Аргентина песосының долларға бекітілуі және оның салдары

Кіріспе

1990 жылдардағы экономикалық саясат, Аргентина песосын АҚШ долларына бекіту

Конвертибелдiк жоспар – Аргентина валюталық кеңесінің 1991 және 2002 жылдар аралығында Аргентина песосын АҚШ долларына бекіту арқылы жоғары инфляцияны жою және экономикалық өсуді ынталандыру мақсатындағы жоспары болды. Бұл жоспар бастапқыда үлкен табысқа жеткенімен, нәтижесінде сәтсіз аяқталды. Песо 2002 жылға дейін долларға бекітілген күйде болды.

Өмірбаян

1975-1990 жылдар аралығындағы кезеңнің басым бөлігінде Аргентинада жоғары инфляция (жылдық орташа есеппен 325%), жалпы ішкі өнімнің (ЖІӨ) нашар немесе теріс өсуі, ұлттық үкімет пен Орталық банкке деген сенімнің төмендеуі және капитал инвестицияларының аз болуы байқалды. 1970 жылдардың басынан бері болған сегіз валюталық дағдарыстан кейін инфляция 1989 жылы 5,000%-ға жетті. ЖІӨ 1980 жылғы көрсеткіштен 10% төмендеді, ал жан басына шаққандағы ЖІӨ 20%-дан астамға төмендеді. Тұрақты инвестициялар жартысынан астамға азайды және 1989 жылы жылдық тозуды, әсіресе өнеркәсіп секторында, жаба алмады. Әлеуметтік көрсеткіштер нашарлады: нақты жалақы 1974 жылғы ең жоғары деңгейінің шамамен жартысына дейін төмендеді, ал кедейлік деңгейі 1980 жылы 27%-дан 1989 жылы 47%-ға дейін өсті. Осы ұзақ мерзімді жоғары инфляцияның басты себебі – үкіметтердің үлкен бюджет тапшылығын қаржыландыру үшін ақша массасының тым тез өсуі болды. Салық төлеуден жалтарғандардың көбеюі және мемлекеттік кәсіпорындардың зиянға ұшырауы салдарынан 1983 жылы жалпы мемлекеттік бюджет тапшылығы ЖІӨ-нің 10%-ын құрады. Президент Рауль Альфонсиннің үнемдеу шаралары 1985 жылы осы көрсеткішті 4%-ға төмендетті, бірақ 1989 жылғы дағдарыс тапшылықты 7,6%-ға дейін арттырды (мұны тек қарыздың пайыздық төлемдерін тоқтату арқылы қаржыландыруға болады). Аргентинаның үлкен инвестициялық тәуекелге байланысты әлемдік капитал нарықтарына қатысу мүмкіндігі болмағандықтан, бюджет тапшылығын ақшалай қаржыландырудың жалғыз жолы болды. Бұл үкімет бюджет тапшылығын жабу үшін инфляциялық салық жинады, бұл өсімді тежеді. Аргентина валютасының тұрақсыздығының тағы бір себебі – отандық қаржы институттарының нашарлығы еді. Аргентинаның 1990 жылғы банк дағдарысы осы мәселені көрсетті, себебі Орталық банк өтімділік дағдарысын жеңу үшін коммерциялық банктердің депозиттерін BONEX жоспары арқылы тәркіледі, белгілі бір мерзімдік салымдарды BONEX облигацияларына айырбастады. Ішкі несие беру шектеулі болды және тек мемлекеттік секторға ғана қолжетімді болды: жеке сектор қарыз алушыларының үлесі 17 миллиард АҚШ долларын (жалпы соманың 45%) құрады, ал 1989 жылғы дағдарыс кезінде бұл көрсеткіш 7 миллиард АҚШ долларына дейін төмендеді. Сәйкесінше, елдің ақша ұсынысы (M2) шамамен бірдей көрсеткіштермен төмендеді, ал аргентиналық бай азаматтар шетелде 50 миллиард АҚШ долларынан астам ақша сақтады. Валюталық дағдарысты одан әрі күшейткен сыртқы факторлар да болды, мысалы, пайыздық мөлшерлемелердің өзгеруі. Мысалы, 1980 жылдардың басында АҚШ өз институттары үшін қатаң ақша-кредит саясатын енгізді, бұл банктерге жоғары резервтік талаптарды сақтауды талап еткендіктен, қарыз алуды қымбаттатты. Аргентинаның Орталық банкінің әлемдік қаржылық өзгерістерге қатысты қатаң немесе жазалаушылық жауаптары көбінесе Аргентина экономикасының ауыртпалығын арттырды. Әсіресе зиянды үнемдеу саясаты – Орталық банк Циркуляры 1050 болды. 1980 жылы қабылданған бұл құжат ай сайынғы төлемдерді Аргентинадағы АҚШ долларының құнына байланыстырды, ол 1981 жылдың басынан 1982 жылдың шілдесіне дейін он еседен астам өсті, осы кезде жаңа Орталық банк президенті Доминго Кавалло үстеме төлемді жойды (сол кезде коммерциялық банктер өздерінің несие портфелінің 5% -ын ай сайын есептен шығарып тастады). Бұл оқиға 1980 жылдардың соңына дейін жергілікті несие нарықтарының сенімін жойды және сол жылдары Аргентинадағы жағымсыз экономикалық ахуалға тікелей әсер етті. Карлос Менем билікке алты ай ертерек келді. Оның инфляцияны тұрақтандыруға жасаған алғашқы әрекеттері сәтсіз аяқталды, нәтижесінде австрал валютасының құны одан әрі төмендеді және Орталық банк шетел валютасының қоры күрт азайды. 1991 жылдың сәуірінде Менем елдің саясатын Вашингтон консенсусы идеяларына сәйкес, кейіннен экономикалық неолиберализм деп аталатын нәрсеге қайта бағыттады. Бұл жүйе шетелдік инвестицияларды ынталандырған және елдің бюджет тапшылығын қаржыландыру үшін ақшалай қаражат құюға мүмкіндік берген ірі жекешелендіру және еңбек заңнамасын либерализациялау бағдарламасын қамтыды. Алайда, жаңа жүйенің негізгі бөлігі – Конвертируемость жүйесін енгізу болды. Сол кезде Аргентинада және шетелде инфляцияны қалай бақылауға және инвестиция мен өсуді ынталандыру үшін жергілікті валюталарға сенімді қалай арттыруға қатысты көп пікірталас болды. Кез келген үкіметке валюта бағамын басқарудың үш нұсқасы қолжетімді болды: еркін айналымдағы валюта бағамы, супер фиксті валюта бағамы (ағымдағы валюталық кеңесті қоса алғанда) немесе гибридтік жүйе (Мексика сияқты). Гибридтік жүйе валюта бағамын бақылаудың әртүрлі деңгейлерінен тұрды және 1990 жылдардың басында бірнеше валюталық дағдарыстардан алынған эмпирикалық деректер көрсеткендей, жоғары капитал еркіндігі бар әлемде жартылай бекітілген валюта бағамы өте тұрақсыз екені анықталды, өйткені ол нашар ақша-кредит саясаты бар елге тым көп дискрециялық билік беруге мүмкіндік берді. Нәтижесінде үкімет бекітілген немесе толығымен еркін айналымдағы валюта бағамын таңдауға тиіс болды. Валюта кеңесін енгізу алдында, песоны қай валютаға немесе валюталарға бекіту керек екені туралы көп пікірталас болды. Көптеген экономистердің пікірінше, песо Аргентинаның негізгі сауда серіктестерінің валюталарынан тұратын валюта тобына бекітілуі керек еді. Басқалар песоны АҚШ долларына бекіту керек екенін айтты, өйткені бұл түсінудің қарапайымдығын, ең жоғары қауіпсіздік деңгейін, халықаралық беделділікті және АҚШ-пен сауданың ұлғаю мүмкіндігін қамтамасыз етеді. Соңғы аргумент жеңіске жетті, бұл оң және теріс салдарға әкелді. Аргентинаның валюта кеңесі песо мен АҚШ доллары арасында 1:1 бекітілген паритетті белгіледі. Сондай-ақ, песоны АҚШ долларына толық түрде айырбастауға кепілдік берді. Үкімет паритетке жергілікті және халықаралық сенімді орнатуға және ақша-кредит және бюджет саясатын бақылау деңгейін шектеуге үміттенді. Валюта кеңесі режимі песоны тұрақтандыруға, шетелдік және жергілікті инвестицияларды ынталандыруға және тұрақты экономикалық өсуді қамтамасыз етуге бағытталған.

For most of the period between 1975 and 1990, Argentina experienced hyperinflation (averaging 325% a year), poor or negative GDP growth, a severe lack of confidence in the national government and the Central Bank, and low levels of capital investment. After eight currency crises since the early 1970s, inflation peaked in 1989, reaching 5,000% that year. GDP was 10% lower than in 1980 and per capita GDP had fallen by over 20%. Fixed investment fell by over half and, by 1989, could not cover yearly depreciation particularly in the industrial sector. Social indicators deteriorated seriously: real wages collapsed to about half of their 1974 peak and income poverty rates increased from 27% in 1980 to 47% in 1989. To a large extent, the main reason behind this long period of hyperinflation was unsustainable growth of the money supply to finance the large fiscal deficits maintained by successive governments. Driven by rising tax evasion and losses among state enterprises, the total public fiscal deficit reached 10% of GDP in 1983. Austerity measures pursued by President Raúl Alfonsín trimmed this 4% in 1985, though the 1989 crisis pushed the shortfall to 7.6% (which could only be financed by suspending debt interest payments). Since Argentina could not participate meaningfully in world capital markets given the great investment risk it posed, the only course available was the financing of these fiscal deficits by monetizing them. This meant that the government levied an inflation tax to pay for the fiscal deficits, which in turn contributed to stalling growth. Another reason for the instability of the Argentine currency was the fragility of domestic financial institutions. The Argentine banking crisis of 1990 underlined this point, as the Central Bank moved to confiscate the deposits of commercial banks with the BONEX plan, to overcome a liquidity crunch by exchanging certain types of time deposits for BONEX bonds. Tightening domestic credit became increasingly limited to the public sector: only US$17 billion of loans outstanding (45% of the total) were accounted for by private sector borrowers, and this declined to US$7 billion during the 1989 crisis. Accordingly, the nation's money supply (M2) fell by nearly identical figures, while affluent Argentine nationals held over US$50 billion overseas. There were also external factors that further triggered the currency crisis, such as interest rate fluctuations. In the early 1980s, for example, the United States imposed tight monetary discipline upon its own institutions, which made it more expensive to borrow money because banks were required to keep higher reserve requirements. Erratic or punitive responses to global financial vagaries by the Central Bank of Argentina itself often left the Argentine economy bearing the brunt. One particularly damaging austerity policy was the Central Bank Circular 1050. Enacted in 1980, it tied monthly installment payments to the value of the U. S dollar in Argentina, which rose over ten fold between early 1981 and July 1982, when new Central Bank President Domingo Cavallo rescinded the surcharge (by then, commercial banks had been writing off 5% of their loan portfolio a month). The debacle shattered credit market confidence locally for the rest of the 1980s, directly contributing to the negative economic climate in Argentina during those years. Carlos Menem took office six months in advance. His early attempts to stabilize inflation failed, resulting in further depreciation of the austral and a serious reduction in the Central Bank's foreign currency reserves. In April 1991, Menem reverted the country's policies according to ideas of Washington Consensus to what was later to be called economic neoliberalism. This system involved a program of massive privatization and labor deregulation laws, which encouraged foreign investment and infused the country with cash to finance its fiscal deficits. However, the linchpin of the new system was the introduction of the Convertibility System. At the time, there was much debate in Argentina and abroad about how to control inflation and build confidence in local currencies in order to foster investment and growth. There were three options of exchange rate management available to any government: a floating exchange rate, a super fixed exchange rate (including the possible use of a currency board), or a hybrid system (otherwise known as a soft peg) such as that which Mexico undertook. The hybrid system consisted of various levels of control over exchange rates, and it was discredited in the early 1990s when empirical evidence from several currency crises showed that, in a world of high capital mobility, a semi fixed exchange rate was very unstable, because it allowed a country with poor monetary policy to exercise too much discretionary power. The consequence was that a government had to choose between either fixed or fully floating exchange rate systems. Before the implementation of the currency board there was much debate over which currency or currencies to peg the peso against. In the view of many economists, the peso should have been pegged to a basket of currencies from the countries that were Argentina's major trading partners. Others argued that the peso should be pegged to the U. S. dollar because it would provide simplicity of understanding, the highest degree of safety, greater international credibility, and the promise of increased trade with the United States. The latter argument won the day, with both positive and negative consequences. Argentina's currency board established a fixed pegging of one to one parity between the peso and the U. S. dollar. It also guaranteed full convertibility of pesos into U. S. dollars. The government hoped to establish local and international credibility in the peg and to limit the amount of local control over monetary and fiscal policy. The currency board regime intended to stabilize the peso, encourage both foreign and local investment, and foster sustained economic growth.

Валюталық кеңестің нәтижелері

Аргентина 1991 жылдың сәуірінде валюталық кеңесін енгізді. Оның басты жетістігі инфляцияны бақылау болды, ол 1989 жылы 3000%-дан 1994 жылы 3,4%-ға дейін төмендеді. Жүйенің тағы бір маңызды жетістігі – экономикалық өсімнің жаңаруы болды. Аргентинаның негізгі экспорты болып табылатын бастапқы өнімдердің әлемдік бағасының жоғары деңгейде болуының нәтижесінде, 1991 жылдан бастап 1995 жылғы «Текила әсеріне» дейін ЖІӨ жылдық 8% өсті. Мексикадағы дағдарыстан кейін де 1998 жылға дейін жылдық өсім 6% құрады. Халықаралық сауда да күрт өсті, бұл елдің ашықтығының артуын көрсетті. Импорт 1991 жылы 11,6 млрд АҚШ долларынан 2000 жылы 32,3 млрд АҚШ долларына дейін өсті. Сонымен қатар, экспорт та 1991 жылы 12,1 млрд АҚШ долларынан 2000 жылы 30,7 млрд АҚШ долларына дейін өсті. Осы үлкен жетістіктерге қарамастан, әлеуметтік мәселелерге кері әсер еткен факторлар жұмыссыздықтың өсуі, табыстың теңсіз бөлінуі және жалақының төмендеуі болды. 1991 жылы 6,1%-дан 2000 жылы 15%-ға дейін жұмыссыздық өсті, себебі тұрақты айырбас бағамы шетелдік баға бәсекелестігін күшейтті және жергілікті фирмаларды жұмыс күшін азайтатын және өнімділікті арттыратын жаңа технологияларға инвестиция жасауға мәжбүр етті. Табыс теңсіздігі артты: халықтың ең төменгі 20%-ының ұлттық табыстағы үлесі 1991 жылы 4,6%-дан 2000 жылы 4,1%-ға дейін азайды, ал халықтың ең жоғарғы 20%-ының үлесі 50,4%-дан 51,4%-ға дейін өсті. Бастапқыда кедейлік деңгейі гиперинфляцияның төмендеуіне байланысты азайды және 1993 жылы 17%-ға жетті (инфляциялық салықтың негізгі бөлігін төмен кірісті отбасылар көтерді), бірақ Мексика дағдарысынан кейін бұл үрдіс кері қайта бастады. Жалпы жалақы өскенімен, оның пайдасы барлық жұмысшыларға теңдей тимеді. Білікті және білікті емес жұмысшылар басшылық және кәсіби табыс топтарына қарағанда артта қалды. Мемлекеттік қарыз күрт өсті. Салықтарды көтеруге дайын немесе қабілетсіз болған үкімет, валюталық кеңес жүйесі ақша басып шығаруға мүмкіндік бермеді, сондықтан бюджет тапшылығын қаржыландырудың жалғыз қалған жолы капитал нарықтарында борыштық құралдар шығару болды. Мемлекеттік қарыз 1993 жылы ЖІӨ-нің 29,5%-ынан 1999 жылы 50,3%-ға дейін өсті. Бұл қарызтың көп бөлігі шетел валютасында болды, себебі ішкі жеке жинақтар төмен болды және бұрын мемлекеттік компанияларды жекешелендіруден түскен үлкен кіріске қарамастан осы жағдай сақталды. Мемлекеттік қарыздың өсуімен бірге қарызды өтеу коэффициенті де өсті, ол 1993 жылы экспорттың 22%-ынан 1999 жылы 35,2%-ға дейін өсті, бұл ағымдағы шоттағы тапшылықтың артуын күшейтті. Президент Менемнің бағдарламасына мемлекеттік компанияларды кең ауқымда жекешелендіру кірді. Алайда, тұрақты айырбас бағамының салдарынан жекешелендіру келісімдері бағаны көтерудің икемділігін АҚШ инфляциясы деңгейімен байланыстырды, ол көбінесе Аргентинадағыдан жоғары болды. Осылайша, коммуналдық қызметтердің салыстырмалы бағасы өсті және мемлекеттік мүлік жекешелендірілген компанияларға ауысты. Олар валюталық бақылау шектеулері болмағандықтан, осы пайданы шетелге шығарып, басқа жерге инвестициялай алды. Сыртқы шоктар Аргентинаның валюталық кеңесіне де әсер етті. Біріншісі – 1994-1995 жылдардағы Мексика дағдарысы, ол өтімділік тапшылығын туғызды, бұл пайыздық мөлшерлемені күрт жоғарылатты, өсімді тоқтатты және жұмыссыздықты күшейтті. Содан кейін 1997 жылғы Азия және 1998 жылғы Ресей қаржы дағдарыстары да экономикаға соққы берді, шетелдік инвесторлар өз активтерін қайда салғандарына көбірек алаңдады, Аргентина үшін қарыз алу құнын жоғары ұстады. 1999 жылғы Бразилия дағдарысы ең ауыр әсер еткен болуы мүмкін, себебі Бразилия Аргентинаның ең ірі сауда серіктесі болып табылады, және дағдарыс АҚШ долларының құнсынуымен және негізгі өнімдердің әлемдік бағасының төмендеуімен бірге жүрді. Аргентинаның әлемдік нарықтардағы бәсекеге қабілеттілігі песоның АҚШ долларына байланысты болуы және оның солтүстік сауда серіктесіндегі сұраныстың төмендеуі салдарынан күрт төмендеді. Нәтижесінде экономика тұрақтап, кейін қысқарды. Осы дағдарыстар мен 1990 жылдардың соңындағы АҚШ долларының күштілігі песоны АҚШ долларына емес, оның сауда үлгілеріне сәйкес келетін валюталар себетіне байланыстыру туралы шешімге назар аударды. Аргентина негізінен АҚШ долларын валютасы ретінде қолданбайтын елдермен (Еуропа және Бразилия) сауда жасаса, песо АҚШ долларына емес, Аргентинаның нақты экономикалық жағдайына сәйкес ауытқыды («үшінші валюта құбылысы»). Қысқасы, долларға байланыстыру песоның құнын әлемде жоғары бағалады, әсіресе әлсіз евро мен бразилиялық реалға қатысты, Аргентинаның бәсекеге қабілеттілігін төмендетіп, ағымдағы шоттағы тапшылықты күшейтті.

Argentina implemented its currency board in April 1991. Its main achievement was in controlling inflation, which was brought down from more than 3,000% in 1989 to 3.4% in 1994. Another major accomplishment of the system was renewed economic growth. Enjoying the high world prices of primary products (Argentina's main exports), GDP grew at an annual rate of 8% between 1991 until the Tequila Effect of 1995. Even after the Mexican crisis, until 1998 the annual growth rate was 6%. International trade also increased dramatically, reflecting the growing degree of openness of the country. Imports increased from US$11.6 billion in 1991 to US$32.3 billion in 2000. Likewise, exports also increased from US$12.1 billion in 1991 to US$30.7 billion in 2000. Despite these impressive results, side effects on social issues included increased unemployment, unequal income distribution and decreased wages. Unemployment increased from 6.1% in 1991 to 15% in 2000 as the fixed exchange rate increased foreign price competition and forced local firms to invest in more advanced technologies that required less labor and higher productivity. Income inequality increased: the bottom 20% of the population decreased its share of national income from 4.6% in 1991 to 4.1% in 2000, while the top 20% of the population increased its share from 50.4% to 51.4%. Initially, the poverty rate declined as hyperinflation receded, reaching 17% by 1993 (implying that the inflation tax was primarily absorbed by low income households), but after the Mexican crisis the trend reversed. Although overall wages increased, they did not benefit all workers equally. Skilled and unskilled workers lost ground compared to managerial and professional income groups. Government debt increased sharply. Unwilling or unable to raise taxes, and precluded from printing money by the currency board system, the government's only other recourse to finance its budget deficit was to issue debt instruments in the capital markets. Public debt increased sharply from 29.5% of GDP in 1993 to 50.3% in 1999. Moreover, this debt was in foreign currency, since the domestic private savings remained low, and it took place despite large inflows of income from the privatization of formerly state owned companies. Associated with the increase in public debt was an increase in the debt service ratio, which increased from 22% of exports in 1993 to 35.2% in 1999, exacerbating an increasing current account deficit. Part of President Menem's program included large scale privatization of state owned companies. Unfortunately, because of the fixed exchange rate, privatization agreements generally linked price increase flexibility to the rate of U. S. inflation, which was often higher than that in Argentina. The relative prices of public utilities thus increased and shifted wealth from the state to the privatized firms which, without any exchange control restraints, were free to expatriate these windfalls and invest them elsewhere. External shocks also affected the Argentine currency board. The first was the Mexican crisis of 1994–1995, resulting in a liquidity crunch that drove interest rates sharply higher, stalling growth and spurring unemployment. In quick succession, the ensuing 1997 Asian and 1998 Russian financial crises pounded at the economy by further increasing interest rates as foreign investors became much warier of where they invested their assets, continuing to keep the cost of borrowing high for Argentina. The Brazilian crisis of 1999 probably had the most severe effect, because Brazil is Argentina's largest trading partner, and the crisis was coupled with an appreciating U. S. dollar and a slump in the world prices of primary products. Argentina's competitiveness in world markets was severely hit, given the peso's link to the appreciating U. S. dollar and weakening demand in its northern trading partner. As a result, the economy stalled and subsequently contracted. These ongoing crises and the strong U. S. dollar in the late 1990s put the spotlight on the decision to peg the peso to the U. S. dollar rather than to a basket of currencies that were better aligned with its trade patterns. While Argentina was mostly trading with countries (Europe and Brazil) that did not have the U. S. dollar as their currency, the peso was fluctuating according to the U. S. dollar and not according to Argentina's actual economic position (this is known as the "third currency phenomenon"). Simply put, the dollar peg overvalued the peso in the rest of the world, especially against a weak euro and the Brazilian real, reducing Argentina's competitiveness and compounding the account deficit.

Қылқаламнан бас тарту

2001 жылдың екінші жартысында валюта тақтасына (currency board) қысым күшейді, бірақ одан шығудың анық жолы болмады. Елдің қарызының көп бөлігі АҚШ долларымен есептелгендіктен, Аргентинаның әлемдік капитал нарығындағы беделіне ұзақ мерзімді зиян келтіруді ескермегенде, бағаны тұрақтандырудан бас тарту қымбатқа түсер еді. Екінші жағынан, нарыққа валюта бағамын анықтауға рұқсат беру бәсекеге қабілеттілікті күрт жақсартады және ағымдағы шоттағы дефицитті жоюмен қатар, оны қаржыландыру үшін қарыз алу қажеттілігін де жояды. АҚШ доллары мен евродан құралған валюта корзинасына (себетіне) ауысу (бұл песоның тиімді және бақыланатын девальвациясына әкелер еді) және долларландыру (АҚШ долларын елдің жалғыз валютасы ретінде пайдалану) сияқты көптеген шешімдер қарастырылды. 2001 жылдың 3 желтоқсанында министр Доминго Кавалло 2002 жылдың 3 наурызына дейін банк шотынан айына 1000 песо/доллар көлемінде ақша алуды шектеді. Бұл халық арасында «Корралито» деп белгілі болды. «Корралитоның» салдары соншалықты жағымсыз болды, президент де ла Руа мен Кавалло отставкаға кетіп, алдымен Рамон Пуэрта, екі күннен кейін Родригес Саа президенттікке келді. Оның билікте болған аптасында Аргентина сыртқы қарызын төлеуді тоқтатты. 2002 жылдың қаңтарында жаңа президент Эдуардо Духальде өзінің қаржы министрі Хорхе Ремес Лениковке Конвертибильділік заңын жоюды және 1,4 песодан тұрақты, уақытша айырбас бағамын белгілеуді (29% девальвация) және доллармен есептелген барлық банк шоттарын песоға ауыстырып, облигацияларға ("Corralon") айналдыруды тапсырды. Көп ұзамай ол тірегінен толығымен бас тартып, песоның еркін жүзуіне мүмкіндік берді, нәтижесінде песоның құны күрт төмендеді және айлар ішінде АҚШ долларына қатысты құнының 75% -ын жоғалтып, 2003 жылға қарай 2,9 песодан тұрақталды. Песоның осы үлкен құнсыздануының себебі экономикалық дағдарыс немесе бағаның жоғарылауы емес, барлық шоттардың «песоға ауыстырылуы» болды. Аргентинадағы барлық шоттардың песоға ауыстырылуы нәтижесінде банктердегі 100 миллиард доллар 100 миллиард песоға айналды. Бұл долларға зор сұраныс тудырып, 5 ай ішінде бір доллар үшін 1,40 песодан 4 песоға дейін баға өзгерді.

During the second half of 2001, the pressure mounted on the currency board but there was no clear way out. Since most of country's debt was denominated in U. S. dollars, there would be a huge cost to breaking the peg, not to mention the long term damage to Argentina's credibility in world capital markets. On the other hand, allowing the market to determine the exchange rate would radically improve competitiveness and eliminate the current account deficit along with the need to borrow money to finance it. Many solutions were considered, including changing the peg to a currency basket of U. S. dollars and euros (which would have entailed an effective and controlled devaluation of the peso), and dollarization (using U. S. dollars as the country's only currency). On December 3, 2001, the minister Domingo Cavallo restricted bank deposit withdrawals to a maximum of 1000 pesos/dollars per month until 3 March 2002. This was popularly known as Corralito. The effect of the Corralito was so unpopular that president de la Rúa and Cavallo had to resign. First Ramón Puerta took the presidency, followed by Rodríguez Sáa two days later. In the week he was in charge, Argentina suspended payments on its external debt. In January 2002, the new president Eduardo Duhalde ordered his finance minister Jorge Remes Lenicov to repeal the Convertibility Law and adopt a new, provisional fixed exchange rate of 1.4 pesos to the dollar (a 29% devaluation) and the conversion of all the bank accounts denominated in dollars into pesos and its transformation in bonds ("Corralon"); soon afterward it completely abandoned its peg and allowed the peso to float freely, resulting in a swift depreciation of the peso, which lost 75% of its value with respect to the U. S. dollar in a matter of months, stabilizing at a rate of 2.9 pesos per dollar by 2003. The reason of this incredible depreciation of the peso was not the economic crisis or the overvaluation, it was the "pesification" of all the accounts. As a consequence of the pesification of every account in Argentina, the 100 billion dollars that were in the banks were changed to 100 billion pesos. This caused an enormous demand for dollars and transformed the normal change of 1.40 pesos per dollar to 4 pesos per dollar in 5 months.