected appreciably when Federal forces captured the forts on the Outer Banks at Hatteras Inlet in August 1861, as the Union Navy could not bring its deep water vessels into the sounds through the shallow inlets. Roanoke Island was the key to control of the Sounds. If controlled by the Union forces, they would have a base that could be attacked only by an amphibious operation, which the Rebels could not mount. If the Union established naval superiority there, all points on the mainland shores would be equally vulnerable to assault. The Confederate defenders would be forced into an impossible situation: they would either have to give up some positions without a fight, or they would have to spread their assets too thin to be of any use.

Конфедерацияның қорғанысы

Роанок аралын қорғау кездейсоқ түрде басталды. Федералды флот 1861 жылғы 27 тамызда Хаттерас шығанағында пайда болғанда, 3-ші Джорджиялық жаяу әскер полкі Норфолктен форттарды ұстауға көмектесу үшін дереу жіберілді, бірақ форттар олар келгенге дейін түсті, сондықтан олар Роанок аралына қайта бағытталды. Олар содан кейінгі үш ай бойы сол жерде болып, Одақ күштерін Хаттерас аралынан ығыстыруға белсенділік танытты. Қазан айының басына дейін позицияны нығайтуға көп күш жұмсалмады. Бригадир генерал Хиллге Солтүстік Каролинаның жағалау қорғанысына басшылық ету тапсырылды. Хилл өзінің әскерлерін аралдың ортасынан жер қазу жұмыстарын жүргізуге дайындады, бірақ оларды аяқтамай-ақ Вирджинияға шақырып алды. Ол кеткеннен кейін көп ұзамай оның ауданы екіге бөлінді: оңтүстік бөлігін Бригадир генерал Лоренс О'Б. Бранчқа, ал солтүстік бөлігін Генри А. Уайзға тапсырды, оның құрамына Альбемарл шығанағы және Роанок аралы кірді, бірақ Памлико шығанағы мен оның қалалары кірмеді. Бранч Бригадир генерал Ричард С. Гатлинге есеп бергені де маңызды, ол Солтүстік Каролина департаментіне қолбасшылық етті, ал Уайз Норфолк қорғанысына жауапты генерал-майор Бенджамин Хугердің басшылығында болды. Уайз «Уайз легионы» деп аталған әскердің командирі болған, бірақ оның әскерлері онымен бірге жүрмеді. Легион таратылды, бірақ ол өзінің екі ескі полкін – 46-шы және 59-шы Вирджиния полктерін сақтап қалды. Оның құрамында Солтүстік Каролина әскерлерінің 2-ші, 8-ші және 31-ші полктері, сондай-ақ 17-ші Солтүстік Каролинаның үш ротасы болды. Солтүстік Каролинадан келген әскерлер жақсы жабдықталмаған және нашар киінген, көбінесе тек өздерінің аңшы мылтықтарымен қаруланған. Барлығы шамамен 1400 жаяу әскерден тұрды, бірақ қызметке жарамды әскерлердің саны одан да аз болды, өйткені тұру жағдайлары команданың төрттен бір бөлігін аурулар тізіміне енгізді. Уайз, Хиллдей болғандай, Ричмондтан қару жіберуді өтінді, бірақ жіберілген қарулар жеткіліксіз болды. Олар бірнеше номиналды форттарға орналастырылды: Кроатан шығанағына қарап тұрған Форт-Хугерде, Уирс-Пойнтта, аралдың солтүстік-батыс бұрышында он екі зеңбірек болды; оңтүстік-шығысқа қарай 1,6 км жердегі Форт-Бланшардта төрт зеңбірек; және Порк-Пойнттағы Форт-Бартоуда, аралдың төрттен бір бөлігінде тоғыз зеңбірек. Шығанақтың ар жағында, Форт-Хугерге қарама-қарсы Редстоун-Пойнтта екі ескі канал баржасы сазға итеріліп, құм қаптары мен мақта балдақтарымен қоршалды, жеті зеңбірекпен қаруланды және Форт-Форест деп аталды. Бұл шығанаққа бағытталған барлық зеңбіректер еді; аралдың оңтүстік жартысы, Памлико шығанағына ең жақын жері, шабуыл жасалатын бағыты қорғалмаған. Тағы бес зеңбірек Кроатан шығанағына қарамайтын: аралдың шығыс жағындағы екі зеңбіректік батарея Роанок шығанағы арқылы болатын шабуылдан қорғады, ал тағы үш зеңбірек аралдың геометриялық ортасына жақын жердегі жер қазу жұмыстарында орналастырылды. Уайз қорғанысқа тағы бір үлес қосты. Ол бірнеше үйінділерді тауып, Форт-Хугер мен Форт-Форест арасындағы шығанақты екі қатар үйінділермен және батып кеткен корпустармен толықтырды. Шабуыл басталғанда бөгет құрылысы аяқталмаған еді. Конфедерация теңіз флоты да қорғанысқа үлес қосты. Жеті канонерлік қайық, барлығы сегіз зеңбірекке ие, Железек офицері Уильям Ф. Линч басқаратын Москито флотын құрды. Уайз олардың жалпы үлесі теріс деп есептеді. Олар тек форттардан қару-жарақ ғана емес, сонымен қатар экипаждарды да алып кетті. Ол шайқастан кейін өз сезімдерін білдірді: «Капитан Линч белсенді, құлшынысты және жанданды болды, бірақ ол өз канонерлік қайықтарына тым көп мән берді, бұл үйінділерді, ағаштарды, жемшөпті, барлық түрлі жабдықтарды және әскерлерді тасымалдауға кедергі келтірді, оларды бу тікелей қайықтардан алып, оларды толыққанды әрекетсіз канонерлік қайықтарға айналдырды». Уайздың наразылығына қарамастан, Москито флоты қорғаныстың бір бөлігі болды және Одақ күштері онымен күресуге тиіс болды.

The defense of Roanoke Island started in an accidental manner. When the Federal fleet appeared off Hatteras Inlet on August 27, 1861, the 3rd Georgia Infantry Regiment was hastily sent from Norfolk to help hold the forts there, but the forts fell before they arrived, so they were diverted to Roanoke Island. They remained there for the next three months, making somewhat desultory efforts to expel the Union forces from Hatteras Island. Little was done to secure the position until early October, when Brig. Gen. Hill was assigned to command the coastal defenses of North Carolina in the vicinity of the sounds. Hill set his soldiers to putting up earthworks across the center of the island, but he was called away to service in Virginia before they were completed. Shortly after his departure, his district was split in two; the southern part was assigned to Brig. Gen. Lawrence O'B. Branch, while the northern part was put in control of Henry A. Wise, whose command included Albemarle Sound and Roanoke Island, but not Pamlico Sound and its cities. It is also significant that Branch reported to Brig. Gen. Richard C. Gatlin, who commanded the Department of North Carolina, while Wise was under Maj. Gen. Benjamin Huger, who was in charge of the defenses of Norfolk. Wise had been commander of the so called Wise Legion, but his troops did not accompany him. The Legion was broken up, although he was able to retain two of his old regiments, the 46th and 59th Virginia. He also had three regiments of North Carolina troops, the 2nd, 8th, and 31st North Carolina, plus three companies of the 17th North Carolina. The men from North Carolina were ill equipped and poorly clothed, often armed with nothing more than their own shotguns. All told, the number came to about 1,400 infantrymen, but the number available for duty was smaller than that because the living conditions put as many as one fourth of the command on the sick list. Wise begged Richmond to send him some guns, as had Hill before him, but the numbers that were actually sent were inadequate. They were distributed into several nominal forts: facing Croatan Sound were twelve guns in Fort Huger, at Weir's Point, the northwestern corner of the island; four guns in Fort Blanchard, about a mile (1.6 km) to the southeast; and nine guns in Fort Bartow, at Pork Point, about a quarter of the way down the island. Across the sound, at Redstone Point opposite Fort Huger, two old canal barges had been pushed up onto the mud, protected by sandbags and cotton bales, armed with seven guns, and named Fort Forrest. These were all the guns that would bear on the sound; the southern half of the island, nearest Pamlico Sound, in the direction from which the attack would come, was unprotected. Five other guns did not face Croatan Sound: a battery of two guns on the eastern side of the island protected against possible assault across Roanoke Sound, and three others occupied an earthwork near the geometric center of the island. Wise made one other contribution to the defense. He found some pile drivers, and was able to impede the sound between Forts Huger and Forrest by a double row of piles, augmented by sunken hulks. The barrier was still being worked on when the attack came. The Confederate Navy also made a contribution to the defense. Seven gunboats, mounting a total of only eight guns, formed the Mosquito Fleet, commanded by Flag Officer William F. Lynch. Wise, for one, believed that their net contribution was negative. Not only were their guns taken from the forts on the island, but so were their crews. He gave vent to his feelings after the battle:
Captain Lynch was energetic, zealous, and active, but he gave too much consequence entirely to his fleet of gunboats, which hindered transportation of piles, lumber, forage, supplies of all kinds, and of troops, by taking away the steam tugs and converting them into perfectly imbecile gunboats. Despite Wise's disapproval, the Mosquito Fleet was part of the defense, and the Union forces would have to deal with it.

Одақ қылмысы

Хэттерас аралы Одақ әскеріне бағындырылғаннан кейін көп ұзамай, Бернсайд жағалау дивизиясын құру туралы идеяны қолға алды. Бұл дивизия балықшылар, кемежай жұмысшылары және солтүстік-шығыс штаттарынан келген басқа да теңізшілерден тұруы керек еді, олар жағалау аймақтарына шабуыл жасау үшін пайдаланылатын болатын. Ол мұндай адамдар кемелермен жақсы таныс болғандықтан, оларды теңіз десанттық операцияларын жүргізуге оңай оқытуға болады деп есептеді. Бернсайд Бас генерал Джордж Б. Макклелланмен жақын дос болғандықтан, оның ұсынысын мұқият тыңдады. Бернсайд бастапқыда Чесапик шығанағында операция жүргізуді жоспарлағанмен, Макклеллан мен Соғыс министрлігі оның идеясын Солтүстік Каролинаның ішкі жағалауына бағытталған, Роанок аралынан басталатын жоспарлы шабуылға айналдырды. Мақсатты өзгертудің айтылмаған себебі – Солтүстік Каролинада Одаққа адал жандардың қуғынға ұшырап жатқаны және шабуыл оларға өздерінің нағыз сезімдерін білдіруге мүмкіндік беретіні туралы қате пікір болды. Жоспар толыққан соң, Солтүстік Каролинаға жасалған шабуыл Бернсайд экспедициясы деп аталды. Сапына жауынгерлерді қабылдау кезінде Бернсайд жағалау дивизиясын үш бригадаға бөліп, әскери академиядағы үш досының басшылығына берді. Бригада генералы Джон Г. Фостер Бірінші бригадаға, бригада генералы Джесси Л. Рено Екінші бригадаға, ал бригада генералы Джон Г. Парк Үшінші бригадаға жетекшілік етті. Қаңтар айының басында шамамен 13 000 әскер қызметке дайын болды. Одақтың теңіз күштері бүлікшілердің батареяларын басу үшін қажетті артиллерияның көп бөлігін қамтамасыз еткенімен, Бернсайд армияның бақылауында да бірнеше канонерлік қайықтарды ұстауды жөн көрді. Бұл екі күш арасында бірден келіспеушіліктер туды. Теңіз күштерінде теңізге шыға алатын және бірқатар судың тереңдігі 2 метрдей болатын кемелер болмады. Сондықтан олар Бернсайд пен оның агенттері де кеме іздеп жүрген кезде, оларды қайта жабдықтау үшін қолайлы сауда кемелерін сатып алуға мәжбүр болды. Теңізшілер тәжірибелі болғандықтан, олар ең қолайлы кемелердің көп бөлігін сатып алды. Армияға тек қана теңізге шығуға қиын, тозығы жеткен кемелер қалды. Экспедиция жолға шыққан кезде теңіз күштерінде 20 канонерлік қайық, ал жағалау дивизиясында тоғыз кеме болды. Флотқа бірнеше каналдық қайықтар да қосылды, олар жүзбелі батареяларға айналдырылды, қайық гаубицаларымен жабдықталды және құм қаптарымен және шөптесін дорбаларымен қоршалды. Барлығы экспедиция 108 данадан астам қару-жарақ алып жүрді. Бернсайдтың агенттері канонерлік қайықтарды сатып алумен қатар, көлік ретінде пайдалану үшін басқа кемелерді де сатып алып немесе жалға алды. Экспедицияға қатысушылар мен көліктер Аннаполисте жиналды. 1862 жылдың 5 қаңтарында кемеге міну басталды, ал 9 қаңтарда олар жолға шықты. Оларға Чесапик шығанағының кіреберісінде орналасқан Форт Монро маңында кездесуге бұйрық берілді. Сол жерде олар теңіз күштерімен кездесіп, 11 қаңтарда теңізге шықты. Осы уақытқа дейін Бернсайд пен оның тікелей штабы ғана олардың соңғы мақсатын білген. Теңізге шыққаннан кейін әр кеме капитаны мөрленген бұйрығын ашып, кемесінің Хатеррас мүйісіне жақын аймаққа бару керектігін білді.

A short time after Hatteras Island was captured for the Union, Burnside began to promote the idea of a Coast Division, to be composed of fishermen, dockworkers, and other watermen from the northeastern states, and used to attack coastal areas. He reasoned that such men were already familiar with ships, and therefore would be easy to train for amphibious operations. Burnside was a close friend of General in Chief George B. McClellan, so he got a respectful hearing. Although Burnside had initially intended to operate in Chesapeake Bay, in the hands of McClellan and the War Department his ideas were soon transformed into a planned assault on the North Carolina interior coast, beginning with Roanoke Island. An unspoken reason for the change of target was the mistaken belief that pro Union sentiment was being suppressed in North Carolina, and an invasion would allow them to express their true loyalties. When it was fleshed out, the invasion of North Carolina came to be known as the Burnside Expedition. As recruiting progressed, Burnside organized the Coast Division into three brigades, led by three friends from his Military Academy days. Brig. Gen. John G. Foster led the First Brigade, Brig. Gen. Jesse L. Reno the Second, and Brig. Gen. John G. Parke the Third. In early January, nearly 13,000 men were ready for duty. Although the Union Navy would provide most of the gunnery that would be needed to suppress the Rebel batteries, Burnside decided to have some gunboats under Army control. This immediately led to some interference between the two services. The Navy had no vessels sturdy enough to go to sea and at the same time draw little enough water to be able to pass through the shallow inlet, thought to be about 8 feet (2 m). They therefore had to buy suitable merchant ships for conversion, at the very time that Burnside and his agents were also dickering for their ships. Because the sailors were more experienced, they were able to get most of the more suitable ships. The Army was left with a mixed bag of rickety ships that were barely seaworthy. By the time the expedition got under way, the Navy had 20 gunboats, and the Coast Division had nine. The armada was supplemented by several canal boats converted into floating batteries, mounting boat howitzers and protected by sandbags and bales of hay. All told, the expedition carried 108 pieces of ordnance. While Burnside's agents were purchasing the gunboats they were also buying or leasing other vessels to be used as transports. The soldiers and transports for the expedition assembled at Annapolis. Embarkation began on January 5, 1862, and on January 9 they began to get under way, with orders to rendezvous at Fort Monroe, near the entrance to Chesapeake Bay. There they met the naval contingent, and on January 11 they set sail. Until this time, only Burnside and his immediate staff knew their ultimate destination. Once at sea, the captain of each ship opened his sealed orders and learned that his ship should proceed to the vicinity of Cape Hatteras.

Чесапик шығанағынан Памлико сағатына дейін

Көптеген федералды әскерлер үшін Хэттерас шығанағына саяхат шайқастың ең қиын бөлігі болды. Кейп-Хаттерас маңындағы ауа райының нашарлауы олардың көптерін теңіз ауруына шалдықтырды. Бёрнсайд өзінің жайлы жайларын "Джордж Пибоди" кемесінде қалдырып, штабымен бірге "Пикет" атты армиялық канонерлік қайыққа көшті. Ол бұл кемені өзінің қолбасшылығындағы ең нашар кеме деп санады және әскерлеріне өзінің қиындықтарын бөлісуге дайын екенін көрсету арқылы олардың адалдығын жеңіп алды. Дауыл басталғанда, ол өз шешімінің дұрыстығына күмәндана бастады, бірақ "Пикет" аман қалды және оны қауіпсіз түрде мақсатына жеткізді. Әскери флоттағы үш кеме осылай бақытты болмады: қару-жарақ пен жабдықтармен жүктелген "Нью-Йорк" қаласы, жылқы тасыған "Покахонтас" және армиялық канонерлік қайық "Зуав" – барлығы жоғалып кетті, бірақ барлық адамдар құтқарылды. 9-шы Нью-Джерси полкінің екі офицері ғана қаза болды, олар штаб-квартирге барғаннан кейін толқындарда қайықтары құлағанда суға батып кетті. Памилико шығанауына Хэттерас шығанағы арқылы өту көп уақыт алды. Тереңдігі 8 фут (2 метр) деп есептелген су жолы, шын мәнінде, тек 6 фут (2 метр) тереңдікте болды. Кейбір Одақ әскерінің кемелері өте ауыр болды, сондықтан оларды жеңілдеткеннен кейін тартып шығаруға тура келді. Ал кейбіреулері тіпті тартып шығаруға да келмейтіндей терең болды; олар тасыған адамдар мен материалдар Хэттерас аралына жағаға жеткізіліп, кемелер кері қайтарылды. "Джон Тракс" барк кемесі мүлде жетпеді; ол тіпті кемедегі адамдарды алып кету үшін де Хэттерас аралына жеткілікті жақындамады. Ол 53-ші Нью-Йорк полкінің көп бөлігімен Аннаполиске оралды, ал команданың тек бір бөлігі Роанок аралы шайқасына қатысты. Флот тек 4 ақпанда толыққандай дайындыққа келді және Памилико шығанауында жиналды. Солтүстік флот су жолынан өтуге күресіп жатқанда, Конфедерациялық күштер таңқаларлықтай бейкүнә болды. Аралға күшейте түсу жіберілмеді, тіпті осы аймақтағы басқа да ықтимал нысаналарға да жіберілмеді. Аралдағы жаяу әскерлердің саны шамамен 1400 адамды құрады, ал Нагс-Хедте 800 адам резервте болды. Басты өзгеріс жағымсыз болды: 1 ақпанда Уайз өзін "плеврит, жоғары температура және қанды түкіру, пневмония қаупі" деп сипаттаған ауруға шалдықты. Ол Нагс-Хедте төсекке жатып, шайқас аяқталғаннан кейін 8 ақпанға дейін ауруханада жатты. Ол бұйрықтар беруді жалғастырса да, Роанок аралындағы тиімді басқару 8-ші Солтүстік Каролина жұмылдырылымының полковнигі Х.М. Шоуға жүктелді.

For many of the Federal soldiers, the voyage to Hatteras Inlet was the worst part of the battle. Earning its reputation, the weather in the vicinity of Cape Hatteras turned foul, causing many of them to become seasick. In an act of bravado, Burnside left his comfortable quarters aboard the transport George Peabody and with his staff went aboard Army gunboat Picket. He chose this vessel because he considered her to be the least seaworthy ship in his command, and by showing his troops that he was willing to share their misery, he earned their devotion. When the storm struck, he began to doubt the wisdom of his move, but Picket survived and got him safely to his destination. Three vessels in the armada were not so lucky: City of New York, laden with ordnance and supplies; Pocahontas, carrying horses; and Army gunboat Zouave were all lost, although all persons aboard were rescued. The only personnel losses were two officers of the 9th New Jersey, who were drowned when their surfboat overturned following a visit to the flagship. The entry into Pamlico Sound through Hatteras Inlet was time consuming. The swash, thought to be 8 feet (2 m) deep, was found the hard way to be only 6 feet (2 m). Some of the Union Army ships drew too much to get across, and had to be kedged in after being lightened. Others were too deep even to be kedged in; the men or materials they carried had to be brought ashore on Hatteras Island, and the ships sent back. Bark John Trucks never made it at all; she could not get close enough to Hatteras Island even for the men aboard to be taken off. She returned to Annapolis with the majority of the regiment, the 53rd New York, and only a detachment of the command was active in the Battle of Roanoke Island. Not until February 4 was the fleet as ready as it ever would be and assembled in Pamlico Sound. While the Northern fleet was struggling over the bar, the Confederates were strangely inert. No reinforcements were sent to the island, nor, for that matter, any of the other possible targets in the region. The number of infantrymen on the island remained at about 1,400, with 800 in reserve at Nag's Head. The major change was negative: on February 1 Wise came down with what he called "pleurisy, with high fever and spitting of blood, threatening pneumonia." He was confined to bed at Nag's Head, and remained hospitalized until February 8, after the battle was over. Although he continued to issue orders, effective command on Roanoke Island fell to Col. H. M. Shaw of the 8th North Carolina Infantry.

Бірінші күн: Бомбалау

Кемелер флоты таңертең ерте сапарға шықты (5 ақпан), және кешке Роанок аралының оңтүстік жағына жетіп, жақтады. Келесі күні жаңбыр мен күшті жел қозғалысты тоқтатты. Басты оқиға – Голдсбороудың USS Филадельфиядан Саутфилдке туын көшіруі болды. 7 ақпанда ауа райы жақсарды, және әскери-теңіз канонерлік кемелері орналасты. Олар бірінші кезекте Ашби-Харборға, жоспарланған қону орнына, бірнеше оқ атып, қарсыластардың батареясы жоқ екенін анықтады. Содан кейін олар Кроатан шығанағына көтерілді, онда екіге бөлінді: біреулеріне Порк-Пойнттағы бекініске (Форт Бартоу) оқ атуды тапсырды, ал екіншілері Москито флотының жеті кемесіне отын шоғырландыруға тиіс болды. Шамамен түске қарай бомбалау басталды. Осы кезде Конфедерацияның әлсіздігі байқалды. Форт Бартоудағы төрт қана пулемет одақтық канонерлік кемелерге тиесілі болды. Хьюгер және Бланшар бекіністері ешқандай көмек көрсете алмады. Шығанақтың екінші жағындағы Форт-Форест, CSS Curlew канонерлік кемесі су астындағы бөлігіне зақым алып, батудан сақтану үшін тікелей алдына жағаға тіреліп, бекіністің қаруларын жасырып, толығымен күшін жойды. Екі тараптың да қатысуына қарамастан, шығын аз болды. Бірнеше одақтық кемелерге тиді, бірақ ешқайсысы ауыр зақым алмады. Конфедерация үшін де осы жағдай орын алды, Curlew-тен басқа, бірақ қалған Москито флоты оқ-дәрісі бітіп қалғандықтан кері шегінуге мәжбүр болды. Әскер тасымалдау кемелері, канонерлік кемелерімен бірге, аралдың ортасына жақын орналасқан Ашби-Харборға келді. 15:00-де Бернсайд десантты бастауға бұйрық берді, ал 16:00-де әскерлер жағаға жетті. Полковник Джон В. Джордан (31-ші Солтүстік Каролина) басқаратын 200 сарбаздан тұратын конфедерация күштері десантқа қарсы тұруға дайын тұрды және канонерлік кемелермен атылды; қорғаушылар жауап беруге тырыспай, қашқан. Бұдан кейін қарсылық болған жоқ. Түн ортасына дейін 10 000-ға жуық адам жағаға жетті. Жаяу әскермен бірге, жас мичман Бенджамин Портер басқарған, катер гаубицалары бар алты қайық та болды. Одақ әскері қысқа қашықтыққа ішкі аймаққа жылжып, түнге лагерь құрды.

The fleet got under way early the morning after they had assembled in the sound (February 5), and by nightfall were near the southern end of Roanoke Island, where they anchored. Rain and strong winds prevented movements the next day. The major activity was Goldsborough's shift of his flag from USS Philadelphia to Southfield. On February 7 the weather moderated, and the Navy gunboats got into position. They first fired a few shells inland at Ashby Harbor, the intended landing place, and determined that the defenders had no batteries there. They then moved up Croatan Sound, where they were divided; some were ordered to fire on the fort at Pork Point (Fort Bartow), while others were to concentrate their fire on the seven vessels of the Mosquito Fleet. At about noon, the bombardment began. The weakness of the Confederate position was revealed at this time. Only four of the guns at Fort Bartow would bear on the Union gunboats. Forts Huger and Blanchard could not contribute at all. Fort Forrest, on the other side of the sound, was rendered completely useless when gunboat CSS Curlew, holed at the waterline, ran ashore directly in front in her effort to avoid sinking, and in so doing masked the guns of the fort. Losses were light on both sides despite the intensity of the fight. Several of the Union ships were hit, but none suffered severe damage. This was true for the Confederates also, aside from Curlew, but the remaining Mosquito Fleet had to retire simply because they ran out of ammunition. The Army transports, accompanied by its gunboats, had in the meantime arrived at Ashby Harbor, near the midpoint of the island. At 15:00, Burnside ordered the landings to begin, and at 16:00 the troops were reaching shore. A 200 man strong Confederate force commanded by Col. John V. Jordan (31st North Carolina), in position to oppose the landing, was discovered and fired on by the gunboats; the defenders fled without any attempt to return fire. There was no further opposition. Almost all of the 10,000 men present were ashore by midnight. With the infantry went six launches with boat howitzers, commanded by a young midshipman, Benjamin H. Porter. The Union soldiers pushed inland a short distance and then went into camp for the night.

Екінші күн: Одақтың алға жылжуы және Конфедерацияның берілуі

Федералды әскерлер 8 ақпан күні таңертең дереу шығып, аралдағы жалғыз жолмен солтүстікке қарай жылжыды. Бірінші бригаданың 25-ші Массачусетс полкі алдымен басты, ал мичман Портердің гаубицалары бірден олардың артынан ерді. Көп ұзамай олар Конфедерацияның нығайтылған бекінісіне және олардың жолын кесіп тұрған 400-ге жуық жаяу әскерге тап болды. Тағы бір мың Конфедерация әскері резервте, арт жақта орналасқан еді; фронт соншалықты тар болды, полковник Шоу өзінің әскерінің тек төрттен бір бөлігін ғана қолдана алды. Қорғаныс желісі екі жақта да өтпес батпақтармен аяқталды, сондықтан Шоу өзінің қанаттарын қорғамады. Бірінші бригаданың алдыңғы бөлімдері қарсыластарының орналасуына сәйкес таралып, екі сағат бойы жауынгерлер бір-біріне қалың түтін бұлттары арқылы атысты. 10-шы Коннектикут полкі шаршаған, бірақ ауыр жарақат алған жоқ 25-ші Массачусетс полкін ауыстырды, бірақ олар да алға жылжауға қол жеткізе алмады. Екінші бригада келгенде және оның командирі, бригада генералы Джесси Л. Рено, оларға Одақтың сол жағындағы «өтпес» батпақты аралап өтуге бұйрық берді. Бригада генералы Джон Г. Фостер оң жақтағы екі резервтік полкіне де солай істеуді бұйырды. Осы кезде бригада генералы Джон Г. Парк үшінші бригадамен келді және ол бірден көмекке жіберілді. Олар үйлесімді болмаса да, екі қанаттық шабуыл батпақтан шамамен бір уақытта шықты. Рено 21-ші Массачусетс, 51-ші Нью-Йорк және 9-шы Нью-Джерси полктеріне шабуыл жасауға бұйрық берді. Олар Конфедерация әскерлеріне атып тұрғанда, бірінші бригаданың 23-ші Массачусетс полкі желінің екінші жағынан пайда болды. Қорғаныс желісі жарыла бастады; мұны байқаған Фостер қалған күштеріне шабуыл жасауға бұйрық берді. Үш жақтан шабуылға ұшыраған Конфедерация әскерлері ыдырап, қашқа құтылды. Ешқандай артқа шегіну қорғанысы құрылмаған және артиллериясы болмағандықтан, полковник Шоу Фостерге бас иді. Бас иіп беруге 1400 жаяу әскері ғана емес, сонымен қатар бекіністегі қару-жарақтар да кірді. Қосымша екі полк (2-ші Солтүстік Каролина және 46-шы Вирджиния) күш түсу үшін жіберілді. Олар шайқасқа қатысуға кеш келді, бірақ бас иіп беруге үлкерді. Барлығы шамамен 2500 адам тұтқынға алынды. Тұтқынға түскендерден басқа, Американдық Азамат соғысының стандарттарымен қарағанда, шығын аз болды. Федералды әскерлер 37 адамды өлтірді, 214 адам жараланды және 13 адам жоғалып кетті. Конфедерация 23 адамды өлтірді, 58 адам жараланды және 62 адам жоғалып кетті.

The Federal soldiers moved out promptly on the morning of February 8, advancing north on the only road on the island. Leading was the First Brigade's 25th Massachusetts, with Midshipman Porter's howitzers immediately following. They were soon halted, when they struck the Confederate redoubt and some 400 infantry blocking their path. Another thousand Confederates were in reserve, about to the rear; the front was so constricted that Col. Shaw could deploy only a quarter of his men. The defensive line ended in what were deemed impenetrable swamps on both sides, so Shaw did not protect his flanks. The leading elements of the First Brigade spread out to match their opponents' configuration, and for two hours the combatants fired at each other through blinding clouds of smoke. The 10th Connecticut relieved the exhausted, but not badly bloodied, 25th Massachusetts, but they too could not advance. No progress was made until the Second Brigade arrived, and its commander, Brig. Gen. Jesse L. Reno, ordered them to try to penetrate the "impenetrable" swamp on the Union left. Brig. Gen. John G. Foster then ordered two of his reserve regiments to do the same on the right. About this time, Brig. Gen. John G. Parke came up with the Third Brigade, and it was immediately sent to assist. Although they were not coordinated, the two flanking movements emerged from the swamp at nearly the same time. Reno ordered his 21st Massachusetts, 51st New York, and 9th New Jersey to attack. As they were firing on the Confederates, the 23rd Massachusetts, from the First Brigade, appeared on the other end of the line. The defensive line began to crack; noting this, Foster ordered his remaining forces to attack. Under assault from three sides, the Confederates broke and fled. As no fall back defenses had been set up, and he was bereft of artillery, Col. Shaw surrendered to Foster. Included in the capitulation were not only the 1,400 infantry that he commanded directly, but also the guns in the forts. Two additional regiments (2nd North Carolina and 46th Virginia) had been sent as reinforcements. They arrived too late to take part in the battle, but not too late to take part in the surrender. Altogether, some 2,500 men became prisoners of war. Aside from the men who went into captivity, casualties were rather light by American Civil War standards. The Federal forces lost 37 killed, 214 wounded, and 13 missing. The Confederates lost 23 killed, 58 wounded, and 62 missing.

Салдары

Роанок аралы соғыс аяқталғанға дейін Одақ бақылауында қалды. Шайқастан кейін бірден Федералды канонерлік кемелер бұрын үнсіз қалған Конфедерацияның форттарынан өтіп, Альбемарл шығанағына кірді және Элизабет-Сити шайқасында Москито флотының қалдықтарын жойды. Бёрнсайд аралды кейінірек Нью-Берн және Форт-Мэконға шабуыл жасау үшін жинақтау алаңы ретінде пайдаланды, нәтижесінде олар басып алынды. Бірнеше шағын экспедициялар шығанақтардағы басқа қалаларды да жаулап алды. Бёрнсайд экспедициясы тек шілде айында аяқталды, оның басшысы Вирджинияға Ричмонд науқанына қатысу үшін шақырылды. Бёрнсайд кеткеннен кейін Солтүстік Каролина соғыстың белсенді орталығы болмай қалды. Бір-екі ерекше жағдайды есептемегенде, Конфедерацияның соңғы ашық порты Уилмингтонды жапқан екінші Форт-Фишер шайқасына дейін маңызды әскери әрекеттер болған жоқ. Армия Роанок аралындағы құлдарды «контрабанда» деп жіктеді және 1862 жылдың соңына қарай оларға жүздеген қашқан құлдар қосылды. Фостер Солтүстік Каролина департаментінің басшысы болғанда, 1863 жылы ол конгрегациялық пастор Хорас Джеймсті «Солтүстік Каролина округіндегі негрлер ісі жөніндегі бақылаушы» деп тағайындады, оны бұрынғы құлдарды білім алуға, өздеріне тамақ өсіруге және жұмыс табуға қолдау көрсетуге шақырды. Нью-Бернде орналасқан Джеймс Трент өзеніндегі «контрабанда» лагерін қадағалады, бірақ Роанок аралын өзін-өзі қамтамасыз ететін колонияға айналдыруға шешім қабылдады. Роанок аралындағы азат болғандардың колониясы төрт жылға созылған маңызды үлгі болды; онда пилорама, балық шаруашылығы құрылды және 1864 жылға қарай 2200 тұрғыны болды. Аралдағы топырақтың нашарлығы ауыл шаруашылығының өнімділігін шектегендіктен, тұрғындар саны шарықтап, 3900-ге жеткен кезде тығыздық пайда болды. Оның көптеген халқы армияда жалақы үшін жұмыс істеді, ал 150-ден астам ер адам АҚШ-тың Түсті әскерлеріне қосылды. Америкалық миссионерлік қауымдастығының миссионерлік мұғалімдері балалар мен ересектерге оқу мен жазуды үйретті. Бұл азат болғандардың азаматтыққа қадам басуындағы маңызды қадам болды.

Roanoke Island remained in Union control for the rest of the war. Immediately after the battle, the Federal gunboats passed the now silent Confederate forts into Albemarle Sound, and destroyed what was left of the Mosquito Fleet at the Battle of Elizabeth City. Burnside used the island as staging ground for later assaults on New Bern and Fort Macon, resulting in their capture. Several minor expeditions took other towns on the sounds. The Burnside Expedition ended only in July, when its leader was called to Virginia to take part in the Richmond campaign. After Burnside left, North Carolina ceased to be an active center of the war. With only one or two exceptions, no notable military actions took place until the last days of the conflict, when the Second Battle of Fort Fisher closed Wilmington, the last open port in the Confederacy. The Army classified the slaves on Roanoke Island as contraband and by late 1862, hundreds more escaped slaves had joined them. While Foster was commander of the Department of North Carolina, in 1863 he appointed Horace James, a Congregational chaplain, as "Superintendent of Negro Affairs for the North Carolina District", encouraging him to support the former slaves in becoming educated, growing their own food, and working. Based in New Bern, James supervised the Trent River contraband camp there, but decided to make Roanoke Island a self sustaining colony. The Freedmen's Colony of Roanoke Island was an important model that lasted four years; it had a sawmill, established a fisheries, and by 1864 it had 2200 residents. It was overcrowded when residents reached 3900 at its peak, in part because poor soil on the island limited productivity of agriculture. Many of its people worked for the Army for wages, and more than 150 men enlisted in the United States Colored Troops. Missionary teachers recruited by the American Missionary Association taught reading and writing to classes of both children and adults. It was an important step toward citizenship for the freedmen.