Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Келло - Англияның Дарем графтығындағы ауыл және азаматтық округ. 2011 жылғы халық санауы бойынша азаматтық округтің халқы 1502 адамды құрады. Ол Дарем қаласының оңтүстік-шығысында жатыр.
Kelloe is a village and civil parish in County Durham, England. The population of the civil parish as taken at the 2011 Census was 1,502. It is situated to the south east of Durham.
Тарих
Ауыл өзінің атын Кело немесе Келоу отбасынан алады: Ричард Келоу 1311 жылы Дарем епискобы болды. Келлоу әулетін Солтүстік Йоркширдегі Броутон Холлдың Темпестер сатып алды және сэр Генри Вэйн Темпест оны Лондондерридің үшінші маркизіне үйленген қызы Леди Фрэнсис Вэйнге мұра етті. Келло Лордінің қазіргі иегері - Нортумберлендтен келген Баррингтон Эдвард Керр Гилмор. Кеніш өнеркәсібінің кеңеюімен аймақта жаңа ауылдар пайда болды: Кэллое еншісінің халқы (кейіннен жеке еншілерге айналған Кассоп, Кокшоу, Кваррингтон, Торнли және Уингейт) 1848 жылға қарай 663-тен 11 000-нан астамға дейін өсті. Келлоу қалашығының халқы аз болды, бар болғаны 156 адам тұрды. Ол кезде Келло ауылы – Таун Келло қалашығы, ол Черч Келло ауылынан шығысқа қарай жарты мильдей жерде орналасқан еді. Жақын жерде Шығыс Хеттон немесе Келлоу кеніші орналасқан, онда 1882 жылы Тримдон Грандж кенішінде болған апатта газға байланысты алты адам қаза тапты.
The village takes its name from the family of Kelloe or Kellaw: Richard Kellaw was Bishop of Durham in 1311. The Lordship of the Manor of Kelloe was bought by the Tempests of Broughton Hall, North Yorkshire, and bequeathed by Sir Henry Vane Tempest to his daughter, Lady Frances Vane, who married the third Marquess of Londonderry. The current holder of the Lordship of Kelloe is Mr Barrington Edward Kerr Gilmour of Northumberland. New villages were formed in the area with the expansion of the mining industry: the population of Kelloe parish—which included the townships (later to become separate parishes) of Cassop, Coxhoe, Quarrington, Thornley and Wingate—increased from 663 to more than 11,000 by 1848. The population of Kelloe township remained low, with only 156 inhabitants. At the time, the village of Kelloe was the settlement of Town Kelloe, half a mile east of the hamlet of Church Kelloe. Nearby is East Hetton or Kelloe colliery where six men were killed by gasses from the Trimdon Grange colliery disaster in 1882.
Қасиетті Елена шіркеуі
Қауымдық шіркеу Келое шіркеуінде, Келое қаласынан "едәуір қашықтықта" орналасқан. Шіркеудің өзінің нақты құрылыс мерзімі белгісіз. Райдер (1994) сәулеттік дәлелдерге сүйене отырып, саксон немесе ерте нормандық кезеңге жатқызады. Ерте мерзімді балық қабырғасының өрнегі және солтүстік-батыс бұрыштың архаикалық өңделуі көрсетеді, мұндай балық қабырғасының өрнегі викингтерден бұрынғы саксондық ғимарат Сеахамдағы ғимаратқа ұқсас. Дегенмен, егер оңтүстік есік түпнұсқа болса, онда ғимарат 1100 жылдан кейін салынған болуы мүмкін. Шіркеу 1836 жылдан бастап, айналасындағы ауылдардың дамуымен, шахталардың салынуына дейін өмір сүрген кезеңінің көп бөлігінде шағын (бірнегізді емес) ауылдық шіркеу болып келді. 1983 жылы жабылып тасталғанға дейін тау-кен өнеркәсібі аймақтағы маңызды сала болып қала берді.
The parish church is in Church Kelloe, a "considerable distance" from the town of Kelloe itself. The church itself is of uncertain date. Ryder (1994) gives Saxon or Early Norman from architectural evidence. The earlier date is suggested by the herringbone and the archaic treatment of the north west quoin indicate an early date, the herringbone work being similar to that at Seaham which is a pre Viking Saxon building. However, if the south doorway is original, then the building is post 1100. The church remained a small (unaisled) country church for most of its existence until the development of the surrounding villages with the sinking of the collieries from 1836 onwards. Mining remained a key industry in the area until its closure in 1983.
Сент-Еленаның айқасы
Райдер "Санкт-Хелена" крестін "елдегі романдық мүсіндердің ең маңыздыларының бірі" деп санайды. 12 ғасырлық крест бірнеше бөлікке сынған күйінде ғибадатхананың оңтүстік қабырғасында қабырға тасы ретінде қолданылған. 1854 жылғы қайта жаңарту кезінде ол табылған және қайта құрастырылған. 1990 жылдардың басында консервацияланып, тазартылған және қазір ғибадатхананың солтүстік қабырғасына орнатылған. Крестте Шынайы Кресттің табылғаны туралы аңыздың көріністері, соның ішінде әулиелер Елена мен Константиннің бейнелері бейнеленген, сондықтан оның осылай аталуы. Оң және артқы жағы тегіс. Аңыздан тағы үш көрініс жоғалған, бұл оның жұп кресттің бірі болуы мүмкін деген пікірге әкелді, мүмкін реликвиармен байланысты болған. Дж.Т. Ланг жеке хабарламасында Райдерге реликвиарда Шынайы Кресттің бөлігі сақталған болуы мүмкін екенін, ал (Келлоде болғанына құжаттамалық дәлелдердің жоқтығын ескере отырып) ол Дурхам соборында сақталған болуы мүмкін екенін ұсынды. Кресттер мен реликвиар 16 ғасырда Кэллоеге көшірілген болуы мүмкін (өйткені шіркеудің өзі Киелі Еленаға арналған), және екінші крест әлі де шіркеу ішінде сақталуы мүмкін.
Ryder claims the St Helena cross as "one of the most important items of Romanesque sculpture in the country". The 12th century cross was found broken into several pieces being used as walling stone in the south wall of the chancel. During the 1854 rebuilding it was found and reassembled. It was conserved and cleaned in the early 1990s and is currently set against the north wall of the sanctuary. The cross shows scenes from the legend of the Invention of the True Cross including saints Helena and Constantine, whence its name. The right and back are plain. Three further scenes from the legend are missing, which has led to a suggestion that it is one of a pair, possibly associated with a reliquary. J T Lang in a personal communication to Ryder suggests that reliquary might have held a portion of the True Cross and that (in the absence of documentary evidence for it having been at Kelloe) it may have been held at Durham Cathedral. The crosses and reliquary may have been moves to Kelloe in the 16th Century (since the church was already dedicated to St Helen) and is possible that the second cross is still somewhere within the fabric of the church.