Алан Гринспен: Америкалық экономист және Федералдық резерв төрағасы

Кіріспе

Американдық экономист және қаржылық кеңесші Алан Гринспен (1926 жылғы 6 наурызда туған) – 1987 жылдан 2006 жылға дейін Федералдық резервтің 13-ші төрағасы қызметін атқарған американдық экономист. Ол жеке кеңесші ретінде жұмыс істеді және өзінің «Гринспен Ассошиэйтс ЛЛК» компаниясы арқылы фирмаларға кеңес қызметтерін ұсынды. 1987 жылдың тамызында президент Рональд Рейган оны алғаш рет Федералдық резервке тағайындады, ол 2006 жылдың 31 қаңтарында зейнеткерлікке шыққанға дейін бес жыл сайын қайта тағайындалды. Бұл лауазымда Уильям Макхесни Мартиннен кейін екінші ең ұзақ қызмет еткен төраға болды. Президент Джордж Буш оның орнына Бен Бернанкиді тағайындады. Гринспен Федералдық резервтік кеңеске кеңесші мамандығы бойынша келді. Ол көпшілік алдында тартымды болмаса да, жағымды БАҚ жариялымдары оның беделін арттырып, бірнеше сарапшылар оны «рок жұлдызына» теңеді. Конгрестің демократ көшбасшылары әлеуметтік қамсыздандыруды жекешелендіруді және салықты төмендетуді қолдағандықтан оны кеңсесін саясаттастырды деп сынады. Көптеген сарапшылар Гринспеннің қызмет ету кезеңіндегі ФРС-тің «оңай ақша» саясаты, соның ішінде «Гринспеннің кепілі» деп аталатын тәжірибе, дотком көпіршігі мен субстандартты ипотекалық дағдарыстың (соңғысы оның ФРС-тен кеткеннен кейін бір жыл ішінде болды) басты себебі болды деп санайды. «The Wall Street Journal» газеті оның беделіне нұқсан келді деді. Йель университетінің экономисті Роберт Шиллер «акциялар құлдырағаннан кейін жылжымайтын мүлік қор нарығындағы спекуляциялық ахуалдың басты арнасына айналды» деді. Гринспен тұрғын үй бағасының өсуіне себеп – қысқа мерзімді төмен пайыздық ставкалар емес, әлемдік құбылыс, ол дамып келе жатқан елдердегі үлкен үнемдеу деңгейі мен дамыған елдердегі кері байланыс салдарынан ұзақ мерзімді пайыздық ставкалардың кезең-кезеңмен төмендеуінен туындады деп санайды.

Ерте өмір және білім

Гринспен Нью-Йорк қаласының Вашингтон Хайтс ауданында дүниеге келген. Оның әкесі Герберт Гринспен румыниялық еврей, ал анасы Роза Голдсмит венгр еврейі болған. Әке-шешесі ажырасқаннан кейін Гринспен анасымен бірге Ресейде туған әжесі мен атасының үйінде өскен. Оның әкесі Нью-Йоркте акция брокері және кеңесші болып жұмыс істеді. Гринспен 1940 жылдан бастап 1943 жылдың маусым айында бітіргенге дейін Джордж Вашингтон орта мектебінде оқыды, оның сыныптастарының бірі Джон Кемени болды. Ол Стэн Гетцпен бірге кларнет пен саксофонда ойнады. 1943-1944 жылдары Джульярд мектебінде кларнет сабақтарын алды. Вуди Герман тобындағы әріптестерінің арасында Ричард Никсонның арнайы кеңесшісі Леонард Гармент болды. 1945 жылы Гринспен Нью-Йорк университетінің Бизнес мектебіне түсті, онда 1948 жылы экономика мамандығы бойынша бакалавр және 1950 жылы экономика мамандығы бойынша магистр дәрежесін summa cum laude алды. Колумбия университетінде ол Артур Бернс басшылығымен экономиканы терең зерттеді, бірақ Таунсенд Гринспен және Компаниядағы жұмысқа деген сұраныс артуына байланысты оқуын тоқтатты. 1977 жылы Гринспен Нью-Йорк университетінде экономика ғылымдарының докторы ғылыми дәрежесін алды. Оның диссертациясы 1987 жылы Гринспен Федералдық резервтің төрағасы болған кезде оның өтініші бойынша университеттен алынып тасталғандықтан қолжетімді емес. Дегенмен, 2008 жылдың сәуір айында Barron журналы оның көшірмесін алып, онда "тұрғын үй бағаларының өсуі және оның тұтынушылардың шығындарына тигізетін әсері талданған, тіпті тұрғын үй бағасының күрт төмендеуі де болжамдалған" деп хабарлады.

Федералды резерв алдында

Нью-Йорк университетінде экономиканы оқыған кезінде Гринспен Уолл-стриттегі Brown Brothers Harriman инвестициялық банкінің басқарушы директоры Юджин Бэнкстің басшылығымен фирманың акцияларды зерттеу бөлімінде жұмыс істеді. 1948 жылдан 1953 жылға дейін Гринспен Нью-Йорктегі бизнес және өнеркәсіпке бағытталған саясатты зерттеу орталығы – Ұлттық өндірістік конференциялық кеңесте (қазіргі Конференциялық кеңес деп аталады) сарапшы болып жұмыс істеді. 1955 жылдан 1987 жылға дейін Гринспен Нью-Йорктегі Townsend Greenspan & Co., Inc. экономикалық консалтингтік фирмасының төрағасы және президенті болды. Оның 32 жылдық қызметі тек 1974 жылдан 1977 жылға дейін үзіліске ұшырады, ол президент Джеральд Фордтың кезінде Экономикалық кеңесшілер кеңесінің төрағасы болды. 1968 жылдың ортасында Гринспен Ричард Никсонның сайлау кампаниясындағы ішкі саясат жөніндегі үйлестірушісі қызметін атқаруға келісті. Гринспен сонымен қатар Американың алюминий компаниясының (Alcoa) корпоративтік директоры, Automatic Data Processing, Capital Cities/ABC, Inc., General Foods, J. P. Morgan & Co., Morgan Guaranty Trust Company, Mobil Corporation және Pittston Company компанияларында директор болып қызмет етті. 1982-1988 жылдары Сыртқы қатынастар кеңесінің сыртқы саясат ұйымының директоры болды. 1984 жылы Вашингтондағы ықпалды қаржылық кеңесші орган – «Отыздық топтың» мүшесі болып қызмет етті.

Федералды резервтің төрағасы

Федералды резервте үйренгенім – «Фед сөйлесі» деп аталатын жаңа тіл. Көп ұзамай үлкен түсініксіздікпен сөйлей білуге үйренесіз. – Алан Гринспен

1987 жылдың 2 маусымында президент Рональд Рейган Гринспенді Пол Волкердің орнын басатын, Федералды резервтің Басқарма төрағасы ретінде ұсынды, ал Сенат оны 1987 жылдың 11 тамызында бекітті. Инвестор, автор және сарапшы Джим Роджерс Гринспен бұл төрағалыққа лобби жасады деді. Гринспен 1987 жылғы қор нарығының құлдырауынан кейін екі ай өткен соң, ФРС «экономикалық және қаржылық жүйені қолдау үшін өтімділік көзі ретінде қызмет етуге дайын екенін растады». Федералды резерв бұл хабарламаны ақша-кредит саясаты бойынша шаралармен толықтырды, бұл «Гринспеннің кепілдігі» деп аталды. Джордж Буш бұл шаралардың жай жауапкершілік болғанын айтты. Демократ президент Билл Клинтон Гринспенді қайта тағайындады және оны экономикалық мәселелер бойынша кеңес алды. Гринспен 1993 жылы Клинтонның бюджет тапшылығын азайту бағдарламасын қолдады. Гринспен негізінен монетарист және австриялық экономист болды, ал оның ақша-кредит саясаты шешімдері көбінесе стандартты Тейлор ережесіне сәйкес келеді (Тейлор 1993 және 1999 жылдарды қараңыз). Гринспен 1994-1995 жылдардағы мексикалық песо дағдарысы кезінде Мексиканы құтқаруды ұйымдастыруда да маңызды рөл атқарды. 2000 жылы Гринспен бірнеше рет пайыздық мөлшерлемені көтерді, көптеген адамдар бұл әрекеттер «дотком» көпіршігінің жарылуына себеп болды деп санайды. Алайда, Нобель сыйлығының лауреаты Пол Кругманның пікірінше, «Ол нарықтың ынтасын басу үшін пайыздық мөлшерлемені көтерген жоқ; тіпті қор нарығындағы инвесторларға маржа талаптарын қоюға тырыспады. Оның орнына, ол 2000 жылы болғандай, көпіршіктің жарылуын күтті, содан кейін туындаған қиындықтарды шешуге кірісті». Э. Рей Кентербери Кругманның бұл сын-пікірімен келіседі. 2001 жылдың қаңтар айында Гринспен президент Буштың салықты азайту ұсынысын қолдап, федералдық профицит мемлекеттік қарызды төлейтін кезде салықты едәуір азайтуға мүмкіндік беретінін мәлімдеді. 2001 жылдың күзінде 11 қыркүйектегі шабуылдарға және экономиканы құлдыратып жіберген бірқатар корпоративтік жанжалдарға жауап ретінде Гринспен басқаратын Федералды резерв 2004 жылы федералдық қорлар мөлшерлемесін 1%-ға дейін төмендеткен пайыздық мөлшерлемені төмендетуді бастады. 2002 жылдың шілдесінде Федералды резервтің ақша-кредит саясаты туралы баяндамасын ұсынған кезде ол: «Адамдар бұрынғы ұрпақтардан гөрі ашкөз болған жоқ. Ашкөздікті білдірудің мүмкіндіктері ғана өте кеңейді» деді және қаржы нарықтарын көбірек реттеу қажеттігін атап өтті. Стив Форбс басқаратын оның сыншылары тауар бағасының және алтынның күрт өсуін Гринспеннің бос ақша-кредит саясатына байланысты деп санайды, бұл Forbes-тің пікірінше, активтердің шамадан тыс инфляциясына және доллардың әлсіздігіне әкелді. 2004 жылдың соңында алтын бағасы 12 жылдық орташа бағадан жоғары болды. Гринспен Джордж Буш әкімшілігінің жоғары лауазымды өкілдеріне мұнай нарығының игілігі үшін Саддам Хусейнді биліктен шығаруды ұсынды. Оның ойынша, мұнай ағынының тіпті шағын бұзылуы мұнай бағасының өсуіне әкелуі мүмкін, бұл әлемдік экономикаға «хаос» тудырып, өнеркәсіптік әлемді «тізе бүгіп» тастауы мүмкін. Ол Саддамның Ормуз бұғазының бақылауын алып, мұнай тасымалын шектеуінен қорқады. 2007 жылғы сұхбатында ол: «Бұл елдегі адамдар, мысалы, біздің халықаралық энергиямен байланысымыздың қаншалықты нәзік екенін түсінбейді. Біз күнделікті үздірілмейтін ағынға мұқтажбыз. Егер бұл ағын тоқтаса, өнеркәсіптік әлемде апатты салдарға әкеледі. Міне, осы себепті оны (Саддамды) Бин Ладеннен гөрі құтылу қажет болды» деді. 2004 жылдың 18 мамырында Гринспен президент Джордж Буш тарапынан Федералды резерв төрағасы қызметіне бес мерзімге тағайындалды. Бұрын оны президенттер Рейган, Джордж Буш және Билл Клинтон тағайындаған болатын. 2005 жылдың мамыр айында Гринспен сөйлеген сөзінде: «Екі жыл бұрын осы конференцияда мен туынды құралдардың көбейіп бара жатқанын және тәуекелдерді өлшеу мен басқарудың күрделі әдістерін қолдану банктік жүйенің керемет тұрақтылығына ықпал еткен негізгі факторлар болды деп мәлімдедім, ол жақында экономика мен қаржы жүйесіне ауыр соққылар берді. Сонымен қатар, мен деривативтермен байланысты тәуекелдер туралы, соның ішінде белгілі бір деривативтер нарығындағы шоғырлану тудыратын тәуекелдер туралы алаңдаушылық білдірдім, әсіресе АҚШ долларына қатысты пайыздық опциялардың OTC нарығында». Гринспен Қытай Халық Республикасына қарсы тарифтерге қарсы болды, себебі ол юаньның бағамын көтеруден бас тартты, керісінше, қытай саудасының салдарынан жұмысын жоғалтқан американдық жұмыскерлерге жәрдемақы төлеу және қайта оқыту бағдарламаларын ұсынды. Гринспеннің мүшелік мерзімі 2006 жылдың 31 қаңтарында аяқталды, ал Бен Бернанке оның орнына тағайындалды. Федералды резерв төрағасы ретінде Гринспен 1987 жылдан 2005 жылға дейін телеарналарда сұхбат берген жоқ.

On June 2, 1987, President Ronald Reagan nominated Greenspan as a successor to Paul Volcker, as chairman of the Board of Governors of the Federal Reserve, and the Senate confirmed him on August 11, 1987. Investor, author and commentator Jim Rogers has said that Greenspan lobbied to get this chairmanship. Two months after his confirmation, Greenspan said immediately following the 1987 stock market crash that the Fed "affirmed today its readiness to serve as a source of liquidity to support the economic and financial system". Although the Federal Reserve followed its announcement with monetary policy actions, which became known as the Greenspan put, George H. W. Bush attributed his re election loss to a sluggish response. Democratic president Bill Clinton reappointed Greenspan, and consulted him on economic matters. Greenspan lent support to Clinton's 1993 deficit reduction program. Greenspan was fundamentally a monetarist and Austrian Economist in orientation on the economy, and his monetary policy decisions largely followed standard Taylor rule prescriptions (see Taylor 1993 and 1999). Greenspan also played a key role in organizing the U. S. bailout of Mexico during the 1994–1995 Mexican peso crisis. In 2000, Greenspan raised interest rates several times; these actions were believed by many to have caused the bursting of the dot com bubble. According to Nobel laureate Paul Krugman, however, "he didn't raise interest rates to curb the market's enthusiasm; he didn't even seek to impose margin requirements on stock market investors. Instead, he waited until the bubble burst, as it did in 2000, then tried to clean up the mess afterward". E. Ray Canterbery agrees with Krugman's criticism. In January 2001, Greenspan, in support of President Bush's proposed tax decrease, stated that the federal surplus could accommodate a significant tax cut while paying down the national debt. In autumn 2001, as a decisive reaction to the September 11 attacks and various corporate scandals which undermined the economy, the Greenspan led Federal Reserve initiated a series of interest cuts that brought down the federal funds rate to 1% in 2004. While presenting the Federal Reserve's Monetary Policy Report in July 2002, he said that "It is not that humans have become any more greedy than in generations past. It is that the avenues to express greed had grown so enormously", and suggested that financial markets need to be more regulated. His critics, led by Steve Forbes, attributed the rapid rise in commodity prices and gold to Greenspan's loose monetary policy, which Forbes believed had caused excessive asset inflation and a weak dollar. By late 2004, the price of gold was higher than its 12 year moving average. Greenspan advised senior members of the George W. Bush administration to depose Saddam Hussein for the sake of the oil markets. He believed that even a moderate disruption to the flow of oil could translate into high oil prices, which could lead to "chaos" in the global economy and bring the industrial world "to its knees". He feared that Saddam could seize control of the Straits of Hormuz and restrict the transport of oil through them. In a 2007 interview, he said, "people do not realize in this country, for example, how tenuous our ties to international energy are. That is, we on a daily basis require continuous flow. If that flow is shut off, it causes catastrophic effects in the industrial world. And it's that which made him [Saddam] far more important to get out than bin Laden." On May 18, 2004, Greenspan was nominated by President George W. Bush to serve for an unprecedented fifth term as chairman of the Federal Reserve. He was previously appointed to the post by Presidents Reagan, George H. W. Bush, and Bill Clinton. In a May 2005 speech, Greenspan stated: "Two years ago at this conference I argued that the growing array of derivatives and the related application of more sophisticated methods for measuring and managing risks had been key factors underlying the remarkable resilience of the banking system, which had recently shrugged off severe shocks to the economy and the financial system. At the same time, I indicated some concerns about the risks associated with derivatives, including the risks posed by concentration in certain derivatives markets, notably the over the counter (OTC) markets for U. S. dollar interest rate options." Greenspan opposed tariffs against the People's Republic of China for its refusal to let the yuan rise, suggesting instead that any American workers displaced by Chinese trade could be compensated through unemployment insurance and retraining programs. Greenspan's term as a member of the board ended on January 31, 2006, and Ben Bernanke was confirmed as his successor. As chairman of the board, Greenspan did not give any broadcast interviews from 1987 through 2005.

Федералды резервтен кейін

ФРС-тен кеткеннен кейін Гринспен дереу экономикалық консультациялық фирма – «Гринспен Ассошиэйтс ЛЛК» құрды. Сонымен қатар ол Ұлыбританиядағы HM Treasury-де құрметті (ақы төленбейтін) лауазымға ие болды. 2007 жылдың 26 ақпанында Гринспен АҚШ-та 2008 жылдың басында немесе одан бұрын рецессия болуы мүмкін деп болжады. Оның пікірлеріне корпоративтік пайданы тұрақтандыру ықпал еткені айтылады. Келесі күні Dow Jones индексі 416 пунктке төмендеп, құнының 3,3%-ын жоғалтты. 2007 жылдың мамыр айында Гринспен «Тынық мұхиты инвестициялық басқару компаниясы» (PIMCO) арнайы кеңесшісі болып, олардың тоқсан сайынғы экономикалық форумдарына қатысуға және облигация менеджерлерімен ФРС-тің пайыздық саясаты туралы жеке сөйлесуге шақырылды. 2007 жылдың тамызында Deutsche Bank Гринспанды өзінің инвестициялық банктік тобы мен клиенттерінің аға кеңесшісі ретінде қалдыратынын мәлімдеді. 2008 жылдың қаңтар айының ортасында «Полсон & Co.» хедж-фонды Гринспанды кеңесші ретінде жұмысқа алды. Келісім шарттарына сәйкес, ол «Полсон» үшін жұмыс істеген кезде басқа хедж-фондтарға кеңес бермеуге міндетті болды. 2007 жылы «Полсон» бірінші кезектегі тұрғын үй нарығының құлдырауын болжап, «Goldman Sachs» компаниясын бірінші кезектегі активтерін деривативтерге айналдырып, сатуға шақырған. Кейбір экономикалық сарапшылар осы құлдырауды Гринспеннің ФРС-тегі саясатына байланысты деп айыптады. 2009 жылдың 30 сәуірінде Гринспен H 1B виза бағдарламасын қорғап, АҚШ Сенатының кіші комитетіне виза квотасы «қажеттілікті қанағаттандыру үшін тым аз» екенін және ол АҚШ жұмысшыларын әлемдік бәсекелестіктен қорғайды, «ерекше құқыққа ие элита» құрайды деп мәлімдеді. Иммиграция, шекаралық қауіпсіздік және азаматтық жөніндегі кіші комитет алдында иммиграциялық реформа туралы куәлік бергенде ол «экономика білікті «бейбіт буынның» алдағы зейнеткерлік толқынымен күресу үшін» көбірек білікті иммиграция қажет екенін айтты.

Мемориал

Гринспен 2007 жылдың 17 қыркүйегінде "Турбуленттік дәуір: жаңа әлемдегі оқиғалар" атты естеліктер жинағын жазды. Гринспен кітапты көбінесе ваннада суға батып, қолмен жазғанын айтады, ол 1971 жылы арқасын жарақаттанғаннан бері үнемі қолданып келе жатқан әдет. Кітабында Гринспен үкімет және экономикадағы өзінің тарихы, капитализм және басқа экономикалық жүйелер, әлемдік экономикадағы ағымдағы және болашақтағы мәселелер сияқты тақырыптарды талқылайды. Гринспен кітабында президент Джордж Буш, вице-президент Дик Чейни және республикашылдар бақылауындағы Конгрессті республикалық партияның шығындар мен дефицит жөніндегі принциптерінен бас тартқаны үшін сынап жазады. Гринспен Буш президенттің шығындар туралы заңдарға вето қоюдан бас тартуы, елді терең дефицитке итеруі және «саяси мақсаттарды дұрыс экономикалық саясаттан жоғары қоюы» сынды әрекеттерін айыптайды. Гринспен: «Олар билік үшін принципті құрбан етті. Екеуінен де ештеңе шықпады. Олар [2006 жылғы сайлауда] жеңілуге лайық еді» деп жазады. Ол Билл Клинтонды өзі жұмыс істеген президенттердің ішінде «ұзақ мерзімді экономикалық өсуге тұрақты және тиянақты назар аударғаны» үшін ең жоғары бағалады. Ричард Никсонның зор интеллектына құрмет көрсеткенімен, Гринспен оны «көңіл көшірмейтін, адамды жек көретін және циник» деп сипаттайды. Джеральд Форд туралы ол: «Президент ретінде қалыпты жағдайға жақын болды, бірақ сайланбады» дейді. Гринспенді алғашқы әйелі Джоан Митчелл Рэндпен таныстырды. Рэнд Гринспеннің қара киімдерін және тартымды еместігін ескере отырып, оны «аруақ шақырушы» деп атады. Гринспен бастапқыда логикалық позитивист болғанымен, Рэндтің серігі Натаниел Бранден оны Объективизм философиясына көндірді. Ол Рэндтің ішкі шеңберінің мүшесі, «Айн Рэнд ұжымы» болды және «Атлас шайқалды» романы жазылып тұрғанда оқыды. 1950-1960 жылдары Гринспен Объективизмді қолдады, Объективисттік бюллетеньдерге мақалалар жазды және Рэндтің 1966 жылғы «Капитализм: белгісіз идеал» кітабына бірнеше эсселер жазды, соның ішінде алтын стандарты қолдайтын эссе де бар. 1960 жылдары Гринспен Натаниел Бранден институтының қолдауымен «Еркін қоғам экономикасы» атты он лекциялық курс ұсынды. Курста өркендеу мен депрессияның себептері, үкіметтік араласудың салдары және коллективистік экономиканың кемшіліктері талқыланды. Рэнд 1974 жылы Гринспен Экономикалық кеңесшілер кеңесінің төрағасы болып ант бергенде оның қасында тұрды. Гринспен мен Рэнд 1982 жылы қайтыс болғанға дейін достық қарым-қатынаста болды. Ол Федералдық резервте жұмыс істеген кезіндегі әрекеттері мен басқа мәселелер бойынша жарияланған пікірлері Объективизм мен еркін нарық принциптерінен бас тартқанын көрсетеді деп санайды. Алайда, оған бұл туралы сұрақ қойғанда, демократиялық қоғамда адамдар ақшаны қалай басқару керек деген қарама-қайшы идеялар бойынша бір-бірімен келісімге келуге тиіс екенін айтты. Ол өзі де осындай келісімдерге келуге мәжбүр болғанын, себебі «орталық банксіз және алтын стандартпен біз өте жақсы жұмыс істедік» деп сендіреді. 2008 жылдың 23 қазанындағы Конгресс тыңдалымында Гринспен өзінің еркін нарық идеологиясының кейбір реттеулерден бас тартуы қате болғанын мойындады. Алайда, еркін нарықтар мен Рэндтің идеялары туралы сұрақтарға жауап бергенде, Гринспен laissez-faire капитализміне қатысты ұстанымын түсіндірді және демократиялық қоғамда одан жақсы балама жоқ екенін мәлімдеді. Ол жасалған қателердің принципінен емес, бәсекелестік нарықтарды қолдануда «қауіптердің сипатын болжаудағы» қателіктерден туындағанын айтты. Э. Рей Кентербери Гринспеннің Рэндпен қарым-қатынасын зерттеді және оның әсері Гринспеннің ақша-кредит саясатына зиян келтіргенін тұжырымдады.

Greenspan wrote a memoir titled The Age of Turbulence: Adventures in a New World, published September 17, 2007. Greenspan says that he wrote the book in longhand mostly while soaking in the bathtub, a habit he regularly employs since injuring his back in 1971. Greenspan discusses in his book, among other things, his history in government and economics, capitalism and other economic systems, current issues in the global economy, and future issues that face the global economy. In the book, Greenspan criticizes President George W. Bush, Vice President Dick Cheney, and the Republican controlled Congress for abandoning the Republican Party's principles on spending and deficits. Greenspan's criticisms of President Bush include his refusal to veto spending bills, sending the country into increasingly deep deficits, and for "putting political imperatives ahead of sound economic policies". Greenspan writes, "They swapped principle for power. They ended up with neither. They deserved to lose [the 2006 election]". He praised Bill Clinton above all the other presidents for whom he'd worked for his "consistent, disciplined focus on long term economic growth". Although he respected what he saw as Richard Nixon's immense intelligence, Greenspan found him to be "sadly paranoid, misanthropic and cynical". He said of Gerald Ford that he "was as close to normal as you get in a president, but he was never elected". Greenspan was introduced to Rand by his first wife, Joan Mitchell. Rand nicknamed Greenspan "the undertaker" because of his penchant for dark clothing and reserved demeanor. Although Greenspan was initially a logical positivist, he was converted to Rand's philosophy of Objectivism by her associate Nathaniel Branden. He became one of the members of Rand's inner circle, the Ayn Rand Collective, who read Atlas Shrugged while it was being written. During the 1950s and 1960s Greenspan was a proponent of Objectivism, writing articles for Objectivist newsletters and contributing several essays for Rand's 1966 book Capitalism: The Unknown Ideal including an essay supporting the gold standard. During the 1960s Greenspan offered a ten lecture course, "The Economics of a Free Society", under the auspices of the Nathaniel Branden Institute. The course highlighted the causes of prosperity and depression, the consequences of government intervention, and the fallacies of collectivist economics. Rand stood beside him at his 1974 swearing in as chairman of the Council of Economic Advisers. Greenspan and Rand remained friends until her death in 1982. who believes his actions while at work for the Federal Reserve and his publicly expressed opinions on other issues show abandonment of Objectivist and free market principles. When questioned in relation to this, however, he has said that in a democratic society individuals have to make compromises with each other over conflicting ideas of how money should be handled. He said he himself had to make such compromises, because he believes that "we did extremely well" without a central bank and with a gold standard. In a congressional hearing on October 23, 2008, Greenspan admitted that his free market ideology shunning certain regulations was flawed. When asked about free markets and Rand's ideas, however, Greenspan clarified his stance on laissez faire capitalism and asserted that in a democratic society there could be no better alternative. He stated that the errors that were made stemmed not from the principle, but from the application of competitive markets in "assuming what the nature of risks would be". E. Ray Canterbery has chronicled Greenspan's relationship with Rand, and has concluded that the influence has had pernicious effects on Greenspan's monetary policy.

Тұрғын үй балдырлары

2007 жылғы субстандартты ипотекалық несиелер мен несие дағдарысынан кейін Гринспен АҚШ тұрғын үй нарығында көпіршік пайда болғанын мәлімдеді және 2007 жылы үй бағасының «көпшілік күткеннен де үлкен» «екі таңбалы төмендеуі» туралы ескертті. Гринспен сондай-ақ: «Мен оны 2005 және 2006 жылдары ғана түсіндім» деп атап өтті. Гринспен тұрғын үй көпіршігінің «негізінен ұзақ мерзімді нақты пайыздық мөлшерлемелердің төмендеуінен туындағанын» мәлімдеді, бірақ сонымен қатар ұзақ мерзімді пайыздық мөлшерлемелер орталық банктердің бақылауынан тыс екенін айтты, себебі «әлемдік ұзақ мерзімді бағалы қағаздар нарығының құны 100 триллион долларға жуықтап келеді» және осылайша бұл және басқа да активтер нарықтары «қазір орталық банктердің ресурстарын басып тастауға» жеткілікті. 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін Федералды ашық нарық комитеті федералдық қорлар ставкасын 3,5%-дан 3,0%-ға дейін төмендетуге дауыс берді. 2002 жылы есептік дағдарыстан кейін ФРС федералдық қорлар ставкасын сол кездегі 1,25%-дан 1,00%-ға дейін төмендетті. Гринспен бұл төмендеудің нәтижесінде үй сату мен қайта қаржыландырудың артуына әкелетінін айтты, сондай-ақ «Жаңа құрылысқа деген сұранысты қолдаудан басқа, ипотекалық нарықтар соңғы екі жылда экономикалық қиындықтар кезінде үй иелері жинаған меншікті капиталдың бір бөлігін алуды жеңілдету арқылы күшті тұрақтандырушы күшке айналды» деп қосты. Федералды резерв төмен пайыздық мөлшерлемелер, жоғары үй бағалары және жалпы экономикаға әкелетін өскен өтімділік арасындағы байланысты мойындады: «Басқа активтердің бағалары сияқты, тұрғын үй бағаларына пайыздық мөлшерлемелер әсер етеді, ал кейбір елдерде тұрғын үй нарығы ақша-несие саясатының маңызды арнасы болып табылады». 2004 жылдың 23 ақпанындағы сөйлесінде Гринспен көбірек үй иелері бағасы нарықтағы ағымдағы пайыздық мөлшерлемеге сәйкес келетін мөлшерлемелі ипотекаларды (АЖИ) алуды қарастыру керек деп ұсынды. ФРС-тің өзінің қаражатының мөлшерлемесі сол кездегі ең төменгі деңгейде, 1%-ды құрады. Осы ұсыныстан кейін бірнеше ай өткен соң Гринспен пайыздық мөлшерлемелерді көтеруге кірісті, бұл екі жылдан кейін қорлар ставкасын 5,25%-ға жеткізді. 2007 жылғы субстандартты ипотекалық несиелердің қаржылық дағдарысының себептерінің бірі – ипотеканың алғашқы жылдары қарыз алушы төлегеннен әлдеқайда жоғары пайыздық мөлшерлемемен қайта орнатылған көптеген субстандартты АЖИ болды. 2008 жылы Гринспен 23 ақпандағы сөйлесін АЖИ және субстандартты ипотекалық дағдарыс үшін оны сынау үшін пайдаланғанына қатты ренжіді және ол салтқа сай тұрақты ставкалы ипотеканы мақтағаннан кейін сегіз күн өткен соң қарсы пікір білдіргенін мәлімдеді. Бұл сөйлесінде Гринспен несие берушілерге үй сатып алушыларға дәстүрлі тұрақты пайыздық ипотекадан басқа «ипотекалық өнімдердің баламаларын» ұсыну керектігін ұсынған болатын. Субстандартты ипотекалық несие индустриясы 2007 жылдың наурыз айында құлдырады, көптеген ірі несие берушілер өтімділік дағдарысына байланысты банкроттықтан қорғауға өтініш берді. Осы себептерге байланысты Гринспен тұрғын үй көпіршігінің өсуіне және ипотекалық индустриядағы кейінгі проблемаларға, сондай-ақ тұрғын үй көпіршігін «инженерлеуіне» байланысты сынға ұшырады. 2004 жылы Businessweek журналының сарапшылары: «Федералды резервтің ставкаларды төмендетуі тұрғын үй көпіршігін көбейтті. Бағаның өсуінің ең қиын жағы – көптеген жаңа сатып алушылар өздеріне қиынға түсетін үйлерге ипотекалық несиелердің төмендеген ставкаларын пайдаланып кіріп жатыр. Бұл оларды пайыздық мөлшерлемелердің өсуіне толыққанды сезімтал етеді». 2008 жылдың қыркүйегінде Джозеф Стиглиц Гринспеннің «регуляцияға шынымен сенбегенін; қаржы жүйесінің шектен шығуы байқалғанда, (оның өзі және басқалар) өзін-өзі реттеуді қалады – бұл сөздердің қарама-қайшылығы» деді. The New York Times газетінің хабарлауынша, Гринспен өзін кінәлі деп санамайды. 2005 жылғы 6 сәуірде Гринспен Fannie Mae және Freddie Mac-ті реттеуді едәуір арттыруға шақырды: «Сенат банктік комитетінің алдында сөйлеген ФРС төрағасы Алан Гринспен компаниялардың орасан зор портфельдері – тұрғын үй ипотекалық нарығының шамамен төрттен бірі – егер компаниялардың бірі елеулі қиындықтарға тап болса, елдің қаржылық жүйесіне елеулі қауіп төндіретінін айтты». Осыған қарамастан Гринспен әлі де еркін нарықтарға берілгендігін айтады, бірақ 2007 жылғы өмірбаянында ол: «Тарих ұзақ мерзімді төмен тәуекелдік сыйлықақылардың салдарына қатысты қатал болып келеді» деп жазды, 2008 жылғы несиелік дағдарыстан бұрын болған жағдай сияқты. 2009 жылы Роберт Рейх: «Гринспеннің ең нашар қадамы – алып тұрғын үй көпіршігіне және Ұлы депрессиядан бергі үлкен әлемдік дағдарысқа себеп болу болды. 2004 жылы ол инфляцияға түзетілгенде банктерге тегін қарыз алуға мүмкіндік беретіндей 1%-ға дейін пайыздық мөлшерлемені төмендетті. Әрине, банктер мүмкіндігінше көп қарыз алып, одан кейін пайда табу үшін оны қайта қарызға беруді қалады. Бұл жағдай несие беру институттарына үкіметтік бақылауды талап етті, банктерге жарамсыз қарыз алушыларға қарыз бермеу үшін. Ол бұл талапты қабылдамай, нарыққа жаман несиелік тәуекелдерді жоюға сенді. Олай болмады» деп жазды. 2008 жылғы 23 қазан күні Конгресс алдындағы куәлігінде Гринспен реттеуде қателік жасағанын мойындады. The New York Times газеті: «Кемсау Гринспен еркін нарықтың өзін-өзі түзету күшіне тым көп сенгенін және шектен шыққан ипотекалық несие берудің өзін-өзі жою күшін күтпегенін мойындады. Гринспен дағдарысқа жауапкершілік тартпауға тырысты, бірақ дерегуляцияға сенімі шайқалғанын мойындады». Көптеген республикалық заң шығарушылар тұрғын үй көпіршігін Fannie Mae және Freddie Mac-ке жүктеуге тырысса да, Гринспен субстандартты ипотекаларды бағалы қағаздарға біріктіргені үшін Wall Street-ті басты кінәлі деп атады.

In the wake of the subprime mortgage and credit crisis in 2007, Greenspan stated that there was a bubble in the U. S. housing market, warning in 2007 of "large double digit declines" in home values "larger than most people expect". Greenspan also noted, however, "I really didn't get it until very late in 2005 and 2006." Greenspan stated that the housing bubble was "fundamentally engendered by the decline in real long term interest rates", though he also claims that long term interest rates are beyond the control of central banks because "the market value of global long term securities is approaching $100 trillion" and thus these and other asset markets are large enough that they "now swamp the resources of central banks". After the September 11, 2001 attacks, the Federal Open Market Committee voted to reduce the federal funds rate from 3.5% to 3.0%. Then, after the accounting scandals of 2002, the Fed dropped the federal funds rate from then current 1.25% to 1.00%. Greenspan stated that this drop in rates would have the effect of leading to a surge in home sales and refinancing, adding that "Besides sustaining the demand for new construction, mortgage markets have also been a powerful stabilizing force over the past two years of economic distress by facilitating the extraction of some of the equity that homeowners have built up over the years". The Federal Reserve acknowledged the connection between lower interest rates, higher home values, and the increased liquidity the higher home values bring to the overall economy: "Like other asset prices, house prices are influenced by interest rates, and in some countries, the housing market is a key channel of monetary policy transmission." In a February 23, 2004, speech, Greenspan suggested that more homeowners should consider taking out adjustable rate mortgages (ARMs) where the interest rate adjusts itself to the current interest in the market. The Fed's own funds rate was at a then all time low of 1%. A few months after his recommendation, Greenspan began raising interest rates, in a series of rate hikes that would bring the funds rate to 5.25% about two years later. A triggering factor in the 2007 subprime mortgage financial crisis is believed to be the many subprime ARMs that reset at much higher interest rates than what the borrower paid during the first few years of the mortgage. In 2008, Greenspan expressed great frustration that the February 23 speech was used to criticize him on ARMs and the subprime mortgage crisis, and stated that he had made countervailing comments eight days after it that praised traditional fixed rate mortgages. In that speech, Greenspan had suggested that lenders should offer to home purchasers a greater variety of "mortgage product alternatives" other than traditional fixed rate mortgages. The subprime mortgage industry collapsed in March 2007, with many of the largest lenders filing for bankruptcy protection in the face of spiraling foreclosure rates. For these reasons, Greenspan has been criticized for his role in the rise of the housing bubble and the subsequent problems in the mortgage industry, as well as "engineering" the housing bubble itself. In 2004, Businessweek magazine analysts argued: "It was the Federal Reserve engineered decline in rates that inflated the housing bubble the most troublesome aspect of the price runup is that many recent buyers are squeezing into houses that they can barely afford by taking advantage of the lower rates available from adjustable rate mortgages. That leaves them fully exposed to rising rates." In September 2008, Joseph Stiglitz stated that Greenspan "didn't really believe in regulation; when the excesses of the financial system were noted, (he and others) called for self regulation—an oxymoron". Greenspan, according to The New York Times, says he himself is blameless. On April 6, 2005, Greenspan called for a substantial increase in the regulation of Fannie Mae and Freddie Mac: "Appearing before the Senate Banking Committee, the Fed chairman, Alan Greenspan, said the enormous portfolios of the companies—nearly a quarter of the home mortgage market—posed significant risks to the nation's financial system should either company face significant problems." Despite this, Greenspan still claims to be a firm believer in free markets, although in his 2007 biography he wrote, "History has not dealt kindly with the aftermath of protracted periods of low risk premiums" as seen before the credit crisis of 2008. In 2009, Robert Reich wrote that "Greenspan's worst move was to contribute to the giant housing bubble and the worst worldwide crash since the Great Depression. In 2004 he lowered interest rates to 1%, enabling banks to borrow money for free, adjusted for inflation. Naturally, the banks wanted to borrow as much as they possibly could, then lend it out, earning nice profits. The situation screamed for government oversight of lending institutions, lest the banks lend to unfit borrowers. He refused, trusting the market to weed out bad credit risks. It did not." In congressional testimony on October 23, 2008, Greenspan finally conceded error on regulation. The New York Times wrote, "a humbled Mr. Greenspan admitted that he had put too much faith in the self correcting power of free markets and had failed to anticipate the self destructive power of wanton mortgage lending Mr. Greenspan refused to accept blame for the crisis but acknowledged that his belief in deregulation had been shaken". Although many Republican lawmakers tried to blame the housing bubble on Fannie Mae and Freddie Mac, Greenspan placed far more blame on Wall Street for bundling subprime mortgages into securities.

2000 жылдардың соңындағы дағдарыс

2008 жылдың наурызында Гринспен Financial Times Economists' Forum басылымына жазған мақаласында АҚШ-тағы 2008 жылғы қаржы дағдарысы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бергі ең ауыр дағдарыс ретінде бағалануы мүмкін екенін айтты. Онда ол: «Қаржы нарықтарындағы барлық үзілістерді біз ешқашан болжастыра алмаймыз» деді. Ол былай деп қорытындылады: «Нарықтың икемділігі мен ашық бәсекелестік сияқты жинақталған экономикалық сәтсіздікке қарсы ең сенімді және тиімді сақтық шараларымызға кедергі келтірмейтіндей етіп, нарық құрылымын және реттеуді реформалау және түзету маңызды, тіпті өте маңызды». Мақала форум қатысушыларынан көптеген сын пікірлерге ұшырады. Олар Гринспеннің саясаты мен қаржы нарықтарындағы үзілістер арасындағы себеп-салдар байланысын анықтағаннан кейін, оны жаһандық капитализм және еркін бәсекелестік нарықтары туралы теңгерімсіз және өзгермейтін идеологиялық көзқарастары үшін сынады. Белгілі сыншылардың қатарында Дж. Брэдфорд ДеЛонг, Пол Кругман, Элис Ривлин, Майкл Хадсон және Виллем Бьютер болды. Гринспен келесі мақаласында сыншыларына жауап беріп, өзінің идеологиясын тұжырымдамалық және саяси негізде қорғады. Бұл, басқа нәрселермен қатар, оған қарқынды дамып келе жатқан тұрғын үй бағасының көпіршігіне қарсы нақты қысым көрсетуге немесе оның сөзімен айтқанда, «желге қарсы тұруға» тыйым салды. Гринспен: «Менің нәтижелердің таралу диапазоны туралы көзқарасым шайқалды, бірақ еркін бәсекелестік нарықтар экономиканы ұйымдастырудың бәрінен артық теңдесі жоқ жолы екендігіне сенімдімін» деді. Ол былай деп қорытындылады: «Біз қатаң реттеуден бастап орталық жоспарлауға дейін әртүрлі әдістерді сынап көрдік. Ешқайсысы тиімді болған жоқ. Біз дәлелдерді қайтадан тексеруді қалаймыз ба?» Financial Times газетінің редакторы және экономика жөніндегі бас тілшісі Мартин Вольф Гринспенді негізінен нарықтағы дағдарысқа кінәлі ететін күнәші ретінде қорғады. Гринспенді қорғаған бірнеше маңызды сарапшылардың қатарында Стивен С. Роуч, Аллан Мелтцер және Роберт Бруска болды. Алайда, 2008 жылдың 15 қазанында The Washington Post газетінде жарияланған экономикалық дағдарыстың бастауларын талдаған мақала Гринспеннің туынды құралдарды реттеуге қарсы күрескенін және комиссия туынды құралдарды реттеуді бастауға тырысқан кезде Тауар фьючерстік сауда комиссиясы кеңсесін әдейі әлсіретуге тырысқанын көрсетті. Сонымен қатар, Гринспен 2000 жылдардың соңындағы несие дағдарысы кезінде байқалған жағдайларда туынды құралдар немесе басқа да күрделі активтер қиын немесе өтімді емес нарыққа сәйкес бағаланбауы үшін нарықтық ережелерді жақсартуды ұсынды. Гринспен туынды құралдарды реттеуге қарсы шыққан жалғыз адам емес еді. 1999 жылғы үкіметтік баяндама 2000 жылғы Тауар фьючерстерін жаңғырту туралы заңның қабылдануына ықпал етті. Бұл заң көптеген тауар фьючерстері ешқандай мемлекеттік органның реттеу өкілеттігінен тыс екенін нақтылады. Гринспенге Қазынашылық хатшысы Лоуренс Саммерс, Бағалы қағаздар және биржалар комиссиясының төрағасы Артур Левитт және Тауар фьючерстерін саудалау комиссиясының төрағасы Уильям Раниер де қосылды. Олар «көп жағдайда, құқыққа ие болған своп қатысушыларының қаржылық туынды құралдарымен саудалауы CEA-дан (Тауар биржасы заңы) тыс болуы керек» деген қорытындыға келді. Басқа да мемлекеттік органдар осы пікірді қолдады. 2008 жылдың 23 қазанында Конгресс алдындағы куәлігінде Гринспен реттеуге қарсы шығу қателігін «ішінара» мойындады және «Өз акционерлерінің капиталын қорғау үшін несие беру мекемелерінің өзімшілдігіне сене білгендердің арасында, әсіресе мен, шоқ күйіндеміз» деді. Өзінің еркін нарық идеологиясына сілтеме жасай отырып, Гринспен: «Мен бір кемшілік таптым. Оның маңыздылығы немесе тұрақтылығы қаншалықты екенін білмеймін. Бірақ бұл факт мені қатты мазалады» деді. Өкіл Генри Уаксман (D CA) оның сөздерін нақтылауды сұрағанда, «Басқаша айтқанда, сіздің әлемге деген көзқарасыңыз бен идеологияңыз дұрыс емес екенін, жұмыс істемейтінін анықтадыңыз», - деді Уаксман. «Әрине, дәл солай», - деп жауап берді Гринспен. «Білесіз бе, менің таңғалуымның себебі осы, өйткені мен 40 жылдан астам уақыт бойы оның өте жақсы жұмыс істегенін көрсететін айқын дәлелдерге ие болдым». Гринспен туынды құралдарды реттеуге қарсылық білдіргенін мойындады және қаржы институттарының акционерлер мен инвестицияларды күткендей қорғамағанын мойындады. Мэтт Тайбби Гринспеннің ұсынысын және оның жаман салдарынан былай сипаттады: «Банктер кез келген спекулятивтік көпіршікті жарылған сайын, олар ФРС-ке қайта оралып, нөл немесе бір немесе екі пайызбен ақша қарыз алады, содан кейін ойынды қайтадан бастайды», осылайша банктердің ақша жоғалтуын «мүмкін емес» етеді. Ол сондай-ақ Гринспенді «классикалық алаяқ» деп атады, ол саяси шеберлігі арқылы «өзін америкалық биліктің шыңына дейін көтеріп, 20 жыл бойы Уолл-стрит назарына бөлініп, өзінше ләззаттанды». «Inside Job» деректі фильмінде Гринспен 2007–2008 жылдарғы қаржы дағдарысына жауапты тұлғалардың бірі ретінде көрсетілген. Time журналы да оны «қаржы дағдарысына кінәлі 25 адамның» қатарына қосты.

In March 2008, Greenspan wrote an article for the Financial Times Economists' Forum in which he said that the 2008 financial crisis in the United States is likely to be judged as the most wrenching since the end of World War II. In it he argued: "We will never be able to anticipate all discontinuities in financial markets." He concluded: "It is important, indeed crucial, that any reforms in, and adjustments to, the structure of markets and regulation not inhibit our most reliable and effective safeguards against cumulative economic failure: market flexibility and open competition." The article attracted a number of critical responses from forum contributors, who, finding causation between Greenspan's policies and the discontinuities in financial markets that followed, criticized Greenspan mainly for what many believed to be his unbalanced and immovable ideological suppositions about global capitalism and free competitive markets. Notable critics included J. Bradford DeLong, Paul Krugman, Alice Rivlin, Michael Hudson, and Willem Buiter. Greenspan responded to his critics in a follow up article in which he defended his ideology as applied to his conceptual and policy framework, which, among other things, prohibited him from exerting real pressure against the burgeoning housing bubble or, in his words, "leaning against the wind". Greenspan argued, "My view of the range of dispersion of outcomes has been shaken, but not my judgment that free competitive markets are by far the unrivaled way to organize economies". He concluded: "We have tried regulation ranging from heavy to central planning. None meaningfully worked. Do we wish to retest the evidence?" Financial Times associate editor and chief economics commentator Martin Wolf defended Greenspan primarily as a scapegoat for the market turmoil. Several notable contributors in defense of Greenspan included Stephen S. Roach, Allan Meltzer, and Robert Brusca. However, an October 15, 2008, article in The Washington Post analyzing the origins of the economic crisis claims that Greenspan vehemently opposed any regulation of derivatives, and actively sought to undermine the office of the Commodity Futures Trading Commission when the commission sought to initiate regulation of derivatives. Meanwhile, Greenspan recommended improving mark to market regulations to avoid having derivatives or other complex assets marked to a distressed or illiquid market during times of material adverse conditions seen during the late 2000s credit crisis. Greenspan was not alone in his opposition to derivatives regulation. In a 1999 government report that was a key driver in the passage of the Commodity Futures Modernization Act of 2000—legislation that clarified that most over the counter derivatives were outside the regulatory authority of any government agency—Greenspan was joined by Treasury Secretary Lawrence Summers, Securities and Exchange Commission Chairman Arthur Levitt, and Commodity Futures Trading Commission Chairman William Ranier in concluding that "under many circumstances, the trading of financial derivatives by eligible swap participants should be excluded from the CEA" (Commodity Exchange Act). Other government agencies also supported that view. In Congressional testimony on October 23, 2008, Greenspan acknowledged that he was "partially" wrong in opposing regulation and stated "Those of us who have looked to the self interest of lending institutions to protect shareholder's equity—myself especially—are in a state of shocked disbelief." Referring to his free market ideology, Greenspan said: "I have found a flaw. I don't know how significant or permanent it is. But I have been very distressed by that fact." When Representative Henry Waxman (D CA) pressed him to clarify his words. "In other words, you found that your view of the world, your ideology, was not right, it was not working," Waxman said. "Absolutely, precisely", Greenspan replied. "You know, that's precisely the reason I was shocked, because I have been going for 40 years or more with very considerable evidence that it was working exceptionally well." Greenspan admitted fault in opposing regulation of derivatives and acknowledged that financial institutions didn't protect shareholders and investments as well as he expected. Matt Taibbi described the Greenspan put and its bad consequences saying: "every time the banks blew up a speculative bubble, they could go back to the Fed and borrow money at zero or one or two percent, and then start the game all over", thereby making it "almost impossible" for the banks to lose money. He also called Greenspan a "classic con man" who, through political savvy, "flattered and bullshitted his way up the Matterhorn of American power and jacked himself off to the attention of Wall Street for 20 consecutive years". In the documentary film Inside Job, Greenspan is cited as one of the persons responsible for the financial crisis of 2007–2008. He is also named in Time magazine as one of the "25 People to Blame for the Financial Crisis".

Саяси көзқарастары және лауазымның саясилануы

Гринспен өзін "өмір бойы бостандыққа ұмтылатын республикашыл" деп сипаттайды. Гринспен демократ конгрессмен Барни Франк және басқалар тарапынан да Буштың жеке шоттарды қолдайтын әлеуметтік қамсыздандыру жоспарларын қолдағаны үшін сынға ілікті. Гринспен Буштың моделі "өз табиғаты бойынша толық қаржыландыруды дамытуға мүмкіндік беретін негізге ие" деді. "Бұрын айтқанымдай, мен жеке шоттар арқылы толық қаржыландыруды қолдаймын". Басқалары, мысалы республикашыл сенатор Митч Макконнелл, Гринспеннің Бушқа тым көп мойынсұнуына келіспеді, Гринспеннің "екі партияның да ықпалындағы Федералдық резервте ұзақ жылдар бойы тәуелсіз саясаткер болғанын және зор үлес қосканын" айтты. Экономист Пол Кругман Гринспенді "үш картамен ойнайтын шебер" деп атап, "шындыққа адал еместігін" жазды. Ол "Буш әкімшілігінің қалауын қайта-қайта қолдау арқылы, Федералдық резерв төрағасына сенім артқандарды алдады". Гринспеннің бесінші рет қайта сайлануына қарсы болған республикашыл сенатор Джим Баннинг, Гринспеннің тек ақша-кредит саясаты туралы, емес, фискалдық саясат туралы пікір білдіруі керек деп айыптады. Алайда, Гринспен 1993 жылы Федералдық резерв төрағасы лауазымын пайдаланып, бюджет саясаты бойынша пікір білдірген, ол президент Клинтонның салықты көтеру және бюджетті қысқартуды қамтитын тапшылықты азайту жоспарын қолдаған. 2011 жылдың қазан айында "Оккупай" қозғалысына арналған лекциясында Ноам Чомски Гринспеннің 1997 жылдың ақпан айында АҚШ Сенатында берген куәлігінің бір бөлігін, өзінше "бір пайыздық" деп аталатын топтың мүддесін қорғайтын көзқарасының мысалы ретінде сипаттады. Гринспен куәлігінде жұмысшылардың күшейіп бара жатқан әлеуетсіздігі инфляцияны және инфляциялық күтуді төмен ұстап тұрудың маңызды факторы болып табылады, соның арқасында ұзақ мерзімді инвестицияларға ынталандыру жасалады деді.

Жеке өмір

Гринспен екі рет үйленген. Оның алғашқы некесі 1952 жылғы қазанда канадалық суретші Джоан Митчеллмен тіркелді; алайда, 10 айдан кейін неке күшін жойды. 1970-ші жылдардың соңында ол жаңалықтарды оқитын Барбара Уолтерспен кездесті. 1984 жылғы желтоқсанда Гринспен журналист Андреа Митчеллмен қарым-қатынасын бастады. Ол кезде Гринспен 58 жаста, ал Митчелл 38 жаста болған. 1997 жылғы сәуірде олар Жоғарғы Сот судьясы Рут Бадер Гинзбург арқылы некелесті.

Құрметтер

Президенттік бостандық медалі – 2005 жылдың қараша айында президент Джордж Буш тапсырған АҚШ-тағы ең жоғары азаматтық награда. Қорғаныс министрлігінің еңбегі үшін марапаттауы – 2006 жылғы 23 қаңтар. Францияның Құрмет легионының командирі – 2000 жыл. Ұлыбританияның Британ империясы орденінің кавалер-командирі – 2002 жыл. 1976 жылы Гринспан Джефферсон сыйлығының жылдық марапаты – АҚШ сенаторы Джон Хайнц сыйлығын, сайланған немесе тағайындалған лауазымдағы адам жасаған ең үлкен мемлекеттік қызметі үшін алды. 1989 жылы Гринспан Америка статистикалық қауымдастығының мүшесі болып сайланды. Гринспан 2000 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 2002 жылғы 26 қыркүйекте Гринспан Елизавета II патшайымнан құрметті рыцарь атағын алды. 2004 жылы Гринспанға Дуайт Д. Эйзенхауэрдің көшбасшылық және қызметі үшін медалі табысталды. 2005 жылы ол Гарри С. Трумэн кітапхана институты ұсынған Экономикалық саясат жөніндегі Гарри С. Трумэн медаліне ие болған алғашқы адам болды. 2007 жылы Гринспан Вирджиния университетінің Азаматтық көшбасшылықтағы Томас Джефферсон қоры медалін алды. 2012 жылғы 19 сәуірде Гринспан Нью-Йорк университетінен ерекше мемлекеттік қызметі үшін Юджин Дж. Киог сыйлығын алды.