Кіріспе

Ланфорд Уилсонның пьесасы, 1975 жылғы телеситуациялық комедия. "The Hot L Baltimore" – 1973 жылы Ланфорд Уилсонның Балтимор қонақ үйінің вестибюлінде өтетін американдық пьесасы. Сюжеті құрылысы бұзылатын болғандықтан шығарылып тасталатын, тозығы жеткен мүлікте тұратын адамдардың өміріне арналған. Пьесаның атауы қонақ үйдің неонды тақтасынан алынған, онда ешқашан ауыстырылмаған "e" әрпінің орнында жазу қалған.

Өндіріс тарихы

The Hot L Baltimore 1973 жылдың 4 ақпанында Circle Repertory Company компаниясы қойды. Кейін ол 1973 жылдың 22 наурызында Бродвейден тыс орналасқан Circle in the Square Downtown театрына көшірілді. Қойылым 1166 көрсетілімнен кейін 1976 жылдың 4 қаңтарында аяқталды. Оны Маршалл У. Мейсон қойды, ал актер құрамына Триш Хокинс, Кончата Феррелл, Джадд Хирш, Джонатан Хоган және Мари Горман кірді. Пьеса 1972–73 жылдарғы ең үздік американдық пьеса үшін Нью-Йорк драма сыншылары шеңберінің сыйлығын, бірнеше Obie сыйлығын (ең үздік американдық пьеса, Ланфорд Уилсон; ерекше орындау, Мари Горман; ерекше режиссура, Маршалл У. Мейсон), Джон Гасснер пьеса жазу сыйлығы мен Outer Critics Circle сыйлығын жеңіп алды. Содан кейін 2011 жылдың наурыз айынан мамыр айына дейін Чикагодағы Steppenwolf Theatre Company оны қойды, режиссері – Тина Ландау.

Бейімделулер

1975 жылы продюсер Норман Лир осы пьесаны жарты сағаттық ABC комедиялық сериалына бейімдеді. Актерлік құрамында Кончата Феррелл, Джеймс Кромвелл, Ричард Масур, Ал Фримен-күлкі, Глория Лерой, Джинни Линеро және Шарлотта Рей болды. Сериалда бірнеше даулы мәселелер көтерілді, оның ішінде екі басты кейіпкердің жыныс сатумен айналысуы, олардың біреуінің заңсыз иммигрант болуы және американдық телесериалдарда бейнеленген алғашқы гомосексуал жұптардың бірі болды. Телеарна шоуды қолдап, толыққанды жарнамалық кампания ұйымдастырды, бірақ сериал көрерменнің қызығушылығын тудыра алмады және 13 бөлімнен кейін жабылды. 1976 жылы сериалдың «Hôtel Baltimore» деген атаумен француз теледидары үшін түсірілді. Сериалда Дора Долл басты рөлде ойнады және ол бір маусым көрсетілді.

Сыни қабылдау

Мел Гассоу 1973 жылғы "Нью-Йорк Таймс" газетіне жазған рецензиясында Уилсонның "қажетсіз адамдар туралы түсінікпен және сезімталдықпен жазатынын" айтқан. Ол пьесада Уилсонның ерекше мінезді кейіпкерлерге, атмосфералық бөлшектерге және өзіндік нақыл сөздерге деген құштарлығымен Уильям Сароян мен Торнтон Уайлдерді еске түсіретін сәттердің болатынын атап өткен. Пьеса мағынасыз серуендейтіндей көрінеді, онда сюжет немесе әрекет аз, бірақ эмоция көп.