Баркер және Винго ісі: Жылдам сот талқылауының конституциялық құқығы
Barker v. Wingo
Баркер против Винго ісі (1972) – АҚШ Жоғарғы Сотының қылмыстық істерде тез сот қарауына құқық туралы шешімі. Төрт фактор қарастырылады. Құқықтық жағдайлар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Баркер В. Уинго, 407 U. S. 514 (1972) – АҚШ Жоғарғы Сотының АҚШ Конституциясының алтыншы түзетуіне қатысты ісі, нақтырақ айтқанда қылмыстық істердегі айыпталушылардың жылдам сот талқысына құқығы. Сот, жылдам сот талқысына құқық бұзылған-бұзылмағанын анықтау әрбір іс бойынша жеке қарастырылуы тиіс екенін қабылдады және осы мәселені қарастырғанда ескерілуге тиіс төрт факторды белгіледі.
Barker v. Wingo, 407 U. S. 514 (1972), was a United States Supreme Court case involving the Sixth Amendment to the U. S. Constitution, specifically the right of defendants in criminal cases to a speedy trial. The Court held that determinations of whether or not the right to a speedy trial has been violated must be made on a case by case basis, and set forth four factors to be considered in the determination.
Фактілер мен сот
1958 жылғы 20 шілдеде Кентукки штатының Кристиан округіндегі егде жасқандағы ерлі-әйел үйлерінде шабуылдаушылар тарапынан өлтірілді, кейін олар Уилли Баркер және Сайлас Мэннинг екені анықталды. Мэннингке қарсы істі екі істің күштісі деп есептеп, Баркерді соттау үшін Мэннингтің куәлігі қажет болды (Мэннинг өзінің ісінде өзін кінәламау құқығын, Бесінші түзетуді пайдаланды), сондықтан прокуратура Мэннингті алдымен соттауға шешім қабылдады, сотталғаннан кейін Мэннинг Баркерге қарсы ерікті түрде куәлік береді деп үміттенді. 1958 жылғы 23 қазанда Мэннингтің соты басталғанда, прокуратура Баркердің ісі бойынша болашақта 16-ға жететін кешіктірулердің біріншісін сұрап, алды. Дегенмен, Мэннингке қарсы айыптауды алуда прокуратура көптеген қиындықтарға тап болды; Мэннинг екі қаңтардағы кісі өлтірудің екіншісіне кінәлі деп танылғанға дейін 1962 жылғы желтоқсанға дейін күтуге тура келді. Кристиан округінің аймақтық соты жылына үш рет (ақпан, маусым және қыркүйек айларында) қана отырғандықтан, прокуратура әр отырыста Баркердің ісі бойынша келесі отырысқа дейін кешіктіруді сұрады, ал Мэннингтің ісі жалғасты. Баркердің адвокаты алғашқы он бір кешіктіруге қарсылық білдірмеді. Бірақ 12-ші кешіктіру күні (1962 жылғы ақпан айында) Баркердің адвокаты жедел сот талғаны бойынша істің қаралуын тоқтату туралы өтініш берді, бірақ ол қабылданбады. Баркердің адвокаты 13-ші немесе 14-ші кешіктіруге қарсылық білдірмеді, бірақ 15-ші кешіктіруге (1963 жылғы наурызда Баркердің соты күні; прокуратура бұрынғы шерифтің ауруына байланысты кешіктіруді сұрады, ол істің бас тергеушісі болған) және 16-шы кешіктіруге (1963 жылғы маусым, шерифтің ауруының жалғасуына байланысты сұралды; кешіктіруге рұқсат берген кезде аймақтық сот мәселені келесі отырыста қарау керек немесе айыптаманың болмауына байланысты іс тоқтатылады деп шешті) қарсылық білдірді. Соңғы сот күні 1963 жылғы 9 қазанға белгіленді және сол күні Баркердің адвокаты жедел сот талғаны бойынша істің тоқтатылуы туралы тағы бір сәтсіз өтініш жасағаннан кейін сот басталды; Мэннинг басты айыптау куәсі болғандықтан Баркер кінәлі деп танылып, өмір бойына бас бостандығынан айырылды.
On July 20, 1958, an elderly couple in Christian County, Kentucky were murdered in their home by intruders, later identified as Willie Barker and Silas Manning. Believing that the case against Manning was the stronger of the two, and that Manning's testimony was needed to convict Barker (in his own case, Manning exercised his right under the Fifth Amendment to not incriminate himself), the prosecution chose to try Manning first, hoping that once convicted, Manning would later voluntarily testify against Barker. At the outset of Manning's trial on October 23, 1958, the prosecution sought and obtained the first of what would be 16 continuances in Barker's trial. The prosecution, however, encountered numerous difficulties in getting a conviction against Manning; it would not be until December 1962 that Manning would be convicted in the second of the two murders. As the Christian County Circuit Court only held three terms each year (in February, June, and September), for each term the prosecution would seek a continuance in the Barker case, until the beginning of the following term, while the Manning cases were ongoing. Barker, through his counsel, did not object to any of the first eleven continuances. But on the 12th continuance (February 1962) Barker's counsel filed a motion to dismiss on speedy trial grounds, which was rejected. Barker's counsel did not object to the 13th or 14th continuances, but objected to the 15th continuance (March 1963 on the date of Barker's trial; the prosecution sought a continuance due to illness of the former sheriff, the chief investigating officer in the case) as well as the 16th continuance (June 1963, requested for the sheriff's continued illness; while granting the continuance the Circuit Court ruled that the matter had to come to trial at the next term or would be dismissed for lack of prosecution). The final trial date was set for October 9, 1963 and on that date, after Barker's counsel made another unsuccessful motion to dismiss on speedy trial grounds, the trial was finally commenced; with Manning the chief prosecution witness, Barker was convicted and given a life sentence.
Апелляциялық шағымдар
Баркер тез сот талқылауы негіздері бойынша Кентукки апелляциялық сотына шағымданды, ол оны 1964 жылы растады. 1970 жылы Баркер Кентукки штатының Батыс округінің АҚШ округтік сотына хабеас корпус өтінішімен жүгінді. Округтік сот өтінішті қабылдамаса да, Баркерге форма пауперисте іс жүргізу құқығын және шағымдануға мүмкіндік беретін куәлікті берді. 1971 жылы АҚШ-тың алтыншы округтік апелляциялық соты округтік соттың шешімін бекітті. Алтыншы округ Баркердің 1963 жылдың ақпанына дейін тез сот талқылауы туралы кез келген талаптарынан бас тартқанын (алтыншы округ Баркердің адвокаты одан әрі кешіктіруге қарсылық білдірген алғашқы күн деп жаңылысты) және 1963 жылдың ақпаны мен қазаны арасындағы сегіз айлық мерзім (қарсылық білдірген кезден бастап іс жүзіндегі сотқа дейінгі кезең) тым ұзақ болмағанын мәлімдеді. Бұдан өзге, алтыншы округтің соты шерифтің ауруына байланысты кешіктірудің заңды себеп болғанына шешім берді. 1972 жылы АҚШ Жоғарғы Соты кассациялық шағымды қабылдау туралы бұйрық шығарды.
Barker appealed his conviction on speedy trial grounds to the Kentucky Court of Appeals, which affirmed it in 1964. In 1970 Barker filed a habeas corpus petition in the United States District Court for the Western District of Kentucky. Though the District Court denied the petition, it granted Barker the right to proceed in forma pauperis and a certificate of probable cause to appeal. The United States Court of Appeals for the Sixth Circuit affirmed the District Court's decision in 1971. The Sixth Circuit argued that Barker had waived any speedy trial claims up through February 1963 (which the Sixth Circuit erroneously believed was the first date that Barker's counsel objected to a further continuance) and that the eight month period between February and October 1963 (the period between the objection and the actual trial) was not unduly long. Further, the Sixth Circuit ruled that granting a continuance based on the sheriff's illness was a justifiable reason for a delay. The United States Supreme Court granted a writ of certiorari in 1972.
Біркелкі пікір
Сот судьясы Уайт, судья Бреннанмен бірге, үкіммен келісті және тығыз істер тізімі кешігудің ақылға қонымды себебі бола алмайтынын атап көрсетті.
Justice White, joined by Justice Brennan, concurred in the verdict, and specifically commented that an overcrowded docket would not be a reasonable basis for a delay.