АҚШ-тағы түрме өнеркәсібінің пайдаға бағынуы

Кіріспе

АҚШ-тың жоғары қамауда ұстау көрсеткіштерін пайда табумен байланыстыру

Түрмелік-өнеркәсіптік кешен (ТӨК) – 1950-ші жылдардағы «әскери-өнеркәсіптік кешеннен» кейін пайда болған термин. Ғалымдар мен белсенділер оны түрме мекемелері (түрмелер, қамау орындары, уақытша ұстау изоляторлары және психиатриялық ауруханалар) мен олардан табыс көретін түрлі бизнес арасындағы көптеген байланыстарды сипаттау үшін қолданады. Осы тұжырымдама бойынша, қамауда ұстау тек әділет жүйесін қолдау ғана емес, сонымен қатар құрылыс компанияларына, түрмеде тамақтандыру және медициналық қызметтерді ұйымдастыратын компанияларға, бақылау және түзету технологияларын жеткізушілерге, арзан түрме еңбегімен келісімшарт жасайтын корпорацияларға, түзеушілердің кәсіби одақтарына, жеке пробация компанияларына қаржылай көмек көрсетеді. Осы құқық қорғау ұйымдары қамауда ұстаудың түрлі этностық топтарға пропорционал емес жоғары деңгейде әсер ететінін атап көрсетеді. Көптеген сарапшылар «түрмелік-өнеркәсіптік кешен» терминін АҚШ-тағы жеке түрмелерді ғана білдіру үшін қолданады, бұл сала жылына шамамен 4 миллиард доллар пайда әкеледі. Басқалары АҚШ-тағы тұтқындардың 10%-дан азы пайда табу мақсатымен түрмеге қамалғанын айтады және бұл терминді АҚШ үкіметінің (федералды және штаттық деңгейде) мен 1980 жылдан бері американ халқының қадағалануынан, полициялық бақылаудан және қамауда ұсталуынан табыс көретін жеке бизнес арасындағы мүдделердің кең ауқымын анықтау үшін пайдаланады.

Тарих

Ертедегі американдық түрмелер көбінесе жеке басқарылатын, сот күтіп отырған қылмыскерлерді және қарыздарын төлеуді күткендерді ұстайтын және жергілікті билік пен кредиторлардан ұстау төлемақысын алушы еді. 1790 жылы Пенсильванияда алғашқы мемлекеттік түрме құрылғаннан кейін, жеке бизнес түрме саласына қатысуы көбінесе азық-түлік дайындау, медициналық көмек және көлік сияқты келісімшарттық қызметтермен шектелді. 19-ғасырдағы мемлекеттік жаза мен жеке индустрияның салыстырмалы түрде бөлінуіне ерекшелік ретінде Американың Оңтүстігіндегі сотталғандарды жалға беру жүйесі болды, онда жеке тұлғалар мемлекеттік түрмелерге мәжбүрлі түрде жұмыс істеген тұтқындар үшін төлем жасады. Ұлы депрессия кезіндегі кең ауқымды жұмыссыздық кезінде бизнес лидерлері мен кәсіподақтар федералды үкіметті жеке корпорацияларға арзан түрме еңбегін пайдалануға және бәсекелестікті кемсітуге тыйым салуға ықпал етті. 1930 жылы федералды үкімет мемлекеттік сектор үшін тауарлар мен қызметтер өндіруге арналған түрме еңбек бағдарламасы – Федералды түрме индустриясын құрды. Көптеген ғалымдар мен белсенділер қазіргі түрме индустриалдық кешенінің бастауын есірткіге қарсы күреспен байланыстырады, ол АҚШ федералды үкіметінің 1970-ші жылдардың басынан бастап есірткі тасымалын және қолдануын қылмыстық қылық деп тануға және жазалауға бағытталған заңнамалық кампаниясы болып табылады. Ричард Никсон мен Рональд Рейган президенттік кезеңдерінде есірткіге қарсы қатаң заңнама мен күшейтілген жазалау шараларынан кейін, түрмеге қамау зорлық-зомбылықсыз қылмыстар үшін стандартты жазаға айналды. Түрмедегі тұтқындардың саны күрт өскендіктен, жаңа түзеу мекемелерін салу, жабдықтау және күтіп ұстау қажет болды, соның салдарынан жеке сектор түрмелері тиімді шешім ретінде пайда бола бастады. 2021 жылдың мамыр айында Федералды түрме бюросы федералды түрмедегі тұтқындардың 46,3 пайызы есірткі қылмыстары үшін сотталғанын хабарлады.

1970 жылдар

1973 жылы президент Никсонның үлгісімен Нью-Йорк штаты Рокфеллер есірткі заңдарын қабылдады, бұл есірткіні аз көлемде ұстау үшін міндетті түрде ең төменгі түрме жазасын белгіледі. Бұл заңдар губернатор Нельсон Рокфеллердің бастапқы ұсынысымен салыстырғанда кем қатаң болғанымен, басқа штаттарды да есірткі қылмыстары үшін осыған ұқсас қатаң жазалар, соның ішінде барлық жағдайда міндетті ең төменгі жазалар енгізуге шабыттандырды. 1973 жылы консервативті бизнес және қылмысқа қатысты қатал саясаткерлер ықпалды лоббилік ұйым – Американдық Заңнамалық Алмасу Кеңесін (ALEC) құру үшін бірікті. 1977 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының «Джонс пен Солтүстік Каролина тұтқындарының еңбек одағы» ісі тұтқындардың сөз және жиналыс бостандығына қатысты Бірінші түзету құқығын шектеді және оларға еңбек одақтарын құруға тыйым салды. 1979 жылы ALEC ұсынған заңнамаға сүйене отырып, АҚШ Конгресі пайда табу мақсатындағы түрме еңбегіне қарсы «Жаңа келісім» дәуіріндегі заңдарды жоққа шығарды және Түрме Индустриясын Дамыту Сертификаттау Бағдарламасын (PIE) құрды. Бұл бағдарламаның мақсаты – сотталғандарға қоғамға үлес қосуға, олардың қамауда болу шығындарын өтеуге, бос уақытты азайтуға, жұмыс дағдыларын дамытуға және босатылғаннан кейін қоғамға сәтті оралу мүмкіндігін арттыру болды. PIE бағдарламасы арзан тұтқындықтан алынған ішкі еңбек нарығын құрды, бұл мемлекеттік түрмелерде жеке сектор еңбегін қабылдау мен кеңейтуге жағдай жасады.

1980 жылдар

1986 жылы президент Рональд Рейганның Есірткіге қарсы күрес заңы бұқаралық түрмеге қамауды одан әрі үдетті. Көп ұзамай көптеген мемлекеттік түрмелерде бұрын-соңды болмаған тығыздыққа тап болды. 1983 жылы Нэшвиллдегі кәсіпкерлер Corrections Corporation of America (CCA) корпорациясын құрды, олар мемлекеттік және федералды түрмелерді үкіметтік түрмелермен салыстырылатын сапада, бірақ төмен құнмен салуға және басқаруға болатынын мәлімдеді. 2012 жылғы мәліметтер бойынша, қазір CoreCivic деп аталатын миллиардтаған долларлық корпорация 65-тен астам түзеу мекемесін басқарады және жылдық кірісі 1,7 миллиард доллардан аспайды. 1988 жылы Wackenhut Corrections Corporation (WCC) корпорациясы Wackenhut Corporation-ның еншілес компаниясы ретінде құрылды. WCC қазір GEO Group деп аталады, ал 2017 жылға қарай олардың АҚШ-тағы Түзету және ұстау бөлімі 70 түзету және ұстау нысандарын басқарады. 1980 мен 1989 жылдар аралығында АҚШ-тың жалпы түрмедегі тұрғындары 115%-ға өсті, 329 821-ден 710 054 адамға дейін. 1994 жылы президент Билл Клинтон АҚШ тарихындағы ең ірі қылмысқа қарсы заңға қол қойды, ол түрмелерге тікелей 9,7 миллиард доллар қаржы бөлді және үш рет қылмыс жасағандарға ең жоғары мерзімге (25 жылдан өмір бойына дейін) сот тағайындауды көздейтін заңды енгізді. 1990 жылдары түрмедегі тұрғындардың саны күрт өскендіктен, CCA және GeoGroup сияқты жеке түрме корпорацияларының пайдасы да арта түсті. 1995 жылы Конгресс ALEC-тің ықпалымен жасалған тағы бір заң – «Түрме өнеркәсібі туралы» заңды қабылдады, ол корпорацияларға түрмедегі жұмысшыларға федералды ең төменгі жалақыдан төмен төлеуге және осы айырманы түрмедегі жұмыс үшін жаңа нысандар салуға жұмсауға мүмкіндік берді. Бұл жекеменшік мекемелерде сақталатын 71 206 тұтқынды қамтиды, бұл мемлекеттік түрмелердегі тұтқындардың 5,5%-ын және федералды түрмелердегі тұтқындардың 2,8%-ын құрайды.

2010 жылдар

2016 жылы президент Барак Обама жекеменшік федералдық түрмелермен жасалған келісімшарттардың санын азайтуға бағытталған жарлық шығарды, ал АҚШ Әділет министрлігі жекеменшік түрмелерді пайдалануды тоқтату жоспарын әзірлеуге кірісті. Бас прокурордың орынбасары Салли Йейтс бұл шешімді былай түсіндірді: «Жекеменшік түрмелер бірдей деңгейде түзеу қызметтерін, бағдарламаларын және ресурстарын ұсынбайды; олар шығындарды айтарлықтай үнемдемейді; және министрліктің Бас инспекторының жақында жариялаған есебінде көрсетілгендей, олар қауіпсіздік пен тәртіптің бірдей деңгейін сақтамайды». GEO Group және CoreCivic компаниялары 2016 жылы Дональд Трамптың президенттік науқанына және 2017 жылы инаугурациялық комитетіне көп мөлшерде қаржы жұмсады. Ол сайланғаннан кейін олардың акциялары күрт өсті: CoreCivic акциясы 140%-ға, ал GEO Group акциясы 98%-ға өсті. 2019 жылдың соңына қарай АҚШ-тағы түрмеде отырғандардың саны 2,068,800 адамға дейін төмендеді, бұл 2003 жылдан бергі ең төмен көрсеткіш. Түрмеге қамау көрсеткіші 1995 жылғы деңгейге (100,000 ересек азаматқа 810 адам) дейін төмендеді. Көбірек кеңейтілген анықтамаларға қатаң қылмысқа қарсы саясатты қолдайтын саясаткерлер мен кеңсеге талпынған аудандық прокурорлар, консервативті саяси лоббилер және жазалау заңдарын қабылдайтын заң шығарушы органдар, сондай-ақ түрме құрылысы мен жұмыс орындары арқылы мемлекеттік қарызды жеке пайдаға айналдыратын инвестициялық банктер мен ауылдық экономика дамытушылар да кіреді. Түрме-өндірістік кешеннің ең кең анықтамаларына тіпті үлкен және абстрактілі институттар мен процестер де кіреді, мысалы, жаңалықтар құралдарының қылмысты сенсациялап көрсетуі және қоғамдық пікірге әсер етуі, қалалық ортаны бұзып, осал тұрғындарды қоныстан шығаратын джентрификация және 1980 жылдардан бері студенттерді полиция бақылауына және заңдық жазалауға ұшыратушы мемлекеттік мектептер.

Есірткіге қарсы соғыс

Марк Мауэр, қылмыстық сот жүйесін реформалау тобы "The Sentencing Project" атқарушы директоры, 1970 жылдан бері түрме индустриялық кешенінің өсуі мен кеңеюінің себебі есірткіге қарсы күрес екенін айтты. Оның пікірінше, бұл күрес есірткі саудасын басудың орнына, есірткі сату мен түрмеге қамаудың үздіксіз айналымын тудырды. Бұны ол есірткі саудасының құрылымдық ерекшелігімен байланыстырады, яғни нарықта сұраныс үнемі жоғары және үлкен табыс табу мүмкіндігі бар. Мауэр сондай-ақ, кейбіреулер түрме индустриялық кешені әскери индустриялық кешенінің орнын басатындай көрінсе де, Терроризмге қарсы соғыстың салдары әскерилер, корпорациялар және үкімет арасындағы байланыстың одан да нығая түскенін көрсетеді. Дэвис атап көрсеткендей, осы кешендердің арасындағы қарым-қатынас симбиозды болып табылады, себебі олар бір-бірін қолдайды, дамытады және тіпті кейбір технологияларды бөліседі. Бұдан өзге, олардың маңызды құрылымдық ұқсастықтары бар, екеуі де "әлеуметтік құлдырау" процестерінен зор пайда табады.

Статистика түрмеге қамау мен жұмыссыздық арасындағы байланысты көрсетеді. Дегенмен, рецидивтің жоғары деңгейі бұрынғы сотталғандардың тұрақты жұмыс табудағы қиындықтарымен байланысты болуы мүмкін. "Дәлелге негізделген сарапшылар қоғамы" осы қиындықтың екі себебін атап көрсетеді: "Біріншіден, көптеген қылмыскерлердің нақты лауазымдарға қажетті жұмыс дағдылары жеткіліксіз болуы мүмкін, бұл оларды көбінесе жақсы жалақы мен тұрақты жұмыс орындарынан айырады. Екіншіден, көптеген жұмыс берушілер олардың бұрынғы қылмыстық тарихына байланысты оларды жұмысқа алуға тартыншақ".

Мектептен түрмеге дейінгі желі

Ғалымдар мен сыншылар "мектептен түрмеге дейінгі тікелей жол" деп аталатын құбылысты сипаттайды, яғни мемлекеттік мектеп саясаты қалалық азаматтарды, әсіресе түрлі-түсті терілі оқушыларды түрме индустриялық кешеніне бағыттап жіберуге себеп болады. Қалалық мектептерде және аз ұлтты оқушылардың үлесі жоғары мектептерде оқитын оқушылардың мектептен тыс жазалауға тартылуы және оқудағы сәтсіздіктерге ұшырауы жиі кездеседі, бұл мектепті бітіргеннен кейін түрмеге түсу мүмкіндігін арттырады.

Жарыс

Есірткіге қарсы күрес афроамерикандықтарға пропорционалды емес әсер етті. Африкалық американдықтар басқа демографиялық топтардағы американдықтармен салыстырылатын деңгейде есірткі қолданса да, олар әлдеқайда көп жағдайда қудаланады.

Экономика

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі онжылдықтарда Американың ішкі экономикасы өсумен қатар деиндустриализациямен, еңбек қозғалысының әлсіреуімен, үнемдеу саясатымен және мемлекеттік қызметтердің жекешелендірілуімен, әл-ауқаттан жұмысқа бағытталған саясатқа өтумен, сондай-ақ қала маңына көшумен, оның ішінде қала орталықтарынан ақ халықтың қоныс аударуымен сипатталды. Бұл кең ауқымды өзгерістер американ қалаларының экономикалық жағдайына айқын зиян келтірді, қалалық жұмыссыздықты арттырып, табыс пен нәсіл арасындағы теңсіздікті күшейтті. Статистикалық мәліметтер жұмыссыздық деңгейінің түрмеге қамау деңгейімен байланысты екенін көрсетті. Хизер Энн Томпсон және Алекс Лихтенштейн сияқты американдық тарихшылар бұқаралық түрмеге қамаудың бұрынғы қалалық өнеркәсіптік аймақтарды тастаумен және Күн белдеуінің маңызды экономикалық аймақ ретінде дамуына ықпал еткенін дәлелдеді. Осы көзқарас бойынша, түрме-индустриялық кешені – бұл соңғы онжылдықтардағы жазалаушы заңнаманың жиынтық нәтижесі ғана емес, сонымен қатар неолибералды ұлттық экономиканың ажырамас бөлігі. Флорида, Калифорния және Техас ("Flocatex") сияқты ең ірі және ең жылдам дамитын штаттар түрмедегілер саны және түрмелерді жекешелендіру бойынша елде көш бастап отыр. "Түзету индустриясы" жұмыс орындары 1930 жылдары құрылған мемлекеттік түрмелердегі фабрикаларды басқарады. Бұл жұмыс орындары мемлекеттік және федералдық тұтқындардың шамамен 5%-ын жұмыспен қамтиды, тұтқындар кітапхана, мектеп және кеңсе жиһаздары, түрмелерге арналған киім, төсек-орын және матрастар, қоғамдық саябақтарға арналған металл торлар мен ағаш орындықтар, әскери және полиция қызметкерлеріне арналған бронежилеттер, көлік департаменттеріне арналған жол белгілері мен тіркеу нөмірлері сияқты көптеген тауарлар мен қызметтерді өндіреді, сондай-ақ деректерді енгізу және колл-орталықтарда жұмыс істейді. Техас, Джорджия және Арканзас штаттарындағы мемлекеттік тұтқындар мұндай еңбек үшін жалақы алмайды, бірақ орташа есеппен мемлекеттік және федералдық тұтқындар сағатына 0,33–1,41 доллар көлемінде жалақы алады, ал Невадада бұл көрсеткіш сағатына 5,15 долларға жетеді, онда жалақы сағатына 0,25 доллардан басталады. Түрмелер мен қамау орындарының сыртында түрмедегілердің еңбек бағдарламалары арқылы жұмыс орындары да бар. Бұл босату бағдарламалары, сыртқы жұмыс топтары және жұмыс лагерлері мемлекеттік және жеке өнеркәсіптегі жұмыс орындарынан гөрі жиі кездеседі, бірақ ғимараттарды күтіп-ұстаудан гөрі сирек. Бұл еңбек түрлері әртүрлі, тұтқындар саябақтарды тазалау, үйсіздердің лагерлерін тазалау немесе Калифорниядағы орман өртімен күресу сияқты "қоғамдық қызметтер" атқарады. Жұмыспен қамту мүмкіндігі бойынша салық жеңілдігі (WOTC) – бұл федералды салық жеңілдігі, ол жұмысқа орналастырылған әрбір тұтқын үшін жұмыс берушілерге 2400 доллар көлемінде төленеді. Түрмедегі еңбекті қолдаушылар жазалау, еңбек этикасын нығайту және түрмедегілерге босатылғаннан кейін пайдалы болатын дағдыларды беру арқылы оңалтуға көмектесетінін айтады. Ұлттық түзету индустриясы қауымдастығының атқарушы директоры Джина Ханикатт 2015 жылы "Соңғы жылдары көптеген жұмыс бағдарламаларының назары түрмедегілерді тиімді оңалтуға көбірек бағытталды. Соңғы бес жылдағы өзгерістер өнім шығарудан сәтті қылмыскерді өнім ретінде шығаруға қарай бағытталды" деді. Шындығында, зерттеулер түрмедегі еңбек бағдарламаларына қатысушылардың қайтадан қылмыс жасау қаупі төмен екенін көрсетті. Алайда, бұл зерттеулердің сенімділігі күмәнді, өйткені түрмедегі еңбекке тек қана тәртіпті және еңбекқор тұтқындар ғана қатысуға рұқсат етіледі. Белсенділер Ив Голдберг пен Линда Эванс (Калифорнияда түрмеде отырған кезде жазған) жеке бизнес үшін түрмедегі еңбек – алтын құмыра сияқты екенін түсіндіреді. Ешқандай ереуіл жоқ. Кәсіподақ ұйымдастыру жоқ. Денсаулық сақтау, жұмыссыздыққа жәрдемақы немесе еңбек ақы төленбейді. Шетелдік елдердегідей тілдік кедергілер жоқ. Мыңдаған қорқынышты акр зауыттармен жабдықталған жаңа түрмелер қабырғалардың ішінде салынуда. Түрмедегілер Chevron үшін деректерді енгізеді, TWA үшін телефон арқылы брондау жасайды, шошқа өсіреді, көмір қазады, Victoria's Secret үшін контур тақталарын, лимузиндерді, су төсектерін және іш киімдерін жасайды – бәрі де "бос еңбек" құнынан әлдеқайда арзанға. Бұл ғалымдардың барлығы АҚШ Конституциясының он үшінші түзетуіне сілтеме жасайды, ол құлдықты жояды, "бірақ қылмыс жасағаны үшін сотталған адамдарға жаза ретінде емес".

In the decades following World War II, the American domestic economy was characterized by growth, but also by deindustrialization, the decline of the labor movement, austerity and the privatization of government services, the transformation of welfare to workfare policies, and suburbanization, including white flight from city centers. These large scale transformations had particularly damaging effects on the economic activity of large American cities, generally increasing urban unemployment and exacerbating income and racial inequality. Statistics have shown that the unemployment rate is correlated to the incarceration rate, and American historians such as Heather Ann Thompson and Alex Lichtenstein have argued that mass incarceration has accompanied the public sector abandonment of former urban industrial cores, and contributed to the rise of the Sun Belt as an important economic region. In this view, the prison industrial complex is not simply the cumulative effect of decades of increasingly punitive legislation, but is an integral sector in the neoliberal national economy, with the largest and fastest growing states—like Florida, California, and Texas ("Flocatex")—also leading the country in number of inmates and prison privatization. "Correctional industry" jobs in the government run prison factories launched in the 1930s. These jobs account for nearly 5% of state and federal prisoner employment, with prisoners producing a wide range of goods and services for sale to other government agencies, including library, school, and office furniture; uniforms, linens, and mattresses for prisons; metal grills and wooden benches for public parks; body armor for the military and police; road signs and license plates for transportation departments; doing data entry and staffing call centers. In Texas, Georgia, and Arkansas, state prisoners earn no wages for such labor but, on average, state and federal prisoners earn $0.33–$1.41 an hour for this work, reaching as high as $5.15 in Nevada, where the pay starts at $0.25 an hour. Jobs outside of prisons and jails through various inmate labor programs. These work release programs, outside work crews, and work camps are more common than public and private industry jobs, but less common than facility maintenance. This category of labor is various, with prisoners performing "community services" like cleaning parks, or clearing homeless encampments, or fighting wildfires in California. The Work Opportunity Tax Credit (WOTC) serves as a federal tax credit that grants employers $2,400 for every work release employed inmate. Advocates of prison labor argue that rehabilitation is promoted through discipline, a strong work ethic, and providing inmates with valuable skills to be used upon release. Gina Honeycutt, executive director of the National Correctional Industries Association, stated in 2015 that moreover, "in recent years, the focus of many work programs has shifted to concentrate even more on effective rehabilitation of inmates. The transition in the last five years has been away from producing a product to producing a successful offender as our product." Indeed, studies have shown that participants in prison labor programs often have a lower risk of recidivism; these studies may be misleading, however, as it is often only obedient and industrious inmates who are allowed to participate in prison labor in the first place. Activists Eve Goldberg and Linda Evans (writing while incarcerated in California) explain that <blockquote>For private business, prison labor is like a pot of gold. No strikes. No union organizing. No health benefits, unemployment insurance, or workers' compensation to pay. No language barriers, as in foreign countries. New leviathan prisons are being built on thousands of eerie acres of factories inside the walls. Prisoners do data entry for Chevron, make telephone reservations for TWA, raise hogs, shovel manure, make circuit boards, limousines, waterbeds, and lingerie for Victoria's Secret—all at a fraction of the cost of 'free labor.'" These scholars all cite the Thirteenth Amendment to the Constitution of the United States, abolishing the institution of slavery "except as a punishment for crime whereof the party shall have been duly convicted."

Жеке түрмелер

Бюроның қаржылаған зерттеуінде жекешелендірілген түрмелер мен мемлекеттік түрмелер экономикалық тиімділік және өмір сүру сапасы тұрғысынан салыстырылды. Зерттеу көрсеткендей, түрмелерді арзан басқару және пайдалану мүмкіндігі үшін, тұтқындардың қайта тәрбиелену деңгейі төмендейді. Жекешелендірілген түрмелер мемлекеттік түрмелерге қарағанда әлдеқайда ірі болғандықтан, олар масштабты экономиканың артықшылықтарына ие болды, бұл мемлекеттік шығындарға қарағанда тиімдірек және төмен құнды балама болып табылады. 2011 жылы Вера Әділет институты 40 штаттың түзеу департаментінен түрмелердің нақты құны туралы деректер жинады. Олардың есептерінде көптеген штаттарда сол жылғы бастапқы бюджеттен 1-ден 34 пайызға дейін қосымша шығындар болғаны көрсетілді. Конституциялық адвокат және Рутерфорд институтының негізін қалаушы Джон Уайтхед: «Түрмелерді жекешелендіру тек пайда үшін түрмеге қамауды ынталандырады, соның салдарынан миллиондаған американдықтар, олардың көпшілігі ұсақ, зорлық-зомбылықсыз қылмыскерлер, қоғамды қорғауға немесе қылмыс жасаудың алдын алуға ешқандай пайдасы жоқ ұзақ мерзімді жазаларды корпорацияларға тапсырылады» деді. Уайтхед бұл корпоративтік мемлекеттің билігі мен байлығының артуына байланысты, күннен-күнге кері айналып бара жатқан әділет жүйесін көрсетеді деп санайды.

Иммиграция

Иммиграциялық және натурализациялық қызмет (ИНС) қаржыландырылуы артып келеді, себебі 2000 жылғы бюджетте ИНС-ке жалпы сомада 4,27 миллиард доллар бөлінді. Бұл 1999 жылғы бюджетке қарағанда 8%-ға артық. Сарапшылардың пікірінше, бұл кеңею тым жылдам болды, соның салдарынан қызметкерлердің немқұрайлылығы мен зәбірлеушілікке ұшырау ықтималдығы артты. ACLU иммигранттар құқығын қорғау жобасының директоры Лукас Гаттенгаг: «Әкімшілік тыңдауларды күтіп отырған иммигранттар қылмыстық құқық бұзушылар үшін түрмелердегі жағдайдан да нашар жағдайда ұсталып отыр» деді. Олар сондай-ақ, «1970 жылға дейін болған көрсеткіштен 10 есеге артып, түрмедегілердің саны өскеніне қарамастан, бұл елді қауіпсіз еткен жоқ» деп мәлімдеді. 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін Кедендік және шекараны қорғау (CBP) және АҚШ Иммиграциялық және кедендік бақылау (ICE) бюджеттері 2003 жылдан 2008 жылға дейін дерлік екі есеге өсті, CBP бюджеті 5,8 миллиард доллардан 10,1 миллиард долларға, ал ICE 3,2 миллиард доллардан 5 миллиард долларға дейін өсті. Дегенмен, иммигранттар санының айтарлықтай төмендеуі байқалған жоқ. Түрме индустриясының жылдық кірісінің жартысынан астамы көші-қон орталықтарынан түседі. АҚШ-тың оңтүстік-батысындағы кейбір шағын қауымдар үшін бұл нысандар экономиканың маңызды бөлігі болып табылады. Крис Киркхамның сөзіне қарағанда, бұл иммиграциялық индустриялық кешеннің дамуының бір бөлігі: «Құжатталмаған иммигранттардың санының артуына тәуелді компаниялар ұлттық астанада және шағын ауылдық қауымдарда осы өсуді күшейтетін стимулдар жасау үшін күш салып жүр». 2009 жылы Канзас университетінің профессоры Таня Голаш Боза «Иммиграциялық индустриялық кешен» терминін енгізіп, оны «құжатталмаған көші-қонды қылмыстық қылмыс ретінде қарастыру, иммиграциялық заңды сақтау және «жасалма» риториканы насихаттау салаларындағы мемлекеттік және жеке сектор мүдделерінің қақтығысы» деп анықтады. Бұл анықтамасын «Иммиграциялық индустриялық кешен: Сәтсіздікке қадам басатын иммиграциялық саясатты неге күшейтеміз?» атты мақаласында келтірді. 2009 жылы конгресс иммиграциялық қамау саясаты арқылы ICE-ден күніне 34 000-ға жуық орынды ұстауды талап етті. Бұл иммиграциялық орын квотасы жыл сайын артып келеді, ICE бір адамды бір күнге ұстауға шамамен 159 доллар жұмсайды. 2010 жылы ICE жүзеге асырған иммиграциялық қамау саясаты CCA және GeoGroup есімді екі ірі жеке түрме корпорациясына пайда әкелді, олардың иммигранттарды ұстау орындарының үлесі 13%-ға өсті. 2009 жылғы деректермен салыстырғанда, АҚШ-тағы ICE иммигранттарды ұстау орындарының пайызы жеке меншік түрме корпорацияларына тиесілі және басқарылады, бұл көрсеткіш 49%-ға өсті, ал CCA және GeoGroup 10 ең ірі нысанның 8-ін басқарады.

Funding of the Immigration and Naturalization Service (INS) is increasing as about a total of $4.27 billion was allotted to the INS in the 2000 fiscal budget. This is 8% more than in the 1999 fiscal budget. This expansion, experts claim, has been too rapid and thus has led to an increased chance on the part of faculty for negligence and abuse. Lucas Guttengag, director of the ACLU Immigrants' Rights Project stated that, "immigrants awaiting administrative hearings are being detained in conditions that would be unacceptable at prisons for criminal offenders." They also claim that despite having the incarceration rate grow "10 times what it was prior to 1970, it has not made this country any safer." Since the September 11 attacks in 2001, the budget for Customs and Border Protection (CBP), and U. S. Immigration and Customs Enforcement (ICE), have nearly doubled from 2003 to 2008, with CBP's budget increasing from $5.8 billion to $10.1 billion and ICE from $3.2 billion to $5 billion and even so there has been no significant decrease in immigrant population. Over half of the prison industry's yearly revenue comes from immigrant detention centers. For some small communities in the Southwestern United States, these facilities serve as an integral part of the economy. According to Chris Kirkham, this constitutes part of a growing immigration industrial complex: "Companies dependent upon continued growth in the numbers of undocumented immigrants detained have exerted themselves in the nation's capital and in small, rural communities to create incentives that reinforce that growth." In 2009, University of Kansas professor Tanya Golash Boza coined the term, "Immigration Industrial Complex", defining it as "the confluence of public and private sector interests in the criminalization of undocumented migration, immigration law enforcement, and the promotion of 'anti illegal' rhetoric," in her paper "The Immigration Industrial Complex: Why We Enforce Immigration Policies Destined to Fail". In 2009, congressional immigration detention policies requires that ICE maintain 34,000 immigration detention beds daily. This immigration bed quota has steadily increased with each passing year, costing ICE around $159 to detain one individual for one day. In 2010, immigration detention policies implemented by ICE benefited the two major private prison corporations CCA and GeoGroup, increasing their share of immigrant detention beds by 13%. Compared to data from 2009, the percentage of ICE immigrant detention beds in the United States are owned and operated by private for profit prison corporations has increased by 49%, with CCA and GeoGroup operating 8 out of 10 of the largest facilities.

Азшылықтар

[[File:United States homicide offending rates by race 1980 2008. svg|frame|АҚШ-тағы нәсіл бойынша қылмыс жасау көрсеткіштері, 1980–2008 жж. Әртүрлі факторларға байланысты, әртүрлі этникалық топтардың қылмыс жасау, ұстау, қудалау, айыптау және қамауға алу көрсеткіштері әртүрлі. Этникалық топтардың жалпы санына шаққанда, төмендеу ретімен, АҚШ ең көп американдық индейстерді, афроамерикандықтарды, содан кейін испаноязылдыларды, ақтарды және соңында азиялықтарды қамауда ұстайды. Американдық индейстер жан басына шаққанда ең көп қамауда отыратын топ болып табылады.

Жауап

2014 жылғы American Friends Service Committee, Grassroots Leadership және Southern Center for Human Rights ұйымдарының баяндамасында тұтқындалғандар санының азаюы түрме индустриясын бұрын коммерциялық емес психологиялық денсаулық сақтау және емдеу агенттіктері қызмет көрсеткен салаларға ықпалдастырғаны айтылады. Бұл "Емдеу индустриялық кешені" деп аталады, ол "көбірек адамдарды қадағалаудың және бақылаудың күшейтілуімен, ұзақ мерзімге, тіпті кейбір жағдайларда өмір бойына қамауға алу мүмкіндігін ұсынады". Әлеуметтанушы Нэнси А. Хайцег және белсенді Кей Уитлок қазіргі екі партиялық реформалардың "үкіметке қарсы жағдайлар мен неолибералдық мүдделердің басымдығымен жекешелендіру схемаларына негізделгенін, олар пайда табу үшін медициналық көмек және басқа да адамның қажеттіліктерін түрме индустриялық кешенімен толықтыра біріктіреді" деп мәлімдейді. UC Berkeley әлеуметтанушысы Лоик Ваквант бұл терминді тым қауырсынды және оның көлемі мен әсерін жоғары бағалағаны үшін сынға алады. Алайда, Колумбия университетінің құқық профессоры Бернард Харкорт бұл терминді пайдалы деп санайды, себебі "ол түрме салудың пайдалылығын және түрме күзетшілерінің жұмысына байланысты жұмыс орындарының өсуін көрсетеді. Түрмелердің кеңеюі экономиканың ірі секторларының қаржылық мүдделеріне қызмет еткені даусыз".

Түрмелерді жою қозғалысы

Түрме индустриялық кешеніне жауап түрмелерді жою қозғалысы болып табылады. Түрмелерді жоюдың мақсаты түрмелерді жою арқылы түрме индустриялық кешенін тоқтату. Түрмелерді жоюшылар бұл мақсатқа түрме индустриялық кешенінен ең көп зардап шеккен қауымдастардың әлеуметтік-экономикалық жағдайларын өзгерту арқылы қол жеткізуді көздейді. Аболиционистер білім беру, психикалық денсаулық сақтау, тұрғын үй және қарусыз дау шешу күштері сияқты әлеуметтік бағдарламаларға қаражатты қайта бағыттауды ұсынады. Жоюдың мақсаты міндетті түрде жою емес, қайта қарау. Белгілі саяси белсенді және "Сынды қарсылық" (Critical Resistance) ұйымының негізін қалаушыларының бірі Анжела Дэвис жоюдың мақсатын былай сипаттайды: "Бұл нәрселердің бәрі қауіпсіздік пен қорғаныш құруға көмектеседі. Бұл – зорлық-зомбылықпен қамтамасыз етілген қауіпсіздіктің, шын мәнінде қауіпсіздік емес екенін түсіну".

Қамауға алудың баламалары

Түрмелер мен қамау орындарындағы тығыздыққа, пайда табуға бағытталған корпорациялардың ықпалына байланысты, Amnesty International сияқты ұйымдар есеп беру талаптары, кепілдіктер немесе бақылау технологияларын қолдану сияқты балама шараларды ұсынады. Бұл, АҚШ-тағы қамауда ұстаудың орташа тәуліктік бағасы шамамен 87,61 доллар екенін ескерсек, салыстырмалы түрде төмен құнға түседі. Қамауға балама шаралардың тиімділігіне қарамастан, олар қамау жүйесінің динамикасын өзгерте алмайды деген пікірлер әлі де кең таралған. Мұның себебі, GEO Group және Corrections Corporations of America сияқты ірі корпорациялар өз брендтерін өзгертіп, оңалту қызметтері мен бақылау технологияларына көшу арқылы пайда табуын жалғастырады. Қылмыстық-атқару жүйесін (PIC) тиімді тоқтатып, мәселені шешудің орнына, одан да көп адамдар жаңа жүйеде тұтқындалып қалуы мүмкін.

Қиындыққа қарсы тұру

Бұл қозғалыстың қарқыны 1997 жылы түрмелерді жоюға бағытталған белсенділер, ғалымдар және бұрынғы сотталғандар тобы АҚШ-тағы түрме-өнеркәсіптік кешенін зерттеу үшін үш күндік конференция ұйымдастыруға бірігіп жұмыс істегенде күшейді. "Түрме-өнеркәсіптік кешенге қарсы күрес" атты конференция 1998 жылдың қыркүйек айында Берклидегі Калифорния университетінде өтті, оған әртүрлі академиялық, әлеуметтік-экономикалық және этникалық топтардан 3500-ден астам адам қатысты. Конференциядан екі жыл өткен соң, түрме-өнеркәсіптік кешеніне қарсы тұру және оны жою мақсатымен сол атпен саяси халықтық ұйым құрылды. 2001 жылы ұйым ұлттық құрылымды қабылдады, Портленд, Лос-Анджелес, Окленд және Нью-Йорк қалаларында түрме-өнеркәсіптік кешенін жоюға бағытталған науқандар мен жобаларды дамыту үшін жергілікті бөлімшелер ашты. Қазіргі уақытта назар мемлекеттік репрессияға қарсы күресті қолдауға және түрме-өнеркәсіптік кешенсіз өмірді қайта жобалауға қажетті құралдарды әзірлеуге ауысты. Форумнан кейін, Бұрынғы Сотталғандар Қозғалысының өркендеуі жою идеясын "Уолл-стритті басып алу", "Қара өмірлер маңызды" және "Қаралар үшін қозғалыс" сияқты басқа да қозғалыстарға енгізуге көмектесті. 1997 жылы штаттық түрмелердегі сотталғандардың 68%-ы орта мектепті аяқтамаған, оның ішінде әйелдердің 70%-ы. Орта мектеп жылдарындағы шығарылып тастау, мектептен қуылғандық және сыныпты қайталау жасөспірім қыздардың тұтқындалуының ең маңызды көрсеткіштері болып табылады. Мектептен түрмеге дейінгі жол қара нәсілді жігіттерге пропорционалды түрде әсер етеді, олардың түрмеге түсу қаупі ақ нәсілді жігіттерге қарағанда 6-8 есе жоғары. 1999 жылғы мәліметтерге сәйкес, қара нәсілді еркектердің мектепті тастағандарының 60%-ы түрмеге қамалу қаупіне тап болды. Жазушылар мектептен түрмеге дейінгі жолды түрме-өнеркәсіптік кешенін қамтамасыз ететін құбылыс ретінде сипаттауда. Нөлдік төзімділік тәртібінің кемшіліктері айқын болғандықтан, мектеп округтері мен штаттарда реформаны қолдауға бағытталған кең қозғалыс пайда болды. Көптеген округтерді тәртіптік жазаның кемшіліктері, әсіресе ұсақ бұзушылықтар мен тәртіпсіздік үшін, жаңа тәртіптік шараларды қабылдауға итермеледі. 2015 жылы Нью-Йорк қаласының мэрі Билл де Блазио білім беру департаментімен бірлесіп, мектеп тәртібін жақсарту үшін бұрынғы саясатты өзгерту науқанына қосылды. Де Блазио сондай-ақ мектеп климаты мен тәртібі жөніндегі жетекші топты басқарды, ұсыныстарды қабылдап, неғұрлым мағыналы саясаттың негізін қалады. Топ, тәртіптік шаралардың себептерін анықтау және қайта құру арқылы тәртіптік шаралардағы нәсілдік теңсіздікті азайтуға бағытталған ұсыныстарды жариялады.

The movement gained momentum in 1997, when a group of prison abolition activists, scholars, and former prisoners collaborated to organize a three day conference to examine the prison industrial complex in the U. S. The founders of Critical Resistance include Angela Davis, Ruth Wilson Gilmore, and Rose Braz. The conference, Critical Resistance to the prison industrial complex, was held in September 1998 at the University of California, Berkeley and was attended by over 3,500 people of diverse academic, socioeconomic and ethnic backgrounds. Two years after the conference, a political grassroots organization was founded bearing the same name with the mission to challenge and dismantle the prison industrial complex. In 2001, the organization adopted a national structure with local chapters in Portland, Los Angeles, Oakland, and New York City to develop campaigns and projects working towards abolishing the prison industrial complex. Currently, the cause has shifted towards supporting efforts towards resisting state repression and developing tools to re imagine life without the prison industrial complex. Following the forum, the rise of Formerly Incarcerated, Convicted People's Movement helped to incorporate abolition into other movements such as Occupy Wall Street, Black Lives Matter, and the Movement for Black Lives. 68% of state prisoners had not completed high school in 1997, including 70 percent of women state prisoners. Suspension, expulsion, and being held back during middle school years are the largest predictors of arrest for adolescent women. The school to prison pipeline disproportionately affects young black men with an overall incarceration risk that is six to eight times higher than young whites. Black male high school dropouts experienced a 60% risk of imprisonment as of 1999. There is a recent trend of authors describing the school to prison pipeline as feeding into the prison industrial complex. Since the shortcomings of zero tolerance discipline have grown very clear, there has been a widespread movement to support reform across school districts and states. Growing research that shows suspensions, especially for minor infractions and misbehavior, are a flawed disciplinary response has encouraged many districts to adopt new disciplinary alternatives. In 2015, mayor of New York City Bill de Blasio joined with the Department of Education to address school discipline in a campaign to tweak the old policies. De Blasio also spearheaded a leadership team on school climate and discipline to take recommendations and craft the foundations for more substantive policy. The team released recommendations that work towards reducing the racial disparity in suspension and discussing the underlying root cause of disciplinary infractions through restorative justice.