Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бомбалау техникасы
Әуеден өртке салу – әскери тактика ретінде
Bombing technique
aerial incendiary bombing as a military tactic
Өртке салу – бұл нысанаға, әдетте қалалық аймаққа, үлкен бомбалардың жарылыс күшінен емес, өртке салу құрылғылары арқылы отты пайдалану арқылы зиян келтіруге бағытталған бомбалау техникасы. Күнделікті қолданыста, өртке салу үшін қолданылатын кез келген құрылғыны пайдалану жиі "өртке салу" деп сипатталады. Өртке салуға арналған қарапайым бомбалар оқ-дәрі соғысының басынан бері ғимараттарды қирату үшін қолданылып келсе де, Бірінші дүниежүзілік соғыс жаудың моральдық және экономикалық жағдайын күйрету үшін әуеден стратегиялық бомбалаудың алғашқы қолданылуын көрді, мысалы, Лондонға жасалған неміс «Цеппелин» әуе шабуылдары. Екінші қытай-жапон соғысы кезінде 1939 жылдың басында Қытайдың соғыс астанасы Чунцынға Жапон императорлары өрт салу арқылы шабуыл жасады. Лондон, Ковентри және көптеген басқа британдық қалалар нацистік Германияның «Блиц» кезінде өртке салуға ұшырады. 1942 жылдан бастап көптеген неміс қалалары кең ауқымда өртке салынып, жаппай өртенді, ал екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы алты айында дерлік барлық ірі жапон қалалары өртке салу арқылы қиратылды. Бұл техника шағын өртке салу бомбаларын пайдаланады, олар «Молотовтың нан себеті» сияқты кластерлік бомбамен жеткізілуі мүмкін. Егер өрт тұтанатын болса, ол жанындағы ғимараттарға таралып, олардың көпшілігі жарылғыш бомбадан зардап шекпеуі мүмкін. Бұл бомбалаушы ұшақ тасымалдай алатын жүктерді тиімді пайдалану болып табылады. Тек өртке салу құрылғыларын қолдану, әдетте, шатырлары жанбайтын материалдармен, мысалы, черепица немесе тақтамен жабылған нысаналарда бақыланбайтын өрттерді тудырмайды. Жарылғыш бомбаларды, мысалы, британдық «блокбастер» бомбаларын тасымалдайтын бомбалаушыларды қолдану, олар терезелер мен шатырларды жарып, ғимараттардың ішін өртке салу бомбаларына ашық қалдырады, әлдеқайда тиімді. Сонымен қатар, алдын ала конвенциялық бомбалаудан кейін өртке салу бомбаларын тасымалдайтын ұшақтардың шабуылы жүзеге асырылуы мүмкін.
Firebombing is a bombing technique designed to damage a target, generally an urban area, through the use of fire, caused by incendiary devices, rather than from the blast effect of large bombs. In popular usage, any act in which an incendiary device is used to initiate a fire is often described as a "firebombing". Although simple incendiary bombs have been used to destroy buildings since the start of gunpowder warfare, World War I saw the first use of strategic bombing from the air to damage the morale and economy of the enemy, such as the German Zeppelin air raids conducted on London. The Chinese wartime capital of Chongqing was firebombed by the Imperial Japanese starting in early 1939 during the Second Sino Japanese War. London, Coventry, and many other British cities were firebombed during the Blitz by Nazi Germany. Most large German cities were extensively firebombed starting in 1942, and almost all large Japanese cities were firebombed during the last six months of World War II. This technique makes use of small incendiary bombs possibly delivered by a cluster bomb, such as the Molotov bread basket. If a fire catches, it could spread, taking in adjacent buildings that would have been largely unaffected by a high explosive bomb. This is a more effective use of the payload that a bomber could carry. The use of incendiaries alone does not generally start uncontrollable fires where the targets are roofed with nonflammable materials such as tiles or slates. The use of a mixture of bombers carrying high explosive bombs, such as the British blockbuster bombs, which blew out windows and roofs and exposed the interior of buildings to the incendiary bombs, is much more effective. Alternatively, a preliminary bombing with conventional bombs can be followed by subsequent attacks by incendiary carrying bombers.
Тактикасы
Екінші дүниежүзілік соғыстың басында көптеген британдық қалалар өртке түсті. Екі ерекше атақты шабуыл болды: 14 қараша 1940 жылы Ковентриге жасалған шабуыл және 29 желтоқсан/30 желтоқсан 1940 жылы Лондонға жасалған шабуыл, бұл соғыс кезінде Лондонға жасалған ең қиратушы шабуыл болды, қираудың көп бөлігі өртке қарсы бомбалардың салдарынан туған өрттерден болды. Ковентри шабуылы кезінде немістер соғыс кезінде болашақ барлық стратегиялық бомбалау шабуылдарына әсер ететін бірнеше жаңалықтарды енгізді. Олар: негізгі бомбалау шабуылынан бұрын нысаналарды белгілеу үшін электрондық құралдармен жабдықталған бағытты ұшақтарды пайдалану; және қаланы өртеп жіберу үшін мыңдаған өртке қарсы бомбалармен біріктірілген жоғары жарылғыш бомбалар мен әуе миналарын пайдалану. Бомбалаушылардың алғашқы толқыны жоғары жарылғыш бомбаларды тастады, олардың мақсаты коммуналдық қызметтерді (сумен жабдықтау, электр желісі және газ құбырлары) жою және жолды бұзу болды, бұл өрт сөндіру машиналарына бомбалаушылардың келесі толқындарынан туған өрттерге жетуді қиындатты. Келесі толқындар жоғары жарылғыш және өртке қарсы бомбалардың қоспасын тастады. Өртке қарсы бомбалардың екі түрі болды: магний және темір ұнтақтарынан жасалғандары және мұнайдан жасалғандары. Жоғары жарылғыш бомбалар мен үлкен әуе миналары Ковентри өрт сөндірушілеріне кедергі келтіру үшін ғана емес, сонымен қатар үйлердің шатырларына зақым келтіру үшін де арналған, бұл өртке қарсы бомбалардың ғимараттарға түсуін және оларды тұтандыруын жеңілдетті. RAF бомбалау командасының командирі сэр Артур Харрис соғыстан кейін былай деп жазды:
Early in World War II many British cities were firebombed. Two particularly notable raids were the Coventry Blitz on 14 November 1940, and the blitz on London on the night of 29 December/30 December 1940, which was the most destructive raid on London during the war with much of the destruction caused by fires started by incendiary bombs. During the Coventry Blitz the Germans pioneered several innovations which were to influence all future strategic bomber raids during the war. These were: the use of pathfinder aircraft with electronic aids to navigate, to mark the targets before the main bomber raid; and the use of high explosive bombs and air mines coupled with thousands of incendiary bombs intended to set the city ablaze. The first wave of follow up bombers dropped high explosive bombs, the intent of which was to knock out the utilities (the water supply, electricity network and gas mains), and to crater the road — making it difficult for the fire engines to reach fires started by the successive waves of bombers. The follow up waves dropped a combination of high explosive and incendiary bombs. There were two types of incendiary bombs: those made of magnesium and iron powders, and those made of petroleum. The high explosive bombs and the larger air mines were not only designed to hamper the Coventry fire brigade, they were also intended to damage roofs, making it easier for the incendiary bombs to fall into buildings and ignite them. As Sir Arthur Harris, commander of RAF Bomber Command, wrote after the war:
"Бомбалаудың алғашқы күндері біздің ойымыз, немістердің ойы сияқты, шабуылды түн бойы жайып, азаматтық халықтың рухын жою болды. Нәтижесінде, әрине, тиімді өрт сөндіру бригадасы өртке қарсы бомбалардың бір жүгін сөндіріп, келесісі келетінін күте алады; олар бірнеше жоғары жарылғыш бомбалар түскен кезде баспана таба алады. Бірақ немістер тиімді шоғырланған кезде біздің өрт сөндіру бригадалары қиындыққа ұшырайды; егер жауын-шашынды өртке қарсы бомбалар жарылғыш бомбалармен араластырылса, өрт сөндірушіге басын төмен ұстауға ынта бар. Немістер Лондонды бомбалау кезінде мен әуе министрлігінің төбесінен бақылап отырғанымдай, қалаларымызды шоғырланған шабуылмен өртеп жіберу мүмкіндігін қайта-қайта жіберді. Ковентри кеңістікте жеткілікті шоғырландырылған, бірақ уақыт бойынша шоғырландыру аз болды және Гамбург немесе Дрезден сияқты от торнадолары осы елде ешқашан болған емес. Бірақ олар бізге шоғырландыру принципін үйрету үшін жеткілікті зиян келтірді, бір уақытта көптеген өрттерді тұтандыру, басқа қалалардың өрт сөндіру бригадаларымен қаншалықты тиімді және жылдам күшейтілсе де, оларды бақылауға алу мүмкін емес."
In the early days of bombing our notion, like that of the Germans, was to spread an attack out over the whole night, thereby wearing down the morale of the civilian population. The result was, of course, that an efficient fire brigade could tackle a single load of incendiaries, put them out, and wait in comfort for the next to come along; they might also be able to take shelter when a few high explosives bombs were dropping. But it was observed that when the Germans did get an effective concentration, then our fire brigades had a hard time; if a rain of incendiaries is mixed with high explosives bombs there is a temptation for the fireman to keep his head down. The Germans, again and again, missed their chance, as they did during the London blitz that I watched from the roof of the Air Ministry, of setting our cities ablaze by a concentrated attack. Coventry was adequately concentrated in point of space, but all the same, there was little concentration in point of time, and nothing like the fire tornadoes of Hamburg or Dresden ever occurred in this country. But they did do us enough damage to teach us the principle of concentration, the principle of starting so many fires at the same time that no firefighting services, however efficiently and quickly they were reinforced by the fire brigades of other towns could get them under control.|Arthur Harris
Бомбалаушы ағынының тактикалық жаңашылдығы RAF-тің екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Камхубер сызығының неміс әуе қорғанысын басып кету үшін RAF-тің нысанадағы уақыт бойынша шоғырлануын арттыру үшін жасалды. Бірақ "Блиц" кезінде алынған сабақтардан кейін, RAF-те нысанаға ең қысқа уақытта жоғары концентрациядағы бомбаларды тастау тактикасы стандартқа айналды, өйткені ол ұзақ шабуылға қарағанда тиімді болды. Дрезден шабуылында қолданылатын бомбалардың қоспасы 40% өртке қарсы бомбаны құрады, бұл американдықтардың дәлдікпен бомбалау кезінде әдетте қолданатын бомба жүктемесіне қарағанда RAF қалаларды қиратуға арналған қоспасына жақын болды. Бұл USAAF нысанада бұлтты жағдайды күткен кезде жиі кездесетін қоспа болды. Жапонияға шабуыл жасағанда, АҚШ әуе күштері Еуропада бұрын қолданылған дәлдікпен бомбалау әдісінен бас тартып, қанағаттандыру бомбалау саясатын қабылдады, жапон қалаларын, соның ішінде Уханды және жапон аралдарының қалаларын өртеп жіберу үшін өртке қарсы бомбаларды қолданды. Бұл тактика көптеген қалалық аймақтарды өртеп жібергендей, апатты әсерге ие болды. B-29 Superfortress бомбалаушыларының алғашқы өртке қарсы шабуылы 1945 жылдың 4 ақпанында Кобеге қарсы болды, 69 B-29 қалаға 15 километр биіктікте келіп, 152 тонна өртке қарсы бомбалар мен 14 тонна сынық бомбаларын тастады. Келесі миссия 25 ақпанда Токиоға қарсы B-29-дың 172 ұшағынан жасалған күндізгі өртке қарсы шабуыл болды, олар қармен жабылған қаланың шамамен 40% бөлігін жойды, 453,7 тонна, көбінесе өртке қарсы бомбалармен және аз мөлшерде сынық бомбаларымен. Төмен биіктіктегі түнгі тактикаға ауысып, ұшқыштар мен артиллерия қорғанысының тиімділігін азайта отырып, 9/10 наурыз түнінде 279 B-29 ұшағынан жасалған "Meetinghouse" операциясы Токиоға тағы шабуыл жасады, 1665 тонна өртке қарсы бомбаларды құлатты, көбінесе M69 кластерлік бомбасын қолданды, ол 2500 фут (762 метр) биіктікте 38 M69 майға негізделген өртке қарсы бомбаларды шығарды. Аз мөлшерде M47 өртке қарсы бомбалары тасталды: M47 - соққыға тигенде тұтанатын гелинді бензин және ақ фосфор бомбасы. Шабуылдың алғашқы екі сағатында 226 ұшақ немесе 81% шабуылдаушы ұшақтары қаланың өрт қорғанысын басып алу үшін бомбаларын тастады. Бірінші келгендер Токионың жұмысшылар ауданының жанындағы доктарға орталықтанған үлкен X үлгісімен бомба тастады; кейінірек келген ұшақтар жай ғана осы оттанған X-тің жанына мақсат қойды. Қаланың шамамен 41 шаршы километрі (15,8 шаршы миль) қиратылды және нәтижесінде болған өртте 100 000 адамның қаза болғаны бағаланды, бұл Хиросима мен Нагасакидегі атомдық бомбалаудың тікелей салдарынан болған өлімдерден көп. Осы шабуылдан кейін, АҚШ әуе күштері Жапония қалаларына қарсы төмен биіктіктегі өртке қарсы шабуылдарды жалғастырды, 64 ең ірі қаланың салынған ауданының 40% жойылды.
The tactical innovation of the bomber stream was developed by the RAF to overwhelm the German aerial defenses of the Kammhuber Line during World War II to increase the RAF's concentration in time over the target. But after the lessons learned during the Blitz, the tactic of dropping a high concentration of bombs over the target in the shortest time possible became standard in the RAF as it was more effective than a longer raid. The mix of bombs to be used on the Dresden raid was about 40% incendiaries, much closer to the RAF city busting mix than the bomb load usually used by the Americans in precision bombardments. This was quite a common mix when the USAAF anticipated cloudy conditions over the target. In its attacks on Japan, the USAAF abandoned its precision bombing method that was used in Europe before and adopted a policy of saturation bombing, using incendiaries to burn Japanese held cities including Wuhan, and the cities of the Japanese home islands. These tactics were used to devastating effect with many urban areas burned out. The first incendiary raid by B 29 Superfortress bombers was against Kobe on 4 February 1945, with 69 B 29s arriving over the city at an altitude of , dropping 152 tons of incendiaries and 14 tons of fragmentation bombs to destroy about The next mission was another high altitude daylight incendiary raid against Tokyo on 25 February when 172 B 29s destroyed around of the snow covered city, dropping 453.7 tons of mostly incendiaries with some fragmentation bombs. Changing to low altitude night tactics to concentrate the fire damage while minimizing the effectiveness of fighter and artillery defenses, the Operation Meetinghouse raid carried out by 279 B 29s raided Tokyo again on the night of 9/10 March, dropped 1,665 tons of incendiaries from altitudes of , mostly using the E 46 cluster bomb which released 38 M 69 oil based incendiary bombs at an altitude of 2500 feet (762 m). A lesser number of M 47 incendiaries was dropped: the M 47 was a jelled gasoline and white phosphorus bomb which ignited upon impact. In the first two hours of the raid, 226 of the attacking aircraft or 81% unloaded their bombs to overwhelm the city's fire defenses. The first to arrive dropped bombs in a large X pattern centered in Tokyo's working class district near the docks; later aircraft simply aimed near this flaming X. Approximately 15.8 square miles (41 km2) of the city were destroyed and 100,000 people are estimated to have died in the resulting conflagration, more than the immediate deaths of either the atomic bombings of Hiroshima or Nagasaki. After this raid, the USAAF continued with low altitude incendiary raids against Japan's cities, destroying an average of 40% of the built up area of 64 of the largest cities.
Танымал мәдениет
1967 жылы жарық көрген жартылай автобиографиялық "Отты шырындардың қабірі" әңгімесі Кобе қаласын өртеуден кейінгі оқиғаларды көрсетеді. Кейіннен ол 1988 жылы сол атпен фильмге бейімделді. Тарихи фантастикалық роман "Тейто Моногатаридың" ортаңғы бөлігі, Жапониядағы одақтастардың өрт шабуылы кезеңінде өтеді. Романның бұл бөлігі "Токио: Соңғы соғыс" фильміне бейімделді. Курт Воннегуттың ғылыми-фантастикалық романы "Бес қабір" оның Дрездендегі өрттен өткен жеке тәжірибесіне негізделген. Джонатан Сафран Фоердің "Өте қатты және тым жақын" романы Дрезденді бомбалау туралы сюжеттік желілерді қамтиды.
The 1967 semi autobiographical short story Grave of the Fireflies follows events after the firebombing of Kobe. It was eventually adapted into a 1988 film of the same name. The middle portion of historical fantasy novel Teito Monogatari, is set during the period of the Allied firebombings in Japan. This section of the novel was eventually adapted into the film Tokyo: The Last War. Kurt Vonnegut's science fiction novel Slaughterhouse Five is partially based on his personal experience of the Dresden firestorm. The novel Extremely Loud and Incredibly Close by Jonathan Safran Foer contains narrative threads dealing with the Bombing of Dresden.