Кіріспе
Түрмедегі тұтқындарды басқа тұтқындар немесе түрме қызметкерлері зорлау. Түрмедегі зорлау көбінесе түрмедегі тұтқындарды басқа тұтқындар немесе түрме қызметкерлерінің зорлауын білдіреді. 2001 жылы Human Rights Watch ұйымының мәліметінше, АҚШ-та түрмеде отырған кем дегенде 4,3 миллион тұтқын зорлыққа ұшыраған. АҚШ Әділет министрлігінің "Тұтқындардың баяндаған жыныстық зорлықтары" атты есебінде "2011–12 жылдары штат және федералды түрмелердегі тұтқындардың шамамен 4,0%-ы және түрмелердегі тұтқындардың 3,2%-ы соңғы 12 айда немесе түрмеге түскеннен бері (егер 12 айдан аз болса) басқа тұтқын немесе мекеме қызметкері тарапынан кемінде бір рет жыныстық зорлыққа ұшырағанын хабарлаған" делінген. Дегенмен, жақтаушылар осы сандардың дұрыстығына күмәнданып, олар түрмедегі, әсіресе кәмелетке толмағандар арасындағы жыныстық зорлықтың нақты санын азайтып көрсетеді деп санайды. 2004 жылы жарияланған мета-талдау нәтижесінде 1,91% көрсеткіш анықталды, бұл 1,37-ден 2,46%-ға дейінгі 95% сенімділік интервалында. Prison Journal журналында Орта Батыс түрмелеріндегі 1788 ер адамға жасалған сауалнама бойынша, шамамен 21% тұтқындар түрмеде болған кезінде жыныстық қатынасқа мәжбүрленгенін немесе қысым көрсетілгенін, ал 7% қазіргі мекемеде зорланғанын мәлімдеді. 2008 жылы Әділет министрлігі АҚШ-та жасалған зорлаулардың көп бөлігі түрмеде жасалғанын көрсеткен есеп жариялады. АҚШ-тағы түрмедегі тұтқындардың көптігіне байланысты, ел әлемде ер адамдарды зорлау әйелдерді зорлаудан гөрі жиі болатын бірінші және жалғыз ел болуы мүмкін.
Prison rape commonly refers to the rape of inmates in prison by other inmates or prison staff. In 2001, Human Rights Watch estimated that at least 4.3 million inmates had been raped while incarcerated in the United States. A United States Department of Justice report, Sexual Victimization in Prisons and Jails Reported by Inmates, states that "In 2011–12, an estimated 4.0% of state and federal prison inmates and 3.2% of jail inmates reported experiencing one or more incidents of sexual victimization by another inmate or facility staff in the past 12 months or since admission to the facility, if less than 12 months." However, advocates dispute the accuracy of the numbers, saying they seem to under report the real numbers of sexual assaults in prison, especially among juveniles. A meta analysis published in 2004 found a prevalence of 1.91% with a 95% confidence interval between 1.37 and 2.46%. In a survey of 1,788 male inmates in Midwestern prisons by Prison Journal, about 21% claimed they had been coerced or pressured into sexual activity during their incarceration, and 7% claimed that they had been raped in their current facility. In 2008 the Justice Department released a report that indicated that prison rape accounted for the majority of all rapes committed in the United States that year. Because of the high prison population in the United States the country has become probably the first and only in the world where rape of men is more common than of women.
Статистика
Зерттеулер көрсеткендей, ересектермен бірге қамалған жасөспірімдердің жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшырау ықтималдығы, жасөспірімдер қамауындағы жастарға қарағанда бес есе жоғары, ал ересектер түрмесіндегі жасөспірімдердің өзіне-өзі қол жұмсау көрсеткіші жасөспірімдер қамауындағыдан 7,7 есе жоғары. АҚШ-та түрмедегі зорлау құбылысы туралы халықтың хабардар болуы салыстырмалы түрде жақында ғана пайда болды және ондаған жылдар бойы оның таралу деңгейіне қатысты бағалаулар кең ауқымда өзгеріп келді. 1974 жылы Карл Вайс пен Дэвид Джеймс Фриар 46 миллион америкалықтың бір күні түрмеге қамалуы мүмкін екенін жазды; олардың пікірінше, олардың 10 миллионы зорлық-зомбылыққа ұшырар еді. 1992 жылы Федералдық түрме бюросының бағалауынша, тұтқындардың 9-20 пайызы жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшыраған. 1982 және 1996 жылдардағы зерттеулер көрсеткендей, бұл көрсеткіш 12 мен 14 пайыз аралығында болған; 1996 жылғы зерттеуде Синди Стръкман Джонсон 18 пайыз шабуылды түрме қызметкерлері жасағанын анықтады. 1986 жылы Дэниел Локвудтың зерттеуі бойынша Нью-Йорктегі қамаудағылардың шамамен 23 пайызы осы құрбандыққа ұшыраған. 1994 жылы Кристин Саум жүргізген 101 тұтқынға қатысты сауалнама көрсетті, оның ішінде бесеуі жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшыраған. Соңғы жылдары түрмедегі зорлау оқиғалары күрт өсті, бірақ бұл кеңес беру және хабарлаудың артуымен байланысты болуы мүмкін. Түрмеде зорланғандардың көпшілігіне әсер ететін ВИЧ қаупі медициналық көмек алу үшін хабарланған жағдайлардың көбеюіне себеп болды. 2006 жылы АҚШ Әділет министрлігі жүргізген зерттеуге сәйкес, АҚШ түрме жүйесінде тұтқындардың өздерінің келісімінсіз жыныстық қатынасқа түскені туралы 2205 хабарлама келіп түсті, оның 262-сі расталды. Бір дереккөзге сәйкес, әйелдер жасаған жыныстық зорлық-зомбылық жасөспірімдерді ұстау орталықтарында кең таралған, онда қызметкерлердің зорлық-зомбылығынан зардап шеккендердің 90 пайызы кінәлінің әйел түзеуші офицер екенін айтады. Әділет статистикасы бюросының мәліметтері бойынша, жылына шамамен 80 000 әйел мен еркек АҚШ-тың түзеу мекемелерінде жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшырайды. Ұлттық тұтқындарды зерттеу 233 мемлекеттік және федералды түрме, 358 жергілікті түрме және 2011 жылдың ақпаны мен 2012 жылдың мамыры аралығындағы он бес арнайы түзеу мекемесінен алынған деректерді ұсынды, онда он сегіз жастан асқан 92 449 тұтқын және он алтыдан он жетіге дейінгі 1738 тұтқын бар еді. Статистикалық ақпарат бойынша, мемлекеттік және федералды түрмедегі тұтқындардың шамамен 4,0 пайызы және түрмедегі тұтқындардың 3,2 пайызы басқа тұтқыннан немесе мекеме қызметкерінен бір немесе бірнеше жыныстық зорлық-зомбылық оқиғасына ұшырағанын мәлімдеді. Нақтырақ айтқанда, 29 300 тұтқын басқа тұтқынға қатысты оқиға туралы, 34 100 тұтқын мекемеде жұмыс істейтін қызметкерге қатысты оқиға туралы, ал 5 500 тұтқын екеуіне де қатысты оқиға туралы хабарлады. Әйелдер арасындағы көрсеткіш ерлерге қарағанда жоғары, ал 35 жастан асқандар арасында 24 жасқа дейінгілерге қарағанда төмен. Ақ нәсілді (2,9%) және аралас нәсілді (4,0%) тұтқындар қара нәсілді тұтқындарға қарағанда (1,6%) басқа тұтқындар тарапынан жыныстық зорлық-зомбылық туралы хабарлауға сәл көбірек бейім, ал қара нәсілді ерлер (2,6%) және аралас нәсілді ерлер (3,9%) қызметкерлер тарапынан зорлық-зомбылық туралы хабарлауға ақ нәсілділерге қарағанда сәл көбірек бейім. Сонымен қатар, ересектер түрмесіндегі 16-17 жастағы жасөспірімдердің жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшырау деңгейі ересектерге қарағанда жоғары емес. 16-17 жастағы жасөспірімдердің 1,8 пайызы басқа тұтқыннан зорлық-зомбылық көргенін айтады, бұл ересектер арасында 2,0 пайызды, ал түрмедегі ересектер арасында 1,6 пайызды құрайды. Осы жастағы жасөспірімдердің 3,2 пайызы қызметкерлердің жыныстық қатынасқа қатысты әрекеттеріне ұшырағанын айтады, бұл түрмедегі ересектердің 2,4 пайызымен және түрмедегі ересектердің 1,8 пайызымен салыстырғанда. Сонымен қатар, өзінің жыныстық бағдары гей, лесбиянка, бисексуал немесе басқа деп мәлімдеген тұтқындар осы зерттеу кезеңінде (2011–12) ең жоғары жыныстық зорлық-зомбылық деңгейін көрсетті. Өздерін гетеросексуал емес деп жариялаған тұтқындардың 12,2 пайызы түрмеде, ал 8,5 пайызы түрмеде басқа тұтқыннан жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшырағанын хабарлады, бұл гетеросексуал тұтқындар үшін тиісінше 1,2 және 2,1 пайызды құрайды; гетеросексуал емес түрме тұтқындарының 5,4 пайызы және гетеросексуал емес түрме тұтқындарының 4,3 пайызы мекеме қызметкерінен жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшырағанын хабарлады, ал гетеросексуал тұтқындар үшін тиісінше 1,2 және 1,7 пайызды құрайды.
Психологиялық әсері
2011–12 жылдары Әділет статистикасы бюросы жүргізген зерттеуге сәйкес, ауыр психологиялық күйзеліс сезінетін сотталғандар, басқа сотталғандар мен қызметкерлер тарапынан жасалған жыныстық шабуылдардың жоғары деңгейі туралы хабарлады. Ауыр психологиялық күйзеліс сезінетін федералды түрмедегі сотталғандардың шамамен 6,3% басқа сотталғандардан жыныстық зорлыққа ұшырағанын мәлімдесе, ауыр психикалық аурулары жоқ сотталғандардың арасында бұл көрсеткіш 0,7% құрады. Ұқсас статистикалар гетеросексуалды емес сотталғандар арасында да байқалды, олар жыныстық зорлыққа ұшырау деңгейі жоғары болды; түрмедегі сотталғандардың 21% және қамаудағы сотталғандардың 14,7%, ауыр психологиялық күйзеліс сезінетін, жыныстық зорлыққа ұшырағанын хабарлады. Жынысы, нәсілі немесе испан тегі, дене салмағының индексі, сексуалдық бағдары және жасаған қылмысы сияқты өлшенген әрбір топ бойынша, ауыр психологиялық күйзеліс сезінетін сотталғандар, психикалық денсаулық проблемалары жоқ сотталғандарға қарағанда жыныстық зорлыққа ұшырау деңгейі жоғары болды. Осы әрекеттің ауырлығына байланысты, ең маңызды салдарының бірі – бастапқы жарақаттан тысқары, ұзаққа созылатын қорқыныш сезімі. Патриция Ресик "Зорлаудың салдары және қылмыстық әділет жүйесі" атты мақаласында зорлау құрбандарының қорқынышын зерттейтін терапиялық зерттеуді талқылайды және "Зорлаудан кейін он немесе жиырма жыл өткен әйелдердің зорлаумен байланысты мәселелерге көмек іздеуі жиі кездесетін жағдай еді" деп мәлімдейді.
Жыныстық жолмен берілетін инфекциялар
Түрмедегі зорлаудың кең таралған мәселесі – жыныстық инфекциялардың таралуы, оның ішінде ВИЧ. АҚШ Әділет министрлігінің мәліметінше, 2008 жылдың желтоқсан айында федералды және штаттық түрмелерде 21 987 тұтқын ВИЧ-пен ауырған немесе ЖИТС диагнозы қойылған. Қазіргі уақытта түрмелер мен қамау орындарында жалпы халыққа қарағанда ВИЧ жұқтыру деңгейі едәуір жоғары. Жыныстық инфекция жұқтыру қаупі ең жоғары – қорғалмаған вагинальдық немесе анальдық жыныстық қатынас кезінде. Әсіресе мәжбүрлеу нәтижесінде болатын жыныстық қатынаста, анальдық немесе вагинальдық мембраналар жыртылып, қан кетуі мүмкін. Жыныстық инфекциялармен ауыратын тұтқындардың саны артып келе жатқанына қарамастан, түрмедегі зорлау салдарынан ЖЖЗ жұқтырғандар туралы нақты статистика жоқ. Көптеген зорлау оқиғалары, мәжбүрлеу арқылы жасалған вагинальдық немесе анальдық жыныстық қатынасқа байланысты, жасырылып қалады. "Расалық және этникалық кемсітушілік, төмен әлеуметтік-экономикалық жағдай, көшпенділік статусы, психикалық аурулар және тұрғын үйдің тұрақсыздығы жеке немесе бірлесіп тұтқындалу және ВИЧ жұқтыру қаупін арттырады" екенін атап өткен жөн. Трансгендер адамдар "қылмыстық қудалау, денсаулық сақтау орындарында кемсітушілік, жазалаушы құқық қорғау және әлеуметтік шеттету салдарынан ВИЧ жұқтыру және түрмеге қамау қаупіне ұшырайды". Трансгендер әйелдер "қамауда ұсталып тұрғанда полицейлер тарапынан зорлық-зомбылыққа, оның ішінде секс-жұмыскер ретінде қарауға, күзетшілер мен ер адамдардан жыныстық қанаушылыққа және сөздік зорлыққа жиі ұшырайды". Федералды және штаттық түрмелердегі тығыздық мәселесі күрделеніп, жыныстық зорлық-зомбылықтың таралуына ықпал етеді. 2000-шы жылдарда жазалау заңдарын күшейту және есірткіге қарсы күрес сияқты саясаттардың нәтижесінде түрмедегі тұтқындардың саны күрт өсті. Осының салдарынан тұтқындар кеңістік пен ресурстардың жетіспеуіне байланысты ВИЧ және басқа жыныстық инфекцияларға осал болады. Көптеген тұтқындарды бақылау қажеттігіне байланысты, күзетшілердің қадағалауы азайып, зорлық-зомбылыққа, оның ішінде түрмедегі зорлауға ұшырау ықтималдығы артады. Жыныстық инфекциялардың алдын алу материалдары, соның ішінде презервативтер тарату, ВИЧ-тестілеуі, кеңес беру және тәуекелді бағалау, қоғамдық денсаулық сақтау мамандарының ұсынысына қарамастан, тұтқындар үшін қолжетімді емес. Қорғау үшін пара берумен қатар, ер және әйел тұтқындар ақша үшін немесе пара алу, шантаж сияқты себептермен жыныстық қызметтерді сатады. 2006 жылғы Әділет статистикасы бюросының (ӘҚБ) зерттеуіне сәйкес, тұтқындар арасындағы оқиғалардың 30 пайызында құрбандар жыныстық қатынасқа көндірілген. Бұл түрмедегі зорлаудың себебі тек жыныстық бағдар емес екенін көрсетеді. Еркектерге қатысты жыныстық зорлық-зомбылық көбінесе қызметкерлер тарапынан жасалса, әйелдерге қатысты зорлық-зомбылықтың қылмыскері көбінесе басқа тұтқын болып табылады. Жыныстық зорлық-зомбылықтың жыныстық айырмашылығы тұтқындардың хабарламау себептерімен байланысты болуы мүмкін. Жақында жүргізілген зерттеу көрсеткендей, "еркек тұтқындардың шамамен төрттен бірі және әйелдердің оннан бірі ғана өздерін қорлауға ұшырағандарын түзету мекемесінің қызметкеріне хабарлаған". Әйелдер мен еркектер арасындағы зорлық-зомбылық туралы хабарламаларда зорлық-зомбылыққа ұшыраған жыныстық қатынас және мәжбүрлеудің түрлі формалары туралы ақпараттар келтірілген. АҚШ-тың әйелдер түрмелерінде жыныстық қатынас көбінесе "сүйіспеншілік, қамқорлық және серіктестік" үмітімен жүзеге асырылады деген кең тараған пікір бар. 1966 жылы жүргізілген зерттеуде әйелдердің 21 пайызы ерікті гомосексуалды қатынаста болғаны анықталды. Алайда, әйелдерге қатысты соңғы зерттеулер өзгерістерді көрсетіп тұр. Соңғы зерттеуде сұхбат алған 35 әйелдің тек "бесі" ғана ерікті гомосексуалды қатынаста болғаны анықталды, ал көптеген әйелдер өздерін "жекеше" деп сипаттайды. Бұл өзгеріс түрмедегі әйелдер арасындағы гомосексуалды қатынастар бұрынғы ұрпақтарға қарағанда сирек болатынын көрсетеді. Жыныстық зорлық-зомбылықты хабарлау жүйесі тұтқындардың қорқынышы мен мақтанышына байланысты кемшіліктерге ие болғанымен, бұл мәлімдеме жақында жарық көрген басылымда толыққанды түсіндірілген. Әділет статистикасы бюросы жүргізген барлық сауалнамалар ЛГБТ тұтқындардың "өздерінің гетеросексуалды әріптестеріне қарағанда жыныстық зорлық-зомбылыққа көбірек ұшырайтынын" растайды. 2011-2012 жылдар аралығындағы сауалнамада бюро түрмедегі гетеросексуалды емес адамдардың 12,2 пайызының соңғы 12 айда тұтқынға қарсы жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшырағанын, ал гетеросексуалды тұтқындардың 1,2 пайызының хабарлағанын анықтады. Қызметкерге қарсы жыныстық зорлық-зомбылыққа қатысты, гетеросексуалды емес тұтқындардың 5,4 пайызы зорлық-зомбылыққа ұшырағанын хабарласа, гетеросексуалды тұтқындардың 2,1 пайызы хабарлаған. Калифорния түрмесінде жүргізілген зерттеу көрсеткендей, ЛГБТҚ тұтқындардың 67 пайызы қамауда болған кезеңде жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшыраған. Көптеген адамдар бұл көрсеткіштердің түрмедегі жыныстық иерархиядағы олардың орнына байланысты екенін болжайды, бұл оларды жыныстық зорлық-зомбылықтың нысанына айналдырады. Бұл нәтижелер түрмедегі ЛГБТҚ халық гетеросексуалды әріптестеріне қарағанда жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшырау ықтималдығы жоғары екенін көрсетеді. Кейбір түрмелер зорлау мен зорлық-зомбылықтың алдын алу үшін белгілі гомосексуалдарды, бисексуалдарды және трансгендер адамдарды жалпы түрме халықтарынан бөліп ұстайды. Бірақ, ереже бұзулар немесе жалған өлім әрекеттері сияқты басқа да жолдармен халықтан бөлінуге болады. Басқа тұтқындар зорлаушыны (немесе болашақ зорлаушыны) өлтіруге бейім, әсіресе ұзақ мерзімді жаза алған және қосымша құқықтық салдарлардан қорықпағандар. Гомосексуализмге қатысты ұят түрмедегі зорлау туралы хабарламауға себеп болуы мүмкін. Түрмедегі зорлау статистикасы хабарланғаннан әлдеқайда жоғары, өйткені көптеген құрбандар қорқып хабарламайды, зорлаушылардың физикалық зорлық-зомбылықпен қорқытуына және қызметкерлердің бейжай қана қарауына байланысты. 2003 жылы АҚШ-та 108-79 заңы қабылданды. Stop Prisoner Rape, Inc. мәліметінше:
AP зерттеуіне сәйкес, Калифорниядағы Дублин түрмесіндегі жезөкшелердің мәдениеті жылдар бойы қоғамдық назардан жасырылған оқиғаларды жасыру арқылы туды. Мекеменің бұрынғы бастығы тұтқындарға шабуыл жасағаны және оларды ұяларында жалаңаш тұруға мәжбүрлегені анықталды. Ол тұтқындарды жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшыратқан көптеген қызметкерлердің бірі болды. Сонымен қатар, оның капелланы да кінәлі деп танылды.
According to the research of AP, a culture of predatory personnel at the Dublin prison in California was driven by cover ups that maintained their actions mostly hidden from the public eye for years. The former warden of the facility was found guilty of assaulting prisoners and making them pose naked in their cells. He was one of numerous personnel accused of abusing prisoners sexually. Also found guilty was its chaplain.
Түрмедегі зорлау туралы хабарлау
Жыныстық шабуыл [қазірдің өзінде] жеткіліксіз хабарланатын қылмыс болып табылады, ал түрмедегі зорлау адамдардың құқық қорғау органдарына шабуылдары туралы хабарламау ықтималдығын одан әрі арттырады. "Қылмыстың құрбаны болу туралы сауалнама" нәтижесінде әйелдердің тек 20–35% ғана жыныстық шабуылға ұшырағандарын ашық талқылайды және полицияға хабарлайды. Жыныстық шабуылға ұшыраған адамдар ауыр ұят пен қорқыныш сезімімен күреседі, бұл олардың қылмысты хабарлау шешіміне маңызды әсер етеді. Әйелдер мен ұлттық азшылық өкілдері жыныстық шабуылды құқық қорғау органдарына хабарлау кезінде ерекше қиындықтарға тап болады. "Кейбір қауымдастықтар мен орталар" шабуыл туралы хабарлауды қиындатады; мысалы, университеттер зорлау туралы шағымдарды тиісінше қарау жағынан жаман танымал. "Түрмедегі зорлауды жою туралы заң" 2003 жылы қабылданды, бірақ, өкінішке орай, заңда қарастырылған ережелер мен стандарттар 2014 жылға дейін еліміз бойынша жүзеге асырылмады. Бес беделді ғалым жүргізген зерттеу "PREA-ны іске асыруға көмектесу және жақсарту мақсатында" түрмедегі жыныстық шабуыл туралы хабарлауға әйелдердің шешім қабылдау процесіне әсер ететін "факторларды" анықтауға бағытталған. Зерттеуге 179 түрмеде отырған әйел қатысты, олардың 400-ге жуық жағдайда қызметкерлердің жыныстық зорлығына ұшыраған. Зерттеу әйелдерге бағытталған, себебі түрмелерде жыныстық шабуылға ұшыраған әйелдердің саны көп, сондықтан зерттелген жағдайлардың көп бөлігі әйелдерге қатысты. Бұл зерттеу тұтқындардың зорлауға қатысты көзқарастарының шынайы суретін көрсетеді. Гарланд пен Уилсон "тұтқындар келген кездегі әлеуметтенуді дереу қарастыру қажет, өйткені зорлау туралы хабарлауды жамандау ретінде қабылдау ықтималдығы түрмедегі алғашқы айларда артады" деген қорытындыға келді. Зерттеулер тұтқындардың жыныстық шабуылды хабарлау немесе хабарламау шешімі көптеген факторларға байланысты екенін көрсетті. Зерттеудің жалпы мақсаты "RMA түрмедегі әйелдер үшін нағыз кедергі болып табылатынын" анықтау болды. Зерттеу нәтижелері көрсеткендей, зорлау туралы мифтерге сенедін әйелдер полицияға жыныстық шабуыл туралы хабарлаудың "98,1 есе аз ықтималдығы" бар. "Зорлау құрбандарының психикалық денсаулығына" олардың жыныстық шабуылды хабарлау немесе хабарламау шешімі тікелей әсер етеді. Бұл мақалада "жағдайға ертерек хабарлаған адамдардың өзін-өзі жақсы сезінуіне және посттравматикалық стресс синдромының (ПТСР) симптомдарының азаюына мүмкіндік беретіні" айтылған. RMA жарақат алған адамның хабарлау мінез-құлқымен теріс байланысты болғандықтан, "RMA психологиялық жазылу мен емделудің кедергісі" деп айтуға болады. Адамдар түрмедегі зорлаудың ауырлығын толыққанды түсінбейді. Түрмедегі зорлаудың көптеген салдары бар, соның ішінде "түрмедегі билік құрылымын әлсірету" фактісі де бар. Кейбір құрбандар "зорлаушылар институционалды биліктен гөрі өз өмірін көбірек бақылайтынын" сезінеді. Түрмедегі зорлаудың жоғары деңгейі "жалпы жұртшылықтың түрмелерде тәртіпсіздік пен қауіпсіздік жоқ деген пікірге ие болуына" әкеледі; түрмелер мен қамау орындары қылмыстар жасау үшін емес, жазасын өтеу үшін болуы керек. Сондай-ақ, "түрмедегі зорлау мәдениетінің кең таралуы түрмедегі және одан тыс жерлерде зорлық-зомбылық деңгейін арттыратынын" мойындау маңызды. Түрмедегі зорлау "ұзақ уақыттан бері төбелес, кісі өлтіру, бүлік және басқа да зорлық-зомбылық түрлеріне себепші болып отырғаны белгілі". Түрмедегі зорлау сонымен қатар қоғамдық денсаулық сауалына айналады. Травматикалық оқиғалардан кейін "құрбандар түрмеде жатқанда да, босатылғаннан кейін де физикалық және психикалық көмекке мұқтаж болады". Сонымен қатар, "олар түрмеде де, оның сыртында да жұқпалы аурулардың, мысалы, ВИЧ, ЖҚТБ, туберкулез, В және С гепатитінің таралуына ықпал етеді". Сонымен қатар, "зорлаудан туындайтын физикалық және психологиялық проблемалар бұрынғы тұтқындарға тұрақты жұмыс табуды немесе өмірдің қалыпты ретіне қайта оралуды қиындатады". Бір сарапшы "жазадағы зорлаудың көп болуы "қайталап қылмыс жасауға, үйсіз қалуға [,] немесе ең жақсы жағдайда мемлекеттік көмекке мұқтаж болуға" әкеледі" деп мәлімдеді. Америка қоғамы "жазадағы зорлауды оның қаншалықты қайғылы оқиға екенін, ол тек түрмелер мен тұтқындарға ғана емес, сонымен қатар жалпы қоғамға да әсер ететінін көре алмайды". Майкл Хоровиц, Гудсон институтының аға ғылыми қызметкері, көптеген адамдар тарапынан "түрмедегі зорлау заңнамасының шығармашылық күші" ретінде танылған. Ол "идеяны бастауға, заңдық тілді жасауға және қоғамдық мүдде, діни және саяси топтардың әртүрлі коалициясынан қолдау жинауға ықпал етті". "Әртүрлі коалицияға Amnesty International, Concerned Women of America, Focus on the Family, Human Rights Watch, Justice Policy Institute, NAACP, National Association of Evangelicals, Open Society Policy Center, National Council of La Raza, Prison Fellowship, Stop Prisoner Rape және көптеген басқа ұйымдар кірді". Заңнама түрмедегі зорлауға қатысты үкімет шенеуніктері мен түзету саласындағы адамдардың көзқарасын өзгертуге, түрмедегі зорлаудың алдын алуды, тергеуді және қудалауды еліміздің барлық түзету мекемелерінде басымдыққа қоюға бағытталған. Ол "түрмедегі зорлау мәселесінің ауқымын анықтау үшін сенімді деректерді жинаудың негізін қалады" және "түзету шенеуніктеріне оны жоюға тырысқанда хабардар шешімдер қабылдауға көмектеседі". Human Rights Watch және Stop Prisoner Rape сияқты көптеген адам құқығын қорғайтын ұйымдар түрме қызметкерлерінің түрмедегі тұтқындарды бақылау үшін зорлауға төзеуін көрсететін құжатталған жағдайларды келтірді. "Сабынды жіберме" сияқты әзілдер түрмедегі зорлау түрмеге жіберілгеннен кейін күтілетін салдар екенін көрсетеді. Бұл құбылыс 2006 жылғы американдық "Let's Go to Prison" фильмінде немесе Кэтлин Себелиус ұлы Джон Себелиус сатқан "Don't Drop the Soap" тақталық ойынында көрінеді. Тақыпқа арналған әндер де жазылған, мысалы, радио жүргізушілері Боб пен Том "Slam and Dave" ретінде орындаған "Prisoner of Love" әні. Бұл даулы юмордың кең таралғандығы соншалықты, тіпті SpongeBob және Shrek сияқты балалар медиасында да кездеседі. АҚШ Федералдық заңнамасы, 2003 жылғы Түрмедегі зорлауды жою туралы заңға сәйкес, ұлттық түрмедегі зорлау статистикасын жинауды, қарау комиссиясының жылдық тыңдауларын және түрмедегі зорлауды жоюға штаттарга гранттар беруді қарастырады. Марк Флейшер жүргізген алғашқы, өте даулы және күмәнді зерттеу түрмедегі зорлау сирек екенін көрсетеді: "Түрмедегі зорлауға қатысты көзқарас сексуалдық қысымды мәжбүрлеу ретінде қарастырмайды", - деп жазды ол. "Керісінше, сексуалдық қысым сексуалдық ояну процесін жетелеуге, бағыттауға немесе көмектеседі". 2007 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Халид ел Масридің ЦРУ-ны қинауға айыптау ісін, соның ішінде "мәжбүрлі анальды енуді" қарастырудан бас тартты, себебі мемлекеттік құпиялар туралы заңға сәйкес. 2012 жылы АҚШ Әділет министрлігі 2003 жылғы PREA заңының ережелерін кеңейту үшін барлық түзету мекемелеріне ұлттық деңгейде күші бар ережелерді шығарды. Бұл қадам түрмедегі зорлауды тиімдірек алдын алуға, анықтауға және жоюға бағытталған. Шараларға жасөсперімдерді ересек тұтқындармен бірге ұстауға тыйым салу, әртүрлі жынысты тұтқындарды тексеруге тыйым салу, бейнебақылау және зорлық-зомбылыққа ұшырау қаупі бар лесбиянка, гомосексуал, трансгендер немесе бисексуал тұтқындарға ерекше назар аудару сияқты көптеген ережелер кіреді. Бас прокурор Эрик Холдер "бұл стандарттар ойлы және салмақты процестің нәтижесі болып табылады - және бұл барлық американдықтардың құқықтары мен қауіпсіздігін қорғаудағы маңызды қадам" деп мәлімдеді.
2003 жылғы түрмедегі зорлауды жою туралы заң
2003 жылғы түрмедегі зорлауды жою туралы заң (PREA) – түрмедегі зорлаудың кең таралуына қарсы тұрып, тұтқындарды қорғау мақсатымен қабылданған федералдық заң болды. Осы заңды жасау процесіне көптеген тараптар қатысты. Заңның негізгі мақсаты – "федералдық, штаттық және жергілікті мекемелерде түрмедегі зорлаудың көлемі мен салдарына талдау жасау, сондай-ақ адамдарды түрмедегі зорлаудан қорғау үшін ақпарат, ресурстар, ұсынымдар мен қаржыландыруды қамтамасыз ету" еді. Заңның маңызды ережелерінің арасында "түрмедегі зорлауды анықтау, алдын алу, азайту және жазалау стандарттарын әзірлеу талап етілді. Заңның қағидаларын іске асыруға штат және жергілікті органдарға көмек беру үшін гранттар берілді. Бұл заң ересектер мен кәмелетке толмаған қылмыскерлерді ұстауға арналған мемлекеттік және жекеменшік мекемелерге, сондай-ақ қоғамдық түзету мекемелеріне қолданылады". Осы қағидалар түрмедегі зорлаумен күресу үшін қабылданғанына қарамастан, түрмелердегі жыныстық шабуылдардың саны азаймады. Заң түрмелердегі тығыздық мәселесін немесе түзету қызметкерлеріне осы ережелерді орындау бойынша нұсқаулардың берілуін ескере алмады. Тағы бір мәселе – заң ұлттық сипатта болғандықтан, штаттар оны орындау немесе орындамау туралы өздері шешім қабылдауға құқылы болды. Тұтқындарды емдеуге қаражат бөлу жоспарланған немесе уәделенген мақсаттарға жеткілікті қаржы болмағандықтан қиындыққа соқты.