1897-1937 жылдар аралығындағы АҚШ құқығының Локнер дәуірі

Кіріспе

АҚШ заң тарихындағы кезең, 1897–1937 жылдар

Лохнер дәуірі – 1897 жылдан 1937 жылға дейінгі аралықтағы Америка заң тарихының кезеңі. Осы кезеңде АҚШ Жоғарғы Соты штаттар қабылдаған экономикалық ережелерді, соттың өз түсінігіндегі штаттың саясатын іске асырудың ең тиімді жолы деп есептеген негізде күштен шығаруды жиі практикалады. Сот бұл үшін конституциялық процестің мәнісін түсіндіруді пайдаланып, экономикалық бостандыққа немесе жеке келісімшарт құқығына нұқсан келтіретін заңдарды жойды. Дәуір 1905 жылғы «Лохнер против Нью-Йорк» ісінен атын алған. Дәуірдің басталуы көбінесе 1897 жылғы «Allgeyer против Луизианы» ісіндегі сот шешімімен байланыстырылады, ал соңы 1937 жылғы «West Coast Hotel Co. против Parrish» ісіндегі шешіммен белгіленді, ол бұрынғы Лохнер дәуірінің шешімін жоққа шығарды. Лохнер дәуіріндегі Жоғарғы Сот «сот белсенділігін білдіретін, бірақ саяси консервативті рөл атқаратын» деп сипатталды. Сот кейде бизнестің дамуын тежейтін немесе еркін нарықты шектейтін штаттық және федералдық заңнаманы, соның ішінде ең төменгі жалақы заңдарын, федералдық (бірақ штаттық емес) бала еңбегі заңдарын, банк, сақтандыру және көлік салаларын реттейтін ережелерді күштен шығарды. Бас судьялыққа үміткер ретінде Джон Робертс: «Лохнер ісі сияқты істі қарасаңыз, оның қазіргі шешімін оқығанда, олар заңды түсіндірмей, заң шығаруға тырысқандары анық көрінеді» деді. Ол сондай-ақ Лохнер соты заң шығарушы органның қорытындыларын өз шешімдерімен ауыстырғанын атап өтті.

Шығу тегі

Лохнер дәуірінің себептері пікірталас тудырып отыр. Мэтью Дж. Линдсей Гарвард заң журналында жариялаған мақаласында Нью-Дилден кейінгі онжылдықтардағы прогрессивті сарапшылардың көзқарасын баяндайды: Лохнер соты үкіметтің бейтараптығын қажет етті және үкіметтің "араласуына" күдікпен қарады; ол екі ұғымды да мемлекеттің жалпы құқық бойынша құқықтар мен байлықты бөлуге қауіп төндіргені тұрғысынан анықтады, ал мұндай бөліс заңдық құрылым емес, табиғаттың бір бөлігі деп есептелді. Жалпы құқық жүйесі құқықтық ережелердің нәтижесі ретінде қарастырыла бастағаннан кейін, конституциялық шешімдер қабылданатын бастапқы нүкте өзгертілуі керек болды. West Coast Hotel ісінде Лохнердің қағидалары тоқтатылғанда, жалпы құқық жүйесінің өзі жұмыс берушілерге көмек ретінде көрінді. Осылайша, Батыс жағалаудағы қонақ үй соты баламалы бастапқы нүктені қабылдады және Лохнер дәуіріндегі бейтараптық және әрекет туралы түсініктерді қабылдамады. Говард Гиллман «Конституция қоршауда: Лохнер дәуірінің полициялық өкілеттіктер заң ғылымының өркендеуі мен құлдырауы» атты кітабында осы дәуірдегі шешімдерді коммерциялық республикада тиісті және тиісті емес саясатты жасау туралы Конституция құрылтайшыларының түсінігіне негізделген конституциялық дәстүрге сәйкес келуге болатынын айтады. Бұл дәстүрдің басты қағидасы үкімет нарықтық бәсекелестерге жақпауы немесе қарсы тұрмауы керек (Гиллман оны ерекше мүдделер туралы қазіргі түсінікпен теңестіретін «сыныптық заңнама» деп атайды) және ол полициялық өкілеттігін бейтарап түрде қолдануы керек, сондықтан бір топ екіншісіне артықшылық танытпауы керек. Бұл фракциясыз республика құруға мүмкіндік береді, ал негізгі болжам американдық экономика барлық азаматтарды қамтамасыз ете алады және Еуропада байқалған әлеуметтік тәуелділіктен аулақ болуға болады. Гиллманның пікірінше, бұл идеяларды Лохнер дәуірінің судьялары мұра еткен, олардың құқықтық пайымдауы АҚШ-тағы өндірістік қатынастардың өзгеруімен күшін жоғалтып бара жатқан дәстүрді сақтауға жасалған адал әрекетті көрсетті. Дэвид Э. Бернштейн бұл көзқарасқа қарсы шығып, Гиллманның сыныптық заңнаманың маңыздылығын асыра бағалағанын айтады. Бернштейн сондай-ақ Санстейннің тезисін сынға алды, ортақ құқық негізінің түсінігі соттың жұмысшылардың өтемақысы саласындағы жалпы құқық ережелерін заңмен алмастырған көптеген шешімдеріне қайшы келеді деп дәлелдеді. 1899 және 1937 жылдар аралығында Жоғарғы Сот 159 заңды конституциялық емес деп таныды (азаматтық құқықтарды қоспағанда), ал тағы 25 заңды тиісті процесс баптарымен және басқа да ережелермен байланысты жарамсыз деп жариялады. Лохнер дәуіріндегі тиісті процесс бабының сот тарапынан түсіндірілуі қазіргі заманғы зерттеулерде «экономикалық мазмұнды тиісті процесс» деп аталады. Бұл ілімді үш элементке бөлуге болады: Бесінші және Он төртінші түзетулердің тиісті процесс баптары, федералды және штаттық үкіметтерді «заңдық процесссіз кез келген адамды өмірден, бостандығынан немесе мүлігінен айыратын» заңдар шығарудан қорғайды, мемлекеттік әрекеттерден жеке бостандықтарды қорғауды талап етеді, Лохнер ісінде «еңбек күшін сатып алу және сату» бостандығы. Бұл бостандықтар абсолютті емес және «қоғамның қауіпсіздігі, денсаулығы, моралі және жалпы әл-ауқаты» сияқты шектеулі мақсаттар үшін реттелуі мүмкін. Сот заң шығарушының заңды мақсаттарына жету үшін қолданатын құралдары осы мақсаттарға жету үшін дұрыс жобаланғанын және нарықтағы таңдауды тым шектемейтінін қамтамасыз ету үшін заңнаманы қарастыра алады. Сонымен қатар, Сот коммерциялық бап бойынша федералды үкіметтің өкілеттігін шектеді, Конгрестің өнеркәсіптік өндірісті реттеу мүмкіндігін шектеді. Ол сондай-ақ кәсіподақтарға қарсы күшті ұстаным танытты және кәсіподақтардың қызметіне көмектесетін заңдарды тұрақты түрде жарамсыз деп жариялады. Сондай-ақ, азаматтық бостандықтарды қорғау үшін тиісті процесс бабын қолданатын екі ерте іс, Пирс қарсы Сестрин қоғамы және Мейер қарсы Небраска, Лохнер дәуірінде шешілгенін атап өту керек. Майкл Дж. Филлипс «олардың 'отбасылық' сипатына байланысты, бұл екі іс жеке өмірге конституциялық құқық құруға байланысты заманауи іс жүзіндегі тиісті процесс шешімдерін заңды етуге көмектесті» деп жазады.

The causes of the Lochner era have been the subject of debate. Matthew J. Lindsay, writing in the Harvard Law Review, recounts the view of Progressive commentators in the decades since the New Deal:

The Lochner Court required government neutrality and was skeptical of government "intervention"; it defined both notions in terms of whether the state had threatened to alter the common law distribution of entitlements and wealth, which was taken to be a part of nature rather than a legal construct. Once the common law system came to be seen as a product of legal rules, the baseline from which constitutional decisions were made had to shift. When the Lochner framework was abandoned in West Coast Hotel, the common law system itself appeared to be a subsidy to employers. The West Coast Hotel Court thus adopted an alternative baseline and rejected Lochner era understandings of neutrality and action. Howard Gillman, in the book The Constitution Besieged: The Rise & Demise of Lochner Era Police Powers Jurisprudence, argues that the decisions of the era can be understood as adhering to a constitutional tradition rooted in the Founding Fathers' conception of appropriate and inappropriate policymaking in a commercial republic. A central tenet of this tradition was that government should not exhibit favoritism or hostility toward market competitors (referred to as "class legislation", which Gillman equates with the modern notion of special interests), and that it should exercise its police power in a neutral manner so as not to benefit one class over another. This would make for a faction free republic, with the underlying assumption that the American economy could provide for all citizens and social dependency as had been observed in Europe could be avoided. These ideas, according to Gillman, had been inherited by the Lochnerian judges, whose jurisprudence reflected a good faith attempt to preserve a tradition that was increasingly being undermined by changing industrial relations in the United States. This view has been criticized by David E. Bernstein, who claims that Gillman overstates the importance of class legislation on the jurisprudence. Bernstein has also criticized Sunstein's thesis, arguing in part that the notion of a common law baseline runs counter to numerous decisions in which the Court upheld statutory replacements of common law rules, notably in the field of workers' compensation. Between 1899 and 1937, the Supreme Court held 159 statutes unconstitutional under the due process and equal protection clauses (excluding civil rights cases), and another 25 were struck down in reference to the due process clause coupled with some other provision. The Court's interpretation of the due process clause during the Lochner era has been dubbed in contemporary scholarship as "economic substantive due process". This doctrine can be divided into three elements:

The due process clauses of the Fifth and Fourteenth Amendments, which limits the federal and state governments from making laws that deprive "any person of life, liberty, or property without due process of law", require protection for individual liberties from state action, in the Lochner case, the liberty to "purchase and sell labor". These liberties are not absolute and can be regulated for a limited set of purposes, including the "safety, health, morals, and general welfare of the public." The Court may examine legislation in order to ensure that the means used by the legislature to further its legitimate purposes are well designed to achieve those purposes and not unduly restrictive of market choices. In addition, the Court limited the power of the federal government under the Commerce Clause; restricting Congress' ability to regulate industrial production. It also showed a marked hostility towards labor unions and consistently voted to invalidate laws that aided union activity. It should also be noted that two early cases that use substantive due process to protect civil liberties, Pierce v. Society of Sisters and Meyer v. Nebraska, were decided during the Lochner era. Michael J. Phillips writes that "due largely to their 'familial' nature, these two cases helped legitimize the modern substantive due process decisions creating the constitutional right to privacy."

Басталуы

Мэглер Канзасқа қарсы (1887) ісі көбінесе Локнер дәуірінің және экономикалық мазмұнды сот процесі доктринасының алғы күресі ретінде қарастырылады. Мэглер Канзаста алкоголь өндіру мен сатуға тыйым салған заңды бұзғаны үшін сотталған. Ол бұл заңның Конституцияның он төртінші түзетуіне енгізілген тең процеске сәйкес келмейтінін мәлімдеді. Сот үкімді күшінде қалдырды, бірақ штаттың полициялық өкілеттігін пайдалануының тең процеске кепілдік берілген маңызды құқықтармен қақтығысуы мүмкін екенін қарауға дайын екенін айтты:

Сот алдымен 1897 жылғы Allgeyer v. Louisiana ісінде Конституцияның он төртінші түзетуіне енгізілген тең процеске сәйкес жеке тұлғаның "шарт жасау еркіндігін" қорғады деп шешті. Бірауызды пікірде сот он төртінші түзетутегі бостандық мыналарды қамтиды деп мәлімдеді:

Лохнер мен Нью-Йорк арасындағы атақты істе (1905) Сот нан пісірушілердің жұмыс уақытын шектеген Нью-Йорк штатының заңын, олардың "шарт жасау құқығын" бұзады деген негізбен жойды. Lochner ісіндегі көпшілік пікірде судья Руфус Пекхэм былай деді:

Аяқталуы

Локнер дәуірі әдетте 1937 жылы Батыс жағалаудағы қонақ үй компаниясы мен Пэрриш ісінде Адкинс балалар ауруханасына қарсы сот шешімінің күшін жоюмен аяқталды деп есептеледі. Осы соңғы құлдырау туралы жиі айтылатын түсіндірме бойынша, Президент Рузвельт сотты кеңейту туралы заң жобасын ұсынғаннан кейін Жоғарғы Сот саяси қысымға ыңғайлы болды. «Вест-Кост қонақ үйі» ісінде бұрын осы сияқты заңдарды күштен шығаруға дауыс берген судья Оуэн Робертс, «Жаңа келісімге» көбірек бейімдік танытып, әйелдер үшін ең төменгі жалақы мөлшерін белгілейтін Вашингтон штатының заңын қолдады. Робертстің бұл қадамы «тоғызды құтқарған уақыт өзгерісі» деп аталды, себебі Рузвельттің сотты жинақтау жоспары нәтижесіз аяқталды. Алайда, бас судья Хьюз өзінің автобиографиялық жазбаларында Рузвельттің сот реформасы туралы ұсынысының «біздің [соттың] шешіміне ешқандай әсері болмады» деп жазды, бірақ шешімді кешіктіргендіктен соттың қысым астында шегініп қалғаны туралы пікір қалыптасты. Рузвельт сондай-ақ, өзінің қайта сайлануы американдықтардың «Жаңа келісімді» қолдағанын көрсеткендіктен, Хьюз Робертсті өзінің жеке саяси нанымына сүйенбей, болашақта «Жаңа келісімге» қатысты мәселелерде оған қолдау көрсетуге көндіре алды деп сенді. Бұл оқиғалардың дәстүрлі түсіндірілісі күмәндануға ұшырады. Барри Кушман «Жаңа келісім сотын қайта қарастыру: Конституциялық революцияның құрылымы» атты кітабында, нақты өзгеріс 1934 жылы «Неббияға қарсы Нью-Йорк» ісінде болғанын айтады, онда сот бір дауыспен сүттің бағасын реттейтін штаттық заңнаманы қолдады. Кушман пікірінше, Локнер дәуірінің ерекше белгісі болған еркін нарық конституционализмі Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ыдырады, себебі жоғары деңгейдегі жұмыссыздық еңбек қатынастарын реттеуді аса маңызды мәселе етіп қойды. Бұл даму Конгрестің Коммерциялық бап бойынша қоғамдық мүдделерге сәйкес реттеуге құқығының кеңеюімен бірге жүрді. Бірте-бірте сот бұрын шектелген жеке өмір саласын реттеуді полициялық биліктің дұрыс қолданылуы деп қарастырды, ал «Неббия» ісіндегі шешім конституциялық түсіндіруде еркін нарыққа бағытталған көзқарасқа негіз болған мемлекеттік және жеке кәсіпкерлік арасындағы доктриналық айырмашылықты жойды. Осылайша, Кушман Локнер дәуірінің құлауының нақты себебі соттың қысқа мерзімді саяси ескеретіндей болған емес, үкіметтік реттеудің заңдылығына қатысты соттың көзқарасының эволюциясы болды деп мәлімдейді. Алан Миз бірнеше сот мүшелерінің, тіпті «Вест-Кост қонақ үйі» ісіндегі шешімнен кейін де, Локнерлік қағидаларды қолдануын жалғастырғанын көрсетті. Блэк 1949 жылы кәсіподақтардың дискриминациясына тыйым салатын штаттық заңды қолдаған пікірінде, соттың «Allgeyer Lochner Adair Coppage конституциялық доктринасын» жоққа шығарғанын жазды.

The Lochner era is usually considered to have ended with the overturning of Adkins v. Children's Hospital in the 1937 case of West Coast Hotel Co. v. Parrish. An often cited account explaining the ending is that the Supreme Court bowed to political pressure after President Roosevelt's announcement of a legislative proposal to enlarge the Court. In West Coast Hotel, Justice Owen Roberts, who had previously voted to strike down similar legislation, joined the wing more sympathetic to the New Deal and upheld a Washington state law setting a minimum wage for women. Roberts' move came to be known as "the switch in time that saved nine" as Roosevelt's court packing plan ultimately failed. Chief Justice Hughes, however, wrote in his autobiographical notes that Roosevelt's court reform proposal "had not the slightest effect on our [the court's] decision," but due to the delayed announcement of its decision the Court was characterized as retreating under fire. Roosevelt also believed that because his re election showed that the American people sided with the New Deal, Hughes was able to persuade Roberts to no longer base his votes on his own political beliefs and side with him in future cases regarding New Deal related policies. This traditional interpretation of events has been disputed. Barry Cushman, in the book Rethinking the New Deal Court: The Structure of a Constitutional Revolution, argues that the real shift occurred in Nebbia v. New York (1934), in which the Court by a one vote majority upheld state legislation regulating the price of milk. In Cushman's view, the laissez faire constitutionalism that had been the distinctive feature of the Lochner era eroded after World War I as high unemployment made the regulation of labor relations an increasingly pressing concern. This development was accompanied by an evolving view of Congress' power under the Commerce Clause to regulate in the public interest. Gradually, the Court came to view the regulation of a previously delimited private sphere as a valid exercise of police power, and the decision in Nebbia signaled the undoing of a doctrinal distinction between public and private enterprise that had been the underlying principle for a free market approach to constitutional interpretation. Cushman contends, then, that the true cause for the demise of the Lochner era was not short term political considerations by the Court, but an evolving judicial perspective on the validity of governmental regulation. Alan J. Meese has pointed out that several members of the Court, even after the decision in West Coast Hotel, continued to apply Lochnerian premises. Black, in a 1949 opinion upholding a state law prohibiting union discrimination, wrote that the Court by then had repudiated "the Allgeyer Lochner Adair Coppage constitutional doctrine".

Бағалау

Локнер дәуірі солшылдар тарапынан сот белсенділігі, Конгрестің еркіне үнемі кедергі келтіруі, сондай-ақ соттың байлық пен биліктің тепе-теңсіз таралуын түзету үшін саяси процеске мүмкіндік бермегені үшін сынға ұшырады. Консервативті ғалымдардың сыны Конституцияда тікелей көрсетілмеген құқықтарды қорғау үшін маңызды процесті пайдалануға бағытталды. Роберт Борк Локнерге қарсы Нью-Йорк ісі бойынша сот шешімін «заңдағы бір абсурдтық» деп атап, оны «соттың биліктің өзіне қастандық жасауының символы» деді. Дегенмен, Локнер дәуірі «меншік құқықтары мен экономикалық еркіндікті қамтамасыз ету» үшін сотты қорғаған либертариандық ғалымдардың арасында да қолдау тапты. Ричард Эпштейн сот белсенділігі туралы кең таралған айыптаманы жоққа шығарып, «Лохнер дәуірінің тұжырымдық қорғанысы, оның көптеген сыншылары ойлағаннан гөрі, құрылымдық тұрғыдан әлдеқайда мықты» деді. Майкл Дж. Филлипс «Лохнер соты, миф және шындық» атты кітабында Локнер дәуірінің өте реакциялық екендігі туралы қалыптасқан көзқарас бұрыс екенін және соттың «кейбір экономикалық белсенділіктері мүлдем немесе тіпті бастысы жаман нәрсе емес» екенін дәлелдейді. «Лохнерді жаңарту» еңбегінде Дэвид Бернштейн Нью-Дил сотынан кейінгі азаматтық бостандықтар мен азаматтық құқықтардың көптеген жаңалықтарының, шын мәнінде, ұмытылған немесе дұрыс түсіндірілмеген Локнер дәуірінің істерінен бастау алғанын айтады. Локнер дәуірі, атап айтқанда, Артур Часкальсон, Антонио Ламер және Аарон Барак сияқты американдық емес заңгерлер тарапынан соттың шектен шығуы туралы ескерту ретінде кеңінен танылды.