Уильям Леонард Перейра: Америкалық сәулетшінің өмірі мен шығармалары
William Pereira
Уильям Леонард Перейра (1909-1985) – американдық сәулетші, Сан-Францискодағы Transamerica Pyramid авторы. Оның футуристикалық стильді жобалары американ сәулетін анықтады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық сәулетші (1909–1985)
ағылшын крикетшісі
American architect (1909–1985)
the English cricketer
Уильям Леонард Перейра (25 сәуір 1909 – 13 қараша 1985) – Чикаго, Иллинойс штатынан шыққан американдық сәулетші. Ол Сан-Францискодағы Трансамерика пирамидасы сияқты ескерткіш ғимараттардың болашаққа бағытталған дизайнымен танымал болды. Өте жемісті болған ол Лос-Анджелесте жұмыс істеді, ғылыми фантастика мен қымбат көліктерді ұнататынымен белгілі болды, бірақ ең бастысы – 20 ғасырдың ортасындағы Американың бейнесін қалыптастыруға көмектескен өзінің ерекше сәулет стилімен танылды.
William Leonard Pereira (April 25, 1909 – November 13, 1985) was an American architect from Chicago, Illinois, who was noted for his futuristic designs of landmark buildings such as the Transamerica Pyramid in San Francisco. Remarkably prolific, he worked out of Los Angeles, and was known for his love of science fiction and expensive cars, but mostly for his unmistakable style of architecture, which helped define the look of mid 20th century America.
Жеке өмір
Перейра Чикаго қаласында, Иллинойс штатында Сара (Фридберг) мен Саул Перейраның ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесінің әжесі португалдық сефардтық яһуди тегінен, ал қалған ата-бабалары ашкенази яһудилері болған. Перейра Иллинойс университетінің сәулет мектебін бітіріп, мансабын туған қаласында бастады. Ол 1933 жылғы Чикагода өткен «Өндірістің ғасыры» әлемдік көрмесінің бас жоспарын жасауға көмектесу арқылы алғашқы сәулет тәжірибесін алды. Ағасы Хал Перейрамен бірге ол Чикагоның арт-деко стилінің ең үздік мысалдарының бірі саналатын 58-ші Шығыс Оук көшесіндегі Эсквайр театрын жобалады. Оның екі әйелі болды: бұрынғы модель және актриса Маргарет Макконнелл (1910–2011, 1934 жылдың 24 маусымында үйленген) және Бронья Галеф; соңғы некесі оның өлімімен аяқталды. Оның Уильям Перейра кіші ұлы және испан тілінің мұғалімі Моника Перейра қызы бар. Белгілі модернистік дизайн сезімімен салыстырғанда, Билл Перейра бір кезде «Бюффало ранчосы» деп аталған жердегі шағын, қарапайым кеңселерде жұмыс істеген. Бұл орын қазіргі UCI кампусынан екі шақырым қашықтықта орналасқан Irvine Ranch-тің бір бөлігі болды. Ол Лагуна-Бичтің солтүстігіндегі әдемі Эмеральд-Бэй қауымдастығында өмір сүруді қалап, өмірінің соңғы жылдары Лагунаны өз туған қаласы деп есептеді. Уильям Перейра 76 жасында Лос-Анджелестегі Синай медициналық орталығында рактан қайтыс болды. Оның тілегі бойынша, ешқандай қоштасу рәсімі өткізілмеді.
Pereira was born in Chicago, Illinois, the son of Sarah (Friedberg) and Saul Pereira. His paternal grandfather was of Portuguese Sephardi Jewish ancestry, and his other grandparents were Ashkenazi Jews. Pereira graduated from the School of Architecture, University of Illinois and began his career in his home city. He had some of his earliest architectural experience helping to draft the master plan for the 1933 "A Century of Progress" Chicago World's Fair. With his brother, Hal Pereira, he designed the Esquire Theater at 58 East Oak Street, considered one of Chicago's best examples of Art Deco style. He had two wives, former model and actress Margaret McConnell (1910–2011, married June 24, 1934) and Bronya Galef; the latter marriage ending with his death. He has a son, William Pereira, Jr., and a daughter, Monica Pereira, a Spanish teacher. In stark contrast to his famous modernist design sensibilities, Bill Pereira once practiced out of a small collection of rustic looking offices on the site of what was then known as the ‘Buffalo Ranch,’ part of the much larger Irvine Ranch, two miles from where the UCI campus stands today, in Corona Del Mar/Newport Beach. He chose to live in the beautiful Emerald Bay community in north Laguna Beach, and in later life always considered Laguna as his home town. William Pereira died of cancer at age 76 at Cedars Sinai Medical Center in Los Angeles. At his request, no funeral services were planned.
Мансап
Перейра 1933 жылы Лос-Анджелеске көшіп келді, ал Хэл де сол онжылдықта сол жерге көшіп келді. Жеке сәулетші ретінде жұмыс істегеннен кейін Перейра Motion Picture Relief Fund қызметіне қабылданды және 1942 жылдың 27 қыркүйегінде ашылған Калифорния штатының Вудленд-Хиллстегі Motion Picture Country House үшін алғашқы ғимараттарды жобалады. Перейра сонымен қатар Голливудтағы көркемдік режиссер ретінде де қысқа уақыт жұмыс істеді. Ол 1942 жылы түсірілген "Жабайы желді жина" ("Reap the Wild Wind") атты әрекет пен шытырман оқиғаға толы фильм үшін "Ең үздік арнайы эффекттер" номинациясында "Оскар" сыйлығын бөлісті. Алан Лэддтің алғашқы фильмі "This Gun for Hire" фильмінің көркемдік режиссері де ол болды. "Джейн Эйр" (1943) драмасының және "Сен кеткеннен бері" (1944) соғыс драмасының суретші-қоюшысы болды. Перейра "Джонни Ангел" (1945) және "Осы күннен бастап" (1946) Джоан Фонтейннің драмасының өндірушісі де болды. 1949 жылы Перейра Оңтүстік Калифорния университетінде сәулет профессоры болды. Содан кейін ол 1950-ші жылдардың басында әріптесі және сыныптасы Чарльз Лакманмен серіктестік құрды. "Перейра және Лакман" фирмасы елдегі ең жұмыстың көптігімен көзге түсетін компаниялардың біріне айналды. Бұл дуэт Лос-Анджелестің ең танымал ғимараттарының бірнешеуін жобалады, соның ішінде Лос-Анджелес халықаралық әуежайындағы әйгілі "Темалық ғимаратты" (Пол Уильямс және Велтон Беккетпен бірлесіп). Ол 1959 жылы Лакманмен жол айырды. Содан кейін ол өзінің үшінші және соңғы компаниясын құрды – "Уильям Л. Перейра & Associates". 1960 және 1970 жылдары ол және оның командасы 250-ден астам жобаны аяқтады, соның ішінде Лос-Анджелес халықаралық әуежайын кеңейтудің бас жоспарын жасау және Калифорния штатының Ирвин қаласының бас жоспарын әзірлеу жұмыстарын орындады. Оның суреті 1963 жылғы 6 қыркүйектегі "Time" журналының мұқабасына шықты. Кейін ол Иан МакХаргпен бірге Техас штатының Вудлендс жаңа қалашығының жоспарында жұмыс істеді. Перейра сонымен қатар Оңтүстік Калифорния университеті, Калифорния университеті, Ирвин және Пеппердин университетінің кампусын жобалады. Оның фирмасының дизайны әртүрлі болғанымен, күшті геометриялық формалар, жұптасқан тік бағаналар, көтерілген жолдар және ең бастысы, олармен үйлесетін арнайы шам бағаналары мен жарықтандыру құрылғыларын кеңінен пайдалану сияқты көптеген ортақ ерекшеліктері болды. Оның көптеген ғимараттары кең су айдындарында да көркейтілген. Жылуды тиімді пайдаланатын ғимараттарды жобалаудағы пионер ретінде ол көбінесе терезелерді тікелей күн сәулесінен қорғайтын бетон фасад жүйелерін қолданды, ал терезелер әдетте бронза түсті жарық шағылыстыратын шыныдан жасалған. Перейраның қызы Мониканың айтуынша, оның өзі жобалаған сүйікті ғимараттарының бірі – 1963 жылы Лос-Анджелестегі муниципалды су ауданы үшін салған кешені.
Pereira moved to Los Angeles in 1933, and Hal also relocated there in that decade. After working as a solo architect, Pereira was hired by the Motion Picture Relief Fund and designed the first buildings for the Motion Picture Country House in Woodland Hills, California, which was dedicated September 27, 1942. Pereira also had a brief stint as a Hollywood art director. He shared an Academy Award for Best Special Effects for the action/adventure film Reap the Wild Wind (1942). He was the art director for "This Gun for Hire", Alan Ladd's first film. He was production designer of the drama Jane Eyre (1943), and of the war drama Since You Went Away (1944). Pereira was also the producer of the noir crime/drama Johnny Angel (1945), and of the Joan Fontaine drama From This Day Forward (1946). In 1949, Pereira became a professor of architecture at the University of Southern California. He then formed a partnership with fellow architect and classmate, Charles Luckman, in the early 1950s. The firm, Pereira & Luckman, grew into one of the nation's busiest. The duo designed some of Los Angeles's most well known buildings, including the famed "Theme Building" at Los Angeles International Airport (in collaboration with Paul Williams and Welton Becket). He parted with Luckman in 1959. Afterward, he formed the third and final company of his career, "William L. Pereira & Associates." In the 1960s and 1970s, he and his team completed over 250 projects, including drawing up the master plans for the Los Angeles International Airport expansion and developing the master plan for the city of Irvine, California, which put his photograph on the cover of the Time Magazine issue of September 6, 1963. He later worked with Ian McHarg on the plan for the new town of The Woodlands, Texas. Pereira also designed the campus plans of the University of Southern California, the University of California, Irvine, and Pepperdine University. His firm's designs varied greatly, but had many common design hallmarks, such as strong geometric forms, twinned vertical columns, elevated causeways, and perhaps most distinctly, a liberal use of bespoke lampposts and lighting fixtures, designed to compliment their associated structures. Many of his buildings were also complemented by expansive water features. A pioneer in the design of heat efficient buildings, he often employed concrete façade systems that shaded the windows, which were typically of bronze reflective glass, from direct sunlight. According to Pereira's daughter, Monica, one of his favorite buildings of his own was the complex he designed for the Municipal Water District in Los Angeles in 1963.
Мұра
Өлген кезде Перейраның 400-ден астам жобасы болды. Оңтүстік Калифорнияда жобалаған құрылыстарының арасында CBS Television City, Fox Plaza, Лос-Анджелес округінің өнер мұражайы, Анахаймдағы Говард Джонсон қонақ үйі мен су ойын алаңы және Анахаймдағы Диснейленд қонақ үйі бар. Ол сонымен қатар 20 жыл бойы Робинсонның дүкендерін безендірген монументалды испандық фасадарларды жасауға жауапты болды. Ол Малибудағы Пеппердин университетінің сәулетшісі болды, оны Принстон шолуы Америкадағы ең әдемі колледж кампусы деп атады. Оның ең жоғары бағаланған және сынға ұшыраған жұмысы, әдетте, 1972 жылы аяқталған Трансамерика ғимараты болды. 1969 жылы ғимарат алғаш рет таныстырылғанда, ол қатал сынға ұшырады, бірақ айналасындағы ғимараттарға қарағанда көбірек ерекшелігі бар және есімді қала символы ретінде мойындалды. Оның ғимараттарынан өзге, ең маңызды мұрасы – Перейраның фирмасынан және USC-де оқытқан сыныптарынан шыққан көптеген беделді сәулетшілер, олардың ішінде Джин Вонг және Франк Гери бар. Перейраның фирмасын оның өлімінен кейін екі бас серігі Скотт Джонсон мен Билл Фэйн басқарды.
By the time of his death, Pereira had over 400 projects to his name. Among the structures he designed throughout Southern California were CBS Television City, Fox Plaza, the Los Angeles County Art Museum, the Howard Johnson Hotel and Water Playground in Anaheim, and the Disneyland Hotel in Anaheim. He is also responsible for creating the monumental Spanish inspired facades that defined Robinson's department stores for nearly 20 years, and he was the architect of Pepperdine University at Malibu, named by the Princeton Review as the most beautiful college campus in America. His most praised and criticized work was probably the Transamerica building, which was completed in 1972. When the building was first unveiled in 1969 it was met with harsh criticism, but has been accepted as having more character than the buildings around it and as being an oddly creative city symbol. Perhaps his greatest lasting legacy besides his buildings are the numerous respected architects of today who came out of both Pereira's firm and the classes he taught at USC, including Gin Wong and Frank Gehry. Pereira's firm was taken over upon his death by his two primary cohorts, Scott Johnson and Bill Fain.