Джон Хьюз Беннет: Медицина ғалымы және лейкемияның алғашқы сипаттамасы
John Hughes Bennett
Джон Хьюз Беннет – ағылшын дәрігері, физиолог, патолог. Лейкемияны қан ауруы ретінде алғаш сипаттаған, сондай-ақ аспергиллезді зерттеген. Медицина тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын дәрігері, физиолог және патолог Джон Хьюз Беннетт PRCPE FRSE (31 тамыз 1812 – 25 қыркүйек 1875) – ағылшын дәрігері, физиолог және патолог. Медицинаға қосқан ең маңызды үлесі – лейкемияны қан ауруы ретінде алғаш рет сипаттауы (1845). Лейкемияны белгісіз ауру деп алғаш сипаттаған Альфред Франсуа Донне болды. Беннет аспергиллезді алғаш сипаттаған дәрігер. 1842 жылы жарық көрген «Тірі жануарларда кездесетін паразиттік өсімдік құрылымдары туралы» атты мақаласында ол адам өкпесінің тінінде өсетін Аспергиллдің (патогенді саңырауқұлақ) алғашқы сипаттамасын береді.
English physician, physiologist and pathologist
John Hughes Bennett PRCPE FRSE (31 August 1812 – 25 September 1875) was an English physician, physiologist and pathologist. His main contribution to medicine has been the first description of leukemia as a blood disorder (1845). The first person to describe leukemia as an unknown disease was Alfred François Donné. Bennett was the first doctor to describe aspergillosis. In his seminal paper published in 1842 entitled "On the parasitic vegetable structures found growing in living animals" he makes the very first description of Aspergillus (a pathogenic fungus) growing in the lung tissue of humans.
Өмірбаян
Лондонда туған ол Эксетердегі Маунт-Радфорд мектебінде білім алды, ал медицина саласындағы мансабына дайындалғандықтан, Мейдстондағы хирург Седжвик мырзаның шәкірті болды. 1833 жылы ол Эдинбургте оқуға түсті, ал 1837 жылы ең жоғары награда алып, алтын медальмен және «Мидың физиологиясы мен патологиясы» атты диссертациясымен бітірді. Эдинбургтегі соңғы курсында ол Корольдік медициналық қоғамның президенті, Эдинбургтің Корольдік физикалық қоғамының президенті және Анатомиялық және физиологиялық қоғамның вице-президенті болып сайланды. Келесі екі жыл бойы ол Парижде оқыды (онда ол ағылшын тілінде сөйлейтін Медициналық қоғамды құрды), содан кейін екі жыл Германияда (негізінен Хайдельбергте және Берлиндегі Шарите ауруханасында) білім алды, ал 1841 жылы Эдинбургке оралды, онда ол «Балық майының терапиялық зат ретінде қолданылуы» туралы трактат жариялады. Сол жылы ол гистологиядан қосымша академиялық оқытушы ретінде дәріс берді, ауруды зерттеуде микроскоптың маңыздылығына назар салды; сондай-ақ Эдинбургтің Корольдік қоғамдық диспансерінің дәрігері ретінде поликлиникалық медицина курстарын ұйымдастырды. 1843 жылы ол Эдинбург Корольдік қоғамының мүшесі болып сайланды, оның ұсынушысы Сэр Роберт Кристисон болды. Оның мекенжайы сол кезде 1 Гленфинлас көшесі, Шарлотта алаңының жанында деп тіркелген. Сол жылы ол Эдинбургтегі Медицина институтының профессоры болып тағайындалды және 1874 жылы денсаулығының нашарлауына байланысты қызметін тоқтағанға дейін осы лауазымды жауапкершілікпен атқарды. 1844 жылы Беннетт Эдинбургтің Харви қоғамының мүшесі болып сайланды және 1849-1858 жылдар аралығында оның хатшыларының бірі болды. 1859 жылы президент болып сайланды. 1845 жылы Беннетт «Эдинбург медициналық және хирургиялық журналында» «Көкбауыр мен бауырдың гипертрофиясы және қанның іріңдеуінен туған өлім жағдайы» атты мақала жариялады, бұл лейкемияның (сол кезде лейкоцитоз деп белгілі) алғашқы тіркелген жағдайы болды. 1849 жылы Беннетт Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1855 жылы ол Эдинбург кафедрасы үшін Томас Лейкокпен күресті. Оның некрологында бұл «қызғын бәсеке» деп сипатталған. 1995 жылы Михаэль Барфут бұл күрес өте қатал болғанын және кейінгі жылдары келіспеушіліктерге себеп болғанын жазды. Барфут оны «биографиялардың армандаған тұлғасы» деп сипаттайды және Беннетттің биографы Джон М'Кендрик Беннетттің «Лейкоктан жеңіліске ұшырағанын өмірінің ең үлкен өкініші деп санағанын және бұл оның адамдар мен нәрселерге деген көзқарасын белгілі бір дәрежеде бұрмалағандығына күмән жоқ» деген сөзін келтіреді. 1873 жылы ол Франция медицина академиясының мүшесі болып сайланды және Францияда медициналық практика жүргізуге Франция үкіметінен рұхсат алды. 1875 жылдың тамызында ол Эдинбургте өткен Британ медицина қауымдастығының жиналысына қатысып, LL.D. дәрежесін алды, бірақ шаршағандықтан қайталануына себеп болды және ол литотомия операциясын жасауға мәжбүр болды. Ол тез нашарлап, 1875 жылдың 25 қыркүйегінде Норвичте қайтыс болды. Беннетт 1875 жылдың 25 қыркүйегінде Норвичте, мистер Кэдж жасаған тас операциясынан тоғыз күн өткен соң қайтыс болды. Ол 30 қыркүйекте Эдинбургтегі Диан қорымында, достары Гудсир мен Эдвард Форбспен бірге жерленді.
Born in London, he was educated at Mount Radford School in Exeter, and being destined for the medical profession he entered an apprenticeship with Mr Sedgwick, a surgeon in Maidstone. In 1833 he began his studies at Edinburgh, and in 1837 graduated with the highest honours and a gold medal, with a dissertation entitled The Physiology and Pathology of the Brain. During his last year at Edinburgh he was elected President of the Royal Medical Society, Royal Physical Society of Edinburgh, and a vice president of the Anatomical and Physiological Society. During the next two years he studied in Paris (where he founded the English speaking Medical Society) and then spent two in Germany (mainly at Heidelberg and the Charité Hospital in Berlin), before returning to Edinburgh in 1841 where he published a Treatise on Cod liver Oil as a Therapeutic Agent. In the same year he began to lecture as an extra academical teacher on histology, drawing attention to the importance of the microscope in the investigation of disease; and as physician to the Royal Public Dispensary of Edinburgh he instituted courses of polyclinical medicine. In 1843 he was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh his proposer being Sir Robert Christison. His address was then listed as 1 Glenfinlas Street, just off Charlotte Square. In the same year he was appointed professor of the Institutes of Medicine at Edinburgh, and performed the duties of that chair with great energy until incapacitated by failing health, in 1874. In 1844 Bennett was elected a member of the Harveian Society of Edinburgh and was one of its secretaries from 1849 1858. He served as President in 1859. In 1845, Bennett published a paper entitled a Case of Hypertrophy of the Spleen and Liver in which Death Took Place from Suppuration of the Blood, the first recorded case of leukemia, then known as leucocythemia, in the Edinburgh Medical and Surgical Journal. In 1849, Bennett was elected as a member to the American Philosophical Society. In 1855 he was a prime opponent of Thomas Laycock for the Edinburgh Chair. His obituary refers to this as an "exciting contest". Michalel Barfoot wrote in 1995 that in fact extremely bitter, and became a source of great dissension in subsequent years. Barfoot describes him as having "the personality biographers' dreams are made of", and quotes Bennett's biographer John M'Kendrick as stating that Bennett "regarded his defeat (by Laycock) as the great disappointment of his life, and there is little doubt that it tended to a certain extent to distort his views of men an things". In 1873, he was elected a member of the French Academy of Medicine and granted recognition by the French government to practice medicine in France. In August 1875 he was able to be present at the meeting of the British Medical Association in Edinburgh, on which occasion he received the degree of LL. D., but the fatigue he then underwent brought on a relapse, and he was compelled to have the operation of lithotomy performed. He sank rapidly and died on 25 September 1875 at Norwich. Bennett died at Norwich on 25 September 1875, nine days after an operation for stone, performed by Mr. Cadge, from which his enfeebled strength did not enable him to recover. He was buried in the Dean Cemetery, Edinburgh, on 30 September by the side of his friends Goodsir and Edward Forbes.
Шығармалары
Оның жарияланымдары өте көп болды, соның ішінде «Клиникалық медицина бойынша лекциялар» (1850–1856), екінші және келесі басылымдары «Медицинаның принциптері мен тәжірибесі бойынша клиникалық лекциялар» деп аталды және орыс және хинди тілдеріне аударылды; «Лейкоцитемия» (1852), оның алғашқы тіркелген емделу дерегі 1845 жылы жарияланды; «Физиологияның негіздері» (1858), «Британ энциклопедиясының» 8-ші басылымынан қайта басылған; «Өкпе туберкулезінің патологиясы және емделуі» (1853); «Физиология оқулығы» (1871–1872). Беннет физиологияны оқытуда практикалық сабақтарды енгізгендіктен, медицина мектептеріндегі физиологиялық білімнің негізін қалаушысы деп есептеледі. Ол сондай-ақ микроскопты клиникалық тұрғыда жүйелі түрде қолдануды алғаш рет үйретті және оның патология мен физиологияны оқытудағы пайдасын көрсетті. Ол қан соғуға қарсы болды және 19 ғасырдың екінші жартысында медициналық емдеуді ғылыми негізге көшіруде маңызды рөл атқарды. Ол медицина факультеттеріне әйелдерді қабылдауды қолдады және медициналық мамандықтардың өзара байланысын жақсартуды жақтады.
His publications were very numerous including Lectures on Clinical Medicine (1850–1856), which in second and subsequent editions were called Clinical Lectures on the Principles and Practice of Medicine, and were translated into various languages, including Russian and Hindi; Leucocythaemia (1852), the first recorded cure of which was published by him in 1845; Outlines of Physiology (1858), reprinted from the 8th edition of the Encyclopædia Britannica, Pathology and Treatment of Pulmonary Tuberculosis (1853); Textbook of Physiology (1871–1872). Because Bennett introduced practical classes in the teaching of physiology, he is considered the father of physiological education in medical schools. He was also the first to teach the clinical use of the microscope systematically and its uses in the teaching of pathology and physiology. He opposed bloodletting and was highly influential in changing medical therapeutics towards a more science based approach in the second half of the 19th century. He supported the admission of women to medical schools and advocated a better interaction between medical specialities.
Ескерткіштер
1901 жылы Эдинбург университеті Джон Хьюз Беннеттің эксперименталды патология зертханасын ашты, бұл "өткен ғасырдың орта шенінде Эдинбургті нұрлатқан таланттар мен генийлердің біріне" деген құрметтің белгісі болды. 1998 жылы Ұлыбританияның Лейкемия зерттеу қоры, Эдинбург университеті және Батыс жалпы ауруханасының бірлескен жобасымен оның атымен тағы бір зертхана ашылды.
In 1901, the University of Edinburgh inaugurated the John Hughes Bennett Laboratory of Experimental Pathology, in homage to "one of that galaxy of talent and genius that illuminated Edinburgh in the middle decades of the last century". A second laboratory with his name was opened in 1998, in a joint venture between Britain's Leukaemia Research Fund, the University of Edinburgh and the Western General Hospital Trust.
Отбасы
1844 жылғы 22 тамызда Беннетт Джесси Сэмюэлге (1824–1906) үйленді, ол Шотландия шіркеуінің модераторы болған пастор Александр Симпсонның қызының немересі еді. Олардың ұлы – доктор Александр Хьюз Беннетт (1848–1901), ол Лондон қаласында кеңесші невролог болды, және төрт қызы болды. Олардың қызы Харриет София Беннетт (1850–1905) Роберт Кокс депутатына тұрмысқа шықты.
On 22 August 1844 Bennett married Jessie Samuel (1824–1906), a niece of the Reverend Alexander Simpson (later moderator of the Church of Scotland). They had a son Dr Alexander Hughes Bennett (1848 1901) who became a consultant neurologist in London and four daughters. Their daughter Harriet Sophia Bennett (1850 1905), married Robert Cox MP.
Фримасондық
Ринд шотланд еркін мүсіншісі болған. Ол 1836 жылғы 23 қарашада «Канонгейт Килвиннинг» ложасында, № 2 дәрежесіне ие болды.
Rhind was a Scottish Freemason. He was Initiated in Lodge Canongate Kilwinning, No. 2, on 23 November 1836.