Кіріспе

Висоса – Бразилиядағы Минас-Жерайс штатында орналасқан муниципалитет. 2021 жылғы мәлімет бойынша, халқы 79 910 адамды құрайды. Бұл қала негізінен білім беруге бағытталған, ерекше назар Висосада туған Республика президенті Артур да Силва Бернардес құрған 1926 жылғы Висоса Федералды университетіне бөлінеді. Қаланың білім беру ерекшелігін көрсететін басқа да жекеменшік жоғары оқу орындары да бар. Университет маңында өтетін ғылыми және академиялық шараларға байланысты Бразилиядан және басқа елдерден көптеген адамдарды тартатын қала, жыл сайын шамамен 500-ге жуық іс-шара өткізіледі.

Қор

Колонизациядан бұрын Пиранга өзенінің алабындағы аймақта айморе және пури тайпалары тұрған, олар тамойостармен бірге тупи тобына жатқан. XVII ғасырда кейбір бандейранттар осы аймақтан өткенімен, ол сол кезге дейін жергілікті халықтың қонысы болып келді. Аймақтың еуропалықтармен қоныстануы XVIII ғасырда Каминхо-Ново (Жаңа жол) жағалауындағы елді мекендерде басталды. Бұл жол колониялық үкіметтің алтынды Минас аймағынан тікелей Рио-де-Жанейроға тасымалдау үшін ашылған, бұл маршрутты қысқартып, бұрынғы монополияны сақтады – Мантикира таулары арқылы, Сера-ду-Мар және Илья-Гранде шығанағы арқылы Сан-Паулу жағалауынан өтіп, содан кейін ғана Рио-де-Жанейроға жеткен. Бұл қоныстану бастапқыда күдікпен қабылданды, себебі португал тәжі әкімдігі Сертонес-ду-Лесте аймағын жаулауға тыйым салған. Минас-Жерайста алтын өндірісінің төмендеуімен бірнеше саяхатшылар отбасыларымен бірге тау-кен қалаларынан Zona da Mata-ға көшіп келді. Бұл аймақ XVIII ғасырдың бірінші жартысына дейін ірі еуропалықтардың тұрғын үйлері жоқ, ауыл шаруашылығының шекарасы болып саналды. Қазіргі Солтүстік Zona da Mata аймағы Минас капитандығының губернаторының ынтасымен еуропалықтармен мекенделді, ол 1781 жылы осы артықшылықты топқа жүздеген алтын іздеуге арналған жерлерді берді. Халық саны XIX ғасырда кофе өсірудің кеңеюімен күрт өсті. Бұдан басқа, сауда және оны өсірумен байланысты басқа да қызметтер сияқты басқа экономикалық салалар дамыды, бұл қара және жергілікті халықтың құлдыққа алынуымен жүрді. Вичозаның еуропалықтармен қоныстануы XIX ғасырда басталды. 1800 жылдың 8 наурызында әулие Франсиско Хосе да Силва Мариана епискобынан (Фрайр Сиприано) Кассиялық Ританың құрметіне шіркеу салуға рұқсат алды, қазіргі Пасос көшесіндегі Пасос құдайымыздың шіркеуі орналасқан, аймақ Кассиялық Ританың мүлігіне айналды. Шіркеудің салынуы – бұл басқа діни көріністерге зиян келтіре отырып, католик шіркеуінің басып алу процесінің бастауы, нәтижесінде Санта-Рита-ду-Турво қаласы құрылды – қаланың негізін қалау орнының топонимі және қала арқылы өтетін негізгі өзеннің аты. 1813 жылы елді мекен өсіп дамығандықтан, қазіргі Сильвиано Брандао алаңында жаңа католик шіркеуін салу туралы шешім қабылданды. Басқа жерде әулиеге арналған жаңа католик шіркеуінің салынуы қаланың кеңею осін Рибейрао Сан Бартоломеу аңғарына жақын жазық жерге жылжытты, бұл жаңа ғимараттар салуға қолайлы жағдай жасады, қаланың өсуіне ықпал етті. 1831 жылдың 13 қазанында Вичосадан бөлінген Рио Помба қаласы ауыл санатына көтерілді, Санта-Рита-ду-Турво 1837 жылы оның алғашқы 14 округінің бірі болды (кейін 20 округке дейін жетті). Қала орталығының бастапқы орналасуы уақыт өте келе, тіпті жергілікті кеңею мен жаңа көшелердің құрылуымен де, көп өзгермеді. Алайда, XIX ғасырдың соңында Санта-Рита-ду-Турво аумағы айтарлықтай бөлінді. Қала үш аймаққа бөлінді: Санта-Рита мүлігі (Рита Кассия), Rua dos Passos көшесінде; қазіргі киелі үй және Сенатор Ваз де Мелло мен Артур Бернардес көшелерінің арасындағы блок, Розарио алаңы, Сан-Бартоломеу ағысынан Консейсао ағысына дейін; және Сан-Франциско мүлігі, қазіргі доктор Кристова Лопес де Карвалхо алаңы, Падре Серафим көшесі және Dom Viçoso зираты орналасқан аймақты қамтыды. Хосе Марио Рангельдің мәлімдемесіне сәйкес, 1832 жылдың 14 шілдесінде Санта-Рита-ду-Турво ауданы Помба епархиясынан бөлініп, епархияға айналды. 1833 жылдың 31 тамызында Санта-Рита епархиясы құрылды, ол сол кезде саяси бөлім де болды. 1851 жылы алғашқы ана шіркеуі ашылды, ол қазіргі Сильвиано Брандао алаңында орналасқан шіркеудің алдындағы ескі зират орнында салынды, құрылыс аяқталғаннан кейін ол бұзылды. 1871 жылдың 30 қыркүйегіндегі № 1871 провинциялық заң бойынша Санта-Рита-ду-Турво сол аттас ауылға көтерілді. Ол бес ауданнан тұрды: Санта-Рита-ду-Турво (орталық), Сан-Себастьян-дус-Афлитос-де-Аррепиадос және Курато-де-Коимбра (Уба муниципалитетінен бөлінген), Сан-Мигель-ду-Анта (Понте-Новадан бөлінген) және Барра-ду-Бакалхао (Марианадан бөлінген). Ауыл үш жылдан кейін (1876 жылдың 3 маусымында) Мариананың жетінші епискобы Дом Антонио Феррейра Висосоның құрметіне Вичоса де Санта Рита деген атпен қала, муниципалитет санатына көтерілді. 1873 жылдың 22 қаңтарында муниципалитет құрылды, қазіргі Сильвиано Брандао алаңының No 136 үйінің орнында, Rua dos Passos көшесінің оң жақ бұрышында қала әкімдігі мен түрме ғимараты ашылды. Қалалық әкімдік 1877 жылдың 12 сәуірінде, Бразилия әлі де Дом Педро II билік құрған кезде жұмыс істей бастады. Оның алғашқы президенті – кейіннен Империяның сенаторы болған кеңесші. 1883 жылдың 18 қазанындағы № 3171 провинциялық заң және 1891 жылдың 14 қыркүйегіндегі № 2 штат заңы бойынша Санту-Антониу-дус-Тейшейра ауданы құрылды және Вичоса де Санта Рита муниципалитетіне қосылды. 1886 жылдың 10 шілдесіндегі № 3387 провинциялық заң бойынша Сан-Себастьян-дус-Афлитос-де-Аррепиадос ауданы Сан-Себастьян-ду-Эрвал деп өзгертілді. 1890 жылдың 6 қарашасындегі № 227 штат жарлығы және 1891 жылдың 14 қыркүйегіндегі № 2 штат заңы бойынша Сан-Висенте-ду-Грама ауданы құрылды және Вичоса де Санта Рита муниципалитетіне қосылды. 1885 жылдың 21 желтоқсанында Артур Бернардес басшылығымен Вичоса қалалық кеңесінің президенті Карлос Ваз де Мелло саяси ықпалы арқылы теміржолды Вичосаға жеткізуге қол жеткізді. Леопольдина теміржолының "темір пойыздың" келуі, станциясы Вичосадан шамалы қашықтықта орналасқан (қазіргі Эстасао Велья немесе Эстасао де Силвестре деп аталады) – қалаға даму прогресінің келгенін білдірді. 1911 жылы муниципалитет жай ғана Вичоса деп аталды. Теміржол станциясынан қала орталығына дейінгі қашықтық жолаушыларды түсіруді және отыруды қиын етіп берді, себебі онда тек өгіздермен тартылатын арбалар, кареталар және басқа да көлік түрлерімен ғана жетуге болатын. Бұл жағдай шамамен 30 жылға дейін жалғасты, Леопольдина станциясы қала орталығына көшірілгенше, оның ашылуы 1914 жылдың 21 тамызында болды, сол кезде жергілікті халық саны екі мыңға жеткен. Содан қала, ақыры, елдің астанасы Рио-де-Жанейромен байланысты. Қаланың орталық бөлігіне жақын теміржол станциясының салынуы, жаңа Санта-Рита ана шіркеуінің құрылысымен нығайтылды, орталық кеңейді, оның айналасында сауда, қонақүйлер және жаңа тұрғын үйлер, әсіресе эклектикалық стильде салынған, құрыла бастады. Теміржол станциясының маңындағы өсім – Минас-Жерайс штатының Zona da Mata қалаларындағы кең таралған үлгі. Қала Вичоса мен жағажай арасындағы жаңа байланыспен алғашқы ливандық және итальяндық отбасылар қалаға келді. Кейбір ливандықтар сатушылар болып келді және мата, тігін-тоқыма және аяқ киімдерін саудалауды бастады, бұл XX ғасырдың ортасына дейін маңызсыз сауда болды. Сонымен қатар, сол кезде алғашқы итальяндықтар келді, олар көбінесе шеберлер, тігіншілер және мыс шеберлері болды. Шағын болғанымен, олар қара халықпен бірге Вичосаның дамуына белсенді қатысты. Олар өз салтын, сенімдерін және құндылықтарын әкелді, жергілікті мәдени мұраны байытты. 1908 жылы…

Климат

Вичоса ылғалды субтропиктік климатқа (Köppen: Cwa) ие, жазда жаңбырлы, қыста жылы және құрғақ болады.