Төртінші тамыздың арманы: Престон Такер тарихы

Кіріспе

1988 жылғы американдық тамырлық фильм

Hope Alexander Willis – Такердің хатшысы #1
Taylor Young – Такердің хатшысы #2
Jim Giovanni – Полиция сержанты
Joe Lerer – Соттағы тілші
Morgan Upton – Инграм
Ken Grantham – SEC желісінің қызметкері
Mark Anger – Блю
Al Nalbandian – Қазылар алқасының төрағасы
• Brian Storey – Есік күзетшісі (аталымы көрсетілмеген)

Өмірбаян

Бала кезінен Коппола Таккердің автокөлігі туралы фильм түсіруді армандады. 1976 жылы ол Таккер отбасының мұрагерлерінен құқықтарды сатып алды. «Мисима: Төрт тараудағы өмір» (1985) фильмінен шабыттанған Коппола бастапқыда «Таккерді қараңғы түрдегі мюзикл» ретінде жасауды жоспарлаған, бұл оның өндірген «Мисима» фильміне ұқсас болмақ. Бірақ Коппола уақытша «Таккер» жобасын тоқтатты да, «Пегги Сью үйленді» (1986) фильміне кірісті. Коппола Сейдлердің еңбегіне наразылық білдірді: «Мен қолданған сценарийге қатысы жоқ жазушыға авторлық құқық берді». Фильм жасаушылар 24 миллион долларлық бюджет жоспарлады, бірақ Universal Pictures, Walt Disney Pictures, TriStar Pictures және Paramount Pictures Коппола мен Лукасты оны 15 миллион долларға дейін төмендетуді талап етті. 1986 жылы «Лабиринт» фильмінің коммерциялық және сындық сәтсіздігінен кейін дистрибьюторлар Лукаспен жұмыс істеуге күмәнданды. Мартин Ландау Абе Каратцтың маңызды рөлін қабылдауға ынта танытты, бұл оның актерлік бейнесін өзгертуге мүмкіндік бермек. Таккерлердің отбасылық құндылықтары өмірлерінде маңызды рөл атқарды, сондықтан Коппола Таккердің адал әйелі Вера рөліне Джоан Алленді ұқыптап таңдады, ал Кристиан Слейтер мен Элиас Котеас үлкен ұлы және Таккердің досы, серігі Алекс Тремулистің рөлдерін сомдады. Копполаның отбасы түсірілім кезінде қиын жағдайға тап болды, сондықтан ол фильмді түсірілім басталмас бұрын қайтыс болған үлкен ұлы Джиоға арнады. 1948 жылғы 51 түпнұсқа «Таккер» автокөлігінің 47-сі әлі де сақталған, ал 21 автокөлік Американың «Таккер» автомобиль клубының мүшелерінен қарызға алынып, «декорация» ретінде де, басты рөлдерде де кеңінен пайдаланылды. Бұл фильм Лукастың Skywalker Ranch студиясында аудиожазбасы жасалған алғашқы фильм ретінде танымал. Түсірілім 1987 жылдың 17 шілдесінде аяқталды. Фильмнің соңғы монтаждалуына дейін студия атауын «Таккер: Адам және оның арманы» деп өзгертуді талап етті. Коппола 1970 жылдардың аяғында «Таккер» фильмін жасау кезінде, сондай-ақ 1987 жылы түсірілім кезінде Престон Таккердің балаларының, немерелерінің және Таккер отбасының мүшелерінің қатысқандығын атап өтті. Коппола мен Лукас Таккерді жағымды жарықтан көрсетуді мақсат еткендерін мойындады. «Таккер» автокөлік иелері мен коллекционерлерінен құралған «Таккер» автомобиль клубы өзінің TACA журналында «фильмнің негізгі идеясы өте дәл» екенін мәлімдеді, бірақ «фильм уақытты қысқартып, оқиғаны тиімдірек көрсету үшін фактілерді өзгертеді». Копполаның кітапханашысы Анахид Назариан тарихи қателіктер туралы айтты: «Престон Таккерде құрастыру желісі болған жоқ, фильмде көрсетілгендей. Оның бес баласы болған, ал фильмде тек төртеуі ғана көрсетілген. Біздің оқиғамыз бір жылдың ішінде орын алады, ал нақты оқиға төрт жылға созылған. Бұл оқиғаны білетін адамдар көптеген қателерді табады. Мен көптеген хаттар алатыныма сенімдімін».

From childhood, Coppola envisioned a film about the Tucker automobile He then purchased the rights from the Tucker Estate in 1976, Taking inspiration from Citizen Kane (1941), Kabuki theater and the work of Bertolt Brecht, Coppola initially planned to make Tucker as a "dark kind of musical". similar to Mishima: A Life in Four Chapters (1985), which he produced. Coppola abandoned Tucker for the time being and went to work on Peggy Sue Got Married (1986). Coppola was also displeased by Seidler's credit, stating: "They gave a credit to a writer who had nothing to do with the script that I used." The filmmakers devised a $24 million production budget, but Universal Pictures, Walt Disney Pictures, TriStar Pictures and Paramount Pictures wanted Coppola and Lucas to lower it to $15 million. Distributors were also dubious about working with Lucas after the 1986 commercial and critical failures of both Labyrinth Martin Landau was enthusiastic about accepting the pivotal role of Abe Karatz as a means to avoid typecasting. The construct of family values played a crucial role in the Tuckers' life and Coppola studiously selected Joan Allen for the part of Vera, Tucker's devoted wife while Christian Slater and Elias Koteas fill in the other central roles of eldest son and Tucker's friend and confederate, Alex Tremulis. Coppola's family was undergoing a stressful time during the production and he dedicated the film to Gio, his eldest son, who died before filming began. Forty seven of the original 51 Tucker '48s still exist, Twenty one of the cars were borrowed from members of the Tucker Automobile Club of America and were extensively used as both "set dressing" and in starring roles. The production is notable as the first film to have audio mixing work done at Lucas's Skywalker Ranch. Production wrapped on July 17, 1987, Prior to final editing, the studio insisted on amplifying the title to Tucker: The Man and His Dream. Coppola included the involvement of Preston Tucker's children, grandchildren and members of the Tucker Estate during the development of Tucker in the late 1970s, as well as during filming in 1987. Coppola and Lucas acknowledged that they purposely intended to portray Tucker in an entirely sympathetic way. The Tucker Automobile Club made up of a legion of Tucker owners and collectors pronounced in their trade journal, TACA, that the "basic theme of the movie is quite accurate " although "the film compresses time and often takes artistic license with facts in order to more effectively present the story". Anahid Nazarian, Coppola's librarian, spoke of the historical inaccuracies. "Preston Tucker didn't really have an assembly line; there's one in the film. He actually had five kids; there are only four in the film. Our story takes place in one year; the real story took place over four years. People who know the story will find a lot of what they call errors. I'm sure I'll be deluged with letters."

Кассалық жинақ

"Такер: Адам және оның арманы" 1988 жылдың 12 тамызында АҚШ-та шықты, алғашқы көрсетілім күндері 720 кинотеатрда 3,709,562 доллар табыс етті. Фильм АҚШ бойынша барлығы 19,65 миллион доллар жинады, бірақ оң пікірлерге қарамастан, 24 миллион долларлық өндіріс бюджеті өтелмегендіктен, кассалық сәтсіздік деп жарияланды.

Сыни қабылдау

Rotten Tomatoes сайтында фильмге негізіндегі рецензиялар бойынша мақұлдау көрсету деңгейі бар, орташа бағасы – . Сайттың сыншыларының пікірі: «Франсис Форд Копполаның сәтсіз автокөлік дизайнері туралы жасаған көңілді фильмі, болмаса да, кейбірлер қалағандай толыққанды болмаса, жарқын режиссураға және Джефф Бриджестің күшті ойынына ие». Metacritic-те фильмнің орташа баллы 100 баллдан 74-ке тең, бұл 13 сыншыдан алынған, бұл "жалпылай оң пікірлерді" білдіреді. CinemaScore компаниясы фильмге "A+" - "F" деңгейінде баға берді, көрермендер орташа баға "A" берді. Time журналының Ричард Шикель фильмді оның асыра бағаланған китч стилі үшін мақтады. Ол сондай-ақ Престон Таккердің рөлін Джефф Бриджестің ең жақсы қойылымы деп санайды. The New York Times газетінің журналисі Джанет Маслин бұған келісіп, Копполаның бұрынғы фильмдеріне қараңғы көзқараспен танылғанын, "шын мәнінде көңіл көтеріп, жақсы фильм түсіру үшін режиссерлік мүмкіндік тапқанын" жазды. Сонымен қатар, Дессон Томсон The Washington Post газетінде жазған хатында фильмді "Копполаның қанағаттанарлық коммерциялық жетістігі" деп атады және Витторио Сторароның операторлық жұмысын, сондай-ақ Диан Стоквеллдің Говард Хьюз рөліндегі эпизодтық түсірілісін мақтады. Роджер Эберт аралас пікір білдірді. "Престон Таккерде ешқандай ақыл-ой, оған қарсы нақты мүмкіндіктер туралы түсінік жоқ. Фильм мұны ешқашан көрсетпегендіктен – Таккердің мінезіне толыққанды бармайды, ол саға ретінде басталып, әдемілікке аяқталады." Коппола Лукаспен жұмыс істеген кезеңін жақсы бағалағанмен, 1988 жылдың шілдесінде The New York Times газетіне Роберт Линдсей берген сұхбатында: "Менің ойымша, бұл жақсы фильм, эксцентрикалық, сәл есімнен жаңылуға жақын, Текер машинасы сияқты, бірақ бұл менің өкіметімнің шарықталу кезінде түсірген фильм емес" деді. Коппола "Таккер: Адам және оның арманы" фильміне сыншылардың және көрермендердің реакциясын тосыннан қабылдады. "Мен карьерасым бойында өнер фильмін жасауға тырыстым, бірақ ол ешқашан жақсы нәтиже бермеді." "Бұл мен үшін маңызды жоба болғанын" мойындағанмен, Коппола "Таккер: Адам және оның арманы" оның соңғы Голливуд жобасы болатынын мәлімдеді. Ол өзінің ұзақ жылдар бойы армандаған арманына оралып, "Голливудтан шығып, әуесқойлық пен тәжірибе кезеңін" бастады. Фильмнің шығуының күтпеген салдары – Такер автомобильдеріне қызығушылықтың жаңадан оянуы және Такер 48 коллекциялық құнының артуы болды.

On Rotten Tomatoes the film has an approval rating of based on reviews, with an average rating of The site's critical consensus reads, "Though it may not be as comprehensive as some would like, Francis Ford Coppola's cheerful biopic of the failed automotive designer features sparkling direction and a strong central performance from Jeff Bridges." On Metacritic the film has a weighted average score of 74 out of 100, based on 13 critics, indicating "generally favorable reviews". Audiences surveyed by CinemaScore gave the film an average grade "A" on an A+ to F scale. Richard Schickel of Time magazine praised the film for its exaggerated kitsch style. He also believed the role of Preston Tucker to be Jeff Bridges' best performance. Janet Maslin from The New York Times agreed, writing that Coppola, known for his dark approach on his previous films, "found the directorial range to actually make a feel good movie". In addition, Desson Thomson, writing in The Washington Post, called the film a "satisfying commercial breakthrough for Coppola" and praised the cinematography of Vittorio Storaro, as well as the ubiquitous approach for Dean Stockwell's cameo appearance as Howard Hughes. Roger Ebert gave a mixed review. "Preston Tucker lacks an ounce of common sense or any notion of the real odds against him. And since the movie never really deals with that – never really comes to grips with Tucker's character – it begins as a saga but ends in whimsy." Although Coppola enjoyed his working relationship with Lucas, he commented in a July 1988 The New York Times interview with Robert Lindsey that "I think it's a good movie it's eccentric, a little wacky, like the Tucker car – but it's not the movie I would have made at the height of my power." Coppola was able to stoically accept the critical and commercial reaction to Tucker: The Man and His Dream. "Every time in my career I tried to make, dare I say it, an art film, it never did well." Despite helming his "labor of love", Coppola was insistent that Tucker: The Man and His Dream would be his last Hollywood project. He reiterated a long held dream of his own, embarking on a "period of amateurism and experimentation as a Hollywood dropout". One unexpected effect of the film's release was a renewed interest in the Tucker automobile and a boost in the collector's value of the Tucker 48;

Үй медиасы

Pocket Books фильмінің шығуымен бірге Роберт Тин жазған романдық нұсқасын басып шығарды. Paramount Home Video 2000 жылдың қазан айында «Tucker: The Man and His Dream» фильмін DVD форматында шығарды, оған Копполаның аудио түсіндірмесі, 1948 жылғы «Tucker: The Man and the Car» таныстыру фильмі (Копполаның қосымша түсіндірмесімен), сондай-ақ «Under the Hood: Making Tucker» атты фильмнің жасалуы туралы материал қосылды.