Кіріспе

1822–1875 жылдары өмір сүрген ағылшын хирургі Джеймс Хинтон (26 қараша 1822 ж. крещені болған – 16 желтоқсан 1875 ж.) – ағылшын хирургы және жазушы. Ол математик Чарльз Говард Хинтонның әкесі. Ол көп әйел алуды жақтаған белсенді жақтаушы болды. Ол 19 ғасырдағы ағылшын сериялық кісі өлтірушісі, «Джек-Жарқау» деп танылған тұлғаның кейбір көркем әңгімелердегі кейіпкері ретінде бейнеленеді.

Өмір

Ол Беркширдің Рединг қаласында, баптист пасторы және Америка Құрама Штаттарының тарихы мен географиясы және басқа да еңбектердің авторы Джон Говард Хинтонның ұлы болып дүниеге келді. Джеймс Оксфорд маңындағы әкесінің мектебінде және Харпендендегі нонконформист мектебінде білім алды. 1838 жылы әкесі Лондонға көшкен кезде Уайтчепелде жүн мата сатушының оқушысы болды. Бір жылдай жұмыс істеген соң, ол сақтандыру кеңсесінде кеңсе қызметкері болып жұмысқа орналасты. Ол кешкі уақытын қарқынды оқумен өткізді, және бұл, моральдық мәселелерге ден қоюмен бірге, оның денсаулығына әсер етті, сондықтан он сегіз жасында ол өз ойларынан құтылу үшін теңізге қашып кетпек болды. Оның ниеті ашылғаннан кейін, дәрігердің кеңесі бойынша, ол дәрігерлік мамандыққа оқу үшін Сент-Бартоломей ауруханасына жіберілді. 1847 жылы диплом алғаннан кейін ол біраз уақыт Ньюпортта хирургтың көмекшісі болып жұмыс істеді, бірақ сол жылы Сьерра-Леонеге барып, Ямайкаға сапарлаған ерікті жұмысшылардың медициналық қамқорлығын өз міндетіне алды, онда ол біраз уақыт болды. 1850 жылы Англияға оралып, Лондондағы хирургпен серіктестік құрды, онда оның құлақ хирургиясына қызығушылығы артып, сонымен қатар физиологияны оқыды. 1863 жылы Гай ауруханасына құлақ хирургі болып тағайындалғаннан кейін, ол көп ұзамай өз заманындағы ең шебер құлақ хирургі ретінде танылды. 1870-ші жылдары денсаулығы нашарлай бастады, ал 1874 жылы ол тәжірибесін тоқтатты. Келесі жылы Азор аралдарында "мидың жедел қабынуынан" қайтыс болды.

Жазбалар

1856 жылы ол «Christian Spectator» журналына физиологиялық және этикалық тақырыптарда мақалалар жазды, ал 1859 жылы «Адам және оның тұрақты жері» атты еңбегін жариялады. «Физиологиялық жұмбақтар» атты мақалалар сериясы «Cornhill Magazine» журналында жарық көрді, кейіннен «Табиғаттағы өмір» (1862) деген атпен қайта басылды, сондай-ақ «Денсаулық туралы ойлар» (1871) атты тағы бір сериясы оның ғылыми білімді кеңінен таратуға қабілетті екенін көрсетті. Оның құлақ хирургиясы саласындағы маманы «Құлақ пердесінің атласы» (1874) және «Құлақ хирургиясының мәселелері» (1874) атты еңбектері, құлақ ауруларының суреттерімен бірге жарық көрді. Бұған қоса, ол «Ауырсынудың құпиясы» (1866) және «Дәрігердің орны» (1874) атты кітаптардың авторы болды. Оның замандас мәселелердің маңызды моральдық және әлеуметтік аспектілерін жаңа және күшті тұрғыдан талқылағандықтан, жазбалары Атлантиканың екі жағында кең таралды. Ол көп әйел алуды радикалды түрде қолдады және әйелінің айтуынша, бірде оған: «Мәсіх ерлердің құтқарушысы болды, бірақ мен әйелдердің құтқарушысымын және мен оған еш қызғанбаймын» деген еді. Оның көп әйел алу туралы жазғандары қоғамда оның әдепсіздікке ұшырағаны туралы айыптауларға әкеліп соқты, нәтижесінде өмірінің соңында ол осы идеяларынан бас тартты. Оның өмірі мен хаттары Эллис Хопкинс редакциялаған, ал сэр У.В. Галл кіріспе жазған күйі 1878 жылы жарық көрді, бірақ көп әйел алу туралы сілтемелер назардан тыс қалды. Оның өлімінен кейін әйелі Маргарет және қарындасы Каролина Хэддон редакциялаған философиялық жазбалары жарық көрді. Көп әйел алуға қатысты мәселелер оның беделін түсіруге бағытталған науқанға әкелді, оны әсіресе 1885 жылы гендерлік және сексуалдық мәселелерді талқылау үшін құрылған «Ерлер мен әйелдер клубы» деп аталатын Лондон радикалдары тобы бастады. Бұл науқанның сәттілігі оның ұлы Чарльз Говардтың да беделін түсірді, оның көп әйел алуы әкесінің теорияларымен байланысты болды. 1887 жылы Чарльз Говард пен Джордж Буль мен Мэри Эвересттің үлкен қызы Мэри Эллен Буль отбасын Жапонияға көшірді.

Көркем әдебиеттегі портрет

Сэр Уильям Витхи Гуллмен байланысы болғандықтан, Хинтон Жек-Жарқаудың кісі өлтірулерімен тікелей емес байланыста болды. Алан Мур мен Эдди Кэмпбелл авторларының "Ақжарғыштан келген" көркем романында Хинтонның әлеуметтік мәселелерге деген алаңдаушылығы Уайтчепелдегі жезөкшелікке дейін кеңейтіледі, ол оның қайтысынан кейін Жарқаудың аң ауру орнына айналды. Олардың пікірінше, төменгі таптар арасындағы жезөкшелікке қатысты оның алаңдаушылығы Галлға үлкен әсер еткен, ол Стивен Найттың 1976 жылғы "Жек-Жарқау: соңғы шешім" кітабында күдікті ретінде ұсынылған. "Ақжарғыштан келген" романында Хинтон "күшті сезімталдық шабуылдарына" және метафизикалық теориялар мен болжамдарға бейім, идеалистік дәрігер ретінде бейнеленген. Оның кейіпкері әлемге көзқарасы кең, бірақ мейірімсіз Доктор Галлға толықтыратын рөлде қолданылады. Хинтонның кісі өлтірулермен байланысы Стивен Найттың кітабымен де, Иэн Синклердің "Ақ шапалақ, қызыл іздер" романымен де байланысты.