Виторио Джаннини: Американдық композитор және музыка мектебінің негізқалаушысы

Кіріспе

Америка композиторы Витторио Джаннини (19 қазан 1903 – 28 қараша 1966) – американдық неоромантизм композиторы, опералар, әндер, симфониялар және духовой оркестрге арналған шығармалар жазған.

Өмір және жұмыс

Джаннини 1903 жылғы 19 қазанда Филадельфияда дүниеге келген. Ол анасы Антониетта Бриглияның жетекшілігімен скрипкашы болып бастады; стипендиямен Милан консерваториясында скрипка мен композицияны оқыды, содан кейін Джульярд мектебінде аспирантураны аяқтады. Ол Джульярдқа оқытушы болып оралып, Манхэттен музыка мектебінде, Джульярд музыка мектебінде және Кертис музыка институтында сабақ берді. Оның шәкірттерінің арасында Герби Хэнкок, Николас Флагелло, Дэвид Амрам, Марк Буччи, Альфред Рид, Энтони Ианнакон, М. Уильям Карлинс, Ирвин Свок, Джон Корильяно, Адольф Хейлсторк, Роланде Максвелл Янг, Томас Пасатьери, Авраам Стернклар, Мэри Линн Твомбли және Нэнси Блумер Деуссен болды. Джаннини 1965 жылы Солтүстік Каролина өнер мектебінің негізін қалаушы және алғашқы президенті болды, ол оны Оңтүстіктің Джульярды сияқты мекеме деп есептеді, соның арқасында виолончельші Ирвинг Клейн мен скрипкашы Руджиеро Риччи сияқты суретшілерді оқытуға шақырды. Ол 1966 жылы қайтыс болғанға дейін сол жерде жұмыс істеді. Джаннинидің әкесі Ферруччо Джаннини – опера әншісі және Филадельфиядағы Верди опера театрының негізін қалаушы. Витторионың екі қарындасы да танымал әншілер болған. Евфемия Джаннини Грегори Кертис институтында 40 жыл бойы дауыс сабақтарын берді, оның шәкірттерінің арасында опера дивалары Анна Моффо мен Джудит Блеген болды. Дюсолина Джаннини – драмалық сопрано және примадонна, ол бүкіл Еуропа бойынша өнер көрсетті, содан кейін Америка Құрама Штаттарына көшіп, Метрополитен Операсында ән шырқады және қалған өмірін оқытумен өткізді. Дюсолина ағасының кейбір операларының табысына үлкен үлес қосты. Оның мансабы 1934 жылы оның алғашқы операсы «Лючедияның» премьерасында (Мюнхен) және 1937 жылы Натаниел Хоторнның «Қызыл әріп» романы негізінде жазылған операсында (Хестер Принн) (Гамбург, 1938) басты рөлді орындаған кезде гүлденді. Екі опера да премьерада сәтті өтті, бірақ қайтадан қойылған жоқ. Оның ең сәтті операсы 1950 жылы «Шипалы қызды бауырымдау» операсының бейімделуі болды. Джаннинидің ақын Карл Фластермен серіктестігі өте жемісті болды. «Қызыл әріп» операсы бойынша жұмыстан басқа, Фластер Джаннинидің бірнеше операсының либреттосын жазды, соның ішінде «Лючедия» және «Жұмыстың нәсілі». Фластер сонымен қатар Джаннинидің ондаған өнер әндеріне сөз жазды, оның ішінде ән репертуарының негізгі бөлігіне айналған бірнеше ән бар, ең танымалдары – Марио Ланца, Леонард Уоррен және басқалар орындаған «Маған айт, о көгілдір, көгілдір аспан». Оның опералары мен әндері Джанниниге 1930-жылдар мен 1940-жылдардың басында алғашқы жетістіктерін сыйлады. («Көңілді және аң» 1938 жылы CBS тапсырыс берді, бұл радио үшін жазылған алғашқы опера болды.) Содан кейін ол көптеген көңіл көтеретін аспаптық шығармаларға назар аудара бастады. Оның кейбір шығармалары барокко формаларын романтикалық жылумен үйлестіруге құштарлықты көрсетеді. Өмірінің соңғы жылдарында ол шығармашылық тұлғасының күрделі жағын ашты, тональдық тілін кеңейтіп, үлкен гармониялық диссонанс пен мелодиялық хроматизмды қолданып, көркемдік тереңдікті арттырды, бәрі романтикалық эстетикалық шеңберде. Оның ең ұлы шығармалары деп саналатындардың арасында «Медея» атты монодрама, контрабас немесе виолончель мен оркестр үшін 130-шы псалом және 5-ші симфония бар. Жеті симфониядан басқа (олардың тек соңғы бесеуі ғана нөмірленген), ол 15 опера мен бірнеше концерттер, сондай-ақ хор, соло фортепиано және камералық ансамбльдер үшін музыка жазды. Өмірінің соңғы сегіз жылында ол тыныс аспаптар оркестрі үшін бес шығарма жазды, және ирониялық түрде, олар бүгінде оның ең көп орындалатын шығармалары болып табылады. Олардың бірі, оның 3-ші симфониясы (1958) – тыныс аспаптар оркестрінің репертуарының негізгі бөлігіне айналды. Шығармаларының кең ауқымына қарамастан, оның басқа музыкасының көп бөлігі белсенді репертуарда жоқ. Дегенмен, бүгінде оның шығармашылығының барлық аспектілерін көрсететін үлгілер жазылған. Джаннини 1966 жылғы 28 қарашада Нью-Йорк қаласында 63 жасында қайтыс болды.

Giannini was born in Philadelphia on October 19, 1903. He began as a violinist under the tutelage of his mother Antonietta Briglia; he would go on to study violin and composition at the Milan Conservatory on scholarship, and then to take his graduate degree at the Juilliard School. He returned to Juilliard to teach, moving on to the Manhattan School of Music, the Juilliard School of Music, and the Curtis Institute of Music. His students included Herbie Hancock, Nicolas Flagello, David Amram, Mark Bucci, Alfred Reed, Anthony Iannaccone, M. William Karlins, Irwin Swack, John Corigliano, Adolphus Hailstork, Rolande Maxwell Young, Thomas Pasatieri, Avraham Sternklar, Mary Lynn Twombly, and Nancy Bloomer Deussen. Giannini was the founder and first president of the North Carolina School of the Arts in 1965, which he envisioned as a type of Juilliard of the South, bringing artists such as cellist Irving Klein and violinist Ruggiero Ricci to teach there. He remained there until his death in 1966. Giannini's father, Ferruccio Giannini, was an opera singer and founder of the Verdi Opera House in Philadelphia. Vittorio's two sisters were celebrated singers as well. Euphemia Giannini Gregory taught Voice at the Curtis Institute for 40 years counting among her students the opera divas Anna Moffo and Judith Blegen. Dusolina Giannini was a dramatic soprano and prima donna who performed throughout Europe, until moving to the United States to sing with the Metropolitan Opera, and finally to spend her remaining years teaching. Dusolina was a pivotal figure in the success of some of her brother's operas. Her career was already well underway when she took the lead in the 1934 premiere (Munich) of his first opera, Lucedia, as well as the lead (Hester Prynne) in his 1937 opera based on Nathaniel Hawthorne's The Scarlet Letter (Hamburg, 1938). Both operas enjoyed successful premieres, but have never been produced again. His most successful opera proved to be a 1950 adaptation of The Taming of the Shrew. Giannini's partnership with poet Karl Flaster was a fruitful one. In addition to his work on The Scarlet Letter, Flaster was the librettist for several of Giannini's operas, including Lucedia and The Harvest. Flaster also provided the lyrics for dozens of Giannini's art songs, including several that have become staples of the song recital repertoire, most notably "Tell Me, Oh Blue Blue Sky," recorded by Mario Lanza, Leonard Warren, and others. His operas and songs brought Giannini his initial success during the 1930s and early 1940s. (Beauty and the Beast was commissioned by CBS in 1938 the first opera composed specifically for radio.) He then began to focus on instrumental works, many of a diverting nature. Some of these works show a fondness for infusing Baroque forms with a romantic warmth. During his last few years he revealed a more serious side to his creative personality, broadening his tonal language with greater harmonic dissonance and melodic chromaticism, in the service of greater expressive depth, all within a romantic aesthetic framework. Among those considered his greatest works are the vocal monodrama The Medead, Psalm 130 for double bass or cello and orchestra, and his Symphony No. 5. In addition to his seven symphonies (of which only the last five were numbered), he composed 15 operas and several concerti, as well as music for chorus, solo piano, and chamber ensembles. During the last eight years of his life he composed five works for wind band and, ironically, they are his most widely performed compositions today. One, his Symphony No. 3 (1958), has become a staple of the band repertoire. Despite the wide range of his output, little of his other music is in the active repertoire. However, today a representative sample of all aspects of his work is available on recording. Giannini died in New York City on November 28, 1966, at the age of 63.