Кіріспе

Солтүстік-Батыс темір жолы (NWR) – Англияның солтүстік-батысындағы ерте британдық теміржол компаниясы. Ол көбінесе үлкен Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолынан (LNWR) ажырату үшін «Кіші» Солтүстік-Батыс темір жолы деп аталды. NWR алдымен жалға берілді, кейіннен Midland Railway (MR) компаниясы сатып алды. MR компаниясы желінің бір бөлігін Лондоннан Шотландияға, Сетл мен Карлайлға дейінгі басты магистральдық жолы үшін пайдаланды. Йоркширдің Батыс Ридингіндегі Скиптоннан Ланкашир жағалауындағы Морекэмбеге дейін созылған NWR магистралі MR компаниясына бәсекелес LNWR компаниясының үстемдік еткен аймақта батыс жағалауына қол жеткізуге мүмкіндік берді. Ланкастер мен Морекэмбе арасындағы желінің бір бөлігі 20 ғасырдың басында инновациялық жоғары кернеулі электрлендіруге пайдаланылды. Солтүстік Йоркширдегі желінің үштен екісі бүгінгі күнге дейін қолданылуда, негізінен аймақтық қызметтер үшін. Бұзылған Ланкашир бөлігінің үштен екісі велосипед және жаяу жолдары ретінде қайта пайдаланылды.

Құрылу

Солтүстік-Батыс темір жолы 1846 жылғы 26 маусымда Лидс және Брэдфорд тармағындағы Скиптоннан Ланкастер және Карлайл темір жолындағы Лоу Гиллге дейін темір жол салу мақсатымен құрылды, бұл Йоркширден Шотландияға жүк тасымалдауға мүмкіндік беруі керек еді. Клэфэмде (Йоркшир) Ланкастерге дейін тармақ салынуы жоспарланған, бұл байланысты серіктес компаниямен аяқтауға арналған еді.

Морекэмб порт және темір жол

Морекэмб порты мен теміржол компаниясы 1846 жылғы 16 шілдеде Морекэмб шығанағында, Пултон-ле-Сэндс ауылына жақын порт салу және Ланкастер Грин-Айрдағы жаңа станцияға дейін 3 миль (5 км) теміржол салу мақсатымен құрылды. Бір рельстік желі 1848 жылғы 12 маусымда, Whit Monday күні ашылды, Моркембеде жолаушыларға "барлық мүмкін жағдайлар" ұсынылған уақытша станция салынды. 1849 жылғы 18 желтоқсанда Ланкастер және Карлайл теміржолындағы Ланкастер Грин-Айр мен Ланкастер Касл арасында қысқа жалғастыру учаскесі ашылды. Компания құрылғаннан кейін бірнеше ай ішінде NWR компаниясымен біріктірілді, бірақ техникалық тұрғыдан 1871 жылғы 1 маусымда Мидленд теміржолына қосылғанға дейін дербес компания болып қала берді. Морекэмб шығанағындағы теміржол мен порт олардың төңірегінде Поултон-ле-Сэндс, содан кейін Баре және Торришольмді өзіне сіңіріп, ақырында Морекэмб атауын алған елді мекеннің дамуына ықпал етті.

Құрылыс

1849 жылғы 31 шілдеде Скиптон мен Инглтон арасында ашылған алғашқы "басты желі" қандай еді? Дегенмен, экономикалық төмендеуге байланысты Инглтоннан Лоу Гиллге дейінгі учаскедегі жұмыстар тоқтатылды, сондықтан NWR Ланкастерге қарай соққан тармаққа назар аударуға мәжбүр болды. 1849 жылғы 17 қарашада Ланкастер Грин Айрден Венингтонға дейінгі Лун аңғары бойымен шығысқа қарайғы желі ашылды. Желі 1850 жылғы 2 мамырда Бентхемге дейін, ал бір айдан кейін, 1850 жылғы 1 маусымда Скиптоннан келген аяқталған желіге қосылатын Клэфхэмге дейін созылды. Құрылыс кезінде Вэннингтон мен Клэфхэм арасындағы қашықтықты қысқарту үшін атпен жүретін автобус пайдаланылды. Морекамбтан Скиптонға дейінгі желі аяқталғаннан кейін, Клэфхэмнен Инглтонға дейінгі учаске ашылғаннан кейін он ай өткен соң жабылды, себебі жартылай салынған Лоу Гилл тармағын аяқтау перспективасы күмәнді болды. Жалпы желі бастапқыда бір рельстік болды. 1850 жылға қарай Хорнбиден Хеллифилдке дейінгі учаске екі рельстік болып жаңартылды, ал 1853 жылы Скиптонға дейін созылды. Алайда, Морекамб – Ланкастер учаскесі 1877 жылға дейін, ал Ланкастер – Хорнби учаскесі 1889 жылға дейін бір рельстік болып қалды. Екі Ланкастер станциясы арасындағы қисық учаске ешқашан екі рельстік болып жаңартылмады. 1852 жылғы 1 маусымнан бастап NWR Мидленд темір жолы (MR) арқылы жұмыс істеді. Кейін, 1859 жылғы 1 қаңтарда NWR және MH&R MR-ға жалға берілді, ал 1874 жылғы 30 шілдеде NWR MR-ға қосылды.

Инглтон филиалы

Жаулас компаниялар арасында көптеген келісімдерден кейін, 1857 жылы Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы (LNWR) басқаратын Ланкастер және Карлайл темір жолы тастап кетілген Инглтон мен Лоу Гилл сызығының құрылысын аяқтауға рұхсат алды. Сызық 1861 жылдың 16 қыркүйегінде жолаушыларға ашылды, бірақ LNWR-дің Инглтондағы өз станциясына дейін. Мидленд және LNWR станциялары виадуктың екі басында орналасқан, сондықтан жолаушылар олардың арасында жаяу өтуге мәжбүр болды. Дегенмен, 1862 жылға қарай LNWR пойыздары Мидленд станциясына дейін жүре бастады.

Сетл-Карлайл сызығы

Инглтон тармағы бойынша MR мен LNWR арасындағы қақтығыстардың тоқтамауына байланысты, MR өз желісін Settle қаласынан Carlisle қаласына дейін салуға шешім қабылдады, ол 1876 жылдың 1 мамырында жолаушыларға ашылды. Бұл желі MR-дің Лондон Сент-Панкрас станциясынан Carlisle Citadel станциясына және Глазго және Оңтүстік-Батыс темір жолы арқылы Глазго Сент-Энох станциясына дейінгі басты жолының бір бөлігі болды. Осылайша, Skipton мен Settle Junction арасындағы NWR желісі басты жол мәртебесіне ие болды. Күні бүгінге дейін бұл жол кейде қалааралық бағыттарды ауыстыру үшін пайдаланылады.

Басқа жалғау желілері

Фурнес және Мидленд бірлескен темір жолы NWR желісіндегі Вэннингтоннан Карнфортқа дейін желі салды, онда Фурнес темір жолы мен LNWR-дің Ланкастер және Карлайл темір жолы арасындағы түйіскен нүкте орналасқан еді. Жол 1867 жылғы 6 маусымда жолаушылар тасымалына ашылды. Ланкастер және Карлайл темір жолы сондай-ақ 1864 жылғы 13 тамызда ашылған, Морекэмбе станциясына жеткенге дейін NWR желісімен қосылатын Хест Банктен бастау алатын тармақ желісін салды. Дегенмен, LNWR жолаушылар пойыздары үшін жеке бекет болды, бастапқыда Морекэмбе Пултон-Лейнде, ал 1886 жылдан бастап Морекэмбе Эстон-роудта. Ланкашир және Йоркшир темір жолы 1880 жылғы 1 маусымда Клитерео арқылы өзінің желісін Хеллифилдтегі NWR желісімен қиылысқан жерге дейін ұзартты.

Хейшамға дейін кеңейту

Хейшам порты 1904 жылы Мидленд темір жолы тарапынан ашылды, бұл Морекэмбедегі осы компанияға тиесілі бұрынғы портты алмастырды. NWR желісінен тар маңызды тармақ 1898 жылдың 12 қарашасында мердігерлерге арналған болып ашылған, бірақ жолаушылар үшін 1904 жылдың 1 қыркүйегінде қолданысқа берілді. Жаңа желі, Hest Bank-тен LNWR желісімен қиылысып, одан шығысқа қарай өте жақын жерде қазіргі NWR желісімен үшбұрышты қиылыс жасады.

Электрмен жабдықтау

Ланкастер, Морекэмб және Хейшам арасындағы желі электрлендіру үшін әуе кабельдерін қолдануда алғашқы болып табылды. Хейшамнан Морекэмбеге дейінгі бөлік 1908 жылғы 13 сәуірде электрлендірілді, 1 шілдеде Ланкастер Грин Айреге және 14 қыркүйекте Ланкастер Каслға дейін ұзартылды. Жүйе 25 Гц жиілікті 6,6 кВ пайдаланды, электр қуаты Хейшамдағы электр стансасынан жоғарыдағы болат аркалардан ілінген кабельдер арқылы жеткізілді. 1951 жылғы 11 ақпандан бастап жүйе 50 Гц жиілігінде 6,6 кВ-қа дейін жаңартылғанда бу пойыздары уақытша пайдаланылды. Толық электрлік қызмет 1953 жылғы 17 тамызда қайта жаңартылды. 1219 м болатын жолдың бір бөлігінде жоғарғы аркалар екі жолдың әрқайсысы үшін жеке-жеке орнатылған эксперименталды консольді құрылымдармен ауыстырылды. Бұл II санаттағы ескерткіш]] Инглтон тармағы жолаушылар тасымалы үшін 1954 жылғы 30 қаңтарда жабылды, бірақ 1966 жылғы 26 шілдеде жабылғанға дейін тауарлар мен кезекті саяхаттар үшін пайдаланылды, содан кейін рельстер алынып тасталды. Желінің Вэннингтоннан Морекэмбеге дейінгі бөлігі Бичингтің кесуі арқылы жабылды. Жолаушылар тасымалы 1966 жылғы 2 қаңтарда тоқтатылды. Дегенмен, Уэннингтоннан Морекэмбеге дейінгі балама байланыс бұрынғы Фурнес және Мидленд бірлескен темір жолы арқылы Карнфортқа және содан кейін бұрынғы LNWR Морекэмбе тармақ желісі арқылы сақталды – бұл бағыт Лидс – Морекэмбе желісімен бүгінгі күнге дейін қолданылуда. 1967 жылғы 4 маусымда Лун Вэлли желісі арқылы тауар тасымалы тоқтатылды, бірақ Хейшам желісінен Ланкастерге қарай созылған қысқа бір рельстік бөлік 1970 жылғы 31 қаңтарда және Ланкастер Каслдан электр стансасына созылған тағы бір рельстік бөлік 1976 жылғы 16 наурызда жабылды. Катон мен Морекэмбе арасындағы бұрынғы желінің жолының көп бөлігі велосипед және жаяу жолдары ретінде сақталған, Ланкастер қаласының орталығына жақын орналасқан қысқа бөлігінен басқа. Онда Лун өзені арқылы салынған Грейхаунд көпірі жол көпірі ретінде қайта жараңдалды. Морекэмбтен Хейшамға дейінгі тармақ жолаушылар үшін 1975 жылғы 4 қазанда жабылды, бірақ 1987 жылғы 11 мамырда Мэн аралына бару үшін қайта ашылды. Морекэмбе станциясы 1994 жылы жаңа орынға көшірілгеннен бері тармақ бір рельстік болды. Қазіргі таңда тармақ тек Морекэмбтің 2 платформасына ғана қосылады.