Екінші дүниежүзілік соғыста нацистік Германияның қалаларын қорғаған зениттік мұнаралар туралы мақала. Берлин, Гамбург, Вена және басқа қалалардағы құрылыстар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флак мұнаралары (link=no) – нацистік Германия қолданған әуе қорғанысы мұнаралары. 1940 жылдан бастап Берлин (үш), Гамбург (екі) және Вена (үш) қалаларында барлығы 8 флак мұнарасы кешені салынды. Флак мұнараларын пайдаланған басқа қалалар: Штутгарт және Франкфурт. Негізгі Германия бекіністерінде, мысалы Францияның Анже қаласында және Германияның Хелиголанд аралшасында, кішкентай, бір мақсатқа арналған флак мұнаралары салынды. Мұнараларды Люфтваффе Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде осы қалаларға жасалған одақтастардың стратегиялық әуе шабуылдарынан қорғау үшін пайдаланды. Олар сонымен қатар ондаған мың жергілікті азаматтар үшін әуе шабуылынан қорғаныш алаңы ретінде де қызмет етті.
Air defense towers used by Nazi Germany
Flak towers (link=no) were large, above ground, anti aircraft gun blockhouse towers constructed by Nazi Germany. There were a total of 8 flak tower complexes in the cities of Berlin (three), Hamburg (two), and Vienna (three) from 1940 onwards. Other cities that used flak towers included Stuttgart and Frankfurt. Smaller single purpose flak towers were built at key outlying German strongpoints, such as at Angers in France, and Heligoland in Germany. The towers were operated by the Luftwaffe to defend against Allied strategic air raids against these cities during World War II. They also served as air raid shelters for tens of thousands of local civilians.
Тарих және қолданылу
1940 жылы RAF Берлинге шабуыл жасағаннан кейін Адольф Гитлер астананы әуе шабуылынан қорғау үшін үш алып қарсыұрыс мұнарасын салуды бұйырды. Әрбір мұнарада радар қондырғысы орнатылған, оның радар тарелкасы қалың бетон және болат күмбездің ішіне қорғаныш үшін жиырылатын болған. Гитлер мұнаралардың дизайнына қызығушылық танытып, тіпті эскиздер жасаған. Олар алты айда салынды. Жобаның маңыздылығы соншалық, Германияның ұлттық теміржол кестесі бетон, болат және ағаш материалдарын құрылыс алаңдарына жеткізуді жеңілдету үшін өзгертілді. Қабырғалары өте қалың болғандықтан, мұнаралардың авторлары RAF-тың ауыр бомбалаушыларының стандартты қаруларымен шабуылға ұшырағанда зардап шекпейтіндей деп есептеді. Мұнаралар бірнеше деңгейдегі қаруларынан минутына 8000 оқ атуға қабілетті болды (көбінесе 2 см FlaK 30 сияқты кішкентай калибрлі снарядтар), ату радиусы 360 градусқа жететін. Дегенмен, RAF және USAAF-тың ауыр бомбалаушыларынан қорғануға жеткілікті қашықтығы тек FlaK 40 зеңбірегінде болды. Берлиннің шетінде орналасқан үш қарсыұрыс мұнарасы Берлиннің орталығын қамтитын ұшаққа қарсы үшбұрышты қорғаныс шеңберін құрды. Мұнаралар сонымен қатар азаматтық қорғанысқа арналған бомбобетондық бөлмелер ретінде де жоспарланған, онда 10 000 азамат пен аурухана бөліміне орналасуға болатын. Берлин шайқасы кезінде мұнараларда өз қауымдастықтарын құрған тұрғындар болды, шайқас барысында бір мұнарада 30 000-ға жуық берлиндік паналады. Ортағасырлық қамалдардың мұнаралары сияқты, бұл мұнаралар қала үшін болған шайқастағы ең қауіпсіз орындардың бірі болды, сондықтан қарсыұрыс мұнаралары Қызыл Армияға соңғылардың бірі болып берілді, ақырында көлемі шектеулі болғандықтан капитуляциялауға мәжбүр болды. Совет әскерлері Берлинге шабуыл жасағанда, тіпті 203 мм М1931 гаубицасы сияқты ірі совет қаруларымен де қарсыұрыс мұнараларына елеулі зақым келтіру қиын болды. Соғыстан кейін мұнараларды бұзу мүмкін емес деп есептелді, көптегендері бүгінгі күнге дейін сақталған, ал кейбіреулері басқа мақсаттар үшін қайта жабдықталды.
After the RAF's raid on Berlin in 1940, Adolf Hitler ordered the construction of three massive flak towers to defend the capital from air attack. Each tower had a radar installation with a radar dish which could be retracted behind a thick concrete and steel dome for protection. Hitler was interested in the design of the towers, and even made some sketches. They were constructed in six months. The priority of the project was such that the German national rail schedule was altered to facilitate the shipment of concrete, steel and timber to the construction sites. With concrete walls up to thick, their designers considered the towers to be invulnerable to attack by the standard ordnance carried by RAF heavy bombers at the time of their construction. The towers were able to sustain a rate of fire of 8,000 rounds per minute from their multi level guns (albeit mostly smaller caliber shells, such as the 2cm FlaK 30), with a range of up to in a 360 degree field of fire. However, only the FlaK 40 guns had effective range to defend against the RAF and USAAF heavy bombers. The three flak towers around the outskirts of Berlin created a triangle of anti aircraft fire that covered the centre of Berlin. The flak towers had also been designed with the idea of using the above ground bunkers as a civilian shelter, with room for 10,000 civilians and a hospital ward inside. During the Battle of Berlin, occupants formed their own communities, with up to 30,000 Berliners taking refuge in one tower during the battle. These towers, much like the keeps of medieval castles, were some of the safest places in a fought over city and so the flak towers were some of the last places to surrender to the Red Army, eventually being forced to capitulate as supplies dwindled. The Soviets, in their assault on Berlin, found it difficult to inflict significant damage on the flak towers, even with some of the largest Soviet guns, such as the 203 mm M1931 howitzers. After the war, the demolition of the towers was often considered not feasible and many remain to this day, with some having been converted for alternative use.
Flakturm I Зоопарк мұнарасы Берлин зоопаркы, Берлин
Берлин зообағының жанында салынған мұнара бірінші буынға жататын типті болды және үкіметтік ауданын қамтыды. Ол сонымен қатар Берлин мұражайынан әкелінген жәдігерлерді сақтау орны ретінде де пайдаланылды. 1945 жылдың 30 сәуірінде мұнарадағылар кеңес әскерлеріне тәлімдеді. 1947 жылы британдықтар бірнеше тонна жарылғыш заттарды қолданып, G мұнарасын екінші рет жарылдырды. L мұнарасы шілде айында бұзылды.
The tower built near the Berlin Zoo was the first generation type and covered the government district. It was also used as a repository for artefacts from the Berlin Museum. The occupants surrendered to Soviets on 30 April 1945. In 1947 the British blew up the G Tower on the second attempt with several tons of explosives. The L Tower was demolished first in July.
Флактурм III Хумбольдтайн, Берлин
Бірінші буынның үшінші зениттік мұнарасы Хумбольдтайнде салынған. G мұнарасы соғыстан кейін жартылай бұзылған; бір жағы көрініп тұр. Ішін аралауға болады. L мұнарасы соғыстан кейін жартылай бұзылған; кейбір қабырғалары сақталған.
The third of the first generation flak towers were built at Humboldthain. The G Tower was partially demolished after the war; one side remains visible. The interior can be visited. The L Tower was partially demolished after the war; some walls remain visible.
Флактурм VI Вильгельмсбург, Гамбург
Вильгельмсбургтегі мұнара екінші буынға жататын тип. G мұнарасы бүгінгі күнге дейін сақталып тұр, ал L мұнарасы соғыстан кейін бұзылыпты.
The tower at Wilhelmsburg is a 2nd generation type. The G Tower remains to this day, , the L Tower was demolished after the war.
Вена
Бастапқы жоспар бойынша үш мұнараны Шмельц, Пратер және Флоридсдорфқа орналастыру көзделген.
Original plans were to place the three towers in Schmelz, Prater & Floridsdorf.