Уолтер Хьюм Лонг: Британ саяхатшысының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық саясаткер (1854–1924)

Уолтер Хьюм Лонг, 1-ші виконт Лонг, (13 шілде 1854 – 26 қыркүйек 1924), британдық унионист саясаткер. 40 жылдан астам саяси мансабында ол Ауыл шаруашылығы басқармасының президенті, Жергілікті басқару басқармасының президенті, Ирландияның бас хатшысы, Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы және Адмиралтействоның бірінші лорды қызметтерін атқарды. Ол сондай-ақ ирландиялық унионизммен байланысымен және 1906 жылдан 1910 жылға дейін Ұлыбритания Парламентіндегі Ирландиялық унионист партиясының жетекшісі болғандығымен есте қалады.

Өмірбаян және білім

Лонг Бат қаласында Ричард Пенруддок Лонг пен оның әйелі Шарлотта Аннаның үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Шарлотта Анна – Уильям Вентворт Фитцуильям Дик (бұрынғы Хьюм) қызы болған. Бірінші Гисборо бароны Уолтердің кіші інісі еді. Әкесінің тарапынан ол Уилтшир графтығының ескі әулетінен, ал анасының тарапынан Уиклоу графтығындағы англо-ирланд әулетінен тегін алып келді. Жастық шағында Уолтер Монтгомериширдегі Долфорган-холлде, оның әкесінің әкесіне тиесілі болған мүлікте тұрды. Ол жерде тұрғанда, әкесі Руд Аштон иелігін мұра етті. Лонг Аймсберидегі Хилпертон мектебіне оқыды, онда Эдвин Мейрик оны қатаң тәртіпке бағындырды. Харроу мектебінде Уолтер спортқа бейім капитан ретінде танымал болды. Уолтер Оксфордтағы Крайст-Черч колледжінде оқып жүргенде, әкесі психикалық ауруға шалдығып, екі жылдан кейін, 1875 жылдың ақпан айында қайтыс болды. Әкесінің қайтысынан кейін Уолтер отбасылық мүліктерді басқаруды өз міндетіне алды, ал анасы Оксфордтағы үйге көшіп кетті. Бұл қиын кезең болды, ол анасының жиі шақыруларымен және кіші інісінің қарыздарымен күресті. Лонг бокспен айналысып, атпен серуендеп, аң аулап, сонымен қатар колледж крикетімен де шұғылданды. Бичестер, Хейтропс және Оңтүстік Оксфордшир аңшылықтарымен өткізген түстен кейінгі уақытты университет сүйрегіш аңшылығымен үйлестірді. Оның шеберлігі Ақ жылқы аңғарының аңшылық басшысы болу туралы ерте ұсыныста көрінді, бірақ ол одан бас тартты. Оның агенті Х. Медликотт отбасылық қорға қауіп төнгенін сезіп, оған туыстарын тастауға кеңес берді, бірақ ол жерлерге 30 000 фунт стерлингтік жаңа ипотека салды, оны Медликотт сатуға тура келеді деп шағымданды. Лонг Корольдік Уилтшир атты әскерінде офицер болып қызмет етті, 1890 жылы майор болып, 1898 жылдан 1906 жылға дейін полковник болып тағайындалды.

Саяси мансап, 18801911

Лонг саясаттағы мансабын жалғастыруға бел буған, 1879 жылы Марлборо округіндегі дәстүрлі либералдық орын үшін науқан жүргізді. Сэр Джордж Дженкинсон Солтүстік Уилтширде отставкаға келіскеннен кейін, оны «жартылай дюжина елдік мырзалар» қолдады. 1880 жылғы жалпы сайлауда Лонг консерваторлар партиясынан парламентке сайланды және 1885 жылға дейін осы мандатты сақтап қалды. Лорд Биконсфилдті, Британ империясын, Англия шіркеуін және мемлекетті қолдаған ол білім беруді кеңейтуге қарсы болды, бірақ мектептерде Киелі кітапты оқытуды жақтады. Ол Солтүстік Уилтширдегі екі мандатты округте 2000-нан астам дауыспен жеңіске жетті. Биконсфилд 1881 жылдың 19 сәуірінде қайтыс болған кезде, ол Парламенттегі күндерін жазып отырды: «Шамамен сағат 8.30-да тұрдым және жаңа депутат ретінде тиісті түрде шақырылдым». Либералдық үкімет Мысыр және Брэдлау оқиғасы бойынша қиындыққа тап болды, ал консерваторлар іштен бөлініске ұшырады. Ол Бофорт иттәрімен аң аулады. Мен уақытымды түнгі жартысынан, қажет болған жағдайда, таңғы сегізге дейін белгіледім. Мен Лондонды таңғы сағат 5.30-да тастап, үйді көтеріп, Чиппенхэмге пойызбен бардым, аң ауладым және Чиппенхэмді сағат 7.30-да қалдырып, Лондонға қайта оралдым. Мен түнгі жартысында Парламентте болдым және ол біткенге дейін сол жерде қалатынмын. Ол өзінің алғашқы сөзін 1880 жылдың 26 шілдесінде «Ирландиядағы зиянды істерге өтемақы» заң жобасын үшінші оқылымда жасады. Солтүстік Уилтшир жойылғаннан кейін Лонг 1885 жылдың қарашасында өткен жалпы сайлауда Девизес округінен 95 дауыс айырмасымен жеңіске жетті. Консерваторлардың «еркін сауда саясаты» жұмысшылар арасында наразылық тудырды. Ол ағылшын халқының Ирландияны немесе Ирландиядағы азшылықты жеткілікті түсінбейтініне, ал Глэдстонның «Үй билігі» саясаты империяның ыдырауына әкелетініне сенді. «Үй билігі» саясаты жеңіліске ұшырады, Лонг 1886 жылдың шілдесінде 1726 дауыспен қайтадан сайланды. Тридцать екі жасында Лонгтан Солсбери үкіметіндегі Жергілікті басқару кеңесінде Чарльз Ричидің кіші министрі болуы сұралды. Олар оның артта қалған орыннан берік қолдау көрсеткенін байқаған. Ол адамдармен оңай тіл табысатын, ақылға қонымды, жақсы есте сақтау қабілетіне ие болды. Ол жас депутат үшін де, ересек адам ретінде де жауапты еді. Оның ауыл шаруашылығымен тығыз байланысы жергілікті басқаруға көмектесті. Ол алғаш рет 1886 жылы Лорд Солсберидің екінші әкімшілігінде Чарльз Ричидің басшылығымен Жергілікті басқару кеңесінің парламенттік хатшысы болып үкіметке кірді және 1888 жылғы Жергілікті басқару туралы заңның сәулетшілерінің бірі болды, ол сайланған округтік кеңестерді құрды. Ол конти аймақтарындағы кедейлер заңын реформалау, шұңқырларды реформалау, Лондон конти кеңесінің реформасы және жұмысшы табы үшін жақсы тұрғын үй мәселесімен айналысты. Ол LCC заң жобасы бойынша үкіметтің ұстанымын қолдап сөйлеуге тағайындалды, бірақ оның жобасын жасауға және қабылдануына жауапты емес еді. Ричи 1888 жылғы Жергілікті басқару туралы заңда қалалармен айналысуы керек еді, бірақ сол кезде ауруға шалдықты, ал Лонг «оның егжей-тегжейін және маңыздылығын жақсы түсінген». 1887 жылдың 6 ақпанында ол «Кампания жоспары» туралы маңызды баяндама жасады, онда синдикализм жер иеленушілікті көтермелеуге бағытталған. Алайда, жалға алушыларды өтеуге қатысты заңның артында тәуелсіздікке деген терең талап жатқанын Лонг білген. Ол либералдылардың «Үй билігі» саясатынан алаңдаушылық білдіріп, оған қарсы шыққан ирландтық унионисттерді қолдады. Ол екінші «Үй билігі» заң жобасы бойынша Вестминстерде ирланд депутаттарын сақтап қалуды жөндей алмады. Ол ирланд депутаттары ағылшын, шотланд және уэльстік істерді басқара алады деп ойлады. Бұл мәселе 1892 жылғы жалпы сайлаудың басты тақырыбы болды. Лонг Канададан оралып, ондағы федералды жүйе туралы баяндама жасады. Ол Ольстер одағының мүшелері бұл заң жобасын ешқашан қабылдамайды деген пікірін қайталады, ал либералдылар консервативтілердің нан бағасын көтеретінін және егер қайтарылса, жалақыны төмендететінін айтты. «Еңбекшілер білімсіз және оны түгелдей жұтып алды» деп шағымданады. Лонг 138 дауыспен жеңіліп, өз орнын жоғалтты. 1892 жылдың шілдесінде Ливерпульдің батыс Дербисі бос қалды және Лонг 1893 жылғы қосымша сайлауда 1357 дауыспен либералды кандидатты жеңді. Артур Балфур оның парламенттік рәсімдерді жақсы білетінін білген соң, оны оппозицияның стратегиялық кеңесшісі етіп тағайындады. Либералдылар Лонгті 1893 жылдың 18 қаңтарында Троубриджде өткен ауыл шаруашылығы жөніндегі корольдік комиссияға тағайындады. Ол өзінің бүкіл мансабы бойы Ирландиямен байланыста болды. Ол Ирландиямен заңдық байланысты үзуге ниеттенбеді, бірақ ирланд халқына жергілікті басқару құқықтарын кеңейтуді ұсынды. «Үй билігі» Лордтар палатасы тарапынан 1893 жылдың 8 қыркүйегінде 419 дауысқа 41 дауыспен жойылды. 1895 жылдың маусымында либералдылар Лордтар палатасында күйреп қалды, ал келесі айда Солсбери тағы да бір үкіметке сайланды. 1892 жылы консерваторлар жеңілгеннен кейін Ричидің отставкасы Лонгті жергілікті басқару мәселелері бойынша басты оппозициялық спикері етіп тағайындады, ал консерваторлар 1895 жылы билікке оралғанда ол Ауыл шаруашылығы кеңесінің президенті болып кабинетке кірді. Осы қызметте ол қызылқұтырдың таралуын болдырмауға жасаған тырыстарымен көзге түсті. Ауыл шаруашылығы кеңесінің құрылуы Лонгтың мансабына 1889 жылы серпіліс берді, бірақ «Иттердің аузын байлау» заңы қабылданғанда Ливерпульдегі дінсіздер лигасы шіркеу тәртібі туралы заң жобасына қарсы шықты. Лонг өзінің сайлау округінде «ашулы және амалсыз» деп айыпталып, мандатын өзгертуге кеңес берілді. Алайда, бұл 1895 жылы Жеке кеңеске қабылдануына кедеріс болмады. Ливерпульдегі буржуазиялық Теңіз лигасы одан құтылуға асықты, бірақ оның қуатты достары, мысалы, «ұйықтап жүрген» Девоншир герцогі Антисоциалистік одаққа үлкен қаржылай көмек көрсетті, бұл одақтың құлауына әкелер еді, өйткені ол барлық мақтаншылдар мен екінші дәрежелі адамдарды дереу бөліп тастайтын еді. Дегенмен Лонг қалың терілі болды және ұятқа төзді, өйткені ол сайлауда керемет табысқа жетті. 1900 жылдың қарашасында өткен «Хаки сайлауында» Лонг Бристольдің оңтүстік округінен жеңіске жетті. 1900 жылы министрлердің қайта құрылуымен ол Жергілікті басқару кеңесінің президенті болды. Ешқашан ішкі шеңберге жатпаған Лонг жергілікті мәселелер бойынша сайлаушылармен тығыз жұмыс істеді, «қоғамның кең қажеттіліктеріне сезімталдық танытты». Оның көп еңбек ету қабілеті оның жалғандыққа, ызаға және холерик мінезге ие екенін көрсетті, заңның әрпіне қатаң бағынды. Ол жиі денсаулығымен ауырды: нейралгия, артрит, суық тиюге және грипке бейімділік; оның мінезі тікенді болды, ол харизматикалық емес еді, сондай-ақ оның наставнигі Артур Балфур сияқты талдаушы немесе зерттеуші емес еді. 1903 жылы Лонг партияның қорғаушылық қанатының өкілі болды, тарифтік реформаны және Жозеф Чемберлен мен оның ұлы Остин Чемберленмен бірге империялық преференцияны жақтады, бұл оны Чарльз Ричи, Майкл Хикс Бич және басқа да еркін сауда жақтастарымен қақтығысқа түсірді. Лонг қорғаушылық қатардағы орташа жақтас болды және қорғаушылар мен еркін саудагерлер арасында делдалдық жасады, бұл партиядағы оның беделін және танымалдылығын арттырды. Оның тақтадағы ең маңызды жетістігі – Лондон сумен жабдықтау басқармаларын Бірлескен сумен жабдықтау басқармасына біріктіру болды.

Long was determined on a career in politics, campaigning at Marlborough in a traditional Liberal seat in 1879. After Sir George Jenkinson agreed to resign in North Wiltshire, he was adopted by 'half a dozen country gentlemen'. At the 1880 general election, Long was elected to parliament as a Conservative for the seat, which he held until 1885. A supporter of Lord Beaconsfield, the British Empire, Church of England and state, he was against extending education, but favoured bible teachings in schools. He won the two member North Wiltshire seat by more than 2000 votes. At the time Beaconsfield died on 19 April 1881, he was making a record of his days in the Commons: "I rose somewhere about 8.30 and as a new member was duly called". The Liberal government was in trouble over Egypt and the Bradlaugh incident; and the Conservatives were internally divided. He hunted for the Beaufort Hounds. I selected as my time, midnight until, if necessary, eight in the morning. I used to leave London at 5.30 in the morning, providing the House was up, take the train down to Chippenham, have my hunt, and get back to London by train leaving Chippenham about 7.30 I was at the House at midnight and I would stay there till it rose. He made his first speech on 26 July 1880 during the third reading of the Compensation for Disturbances (Ireland) bill. With North Wiltshire abolished, Long won his Devizes seat with a reduced majority of 95 votes at the November 1885 general election. There was considerable anger at the Conservatives 'Fair Trade policy' for workers. He believed English people had little understanding of Ireland or the minority in Ireland that Home Rule would not protect, and that Gladstone's Home Rule policy would lead to the dismemberment of the empire. The home rule policy was defeated, Long was returned with an increased majority of 1726 votes in July 1886. Aged thirty two, Long was asked to become a junior minister to Charles Ritchie at the Local Government Board, in Salisbury's government. They had noticed his unswerving support from the backbenches. He was approachable and had a no nonsense manner, an excellent memory: logical and crisp. He was both mature and responsible for a young MP. The very strong connections he had with the agricultural community assisted local government in his area. He entered government for the first time in 1886 in Lord Salisbury's second administration as Parliamentary Secretary to the Local Government Board, serving under Charles Ritchie, and became one of the architects of the Local Government Act 1888, which established elected county councils. Long dealt with Poor Law reform in the county areas, slum reforms, reform of the London County Council, and better housing for the working classes. He was deputed to make speeches backing the government position on the LCC bill, although he was not responsible for its draft or passage. Ritchie was to deal with the towns in Local Government Act 1888, but was ill for the period, and Long had "a sound grasp its details and essentials." On 6 Feb 1887, he made an important speech in the "Plan of Campaign" from which unionism there seemed to encourage landlordism. However behind the law for tenant compensation, Long knew lay a deeper demand for independence. He continued to be worried by the Liberals' policy of Home Rule, supporting the Irish Unionists who opposed it. He could not square the retention of Irish MPs at Westminster under the scheme for the second home rule bill. Irish MPs could control English, Scottish, and Welsh affairs, so he argued. The issue was central to the general election of 1892. Long had returned from Canada on a tour speaking on the federal system there. He reiterated the claim that Ulster Unionists would never accept the bill but Liberals argued that the Conservatives would raise bread prices, and lower wages if returned, "the labourers are ignorant lot and swallowed it whole", he decried. Long was defeated by 138 votes, losing his seat. In July 1892, Liverpool West Derby became vacant and Long defeated the Liberal candidate by 1357 votes at the by election of 1893. Knowing his grasp of parliamentary procedure, Arthur Balfour hired him to be a strategist in opposition. The Liberals appointed Long to the Royal Commission on Agriculture, meeting at Trowbridge on 18 January 1893. Long continued in connections with Ireland throughout his career. He did not wish to sever legislative ties of Union with Ireland; but only to offer "an extension of the privileges of local government to the Irish people". Home Rule was thrown out by the Lords on 8 September 1893, by 419 votes to 41. In June 1895, the Liberals were resoundingly defeated in the Lords, and the following month Salisbury was returned for another ministry. After the Conservative defeat in 1892, Ritchie's retirement made Long the chief opposition spokesman on local government, and when the Tories returned to power in 1895, he entered the cabinet as President of the Board of Agriculture. In this role he was notable for his efforts to prevent the spread of rabies. The creation of the Board of Agriculture had brought a boost to Long's career in 1889 but opposition rose up strongly, when the Dog Muzzlers act, prompted the Laymen's League in Liverpool to contest the Church Discipline bill. Long became increasingly unpopular in his constituency accused of being "irascible and scheming", and was advised to change seats. However, this did not prevent in 1895 admittance to the Privy Council. The bourgeois Navy League in Liverpool could not wait to get rid of him but his powerful friends, like the "somnolent" Duke of Devonshire gave large donations to the Anti Socialist Union and this would be disastrous to the Union, for it would immediately alienate every snob and mediocrity " Yet Long was thick skinned and seemed impervious to the insults, for he remained remarkably successful at the polls. At the 'Khaki election' of November 1900, Long won Bristol South. With the ministerial shuffle in 1900, he became President of the Local Government Board. Never an insider, Long worked closely with constituents on local issues showing "sensitivity to the wider needs of society". His capacity for hard work revealed that he was also stubborn, short tempered, with a choleric temperament; a stickler for the letter of the law. He was frequently plagued by ill health: neuralgia, arthritis, susceptible to colds and flu; a waspish character, he was not charismatic, nor was he analytic or probing, like his mentor Arthur Balfour. In 1903, Long took a leading role as a spokesman for the protectionist wing of the party, advocating tariff reform and imperial preference alongside Joseph Chamberlain and his son Austen Chamberlain, which brought him into conflict with Charles Ritchie, Michael Hicks Beach and others on the free trade wing. Long was a moderate within the protectionist ranks and became a go between for the protectionists and free traders, increasing his prominence and popularity within the party. Perhaps his most significant achievement on the board was the unification of the London water supply boards into the Metropolitan Water Board.

Ирландияның бас хатшысы

Лонгқа Лорд Селборнның орнына Адмиралтействоның бірінші лорды лауазымы ұсынылды, себебі ол Оңтүстік Африканың генерал-губернаторы болып тағайындалған еді, бірақ Лонг Лорд Кодорды тағайындауды ұсынды және бұл жоғарылаудан бас тартты. Лонг жергілікті басқаруда қалуды армандаған, бірақ Джордж Уиндхэм Ирландияның бас хатшысы қызметінен кеткен кезде Балфур қиын жағдайға түсті. Уиндхэм 1905 жылдың 5 наурызында «Уиндхэм-МакДоннелл дау-жанжалы» деп белгілі болған мәселелерге байланысты отставкаға кетті. Сэр Антони МакДоннелл – Уиндхэмнің Ирландияның Лорд-лейтенантының тұрақты хатшысы етіп тағайындаған, Үнді мемлекеттік қызметінде табысқа жеткен адам. МакДоннелл – Мейо графтығынан шыққан католик, оның тағайындалуы одақтастарды Лондон оларды сатып кетті ме деп ойландырды. Дегенмен, 1903 жылғы «Жерді сатып алу (Ирландия) заңының» тиімді жүзеге асырылуынан кейін МакДоннелл орталықтандырушы күш ретінде танылды. Уиндхэм Лондонда кабинеттік міндеттермен айналысып, тұрақты басқару қажеттігін түсінді. Балфур 1905 жылдың қаңтарында Лонгты осы лауазымға қарастырып, Эдвард Карсон мен Джон Аткинсонмен кеңескен, сондай-ақ Гораций Плункетт пен Джеральд Балфурдың орташа реформа саясатын жалғастыру туралы қысымына тап болды. Ирландиямен байланысы болғандықтан (оның әйелі де, анасы да ирландтық болған), Балфур Лонгты алдыңғыдан гөрі ирландиялық одақтастарға көбірек ұнайды деп үміттенеді. Лонг ұсынысты қабылдауға құлшынбады, себебі ол Лорд Данрейвеннің ұсыныстары мен МакДоннеллдің бастамаларына наразы және ашуланып, оларды одақтасқа қарсы деп есептеді. Алайда Лонг Ирландияда унионизмді құлдыраудың алдынан алып келуге бекінді. 15 наурызда Дублинге келген ол кешкі ас дастарқанында МакДоннеллмен жұмыс істеудің тиімді жолын таңдады. Наурыз және сәуір айларында ол МакДоннеллді жұмыстан босатуға ешқандай себеп таппады. Лонгтың «сабыр мен бекемдік» деген ұраны ирландиялық одақтастарды қоғамдық жиналыстарда, сөздерінде және Ирландия бойынша сапарларында сендіру үшін жасалған, жергілікті билік өкілдеріне сенімділік білдіру мақсатында қолданылды. Аграрлық және аграрлық емес қылмыстарды, сондай-ақ RIC-тегі тәртіпті талқылау үшін одақтастармен тығыз жұмыс істегенімен, ол одақтас пікірін жұбатуды жалғастырды. Ол Ирландияның бас прокуроры лауазымына Уильям Мурды тағайындады, ал Джон Аткинсонды апелляциялық лорд етіп тағайындады, ал Эдвард Саундерсон, Оранж орденінің мүшесі, оның сенімді серігі мен жақын досы болды. Патронаж әдетте Лорд-лейтенанттың қолында болды: бұл Лорд-лейтенант ретінде Лорд Дадлимен дау тудырып, конституциялық мәселеге шақыруға себеп болды. 1905 жылдың 20 сәуірінде ол Белфаста маңызды сөз сөйлеп, тәртіп пен заң үстемдігіне берілгендігін баса көрсетті. Алайда оңтүстік және батыста қатал жер иелері жалға алушыларға жерді сатудан бас тартты, бұл бойкот пен мал айдауға әкелді. Одақтас шаруалар мен фермерлерге айтарлықтай зиян келтірілді. МакДоннелл үнемі келісімге келуге шақырды, бірақ Лонг оны елемеді. Лордтар Дадли мен Данрейвенмен болған дау 1905 жылдың тамызына дейін созылды, олар Лонгтың одақтас реформасына қарсы тұрып, заңға бағынуды талап етті. 1905 жылдың 25 мамырында бұл мәселелер палатада талқыланды. Ол унионизмді нығайтуға ұмтылды, бірақ Дадли мен Лонг екеуі де Балфурдан шешім шығаруды сұрады. Балфур бас хатшының палатада да, кабинетте де болғанын, сондықтан Дадли Лордтардың билігі азайып бара жатқанына қанағаттанғанын айтты. 1905 жылдың соңғы тоқсанында Лонг таратылуды кейінге қалдыруға кеңес берді, себебі бұл «Елде» одақтастарға ауыр соққы болар еді және көптеген сайлау округтерін радикалдарға тапсырар еді. Ол Бристоль батысы мен оңтүстігінің орындықтарын жоғалту мүмкіндігі туралы ескертті. 1905 жылдың желтоқсан айында Лонг сөзінде айтқанындай, 2692 дауыспен жеңілді. Лонг Чемберленнің тарифтік тану саясаты үшін күресіне, «Бирмингем және компания» деп атаған күресіне сенімсіздікпен қарады, бұл партияны еркін саудадан алыстатты. Дегенмен, ол 1911 жылғы Екінші Марокко дағдарысына дейін Германиядағы консервативті партиялармен, мысалы, Deutsche Reichspartei, халықаралық ынтымақтастыққа қатысты.

Long was offered the position of First Lord of the Admiralty in Lord Selborne's place, as the latter was appointed to the Governor Generalship of South Africa but he refused the promotion, advising the appointment of Lord Cawdor. Long really wanted to remain at Local Government, but when George Wyndham resigned as Chief Secretary for Ireland, Balfour was faced with a crisis. Wyndham resigned on 5 March 1905, over what became known as the "Wyndham MacDonnell Imbroglio". Sir Antony MacDonnell was a successful Indian civil servant appointed by Wyndham as Permanent Under Secretary to the Lord Lieutenant of Ireland on the strict understanding that the permanent post made MacDonnell's role a non political position. MacDonnell was a Catholic from County Mayo, whose appointment left unionists wondering if they had been betrayed by London. Nevertheless, having competently implemented the Land Purchase (Ireland) Act 1903, MacDonnell came to be seen as a force for moderation. Wyndham was occupied in London with cabinet duties and so appreciated the implied need for permanent governance. Balfour had already considered Long for the post in January 1905, and to that end consulted both Edward Carson and John Atkinson, under pressure from Horace Plunkett and Gerald Balfour to continue the policy of moderate reform. Due to his Irish connections (both his wife and his mother were Irish), Balfour hoped that Long might be more acceptable to Irish Unionists than his predecessor. Long was reluctant to accept the offer, being frustrated and angered by Lord Dunraven's proposals and MacDonnell's initiatives, which he regarded as anti Unionist. However, Long was determined to bring Unionism back from the brink of extinction in Ireland. Arriving in Dublin on 15 March, at dinner there he took the pragmatic view to work with MacDonnell. Throughout March and April he saw no grounds for MacDonnell's dismissal. Long's motto of "patience and firmness" was designed to placate Irish Unionists at public meetings, speeches and tours of Ireland, made to reassure local community officials. While labouring closely with Unionists to discuss agrarian and non agrarian crime, and discipline in the RIC, he continued to appease Unionist opinion. He appointed Unionist William Moore as Solicitor General for Ireland, and saw to the appointment of John Atkinson, as a Lord of Appeal, while Edward Saunderson, an Ulsterite member of the Orange Order, became a confidant and close friend. Patronage was usually dispensed by the Lord Lieutenant: this sparked a row with Lord Dudley as Lord Lieutenant, and a constitutional argument prompted an appeal to the Prime Minister. On 20 April 1905, he made an important speech at Belfast emphasizing that he was a stickler for order and the rule of law. However, in the south and west, obdurate landlords refused land sales to tenantry, leading to boycotts and cattle driving. Substantial damage was done to unionist farms and farmers. MacDonnell continually urged compromise, but Long ignored him. The dispute with Lords Dudley and Dunraven dragged on into August 1905, with their attitude of intransigence towards Long's attempts at Unionist reform and demanding obedience to the law. On 25 May 1905 the issues were discussed in the Commons. He wished to strengthen Unionism, but both Dudley and Long appealed to Balfour for adjudication. Balfour opined that the Chief Secretary was both in the Commons and in the cabinet, so Dudley had to be content that the power of the Lords was waning. During the last quarter of 1905, Long advised the postponement of dissolution, as it would hit Unionists hard in "the Country" and would hand numerous electorates to radicals. He warned of the loss of seats of Bristol West and South. In December 1905, true to his word, Long himself was defeated by 2,692 votes. Long continued to distrust 'Birmingham & Co' as he called Chamberlain's struggle for a policy of tariff recognition, which was already driving the party away from the Free Trade north. Nonetheless, he continued to co operate internationally with conservative parties in Germany, such as the Deutsche Reichspartei, right up until the Second Moroccan Crisis in 1911.

Оппозициядағы одақтас

Дегенмен, Лонгтың парламенттік мансабы әлі аяқталмаған еді. Ол 1906 жылы Оңтүстік Дублин округінен Юнионисттік кандидат ретінде тікелей ұсынылып, 1343 дауыспен жеңіске жетті. Лонг Ирландиядағы либералдықтардың «Үй билігі» жоспарына қарсы оппозицияның бірінші дауыстарының біріне айналды. Осы кезде Ирландиялық Юнионисттік партияның жетекшісі оның досы Эдвард Саундерсон болды, ол белсенді емес, «іскерлік қабілеті жоқ» деп сипатталды. МакДоннеллмен дау «Таймс» газетінің беттерінде жалғасты, Лонг Англия мен Ирландиядағы юонисттік пікірді қозғауға тырысты. Балфур, Джек Сандарс (Балфурдың жеке хатшысы) және Уиндхэм барлығы оның «өзімшілдігі мен үміттеріне байланысты» юонизмнің алдағанына сенеді, бас хатшыны оңай басқарылатын тұлға деп сипаттады. 1906 жылдың қазанында Саундерсон қайтыс болды, ал Лонг солтүстік және оңтүстік партиялардың жақынырақ ынтымақтастығын мақсат еткен Ирландиялық Юнионисттік Альянсының (IUA) жаңа төрағасы болып сайланды. Үш айдан кейін ол Ольстер Юнионисттік Кеңесінің (UUC) төрағасы болып сайланды. 1907 жылы Ұлыбританияда ирландтық юонизмін қолдау үшін Одақ қорғаныс лигасы (UDL) құрылды. Лондондық UDL Белфастағы UUC және Дублиндегі IUA-мен байланыс орнатты. Оған консерваторлардың қатардағы депутаттары қолдау көрсетті, бірақ жетекшілері қолдау көрсетпеді. Ол 1907–1908 жылдары және 1911 жылдан кейін, Үшінші «Үй билігі» заң жобасы жақындастырылған кезде қайтадан белсенді болды; Примроз лигасымен бірлесіп 1912 жылғы Ольстер келісімін шағылыстырған 1914 жылғы Британдық келісімді жасады. Лонг Ирландияның өзін-өзі басқаруын болдырмау үшін оңтүстік ұлтшылдарымен (немесе тіпті британдық армиямен) күресуге дайын болған ең радикальды юонистерді ашық түрде қолдамаса да, заманауи есептер оның Ларн қару-жарағы туралы бұрыннан білгенін көрсетеді. Парламентте Уолтер Лонг либералдық әлеуметтік заңнамаға белсенді қарсылық көрсетті. Ол салық өзгерістерін ілгерілету үшін Бюджеттік наразылық лигасын құрды. Лордтар палатасында «халық бюджетінің» жеңілісі 1911 жылғы конституциялық дағдарысқа әкелді. Ол Эдвард Карсонмен 1911 жылғы Парламент заңына қатысты ұқсас беймаз ұстанымды қабылдады, заң жобасына қарсы болды, бірақ оған мойынсұнуды ұсынды. Ол 1910 жылдың қаңтарынан 1918 жылға дейін Странд округінен, ал 1918 жылдан 1921 жылға дейін Сент-Джордж округінен депутат болып сайланды.

Nonetheless, Long's parliamentary career was far from finished. He was also nominated as Unionist candidate for South Dublin in 1906, winning by 1,343 votes. Long became one of the leading opposition voices against the Liberal plans for Home Rule in Ireland. At this stage the Irish Unionist Party's leadership was still in the hands of his friend Edward Saunderson, who was far from energetic, unhelpfully described as "devoid of business capacity". The dispute with MacDonnell was carried on in the pages of The Times Long trying to galvanise Unionist opinion in both England and Ireland. Balfour, Jack Sandars (Balfour's private secretary), and Wyndham all thought he had been duped by Unionism "where his vanity and hopes are concerned", characterising the Chief Secretary as easily manipulated. In October 1906, Saunderson died, and Long was chosen as the new Chairman of Irish Unionist Alliance (IUA) aimed at closer co operation between northern and southern parties. Three months later, he was also elected as Chairman of the Ulster Unionist Council (UUC). In 1907, he formed the Union Defence League (UDL) to support Irish unionism in Great Britain. The UDL in London linked with the UUC in Belfast and the IUA in Dublin. It had support from Conservative backbenchers but not the leadership. It was active in 1907–1908 and again after 1911 when the Third Home Rule Bill was imminent; with the Primrose League it created the 1914 British Covenant mirroring the 1912 Ulster Covenant. Although Long never openly supported the most militant Unionists, who were prepared to fight the Southern nationalists (and perhaps the British Army) to prevent home rule for Ireland, contemporary accounts indicate that he probably had prior knowledge of the Larne gunrunning. In the Commons Walter Long was an active opponent of Liberal social legislation. He founded a Budget Protest League to advance the cause of moderate tax changes. In the Lords the defeat of the 'people's budget' led to the constitutional crisis of 1911. He clashed with Edward Carson adopting a similarly equivocal position over the Parliament Bill of 1911, opposing the Bill, but recommending acquiescence. He sat as MP for the Strand between January 1910 and 1918 and St George's between 1918 and 1921.

Саяси мансап, 19111921

1911 жылы қарашада Балфур партия басшысы лауазымынан кеткен кезде, өзінің басшылығымен ешқашан қанағаттанбаған Лонг Консервативтік партияда ең беделді тұлға болды және «ел партиясының» кандидаттарының бірі, оның орнын басуға ең лайықты деп есептелді. 1900 жылы Лонг Чемберленді «Консервативтік партияны қанды радикал басқармайды» деп айыптаған. Алайда, оған Остин Чемберлен қарсылық көрсетті, оны әкесі басқарған Либералды унионистер қолдады. Лонг партияның «бөлінуінен» қорқып, даулы жарыс одақтас коалицияның протекционистік көпшілігін ыдыратып жіберуі мүмкін деп ойлады, сондықтан екі кандидат та 12 қарашада Бонар Лоудың, «үшінші нәрсенің» және салыстырмалы түрде беймәлім тұлғаның пайдасына бас тартуға келісті. 1912 жылы Карлтон клубында Либералды унионист және Консервативтік партиялардың бірігуі Лонг үшін ел мүддесінің үстемдігінің аяқталуын мойындау болды. Лонг коалицияға әрқашан күмәнданып, ол ешқашан болмайды деп мәлімдеді. 1915 жылы мамыр айында соғыс кезіндегі коалициялық үкімет құрылғаннан кейін, Лонгтың Жергілікті басқару кеңесіне қайта оралуы оны таң қалдырды. Асквит Лонгты Бас хатшы етіп тағайындауға одақтастардың тырысуларына қарсылық көрсетті. Лонг Бельгиядағы мыңдаған босқындардың қиын жағдайымен айналысты. Ол 1916 жылы шілдеде Дэвид Ллойд Джордж Ирландиялық ұлтшылдар мен одақтастар арасында келісімге келуге тырысқанда, оған белсенді түрде қарсылық көрсетті, 1914 жылғы Үйдегі басқару туралы заңды күшін жойған кезде өзінің басты қарсыласы сэр Эдвард Карсонмен ашық қақтығысты. Ол Карсонды құлатуға тырысқан деп айыпталды, өйткені ол ұлттық көшбасшы Джон Редмондпен кез келген бөліну тек уақытша болатыны туралы келісімді қауіпке тікті. Лонг шартты тұрақты етуді қалағанда Редмонд одан әрі келіссөздер жүргізуден бас тартты. Карсон, ашулы жауап ретінде, Лонг туралы: «Уолтер Лонгтың ең жаман жағы – ол не қалағанын білмейді, бірақ оны алу үшін әрқашан амал-тәсілдер іздейді» деді. Остин Чемберлен 1911 жылы Лонгты «наразылардың әр тобының орталығында» деп сынады. Лонг пен унионистер генерал Максвеллдің полицияға билік етуін қалады, бірақ Асквит ақырында Бас хатшы лауазымын азаматтық қызметкер Генри Дьюкке берді. 1916 жылы желтоқсанда Асквит құлап, Ллойд Джордж үкіметі билікке келгеннен кейін Лонг өзін министрліктегі Ирландия саясаты бойынша ең білікті маман ретінде таныстырды. Бас хатшы Дьюк Бас инспектор болуды қалады, бірақ Лойд Джордж, табиғи үй билеушісі, Лонгтың федеративтік унионизміне риза болған жоқ. Премьер-министрдің екі одақтасы, атап айтқанда Карсон мен Лорд Эдвард Сесил, біріккен Ирландияға ең қатал қарсылық көрсетті. 1918 жылы 16 сәуірде Лонгтың саясаты Ирландиядағы дағдарысқа себеп болған әскери міндеттілік туралы заң жобасын ілгерілету болды. Дьюк өзін-өзі басқару туралы ұсыныссыз әскери міндеттілік саясатына қарсы болды, ал Лонг екіншісісіз біріншісін қалады. Дағдарыс «Германдық қастандық» тудырды, ал Лонгтың Sinn Féiners-ке қарсы барлау мәліметтері бойынша әрекет етуге қысымы оны көптеген тұтқындауға бұйрық беруге мәжбүр етті. Лонг Колониялық кеңсеге көтеріліп, 1919 жылдың қаңтарына дейін қызмет етті, содан кейін ол Адмиралтействоның бірінші лоры болды, ол 1921 жылы Лордтарға зейнетке шыққанға дейін қызмет етті. Ол отынның стратегиялық бөлінуі үшін жауапты Мұнай басқармасының министрі болды. 1919 жылдың қазан айынан бастап ол тағы да негізінен Ирландия істерімен айналысты, ол Ирландия жөніндегі кабинеттік Лонг комитетінің төрағасы болды. Осылайша ол 1920 жылғы Ирландия үкіметі туралы заң бойынша Ирландияның бөлінуін бастауға негізінен жауапты болды, ол Ллойд Джорджтың 1917-18 жылғы Ирландия конвенциясының кейбір ұсыныстарын орындады және Оңтүстік Ирландия мен Солтүстік Ирландия үшін жеке өзін-өзі басқару үкіметтерін құрды, кейіннен Ирландия еркін мемлекеті ретінде дамыды. 1921 жылы наурыз айында Бонар Лоу денсаулығының нашарлауына байланысты партия басшысы лауазымынан кетті. Сэр Остин Чемберлен он жыл күткеннен кейін, ақыры, бұрынғы лауазымына ие болды. Бірақ Лонг та шаршап, қартайғаннан кейін, «жоғары сатыға» көтеріліп, жұртшылыққа танылды. 1920 жылы ақпанда Уилтширдің лорд-лейтенанты болып тағайындалды, ал 1921 жылы мамыр айында Уилтшир графтығындағы Враксалл виконты Лонг ретінде жұртшылыққа көтерілді.

When Balfour resigned as party leader in November 1911, Long, who had never been happy with his leadership style, was pre eminent in the Conservative Party and one of the leading candidates to succeed him, the candidate of the 'country party'. As early as 1900, Long had denounced Chamberlain, as the "Conservative Party will not be led by a bloody radical". However, he was opposed by Austen Chamberlain, who was backed by the Liberal Unionists still under his father's leadership. Long feared 'the degradation' to the party that a divisive contest might split the protectionist majority of the Unionist coalition, so both candidates agreed to withdraw in favour of Bonar Law, the tertium quid, and a relatively unknown figure, on 12 November. The unification of the Liberal Unionist and Conservative parties at the Carlton Club in 1912, was for Long acknowledgement of the end of its domination by the country interest. Long was always skeptical of coalition, and declared that it would not happen. So with the formation of the wartime coalition government in May 1915, Long's awaited return to office at the Local Government Board was greeted by his surprise. Asquith resisted attempts by Unionists to install Long as Chief Secretary. Long dealt with the plight of thousands of Belgian refugees. He was actively involved in undermining attempts by David Lloyd George to negotiate a deal between Irish Nationalists and Unionists in July 1916 over introducing the suspended Home Rule Act 1914, publicly clashing with his arch rival Sir Edward Carson. He was accused of plotting to bring down Carson by jeopardising an agreement with the nationalist leader John Redmond, that any partition would only be temporary. When Long wanted to alter the clause to permanent, Redmond abandoned further negotiations. Carson, in a bitter riposte, said of Long "The worst of Walter Long is that he never knows what he wants, but is always intriguing to get it". Austen Chamberlain, in 1911, was similarly critical of Long, saying he was "at the centre of every coterie of grumblers." Long and the Unionists wanted General Maxwell to have authority over the police, but Asquith finally gave the Chief Secretaryship to a civilian, Henry Duke. With the fall of Asquith and the accession of the Lloyd George government in December 1916, Long had established himself as the cabinet's foremost authority on Irish policy. Chief Secretary Duke would have preferred to be Inspector General; but Lloyd George, a natural home ruler, did not seem too happy with Long's brand of federated Unionism. Two allies of the Prime Minister, namely Carson and Lord Edward Cecil, supplied the most intransigent opposition to a united Ireland. It was Long's policy on 16 April 1918 to promote the Conscription bill that would provoke the crisis for Irishness. Duke opposed a policy of conscription without an offer of home rule, whereas Long wanted the former without the latter. The crisis gave rise to the German Plot, and Long's pressure to act on intelligence against Sinn Féiners caused him to issue a large number of arrest warrants. Long was promoted to the Colonial Office, serving until January 1919, when he became First Lord of the Admiralty, a position in which he served until his retirement to the Lords in 1921. He was Minister in charge of the Petroleum Executive, responsible for the strategic allocation of fuel. From October 1919 on, he was, once again, largely concerned with Irish affairs, serving as the chair of the cabinet's Long Committee on Ireland. In this capacity, he was largely responsible for initiating the Partition of Ireland under the Government of Ireland Act 1920, which followed certain proposals of Lloyd George's failed 1917–18 Irish Convention, and created separate home rule governments for Southern Ireland and Northern Ireland, the former subsequently evolving as the Irish Free State. In March 1921, Bonar Law resigned as party leader due to ill health. Sir Austen Chamberlain finally succeeded him in the former office after a ten year wait But Long too, getting tired and old, was 'kicked upstairs' with a peerage. He was appointed Lord Lieutenant of Wiltshire in February 1920, and was raised to the peerage as Viscount Long, of Wraxall in the County of Wiltshire, in May 1921.

Жеке өмір

Лорд Лонг 1878 жылы Корк пен Ориридің 9-шы графының қызы, леди Дороти (Дорин) Бланшқа үйленді. Олардың екі ұлы болды, соның ішінде 1917 жылы шайқаста қаза тапқан бригадир-генерал Уолтер Лонг, және үш қызы болды. 1924 жылдың қыркүйегінде 70 жасында Уилтширдегі Роуд Эштон үйінде қайтыс болды. Оның орнына 13 жасар немересі Уолтер келді. Лейди Лонг 1938 жылдың маусымында қайтыс болды.