Уильям Уитти Галл: Ағылшын дәрігері және «Джек-Үйіршік» жөніндегі теориялар

Уильям Гулл (1816-1890) – ағылшын дәрігері, ғылыми еңбектерімен танымал. Қарақұйрық, анорексия нервозаны зерттеген. Джек-Риппермен байланысы туралы теориялар бар.

21 мин оқу

100%

Дереккөз: William Gull — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Ағылшын дәрігері (1816–1890)

Уильям Уитти Гулл, 1-ші баронет (31 желтоқсан 1816 – 29 қаңтар 1890) – ағылшын дәрігері. Жалпы қарапайым отбасынан шыққан ол табысты жеке практика құрып, Гай ауруханасының басшысы, Фуллерия физиология профессоры және Клиникалық қоғамның президенті қызметтерін атқарды. 1871 жылы Уэльс принціне қауіпті тиф ауруынан сәтті емдегеннен кейін, ол баронет титулына ие болды және Виктория патшайымының жеке дәрігерлерінің бірі болып тағайындалды. Гулл медицина ғылымына маңызды үлес қосты, оның ішінде миксодема, Брайт ауруы, параплегия және нервтік анорексия (осы ауруға ол алғашқы рет атау берді) туралы түсінікті дамытты. 1970 жылдары пайда болған масондық/корольдік қастандық теориясы Гуллдың Джек-Жарқыншаның кім екенін білгенін, тіпті оның өзі сол кісі өлтіруші екенін алға тартты. Ғалымдар бұл теорияны жоққа шығарды, себебі Гулл кісі өлтірулер орын алған кезде 71 жаста және денсаулығы нашар болған. Бұл теорияны көркем туындылардың авторлары пайдаланды. Оның Джек-Жарқынша рөлінде бейнеленген фильмдерге «Джек-Жарқынша» (1988) және «From Hell» (2001) жатады, соңғысы графикалық роман негізінде түсірілген.

Балалық шағы және ерте өмір

Уильям Витхи Гулл 1816 жылдың 31 желтоқсанында Колчестер қаласында, Эссекс округінде дүниеге келді. Оның әкесі Джон Гулл баржа иесі және кемежайшы болған. Уильям «The Dove» атты баржасында туды, кейін ол Сент-Осит-Миллге, Шордич округінің Сент-Леонардс приходіна көшірілді. Оның анасының бойжеткендегі аты – Елизавета Чилвер, Уильям туған кезде ол қырық жаста болған. Уильямның ортаңғы аты Витхи – оның крест әкесі, капитан Витхиден келген, ол оның әкесінің досы және жұмыс берушісі, сондай-ақ жергілікті баржа иесі болған. Ол сегіз баланың ең кішісі болды, олардың екеуі нәресте кезінде қайтыс болды. Уильямның аман қалған бес туысының екеуі ағасы (Джон мен Жозеф) және үшеуі апасы (Елизавета, Мэри және Мария) болды. Уильям төрт жасқа толғанда отбасы Торп-ле-Сокенге (Эссекс) көшіп келді. 1827 жылы, Уильям он жаста болғанда, оның әкесі Лондонда холерадан қайтыс болды және Торп-ле-Сокенде жерленді. Күйеуі қайтыс болғаннан кейін Елизавета Гулл өте аз қаражатпен балаларын тәрбиелеуге өзін толық арнады. Ол мінезді әйел болды және балаларына «Іс қандай болса да, жақсы істеу керек» деген мақалды сіңірді. Уильям Гулл өзінің нағыз білімін анасынан алғанын жиі айтқан. Елизавета Гулл дінге берілген адам болды. Жұма күндері балалар балық пен күріш пудингі жеп, Ораза айында ол қара киім киді, ал қасиетті күндерді қатаң сақтады. Кішкентай кезінде Уильям Гулл үлкен әпкелерімен бірге жергілікті күндізгі мектепке барды. Кейін ол сол приходтағы дін қызметкері басқаратын тағы бір мектепке оқуға түсті. Уильям он бес жасқа дейін осы мектепте күндізгі оқушы болып оқыды, содан кейін екі жылға интернатқа түсті. Ол сол кезде алғаш рет латын тілін оқуға кірісті. Алайда, дін қызметкерінің білімі өте шектеулі болған сияқты; сондықтан он жеті жасында Уильям енді оқуды жалғастырмайтынын мәлімдеді. Уильям енді Льюестегі (Сассекс) мистер Эбботт басқаратын мектепте оқушы-мұғалім болды. Ол мектеп директорының отбасымен бірге тұрып, латын және грек тілдерін оқып, үйретті. Осы кезде ол ботаник Джозеф Вудспен танысып, өмір бойы қызығушылық танытатын ерекше өсімдіктерді іздеуге құмар болды. Оның анасы, сондай-ақ, 1832 жылы Торп-ле-Сокенге жақын орналасқан Бомонт приходіна көшіп келді. Льюесте екі жыл болғаннан кейін, он тоғыз жасында Уильям тынышсыздыққа толы болды және теңізде жұмыс істеуді қоса алғанда, басқа мансаптарды қарастыра бастады. Жергілікті пастор Уильямға қызығушылық танытып, оған классикалық және басқа да оқуларын пасторлықта күндері алмастырып жалғастыруды ұсынды. Уильям келісіп, осылайша бір жыл бойы оқуын жалғастырды. Үйде болған күндері ол әпкелерімен бірге сағадан теңізге дейін қайықпен жүріп, балықшыларды бақылап, жағалаудағы суарушылардың торларынан жабайы жануарлардың үлгілерін жинады. Уильям осылай алынған үлгілерді зерттеп, каталогқа енгізді, оларды сол кезде қол жеткізе алатын кітаптар арқылы зерттеді. Бұл оның биологиялық зерттеулерге деген қызығушылығын оятқан сияқты, және бұл оның медицинадағы кейінгі мансабына жақсы қызмет етті. Медицинаны оқығысы келгені – өмірінің басты мақсаты болды.

William Withey Gull was born on 31 December 1816 in Colchester, Essex. His father, John Gull, was a barge owner and wharfinger and was thirty eight years old at the time of his son's birth. William was born aboard his barge The Dove, then moored at St Osyth Mill in the parish of Saint Leonards, Shoreditch. His mother's maiden name was Elizabeth Chilver and she was forty years old when William was born. William's middle name, Withey, came from his godfather, Captain Withey, a friend and employer of his father and also a local barge owner. He was the youngest of eight children, two of whom died in infancy. Of William's surviving five siblings, two were brothers (John and Joseph) and three were sisters (Elizabeth, Mary and Maria). When William was about four years old the family moved to Thorpe le Soken, Essex. His father died of cholera in London in 1827, when William was ten years old, and was buried at Thorpe le Soken. After her husband's death, Elizabeth Gull devoted herself to her children's upbringing on very slender means. She was a woman of character, instilling in her children the proverb "whatever is worth doing is worth doing well." William Gull often said that his real education had been given him by his mother. Elizabeth Gull was devoutly religious—on Fridays the children had fish and rice pudding for dinner; during Lent she wore black, and the Saints' days were carefully observed. As a young boy, William Gull attended a local day school with his elder sisters. Later, he attended another school in the same parish, kept by the local clergyman. William was a day boy at this school until he was fifteen, at which age he became a boarder for two years. It was at this time that he first began to study Latin. The clergyman's teaching, however, seems to have been very limited; and at seventeen William announced that he would not go any longer. William now became a pupil teacher in a school kept by a Mr. Abbott at Lewes, Sussex. He lived with the schoolmaster and his family, studying and teaching Latin and Greek. It was at this time that he became acquainted with Joseph Woods, the botanist, and formed an interest in looking for unusual plant life that would remain a lifelong pastime. His mother, meanwhile, had in 1832 moved to the parish of Beaumont, adjacent to Thorpe le Soken. After two years at Lewes, at the age of nineteen, William became restless and started to consider other careers, including working at sea. The local rector took an interest in William and proposed that he should resume his classical and other studies on alternate days at the rectory. William agreed, and would continue this routine for a year. On his days at home, he and his sisters would row down the estuary to the sea, watching the fishermen, and collecting wildlife specimens from the nets of the coastal dredgers. William would study and catalogue the specimens thus obtained, which he would study using whatever books as he could then procure. This seems to have awoken in him an interest in biological research that would serve him well in his later career in medicine. The wish to study medicine became the fixed desire of his life.

Медицинадағы алғашқы еңбек жолы

Осы шамада жергілікті ректордың інісі, Гай ауруханасының қазынашысы Бенджамин Харрисон Гуллмен танысып, оның қабілетіне әсерленді. Ол оны өзінің басшылығымен Гай ауруханасына баруға шақырды және 1837 жылдың қыркүйегінде, жиырма бір жасқа толуға бірнеше ай қалғанда, Гулл үйден шығып, өмірінің жұмысын бастады. Медицина студенттерінің білімін ауруханада "оқушылар" ретінде алуы қалыпты жағдай еді. Қазынашы Гуллға ауруханада екі бөлме берді және жылына 50 фунт стерлинг жәрдем төледі. Харрисонның ынталандыруымен Гулл мүмкіндігін толыққанды пайдалануға бел буды және сол жылы ауруханада жеңіске жете алатын барлық сыйлықтарға үміттенеді деп шешті. Ол барлығын жеңіп алды. Гай ауруханасындағы алғашқы жылында, басқа оқуларымен қатар, грек, латын және математика пәндерін өздігінен оқыды, ал 1838 жылы жаңадан құрылған Лондон университетіне қабылданды. 1841 жылы ол М. Б. дәрежесін алып, физиология, салыстырмалы анатомия, медицина және хирургиядан марапаттарға ие болды.

Неке және отбасы

1848 жылы 18 мамырда Гулл Карлайл қаласының полковнигі Дж. Дейк Лейсидің қызы Сьюзан Энн Лейсиге үйленді. Ұзақ өтпей ол Гай ауруханасындағы бөлмесін тастап, 8 Финсбери скверіне көшіп өтті. Олардың үш баласы болды: Каролина Камерон Гулл 1851 жылы Гай ауруханасында дүниеге келді және 1929 жылы қайтыс болды; ол Теодор Дайк Акленд МД (Оксон.), FRCP, сэр Генри Аклендтің ұлы, 1-ші баронт, MD, FRS-ке үйленді. Олардың екі баласы болды: 1889 жылы нәресте шағында қайтыс болған қызы (Айми Сара Агнес Дайк Акленд) және Норвич мектебінің директоры болған Теодор Акленд (1890–1960). Камерон Гулл шамамен 1858 жылы Бекхолдте, Пангборн, Беркширде дүниеге келді және сәби кезінде қайтыс болды. Уильям Камерон Гулл 1860 жылы 6 қаңтарда Финсбери, Миддлсексте дүниеге келді және 1922 жылы қайтыс болды. Ол Итон колледжінде білім алды, әкесінен Брук-стриттің 2-ші бароны атағын мұра етті, кейіннен 1895 жылдың шілдесінен 1900 жылдың қыркүйегіне дейін Барнстапл округінен Либералды Юнионисттік Парламент депутаты болды.

Медицинадағы әйелдерге қолдау көрсету

Виктория дәуірінің соңында әйелдерді медицина саласына қабылдауға көңіл қоймады. Сэр Уильям Галл бастапқыда әйелдердің дәрігер болуына қарсы болған, бірақ кейіннен өз ойын өзгерткенін, осы көзқарасқа қарсы сөйлегенін және медицина саласында мансап құруды қалаған әйелдердің жағдайын жақсартуға күш салғанын мәлімдеді. 1886 жылдың ақпанында ол Кавендиш скверіндегі Медициналық қоғамда әйелдерге берілетін медициналық стипендия құру мақсатындағы жиналысқа төрағалық етті. Бұл қор Фрэнсис Хелен Придокс М.Б. және Б.С. Лондон атымен аталды, ол Лондон университетінің дарынды медицина студенті болған және өткен жылы дифтериядан қайтыс болған. Ол бұрын көрмеде жеңіске жетіп, анатомиядан алтын медаль алған және бірінші сыныпты диплом алған еді. Галл оның академиялық жетістіктері медицинаға әйелдердің қатысуына қарсылық білдіргендерге жауап беретінін айтты және стипендия көзқарасты босатуға және мамандық бойынша әйелдерді кеңінен мойындауға әкеледі деп үміттенді. Қор 252 фунт 9 шиллингтік бастапқы қайырымдылықпен құрылды; Галлтың жеке үлесі 10 гинея (£10 10s) құрады. 1890 жылдардың ортасына қарай стипендия екі жылда бір рет 50 фунт стерлингтік жүлде беруге мүмкіндік берді, ол Лондон әйелдер медицина мектебінің түлегіне оқуын аяқтауға көмектеседі.

Өсиет, мұрагерлік орындаушылар және мұра қалдыру

Сэр Уильям Галлдың өсиеті мен қосымшасы 1888 жылдың 27 қарашасында жасалған. Мұрагерлік мүлкінің құны 344 022 фунт стерлинг 19 шиллинг 7 пенни – сол кездегі өте үлкен сома. Орындаушылар ретінде келесі адамдар тағайындалды: оның әйелі, Дам Сьюзан Энн Галл, оның ұлы, Глостер көшесі, Портман скверінің сэр Уильям Камерон Галл (жаңа баронет), Эдмунд Хобхаус және Уолтер Барри Линдли. Өсиеттің шарттары бойынша, әрбір орындаушыға 500 фунт стерлинг бұйрылған; Мисс Мэри Джексонға 100 фунт; екі немересіне әрқайсысына 100 фунт; Леди Галлдың үй қызметшісіне 200 фунт; Сэр Уильямның хатшысы, Мисс Сьюзан Спраттқа 50 фунт; ал оның үй шаруашылығын басқарушысы Уильям Браунға өмірінің соңына дейін жыл сайын 32 фунт стерлинг 10 пенни төленді. Франция императоры III Наполеонның жесірі, император Евгенияның Сэр Уильям Галлға сыйлаған зергерлік тамақ жәшігі, оның табақтарымен бірге, мұралық мүлік ретінде сақталды. Леди Галлға оның табақтарының қалған бөлігі, картиналары, жиһаздары және үй заттары, сондай-ақ 3 000 фунт стерлинг, және оның өмірінің соңына дейін 74 Брук көшесіндегі үйді пайдалану құқығы бұйрылды. Ол сонымен қатар Сэр Уильямның қайтысынан кейін 12 айдан бастап 3 000 фунт стерлинг көлемінде өмірлік аннуитет алды. Сэр Уильямның қызы Каролина 26 000 фунт стерлингті сенімділікпен алды, ал оның ұлы Сэр Уильям Камерон Галл 40 000 фунт стерлинг пен барлық жылжымайтын мүлікті алды. Сэр Уильямның жеке мүлкінің қалдығы Англияда немесе Шотландияда (бірақ Ирландияда емес) жылжымайтын мүлік сатып алу үшін сенімділікпен сақталды, ол мұралық мүлікке қосылуы керек еді. Ерекшелігі, өсиет 1890 және 1897 жылдары екі рет тіркелді. Екінші жазбаның мәтіні мынадай:

74 Брук көшесінде тұратын Сэр Уильям Уитхи Галл, баронет, медицина докторы, 1890 жылдың 29 қаңтарында қайтыс болды. Лондон, 8 қаңтарда Эдмунд Хобхаус Эсквайрға мұрагерлік берілді. Мүлік құны 344 022 фунт стерлинг 19 шиллинг 7 пенни. Бұрынғы мұрагерлік 1890 жыл. Жазбаның шетіне «1897 жылғы қаңтарда қосымша мұрагерлік» деген сөздер жазылған.

Нервтік анорексия

"Анорексия нервоза" термині алғаш рет 1873 жылы сэр Уильям Галлмен қалыптастырылды. 1868 жылы ол Оксфордтағы Британ медициналық қауымдастығына жасаған баяндамасында "көбінесе жас әйелдерде кездесетін және ерекше әлсіздікпен сипатталатын аурудың ерекше түрі" туралы айтқан. Галл бұл жағдайдың себебін анықтау мүмкін емес екенін, бірақ көбінесе он алты мен жиырма үш жас аралығындағы жас әйелдерде кездесетінін атап өтті. Бұл баяндамасында Галл жағдайды Апепсия гистерика деп атады, бірақ кейіннен оны Анорексия гистерикаға, содан кейін Анорексия нервозаға өзгертті. Бес жыл өткен соң, 1873 жылы Галл өзінің "Анорексия нервозасы" (Апепсия гистерикасы, Анорексия гистерикасы) атты еңбегін жариялады, онда ол А, В және үшінші аты аталмаған жағдайдың үш жағдайын сипаттады. 1887 жылы ол "Мисс К" жағдайын тіркеді, бұл оның медициналық мақалаларының соңғысы болды. Мисс А-ны 17 қаңтар 1866 жылы Лондонның Клэпхэм қаласындағы дәрігері, мистер Келсон Райт, сэр Уильям Галлға жолдады. Ол 17 жаста болды және 33 фунт салмақ жоғалтып, қатты әлсіреген. Оның салмағы 5 тас 12 фунт (82 фунт); бойы 5 фут 5 дюйм болды. Галл оның шамамен бір жылдан бері аменореядан зардап шегетінін, бірақ басқа жағдайда физикалық жағдайы қалыпты болғанын, тыныс алуы, жүрек соғысы мен пульсі дұрыс, құсу мен диарея жоқ, тілі таза және зәр нормада екенін жазды. Пульсі 56-60 аралығында сәл төмендеді. Бұл жағдай қарапайым аштықтан туған, жануар тағамынан толығымен бас тарту және басқа барлық тағамды дерлік жемеу еді. Галл цинхона, сынап биохлориді, иодты темір сиробы, фосфатты темір сиробы, хинин цитраты және диетадағы өзгерістер сияқты емдеулерді тағайындады, бірақ көзге түсерлік нәтиже болмады. Ол қысқа мерзімге кездейсоқ шектен тыс аштық сезімін байқады, бірақ бұл сирек және ерекше жағдай екенін айтты. Ол сондай-ақ, оның жиі тынышсыз және белсенді болғанын, бұл "нервтік күйдің айқын көрінісі" екенін атап өтті, өйткені осы деңгейде әлсіреген денеге осылай жаттығу жасау мүмкін емес сияқты. Галлдың жарияланған медициналық мақалаларында Мисс А-ның емделуге дейін және кейін түсірілген суреттері көрсетілген (оң жақта). Галл оның 17 жасында қартайған көрінісін атап өтті: ол жазылған кезде оның жасы жиырма бірге сәйкес келетін жас көрінісі бар екені байқалады; ал он жеті жасында түсірілген суреттер оған отызға жақын көрінеді. Мисс А 1866 жылдың қаңтарынан 1868 жылдың наурызына дейін Галлтың бақылауында болды, ол кезде ол толық жазылған сияқты, салмағы 82-ден 128 фунтқа дейін өсті. Мисс В Галлдың "Анорексия нервозасы" еңбегінде егжей-тегжейлі сипатталған екінші жағдай. Ол 1868 жылдың 8 қазанында 18 жасында туберкулезге күдіктенген және оны алдағы қыста Еуропаның оңтүстігіне алып кетуге ниеттенген отбасы арқылы Галлға жолданды. Галл оның әлсіз көрінісі туберкулездік жағдайларда кездесетіннен гөрі ерекше екенін атап өтті. Оның кеудесі мен ішін тексеруде 50 пульстен басқа ешқандай ерекшелік байқалмады, бірақ ол "ерекше тынбай" екенін және оны бақылау қиын екенін жазды. Анасы: "Ол ешқашан шаршамайды", - деп кеңес берді. Галл Мисс А жағдайының тіпті пульс пен тыныс алуды бақылаудың егжей-тегжейлілігіне ұқсас екеніне таң қалды. Галл 1872 жылға дейін Мисс В-ны емдеді, ол кезде ол айқын жазылуды бастады және ақырында толық жазылды. Галл өзінің медициналық құжаттарында емделудің жазылуға көп үлес қоспағанын мойындайды, ол бұрынғы жағдайдағыдай, әртүрлі тониктер мен қоректік тамақтан тұрады. Мисс К-ны 1887 жылы Петерсфилдтік доктор Личман Галлға жолдады. Ол бұл туралы соңғы жарияланбаған медициналық мақаласында егжей-тегжейлі жазды. Галл барлық байқалған жағдайларда баяу пульс пен тыныс алудың ортақ факторлары болып көрінгенін байқады. Ол сондай-ақ, бұл қалыпты дене температурасынан төмен температураға әкелетінін байқады және мүмкін емдеу ретінде сыртқы жылуды қолдануды ұсынды. Бұл ұсыныс бүгінгі таңға дейін ғалымдар арасында талқыланып келеді. Галл сондай-ақ, тамақты шаршау мен әлсіздік кезеңдеріне кері пропорционалды интервалдармен беру керектігін ұсынды. Ол науқастың пікірін ешқандай жағдайда ескеруге болмайды деп санайды; және дәрігердің науқасқа көңіл бөлуге бейімділігі ("Ол қалағанын істесін. Тамақты күшпен жемеңіз."), әсіресе аурудың алғашқы кезеңдерінде қауіпті және одан бас тарту керек. Галл бұл пікірді анорексия нервозамен күресу тәжірибесінен кейін қалыптастырғанын айтады, өйткені ол бұрын пациенттердің тілегін қанағаттандыруға бейім болған. Бұл сонымен қатар созылмалы Брайт сырқатының себептерін түсінудегі бұрынғы көзқарастарға қарсы келді. Брайт сырқатының белгілері 1827 жылы ағылшын дәрігері Ричард Брайт сипаттаған, ол Галл сияқты Гай госпиталінде жұмыс істеген. Доктор Брайттың жұмысы белгілерді бүйрекке шоғырланған ауру тудырған деп сипаттады. Созылмалы Брайт сырқаты - бұл басқа органдар да зардап шегетін ауыр түр. Кіріспесінде Галл мен Саттон доктор Брайт пен басқалардың "бүйрек грануляциясы және қысылуы әдетте дененің басқа органдарындағы ауру өзгерістерімен байланысты екенін толық мойындады" және бұл бірге болатын өзгерістер көбінесе "созылмалы Брайт сырқаты" деп аталатынын атап өтті. Сол кезде басым пікір бүйрек негізгі зардап шеккен орган екендігі және бұл жағдай денеге таралып, басқа органдарға зиян келтіретіні болды. Галл мен Саттон бұл болжам дұрыс емес екенін дәлелдеді. Олар аурудың басқа органдарда да басталуы мүмкін екенін және бүйректің нашарлауы негізгі себеп емес, жалпы ауру өзгерісінің бір бөлігі екенін көрсетті. Галл мен Саттон қараған жағдайлардың кейбірінде бүйрек тек аз зардап шеккен, ал жағдай басқа органдарда әлдеқайда озық болды. Галл мен Саттонның негізгі қорытындысы - артериялар мен капиллярлардағы ауру өзгерісі созылмалы Брайт сырқатының және бүйрек қысылуының негізгі және маңызды жағдайы екендігі. Олар клиникалық тарих негізгі және басты зардап шеккен органдарға қарай өзгеруі мүмкін екенін, жағдай қарапайым және болжамды үлгіні қабылдамайтынын айтты.

The term "anorexia nervosa" was first established by Sir William Gull in 1873. In 1868, he had delivered an address to the British Medical Association at Oxford in which he referred to a "peculiar form of disease occurring mostly in young women, and characterised by extreme emaciation". Gull observed that the cause of the condition could not be determined, but that cases seemed mainly to occur in young women between the ages of sixteen and twenty three. In this address, Gull referred to the condition as Apepsia hysterica, but subsequently amended this to Anorexia hysterica and then to Anorexia nervosa. Five years later, in 1873, Gull published his work Anorexia Nervosa (Apepsia Hysterica, Anorexia Hysterica), in which he describes the three cases of Miss A, Miss B, and a third unnamed case. In 1887, he also recorded the case of Miss K, in what was to be the last of his medical papers to be published. Miss A was referred to Sir William Gull by her doctor, a Mr Kelson Wright, of Clapham, London on 17 January 1866. She was aged 17 and was greatly emaciated, having lost 33 pounds. Her weight at this time was 5 stones 12 pounds (82 pounds); her height was 5 ft 5 inches. Gull records that she had suffered from amenorrhoea for nearly a year, but that otherwise her physical condition was mostly normal, with healthy respiration and heart sounds and pulse; no vomiting nor diarrhoea; clean tongue and normal urine. The pulse was slightly low at between 56 and 60. The condition was that of simple starvation, with total refusal of animal food and almost total refusal of everything else. Gull prescribed remedies including preparations of cinchona, biochloride of mercury, syrup of iodide of iron, syrup of phosphate of iron, citrate of quinine and variations in diet without noticeable success. He observed occasional voracious appetite for very brief periods, but states that these were very rare and exceptional. He also records that she was frequently restless and active and notes that this was a "striking expression of the nervous state, for it seemed hardly possible that a body so wasted could undergo the exercise which seemed agreeable". In Gull's published medical papers, images of Miss A are shown that depict her appearance before and after treatment (right). Gull notes her aged appearance at age 17:

It will be noticeable that as she recovered she had a much younger look, corresponding indeed to her age, twenty one; whilst the photographs, taken when she was seventeen, give her the appearance of being nearer thirty. Miss A remained under Gull's observation from January 1866 to March 1868, by which time she seemed to have made a full recovery, having gained in weight from 82 to 128 pounds. Miss B was the second case described in detail by Gull in his Anorexia nervosa paper. She was referred to Gull on 8 October 1868, aged 18, by her family who suspected tuberculosis and wished to take her to the south of Europe for the coming winter. Gull noted that her emaciated appearance was more extreme than normally occurs in tubercular cases. His physical examination of her chest and abdomen discovered nothing abnormal, other than a low pulse of 50, but he recorded a "peculiar restlessness" that was difficult to control. The mother advised that "She is never tired". Gull was struck by the similarity of the case to that of Miss A, even to the detail of the pulse and respiration observations. Miss B was treated by Gull until 1872, by which time a noticeable recovery was underway and eventually complete. Gull admits in his medical papers that the medical treatment probably did not contribute much to the recovery, consisting, as in the former case, of various tonics and a nourishing diet. Miss K was brought to Gull's attention by a Dr. Leachman, of Petersfield, in 1887. He records the details in the last of his medical papers to be published. Gull observed that slow pulse and respiration seemed to be common factors in all the cases he had observed. He also observed that this resulted in below normal body temperature and proposed the application of external heat as a possible treatment. This proposal is still debated by scientists today. Gull also recommended that food should be administered at intervals varying inversely with the periods of exhaustion and emaciation. He believed that the inclination of the patient should in no way be consulted; and that the tendency of the medical attendant to indulge the patient ("Let her do as she likes. Don't force food. "), particularly in the early stages of the condition, was dangerous and should be discouraged. Gull states that he formed this opinion after experience of dealing with cases of anoerexia nervosa, having previously himself been inclined to indulge patients' wishes. that challenged the earlier understanding of the causes of chronic Bright's Disease. The symptoms of Bright's Disease had been described in 1827 by the English physician Richard Bright who, like Gull, was based at Guy's Hospital. Dr. Bright's work characterised the symptoms as caused by a disease centred on the kidney. Chronic Bright's disease was a more severe variant, where other organs are also affected. In their introduction, Gull and Sutton point out that Dr. Bright and others "have fully recognised that the granular contracted kidney is usually associated with morbid changes in other organs of the body" and that these co existent changes were commonly grouped together and termed "chronic Bright's disease." The prevailing opinion at the time was that the kidney was the organ primarily affected, inducing a condition that would spread to other parts of the body and thereby cause other organs to suffer. Gull and Sutton argued that this assumption was incorrect. They presented evidence to show that the diseased state could also originate in other organs, and that the deterioration of the kidney is part of the general morbid change, rather than the primary cause. In some cases examined by Gull and Sutton, the kidney was only marginally affected while the condition was far more advanced in other organs. Gull and Sutton's main conclusion was that the morbid change in the arteries and capillaries was the primary and essential condition of the morbid state known as chronic Bright's disease with contracted kidney. They stated that the clinical history may vary according to the organs primarily and chiefly affected; the condition could not be expected to follow a simple and predictable pattern.

Омыртқа миы мен параплагия

Параплегия – бұл, әдетте, омыртқа миына зақым салдарынан туындайтын жағдай. Бұл Гуллдың 1848 жылғы үш Гулстондық лекциясынан бастау алған ұзақ мерзімді қызығушылығы болды, олардың тақырыбы – жүйке жүйесі, параплегия және мойын параплегиясы – гемиплегия. Гулл параплегияны үш топқа бөлді: омыртқалық, шеттік және милық. Омыртқалық топ омыртқа миына зақым салған параличпен байланысты; шеттік топта жүйке жүйесінің бірнеше бөлігі бір уақытта істен шыққанда туындайтын бұзылыстар бар; ал милық топта орталық жүйке жүйесінің істен шығуынан туындаған ішінара паралич бар, бұл қанмен қамтамасыз етудің жетіспеушілігіне немесе сифилис ауруына байланысты болуы мүмкін. Гуллдың параплегия бойынша негізгі еңбегі 1856 және 1858 жылдар аралығында жарық көрді. Француз неврологы Шарль Эдуард Браун-Секуармен бірге оның жұмысы параплегия симптомдарын омыртқа миы патологиясын қазіргі кездегі шектеулі түсінікпен байланыстыруға мүмкіндік берді. Ол клиникалық және патологиялық ерекшеліктерді салыстыру үшін 32 жағдайды, оның ішінде 29 жағдайда жасалған аутопсияны ұсынды. Дегенмен, ол "жанамада аурудың себептерін анықтаудан қиын нәрсе жоқ екенін" мойындады. Патологиялық түрде жұмсару мен қабыну кейде байқалады, бірақ көптеген жағдайларда анық этиология табылмайды. Оның пікірінше, "анатомиялық" емес, "атомдық" себептерді іздеу қажет болуы мүмкін. Ол екі түрлі жарым-жартылай зақымдануды сипаттады: біреуі омыртқа миының бір сегментімен шектелген, ал екіншісі оның бір бағанасы бойымен созылған. Ол артқы бағаналардың дегенерациясын байқады және олардың "қозғалыс күшін реттеу қабілетіне кедерілтілгенін" тудыруы мүмкін екендігіне таң қалды. Гулл белдік ауырудың сыртқы қысымнан сирек кездесетінін, көбінесе менингеалдық зақымдануды білдіретінін мойындады. Оның ойынша, төменгі аяқ-қолдардың сал болуы, әсіресе көк қуысы мен бүйрек ауруларының салдары болуы мүмкін ("несептік параплегия"). Көк қуыс инфекциясы жамбас тамырларынан омыртқа тамырларына дейін таралатын қабынулы флебит көзі болды. Менингит пен миелит бірге табылған және оларды суыққа немесе шаршауға байланысты деп есептеді. Бес жарақаттанған жағдайда омыртқа бағанасы көбінесе, бірақ әрдайым сынбаған және омыртқа миын қысып алатын. Ол 33 жастағы әйелдің жағдайын жазды, онда көкірек дискісінің пролапсы омыртқа миын қысып, ешқандай жарақатсыз болды. Оның 32 науқасының 7-сінде ісіктер болды; екеуі бүйрек пен өкпеден метастаздалған. Екеуінің жатыр мойнындағы ісіктері болды, ал біреуі, Гай ауруханасының медбикесі, ықтимал, кистоздық астроцитомасы болды. Ирландиялық дәрігер Роберт Бентли Тоддтың (1847), Эрнест Хорн және Мориц Генрих Ромбергтің (1851) бұрынғы еңбектерінде Tabes dorsalis сипатталған және омыртқа миының атрофиясы байқалған, бірақ маңызды мақаласында Гулл сондай-ақ сезімдік атаксиямен параплегияның артқы бағанасының қатысуын атап көрсетті. Форт-Уэйн апталық газеті (1895 жылғы 25 сәуір) және Огден стандарты, Юта штаты, Сан-Францисконың танымал азаматы Уильям Грир Харрисон мен Лондондағы доктор Говард арасындағы әңгіме туралы хабарлады. Говардтың айтуынша, кісі өлтіруші "жоғары мәртебелі дәрігер" болған, оның әйелі Уайтчепельдегі кісі өлтіру кезеңінде оның бейқам мінез-құлқынан қорқып, күдігін күйеуінің әріптес дәрігерлеріне жеткізген. Олар оны сұраққа тартып, үйді іздегеннен кейін "кісі өлтірудің жеткілікті дәлелдерін тапты" және оны психиатриялық ауруханаға жатқызды. Екінші мақаланың нұсқалары Уильямспорттың жексенбілік сыныбында (1895 жылғы 12 мамыр); Калифорнияның Хейвард шолуында (1895 жылғы 17 мамыр); және Бруклиннің күнделікті газетінде (1897 жылғы 28 желтоқсан) жарияланды. Бұл мақалада: "Осы адам кейпінде келген жынның кім екені біраз уақыт бұрын анықталды" және кісі өлтіруші "қатты эротикалық манияға ұшыраған ақылсыз дәрігер" болды. Ол бұрынғы есепте келтірілген кейбір мәліметтерді қайталап, доктор Говард "Лондонның батыс бөлігіндегі ең жақсы қоғамның қамқорлығын пайдаланған, жоғары мәртебелі және ең қорқынышты Джек-Жарққыш дәрігер екендігі анықталғандықтан, өздерінің аға дәрігерлеріне ақылдан адасқан комиссия ретінде отырған оншалық Лондон дәрігерлерінің бірі болғанын" қосты. Мақалада уағыздаушы және спиритист Роберт Джеймс Лис дәрігердің тұтқындалуына жетекші рөл атқарды деп мәлімделеді, ол өзінің көрегендік қабілеттерін қолданып, Уайтчепельдегі кісі өлтірушінің Мейфейрдегі бір үйде тұрғанын болжады. Ол полицияны үйге кіруге көндірді, ол атақты дәрігердің үйі болды, ол оны Ислингтондағы жеке психиатриялық ауруханаға Томас Мейсон деген атпен алып кетті. Дәрігердің жоғалуы оның қайтыс болғаны туралы хабарлап, қымбатты жерлеу рәсімімен жасырылды – "Кенсал Гриндегі отбасылық мазарда жатқан бос қабір, Лондонның барлығы аза тұтқан атақты дәрігердің денесін сақтап тұрған деп есептеледі". (Бұл мәлімет сэр Уильям Гуллға сәйкес келмейді, ол Эссекстің Торп-ле-Сокендегі шіркеу қорына жерленген). Бірінші мақалада ақпарат берген доктор Говардтың кім екені анықталған жоқ. 1895 жылғы 2 мамырда Форт-Уэйн апталық газеті Уильям Грирдің оқиғаның дұрыстығын растайтын және доктор Говардты "Сан-Францискодан өтіп, бірнеше ай бұрын әлемді аралаған танымал Лондон дәрігері" деп сипаттайтын хабарлама жариялады. 1895 жылғы 19 мамырдағы Лондон халқындағы тағы бір хабарлама, Джозеф Хаттонның жазбасы, оны доктор Бенджамин Говард деп анықтады, ол 1880 жылдардың соңында Лондонда тәжірибе жинаған американдық дәрігер. Мақала Лондондағы 1896 жылғы қаңтардағы қайта оралу кезінде доктор Бенджамин Говардқа көрсетілді, бұл 1896 жылғы 26 қаңтардағы "The People" газетінде жарияланған күшті жоққа шығару хатына әкелді:

Paraplegia is a condition usually resulting from injury to the spinal cord. This was a long term interest of Gull's dating back at least to his three Goulstonian lectures of 1848, titled On the nervous system, Paraplegia and Cervical paraplegia – hemiplegia. Gull divided paraplegia into three groups: spinal, peripheral, and encephalic, where the spinal group related to paralyses caused by damage to the spinal cord; the peripheral group comprised disorders that occur when multiple parts of the nervous system fail simultaneously; and the encephalic group comprised partial paralyses caused by a failure of the central nervous system, possibly related to failure of the blood supply or a syphilitic condition. Gull's main work on paraplegia was published between 1856 and 1858. Along with the French neurologist Charles Édouard Brown Séquard, his work enabled paraplegic symptoms to be understood in context with the prevailing, limited understanding of spinal cord pathology, for the first time. He presented a series of 32 cases, including autopsies in 29 instances, to correlate the clinical and pathological features. He acknowledged, however, that nothing was more difficult than "the determination at the bedside, of the causes". Pathologically softening and inflammation were sometimes evident, but in many instances no obvious aetiology was found. One might have to seek for 'atomical' as distinguished from 'anatomical' causes, he speculated. He described two types of partial lesions, one confined to a segment of the spinal cord, the other extending longitudinally in one of its columns. He noticed and was puzzled by degenerations of the posterior columns that could cause an 'inability to regulate motor power'. Gull recognised girdle pain as seldom absent from extrinsic compression, often signifying meningeal involvement. Paralysis of the lower extremities could, he thought, be consequent upon diseases of the bladder and kidneys ('urinary paraplegia'). The bladder infection was the source of inflammatory phlebitis extending from pelvic to spinal veins. Meningitis with myelitis was found and attributed to exposure to cold or fatigue. In five traumatic cases, the vertebral column was often but not invariably fractured and could compress the cord. He recorded one instance in a 33 year old woman of a thoracic disk prolapse compressing the cord, without evident trauma. Tumours also figured in seven of his 32 patients; two were metastatic from kidney and lung. Two had intramedullary cervical tumours, and one, a Guy's Hospital nurse, probably had a cystic astrocytoma. Earlier work by the Irish physician Robert Bentley Todd (1847), Ernest Horn, and Moritz Heinrich Romberg(1851) had described Tabes dorsalis and noted atrophy of the spinal cord, but in an important paper, Gull also stressed the involvement of the posterior column in paraplegia with sensory ataxia [12]. the Fort Wayne Weekly Gazette (25 April 1895) and the Ogden Standard, Utah. It reported an alleged conversation between William Greer Harrison, a prominent San Francisco citizen, and a Dr Howard of London. According to Howard, the murderer was a "medical man of high standing" whose wife had become alarmed by his erratic behaviour during the period of the Whitechapel murders. She conveyed her suspicions to some of her husband's medical colleagues who, after interviewing him and searching the house, "found ample proofs of murder" and committed him to an asylum. Variations of the second article appeared in the Williamsport Sunday Grit (12 May 1895); the Hayward Review, California (17 May 1895); and the Brooklyn Daily Eagle (28 December 1897). This article comments: "the identity of that incarnate fiend was settled some time ago" and that the murderer was "a demented physician afflicted with wildly uncontrollable erotic mania." It repeats some of the details in the earlier report, adding that Dr Howard "was one of a dozen London physicians who sat as a commission in lunacy upon their brother physician, for at last it was definitely proved that the dread Jack the Ripper was a physician in high standing and enjoying the patronage of the best society in the West End of London." The article goes on to allege that the preacher and spiritualist Robert James Lees played a leading role in the physician's arrest by using his clairvoyant powers to divine that the Whitechapel murderer lived in a house in Mayfair. He persuaded police to enter the house, the home of a distinguished physician, who was allegedly removed to a private insane asylum in Islington under the name of Thomas Mason. Meanwhile the disappearance of the physician was explained by announcing his death and faking a funeral – "an empty coffin, which now reposes in the family vaults in Kensal Green, is supposed to contain the mortal remains of a great West End physician, whose untimely death all London mourned." (This detail does not correspond with Sir William Gull, who was buried in the churchyard at Thorpe le Soken in Essex.) The identity of the Dr Howard who is alleged to have provided the information for the first article was never established. On 2 May 1895, the Fort Wayne Weekly Gazette published a follow up quoting William Greer as reaffirming the accuracy of the story, and describing Dr. Howard as a "well known London physician who passed through San Francisco on a tour of the world several months ago". A further follow up article in the London People on 19 May 1895, written by Joseph Hatton, identified him as Dr. Benjamin Howard, an American doctor who had practised in London during the late 1880s. The article was shown to Dr. Benjamin Howard on a return visit to London in January 1896, prompting a strong letter of denial published in The People on 26 January 1896:

Бұл жариялымда менің атым арсыз түрде Джек-Жарққышпен байланыстырылған – және осылайша, егер оқиға шын болса, менің үш дәрежелі атымды Британ медициналық кеңесінің ресми тізімінен жоюға себеп болатын жағдайға түсіреді. Өкінішке орай, екінші тарап үшін – менің қатысымдағы осы сенсациялық мәлімдемелердің ешқайсысының нақты негізі жоқ. Мен газеттерде оқығаннан басқа, Джек-Жарққыш туралы ештеңе білмеймін. Мен Джек-Жарққыш туралы ешқандай мәлімдеме жасамадым – және Сан-Францискода оны жасадым деп айтылған кезде мен мыңдаған шақырым қашықтықта болдым.

1970 Криминолог мақаласы (Томас Стоуэлл)

Доктор Томас Элдон Александр Стоуэлл «Криминолог» журналында «Жаршыны Джек – бұл шешім бе?» деген мақала жариялады. Стоуэлл доктор Теодор Дайк Аклендтің, Галлдың күйеуінің інісінің, кіші әріптесі болды. Ол Галлдың бір науқасы Уайтчепельдегі кісі өлтіруші болған деді. Ол кісі өлтірушіні мақалада «S» деп атайды, бірақ оны ешқашан анықтамайды, бірақ «S» жеке басы – королева Викторияның немересі, Кларенс және Авондейл герцогы Альберт Виктор, және таққа мұрагерлік етуші. Стоуэллдің айтуынша, «S» билік пен байлықтың мұрагері болды. Оның әжесі, одан ұзақ өмір сүрген, өте қатал Виктория дәуірінің анасы еді. Оның әкесі, оның атағын мұрагер болған, гей космополит еді және Англияның халықаралық беделін жақсартуға көп еңбек етті. [21 жасында] ол әскери қызметке қабылданып, аристократтар мен гомосексуалдар жиі баратын Кливленд көшесіндегі бірнеше үйлерді тінтуден кейін көп ұзамай қызметтен кетіп, өз отставкасын берді. Стоуэлл өзінің теориясын негізінен сэр Уильям Галлдың жеке қағаздарын пайдаланып құрады. Алайда, бұл расталмайды, өйткені Стоуэлл мақаласын жариялағаннан кейін бірнеше күн өткен соң қайтыс болды және оның отбасы оның қағаздарын өртеп жіберді. Галл (оның аты мақалада аталған) «S» пневмониядан емес, үшіншілік сифилис салдарынан қайтыс болғанын көрсететін қағаздарды қалдырған делінеді. Стоуэлл «S» жасөспірім шағында әлемді аралап жүргенде Батыс Индияда сифилис жұқтырғанын және осы ауру оны есінен шығарып, кісі өлтіруге итермелегенін айтады. Ол «S» Галлмен ақылсыз деп танылып, жеке психиатриялық емханаға жатқызылғанын, содан қашып, 1888 жылдың қараша айында Мэри Джейн Келлиді өлтіргенін, бұл оның жасаған соңғы және ең қатыгез қылмысы болғанын мәлімдейді. Содан кейін ол «бронхопневмониядан» «әкесінің ауылдық үйінде» қайтыс болғанға дейін бес айлық теңіз саяхатына шығуға жеткілікті күш жинады.

1973 "Жетірік Джек" (BBC мини-сериалы)

1973 жылы BBC алты бөлімді мини-сериал түрінде "Жек Риппер" сериалын көрсетті. Эльвин Джонс пен Джон Ллойд жазған сценарий бойынша, "Softly, Softly" полициялық драмасының детектив-бас инспекторы Чарльз Барлоу мен детектив-инспекторы Джон Уотт есімді ойдан шығарылған детективтер Уайтчепелдегі кісі өлтірулерді тергеу үшін пайдаланылды. Сериал бір нақты қорытындыға келмеді, бірақ суретші Уолтер Сикерттің заңды емес ұлы Джозеф "Хобо" Сикерттің алғаш рет көпшілыққа жарияланған әңгімесі үшін маңызды болып табылады. Бұл теорияға сәйкес, премьер-министр лорд Солсбери, королева Виктория және жоғары дәрежелі масондар, соның ішінде жоғары лауазымды полиция шенеуніктері ханзада Альберт Виктордан туған таққа талапкер католик мұрагерінің бар екенін білетін бірнеше әйелді өлтіруге сөз байласты. Бұл кісі өлтірулерді сэр Уильям Галл, көліктің жұмысшысы Джон Нетлидің көмегімен жасады делінеді. Кейін Сикерт өзі 1978 жылғы 18 маусымда "Санди Таймс" газетіне берген сұхбатында бұл әңгімені мойындамай, "Бұл әдемі әзіл болды, мен бәрін өйлеп таптым" және "үлкен жалған" деді.

1976 "Жаршығанақ Джек: Соңғы шешім" (Стивен Найт)

Стивен Найт – BBC сериалынан кейін Джозеф Сикертпен сұхбат алған Шығыс Лондон жарнамашысының тілшісі болды. Ол оқиғаға жетіліп, «Жаршыға ұшыраған Джек: соңғы шешім» атты кітап жазды, онда Сикерт айтқан әңгіме негізгі тұжырым ретінде ұсынылған. Кітап Уайтчепелдегі кісі өлтірулерге байланысты көптеген көркем туындыларға шабыт берді. Найт жеке зерттеу жүргізіп, Джон Нетли есімді атты адамның бар екенін анықтады; 1888 жылғы қазан айында Стрэндте (Strand) аты-жөні белгісіз бала қағылып, 1892 жылы Вестминстер көпірінен «Никли» есімді адам суға батып, өзіне-өзі қол жұмсауға тырысқан. Ол сонымен қатар Ішкі істер министрлігінің құжаттарына қол жеткізіп, ондағы бірқатар заманауи полиция есептерін алғаш рет жариялады. Найттың сэр Уильям Галл және басқалардың жоғары дәрежелі масон болғаны туралы айтқаны күмәнді. Найт былай деп жазады:
Сикерт әңгімесіндегі кейбір аз танымал адамдардың масон болған-болмағанын анықтау мүмкін емес. Бірақ басты кейіпкерлер әрине болды. Уоррен, Галл және Солсбери масондық сатыда жоғары жетістіктерге жеткен. Солсберидің әкесі Бүкіл Англияның Вице-Гранд Мастері болғандықтан, 1873 жылы оның атына жаңа ложа ашылды. Солсбери ложасы Англиядағы ең беделді масондық орын – Лондонның Грейт Куин Стриттегі (Great Queen Street) Масон залында жиналатын. Бұл мәлімдемені Англияның Біріккен Ұлы Масондық Ложасының бұрынғы кітапханашысы (кейіннен Коммуникациялар директоры) Джон Хамилл жоққа шығарды. Хамилл былай деп жазады:
Стивен Найттың тезисі Премьер-министр Лорд Солсбери, сэр Чарльз Уоррен, сэр Джеймс Андерсон және сэр Уильям Галл сияқты басты кейіпкерлердің барлығы жоғары дәрежелі масон болған деген қағидатқа негізделген. Найт өзінің бұл сөзінің жалған екенін білген, себебі 1973 жылы кітапханада маған телефон соғып, олардың мүшелігін растауды сұрады. Ұзақ ізденістен кейін оған тек сэр Чарльз Уорреннің ғана масон болғанын хабарладым. Өкінішке орай, ол бұл жауапты елемеді, өйткені ол оның әңгімесін құлатты.

Stephen Knight was a reporter for the East London Advertiser who interviewed Joseph Sickert following the BBC series. He was sufficiently convinced by the story to write a book – Jack the Ripper: The Final Solution – which proposes the Sickert story as its central conclusion. The book provides the inspiration for a number of fictional works related to the Whitechapel murderers. Knight undertook his own research, which established that there really was a coachman named John Netley; that an unnamed child was knocked down in the Strand in October 1888 and that a man named "Nickley" attempted suicide by drowning from Westminster Bridge in 1892. He was also provided with access to Home Office files, from which a number of contemporary police reports were made public for the first time. Knight's claim that Sir William Gull, along with various others, was a high ranking Freemason, is disputed. Knight writes:
It is impossible to find out if some of the lesser known people in Sickert's story were Masons. The chief characters certainly were. Warren, Gull, and Salisbury were all well advanced on the Masonic ladder. Salisbury, whose father had been Vice Grand Master of All England, was so advanced that in 1873 a new Lodge was consecrated in his name. The Salisbury Lodge met at the premier Masonic venue in England, the Freemasons' Hall in Great Queen Street, London. This claim is refuted by John Hamill, former Librarian for the Freemasons' United Grand Lodge of England (subsequently the Director of Communications). Hamill writes:
The Stephen Knight thesis is based upon the claim that the main protagonists, the Prime Minister Lord Salisbury, Sir Charles Warren, Sir James Anderson and Sir William Gull were all high ranking Freemasons. Knight knew his claim to be false for, in 1973, I received a phone call from him in the Library, in which he asked for confirmation of their membership. After a lengthy search I informed him that only Sir Charles Warren had been a Freemason. Regrettably, he chose to ignore this answer as it ruined his story.

1976 жылдан бастап танымал мәдениет

1979 жылы актер Рой Лансфорд сомдаған, ойдан шығарылған кейіпкер – сэр Томас Спиви, «Морд де декрет» фильмінде Шерлок Холмс рөлінде Кристофер Пламмермен және доктор Уотсон рөлінде Джеймс Мейсонмен бірге ойнайды. Сэр Томас Спиви, корольдік дәрігер, кейіпкері сэр Уильям Галлға негізделген, Стивен Найттың «Жаршыға жабатын Джек: Соңғы шешім» сюжеттік желісінде кісі өлтіруші ретінде ашылады. Спивиге Уильям Слейд есімді кейіпкер көмектеседі, ол Джон Нетлиге негізделген. 1987 жылы Айан Синклердің «Ақ шатыр, қызыл іздер» романында да сэр Уильям Гул пайда болады, сюжеті Стивен Найттың «Жаршыға жабатын Джек: Соңғы шешім» романына негізделген. 1988 жылы Рей МакАнали Майкл Кейн мен Джейн Сеймур қатысқан кісі өлтіру туралы теледрамада сэр Уильям Галл рөлін ойнады. Сюжет желісі сэр Уильям Галлді кісі өлтіруші ретінде көрсетеді, оған кочер Джон Нетли көмектеседі, бірақ корольдік құлық теориясының негізгі элементтерін жоққа шығарады. 1991 жылдан 1996 жылға дейін жазушы Алан Мур мен суретші Эдди Кэмпбеллдің «Тозақтан» графикалық романында ойдан шығарылған сэр Уильям Гул бейнеленген. Сюжет желісі сэр Уильям Галлді кісі өлтіруші ретінде бейнелейді және Стивен Найттың «Жаршыға жабатын Джек: Соңғы шешім» кітабын негізге алады. Эдди Кэмпбелл блогында былай деп жазады: «Мен әрқашан біздің Уильям Гулл – бір кезде өмір сүрген нағыз адаммен есімді бөліскен, ойдан шығарылған адам деп ойлағым келеді». Джон Константин, Хеллблазер (1992, DC Comics) комиксіндегі «Royal Blood» әңгімесінде Джек Рипердің Калибраксис атты демонмен иеленген сэр Уильям Гул екені айтылады. 1993 жылы Марк Фросттың «Жетілік тізімі» романында «Сэр Найджл Гул» кейіпкері пайда болады. «Сэр Найджл Галл» корольдік дәрігер ретінде бейнеленген және сэр Уильям Галлға негізделген сияқты көрінеді. Сюжет желісінде Кларенс герцогы принц Эдуардты бейнелейтін оккульттік тақырып бар, бірақ Уайтчепельдегі кісі өлтірулерге сілтеме жасалмайды. 1997 жылғы «Timecop» телесериалының пилоттық бөлімі «Уақыттағы жыртқыш» Гулді Жіртқыш ретінде көрсетеді. 2001 жылы түсірілген «Тозақтан» графикалық романының киноадаптациясында сэр Уильям Гулл рөлін сэр Ян Холм ойнады. Актер Питер Пенри Джонс 2004 жылы Джулиан Фелоуздың «Ең құпия кісі өлтіру: Чарльз Браво ісі» атты драмалық деректі фильмінде сэр Уильям Галл рөлін сомдады, бұл 1876 жылы адвокат Чарльз Бравоның шешілмеген қазасын зерттейді. Гул Брайан Кэтлингтің 2012 жылғы «The Vorrh» романында кейіпкер ретінде пайда болады, онда оның Эдвард Муйбриджбен қарым-қатынасы және анорексиямен жұмысы туралы мәліметтер фантастикалық баяндамаға енгізілген.

In 1979, the fictional character Sir Thomas Spivey, portrayed by actor Roy Lansford, appears in Murder by Decree, starring Christopher Plummer as Sherlock Holmes and James Mason as Doctor Watson. Sir Thomas Spivey, a Royal physician whose character is based on Sir William Gull, is revealed as the murderer in a plotline based on Stephen Knight's Jack the Ripper: The Final Solution. Spivey is depicted as assisted by a character named William Slade, himself based on John Netley. A fictionalised Sir William Gull appears in Iain Sinclair's 1987 novel White Chappell, Scarlet Tracings in a plotline based on Stephen Knight's Jack the Ripper: The Final Solution. Sir William Gull is portrayed by Ray McAnally in 1988 in a TV dramatisation of the murders, starring Michael Caine and Jane Seymour. The plotline reveals Sir William Gull as the murderer, assisted by coachman John Netley, but otherwise excludes the main elements of the Royal conspiracy theory. From 1991 to 1996, a fictionalised Sir William Gull is featured in the graphic novel From Hell by writer Alan Moore and artist Eddie Campbell. The plotline depicts Sir William Gull as the murderer and takes Stephen Knight's Jack the Ripper: The Final Solution as its premise. Eddie Campbell records in his blog, that
I've always liked to imagine that our William Gull is a fiction who just happens to share a name with a real one who existed once. The story "Royal Blood" told in John Constantine, Hellblazer (1992, DC Comics) mentions Jack the Ripper being Sir William Gull possessed by a demon called Calibraxis. The fictional character "Sir Nigel Gull" appears in the 1993 novel The List of Seven by Mark Frost. "Sir Nigel Gull" is depicted as a Royal physician and appears to be based on Sir William Gull. The plotline has an occult theme that features Prince Edward, Duke of Clarence but does not reference the Whitechapel murders. The 1997 TV series Timecop reveals Gull as the Ripper in its pilot, "A Rip in Time". In a 2001 film adaptation of the graphic novel From Hell, Sir William Gull is portrayed by Sir Ian Holm. Actor Peter Penry Jones portrays Sir William Gull in 2004's Julian Fellowes Investigates: A Most Mysterious Murder – The Case of Charles Bravo – a dramatised documentary investigating the unsolved murder of barrister Charles Bravo in 1876. Gull appears as a character in Brian Catling's 2012 novel, The Vorrh, where accounts of his relationship with Eadweard Muybridge and work on anorexia are blended into the fantasy narrative.