Джеймс Хинтон (1822-1875) – ағылшын хирург, математик Чарльз Говард Хинтонның әкесі. Полигамияны жақтады, Джек-Риппер туралы туындыларда есімдері кездеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1822–1875 жылдары өмір сүрген ағылшын хирургі Джеймс Хинтон (26 қараша 1822 ж. крещені болған – 16 желтоқсан 1875 ж.) – ағылшын хирургы және жазушы. Ол математик Чарльз Говард Хинтонның әкесі. Ол көп әйел алуды жақтаған белсенді жақтаушы болды. Ол 19 ғасырдағы ағылшын сериялық кісі өлтірушісі, «Джек-Жарқау» деп танылған тұлғаның кейбір көркем әңгімелердегі кейіпкері ретінде бейнеленеді.
English surgeon (1822–1875)
James Hinton (baptised 26 November 1822 – 16 December 1875) was an English surgeon and author. He was the father of mathematician Charles Howard Hinton. He was an outspoken advocate of polygamy. He appears as a character in some fictional accounts of the 19th century English serial murderer known as Jack the Ripper.
Өмір
Ол Беркширдің Рединг қаласында, баптист пасторы және Америка Құрама Штаттарының тарихы мен географиясы және басқа да еңбектердің авторы Джон Говард Хинтонның ұлы болып дүниеге келді. Джеймс Оксфорд маңындағы әкесінің мектебінде және Харпендендегі нонконформист мектебінде білім алды. 1838 жылы әкесі Лондонға көшкен кезде Уайтчепелде жүн мата сатушының оқушысы болды. Бір жылдай жұмыс істеген соң, ол сақтандыру кеңсесінде кеңсе қызметкері болып жұмысқа орналасты. Ол кешкі уақытын қарқынды оқумен өткізді, және бұл, моральдық мәселелерге ден қоюмен бірге, оның денсаулығына әсер етті, сондықтан он сегіз жасында ол өз ойларынан құтылу үшін теңізге қашып кетпек болды. Оның ниеті ашылғаннан кейін, дәрігердің кеңесі бойынша, ол дәрігерлік мамандыққа оқу үшін Сент-Бартоломей ауруханасына жіберілді. 1847 жылы диплом алғаннан кейін ол біраз уақыт Ньюпортта хирургтың көмекшісі болып жұмыс істеді, бірақ сол жылы Сьерра-Леонеге барып, Ямайкаға сапарлаған ерікті жұмысшылардың медициналық қамқорлығын өз міндетіне алды, онда ол біраз уақыт болды. 1850 жылы Англияға оралып, Лондондағы хирургпен серіктестік құрды, онда оның құлақ хирургиясына қызығушылығы артып, сонымен қатар физиологияны оқыды. 1863 жылы Гай ауруханасына құлақ хирургі болып тағайындалғаннан кейін, ол көп ұзамай өз заманындағы ең шебер құлақ хирургі ретінде танылды. 1870-ші жылдары денсаулығы нашарлай бастады, ал 1874 жылы ол тәжірибесін тоқтатты. Келесі жылы Азор аралдарында "мидың жедел қабынуынан" қайтыс болды.
He was born at Reading, Berkshire, the son of John Howard Hinton, Baptist minister and author of the History and Topography of the United States and other works. James was educated at his grandfather's school near Oxford, and at the Nonconformist school at Harpenden, and in 1838, on his father's removal to London, was apprenticed to a woollen draper in Whitechapel. After working there for about a year he became clerk in an insurance office. His evenings were spent in intense study, and this, combined with a concentration on moral problems, so affected his health that, aged eighteen, he tried to seek refuge from his own thoughts by running away to sea. His intention having been discovered, he was sent, on the advice of his doctor, to St Bartholomew's Hospital to study for the medical profession. After receiving his diploma in 1847, he was for some time assistant surgeon at Newport, Essex, but the same year he went out to Sierra Leone to take medical charge of the free labourers on their voyage thence to Jamaica, where he stayed some time. He returned to England in 1850, and entered into partnership with a surgeon in London, where he soon had his interest awakened specially in aural surgery, and also studied physiology. After being appointed aural surgeon to Guy's Hospital in 1863, he soon acquired a reputation as the most skillful aural surgeon of his day. In the 1870s his health began to break down, and in 1874 he gave up practice. He died the following year at the Azores of "acute inflammation of the brain".
Жазбалар
1856 жылы ол «Christian Spectator» журналына физиологиялық және этикалық тақырыптарда мақалалар жазды, ал 1859 жылы «Адам және оның тұрақты жері» атты еңбегін жариялады. «Физиологиялық жұмбақтар» атты мақалалар сериясы «Cornhill Magazine» журналында жарық көрді, кейіннен «Табиғаттағы өмір» (1862) деген атпен қайта басылды, сондай-ақ «Денсаулық туралы ойлар» (1871) атты тағы бір сериясы оның ғылыми білімді кеңінен таратуға қабілетті екенін көрсетті. Оның құлақ хирургиясы саласындағы маманы «Құлақ пердесінің атласы» (1874) және «Құлақ хирургиясының мәселелері» (1874) атты еңбектері, құлақ ауруларының суреттерімен бірге жарық көрді. Бұған қоса, ол «Ауырсынудың құпиясы» (1866) және «Дәрігердің орны» (1874) атты кітаптардың авторы болды. Оның замандас мәселелердің маңызды моральдық және әлеуметтік аспектілерін жаңа және күшті тұрғыдан талқылағандықтан, жазбалары Атлантиканың екі жағында кең таралды. Ол көп әйел алуды радикалды түрде қолдады және әйелінің айтуынша, бірде оған: «Мәсіх ерлердің құтқарушысы болды, бірақ мен әйелдердің құтқарушысымын және мен оған еш қызғанбаймын» деген еді. Оның көп әйел алу туралы жазғандары қоғамда оның әдепсіздікке ұшырағаны туралы айыптауларға әкеліп соқты, нәтижесінде өмірінің соңында ол осы идеяларынан бас тартты. Оның өмірі мен хаттары Эллис Хопкинс редакциялаған, ал сэр У.В. Галл кіріспе жазған күйі 1878 жылы жарық көрді, бірақ көп әйел алу туралы сілтемелер назардан тыс қалды. Оның өлімінен кейін әйелі Маргарет және қарындасы Каролина Хэддон редакциялаған философиялық жазбалары жарық көрді. Көп әйел алуға қатысты мәселелер оның беделін түсіруге бағытталған науқанға әкелді, оны әсіресе 1885 жылы гендерлік және сексуалдық мәселелерді талқылау үшін құрылған «Ерлер мен әйелдер клубы» деп аталатын Лондон радикалдары тобы бастады. Бұл науқанның сәттілігі оның ұлы Чарльз Говардтың да беделін түсірді, оның көп әйел алуы әкесінің теорияларымен байланысты болды. 1887 жылы Чарльз Говард пен Джордж Буль мен Мэри Эвересттің үлкен қызы Мэри Эллен Буль отбасын Жапонияға көшірді.
His career as an author started in 1856 with papers on physiological and ethical subjects to the Christian Spectator; and in 1859 he published Man and his Dwellingplace. A series of papers entitled "Physiological Riddles," in the Cornhill Magazine, afterwards published as Life in Nature (1862), as well as another series entitled Thoughts on Health (1871), proved his aptitude for popular scientific exposition. His specialist field of aural surgery was the subject of An Atlas of the membrana tympani with descriptive text; being illustrations of diseases of the ear (1874), and Questions of Aural Surgery (1874). In addition to the works already mentioned, he was the author of The Mystery of Pain (1866) and The Place of the Physician (1874). On account of their fresh and vigorous discussion of many of the important moral and social problems of the times his writings had a wide circulation on both sides of the Atlantic. He was also a radical advocate of polygamous relationships, and according to his wife, had once remarked to her: "Christ was the saviour of Men but I am the saviour of Women and I don't envy him a bit." The notoriety of his writings on polygamy led to accusations in polite society of actual immorality leading to a renunciation of them just before he died. His Life and Letters, edited by Ellice Hopkins, with an introduction by Sir WW Gull, appeared in 1878 but overlooked references to polygamy. Some philosophical writings were published posthumously, edited by his wife Margaret and sister in law Caroline Haddon. The polygamous aspects led to a campaign to discredit him, fronted especially by a group of London radicals, The Men and Women's Club, founded in 1885 to discuss matters of gender and sexuality. Its success led to the discrediting too of his son, Charles Howard, whose bigamy was attributed to his father's theories. In 1887, Charles Howard and Mary Ellen Boole, the eldest daughter of George Boole and Mary Everest, exiled their family to Japan.
Көркем әдебиеттегі портрет
Сэр Уильям Витхи Гуллмен байланысы болғандықтан, Хинтон Жек-Жарқаудың кісі өлтірулерімен тікелей емес байланыста болды. Алан Мур мен Эдди Кэмпбелл авторларының "Ақжарғыштан келген" көркем романында Хинтонның әлеуметтік мәселелерге деген алаңдаушылығы Уайтчепелдегі жезөкшелікке дейін кеңейтіледі, ол оның қайтысынан кейін Жарқаудың аң ауру орнына айналды. Олардың пікірінше, төменгі таптар арасындағы жезөкшелікке қатысты оның алаңдаушылығы Галлға үлкен әсер еткен, ол Стивен Найттың 1976 жылғы "Жек-Жарқау: соңғы шешім" кітабында күдікті ретінде ұсынылған. "Ақжарғыштан келген" романында Хинтон "күшті сезімталдық шабуылдарына" және метафизикалық теориялар мен болжамдарға бейім, идеалистік дәрігер ретінде бейнеленген. Оның кейіпкері әлемге көзқарасы кең, бірақ мейірімсіз Доктор Галлға толықтыратын рөлде қолданылады. Хинтонның кісі өлтірулермен байланысы Стивен Найттың кітабымен де, Иэн Синклердің "Ақ шапалақ, қызыл іздер" романымен де байланысты.
Because of his association with Sir William Withey Gull, Hinton has been indirectly associated with the murders of Jack the Ripper. In their fictional graphic novel on the Ripper, From Hell, authors Alan Moore and Eddie Campbell extend Hinton's concern over social problems to prostitution in Whitechapel, which became the hunting grounds for the Ripper after his death. Their suggestion is that his concerns over prostitution among the lower classes greatly influenced Gull, who was put forward as a Ripper suspect in Stephen Knight's 1976 book, Jack the Ripper: The Final Solution. In From Hell, Hinton is portrayed as an idealistic doctor given to "passionate outbursts" and flights of metaphysical theorising and speculation. His character is used as a complementary figure to the more worldly – and less compassionate – Dr. Gull. Hinton's association with the murders has much to do with both Knight's book and Iain Sinclair's novel White Chappell, Scarlet Tracings.