Густав Эймер: Немец зоологы және эволюция теориясының дамуы

Кіріспе

Гюстав Генрих Теодор Эймер (1843–1898) – неміс зоологы. 22 ақпан 1843 жылы дүниеге келген, 29 мамыр 1898 жылы қайтыс болған. Ол ортогенезді, Ламарк принциптерін қолданатын мутациялар арқылы жүзеге асырылатын, эволюцияның бағытталған түрін насихаттаушы болды.

Өмір және жұмыс

Аймер Швейцарияның Штефа қаласында дүниеге келді, онда 1833 жылы Франкфуртта неміс конфедерациясына қарсы жасалған төңкеріс әрекетінен кейін паналаған әкесі медицинамен айналысты. Аймердің анасы Альбертин Пфеннигер – швейцариялық. Брухсал және Фрайбург гимназияларында оқығаннан кейін Аймер Тюбинген университетіне түсті, онда Франц фон Лейдиг оған үлкен әсер етті. Содан кейін 1863 жылдан бастап Фрайбургта, ал 1864 жылы Гейдельбергте жаратылыстану ғылымдары бойынша емтихан тапсырды. 1865 жылғы қысқы семестрді Тюбинген университетінде өткізді, ал 1866 жылы Берлинде Рудольф Вирховтың зертханасында жұмыс істеді. 1867 жылы медицина ғылымдарының кандидаты атағын алып, Фрайбургта Август Вейсманның жетекшілігімен зоологияны оқыды. Ол Вюрцбургте Альберт фон Кёлликердің жетекшілігімен ішекте майдың сіңірілуін зерттегені үшін философия докторы (D. Phil.) дәрежесін алды. Вюрцбург университетінде кіші ғылыми қызметкер ретінде жұмыс істегеннен кейін, 1875 жылы Тюбинген университетінде зоология және салыстырмалы анатомия профессоры болды. Аймер – неміс зоологиялық қоғамын құрушылардың бірі. 1870 жылдың 18 шілдесінде ол Гамбург банкирінің қызы, суретші Анна Люттеротқа үйленді. Анна некелерінің бойында оның ғылыми еңбектеріне суреттер салған. Аймер Страсбург қамалған кезде әскерге ерікті болып қатысты, ал оның әйелі медбике болып қызмет етті. Бірақ ол ауырып, зейнетке шығуға мәжбүр болды және сауығу үшін Капри аралына кетті. Осы жерде ол ортогенезді зерттеуді бастады. Аймер Капри аралының жағалауындағы Фараглиони тастарында табылған итальяндық қабырғалы кекіректің (Podarcis siculus coeruleus) көк түрі бойынша зерттеулер жүргізді (бұл зерттеулерді Кёлликер ұсынған болуы мүмкін). Ол аралдағы өсімдіктің аздығы оларды жасыл емес, көк түсті еткенін түсіндірді, бұл тастардың түсіне жақын болғандықтан бейімделуге мүмкіндік берген, бірақ ол таңдау процесін нақты атап көрсетпеді. Кейінгі еңбектерінде ол таңдау идеясына қатысты үзілді-кесілді қарсылық білдірді. Аймер ортогенез терминін танымал етті (бұл термин алғаш рет 1893 жылы Вильгельм Хаакке тарапынан енгізілген), ол өзгеру бағытындағы шектеулерге байланысты белгілі бір бағытта жүретін эволюцияны сипаттайды. Оның теориялары 1880 жылдары Германияда танымал болғанымен, оның еңбегі 1890 жылға дейін ағылшын тілінде кеңінен танылмады, оның 1888 жылғы «Die Entstehung der Arten auf Grund von Vererben erworbener Eigenschaften nach den Gesetzen organischen Waschsens» еңбегі Жозеф Томас Каннингэм тарапынан «Органикалық өсу заңдарына сәйкес алынған белгілердің мұрагерлігі нәтижесінде органикалық эволюция» деп аударылғанша. Бұл кітап негізінен оның бұрынғы ұстазы және неодарвинист Август Вейсманға қарсы неоламарктик пікір таласы болды. Аймердің кейінірек «Ортогенез туралы» деп аударылған еңбегі қатаң ортогенетикалық мәтін болды, ал «Органикалық эволюция» түрлердің пайда болу механизмдерінің көптігін сақтады. Кенелер отбасының мүшелерінде, әсіресе жұлдызды мұрынды кенеде кездесетін «Аймер мүшелері» оның құрметіне аталған. Ол бұл мүшелерді 1871 жылы еуропалық кенеде сипаттаған. Паразиттік протозоалар туысы – Эмерия да оның құрметіне аталған. Мария Линден Аймердің жас және дарынды студенті болды. Аймердің жетекшілігімен ол диплом алды және 1895 жылы шаян қабығының эволюциясы туралы диссертациясын қорғап, табиғи ғылымдар докторы ғылыми дәрежесін алды. Ол 1899 жылға дейін Аймердің ассистенті болып жұмыс істеді. Сонымен қатар, ол Papilionidae тұқымдасының жүйелемесін зерттеді. Eimer, G. H. T. Die Artbildung und Verwandschaft bei den Schmetterlingen. «Көбелектердегі түрлердің қалыптасуы және туыстығы». Papilio тұқымдасының ұқсас түрлерінің өзгерісі, түрлері және түрлерінің жүйелі сипаттамасы. xii + 243 б., 4 сурет, 23 сызба, Густав Фишер, Йена, 1889 жылғы еңбегі 1889 жылдан бастап оның қайтысынан кейін жарияланды. Аймер Тюбингенде ішек ауруынан қайтыс болды.

Eimer was born in Stäfa, Switzerland where his father, who had taken refuge following an attempted coup against the German Confederation in Frankfurt in 1833, practiced medicine. Eimer's mother, Albertine Pfenniger, was Swiss. After studying at gymnasiums in Bruchsal and Freiburg where his father worked, Eimer matriculated at Tübingen, where he was influenced by Franz von Leydig. He then studied from 1863 at Freiburg, and 1864 at Heidelberg to pass examinations in natural sciences. He spent the winter semester of 1865 at the University of Tübingen and in 1866 he worked in Berlin at Rudolf Virchow’s laboratory. He obtained a medical degree in 1867 and then studied zoology at Freiburg under August Weismann followed by studies in Paris. He received a D. Phil. in Würzburg studying fat absorption in the intestine under Albert von Kölliker. After spending his junior faculty years as prosector at University of Würzburg, he became in 1875 a professor of zoology and comparative anatomy at the University of Tübingen. Eimer was one of the founders of the German Zoological Society. On 18 July 1870 he married the artist Anna Lutteroth, daughter of a Hamburg banker. Anna would illustrate his scientific publications throughout their marriage. Eimer volunteered to serve in the army during the Siege of Strasbourg, along with his wife who served as a nurse. He however fell ill and was forced to retire and went to the island of Capri to recuperate. It was here that his early studies on orthogenesis began. Eimer made use of studies (based possibly on the suggestion of Kölliker) that he conducted on a blue variant of the Italian wall lizard (Podarcis siculus coeruleus) found on the Faraglioni Rocks off Capri. He explained that the island had little vegetation which made them blue rather than green which he claimed was closer to the colour of the rocks and therefore adaptive but he did not explicitly invoke selection as a process. In later works he strongly opposed the idea of selection as a process. Eimer is credited with popularizing the term orthogenesis (originally introduced by Wilhelm Haacke in 1893) to describe evolution directed in specific pathways due to restrictions in the direction of variation. Though his theories gained popularity in Germany in the 1880s, his work was not widely known in the English speaking world until 1890 when his work Die Entstehung der Arten auf Grund von Vererben erworbener Eigenschaften nach den Gesetzen organischen Waschsens (1888) was translated by Joseph Thomas Cunningham as Organic Evolution as the Result of the inheritance of Acquired Characters according to the Laws of Organic Growth. This book was predominantly a Neo Lamarckian polemic against August Weismann, his former teacher and Neo Darwinian. Eimer's later work, translated as On Orthogenesis, was a more rigidly orthogenetic text, whereas Organic Evolution maintained a plurality of mechanisms for species formation. The "Eimer's organs" found in members of the mole family, especially in the star nosed mole, are named after him. He described these organs in the European mole in 1871. Eimeria, a genus of parasitic protozoa, was also named after him. Maria Linden became a precocious female student of Eimer's. Under Eimer's guidance she was awarded a degree and in 1895 she completed her thesis on the evolution of a snail's shell and she was awarded a doctorate in Natural Science. She worked as an assistant to Eimer until 1899. He also studied the systematics of Papilionidae. Eimer, G. H. T. Die Artbildung und Verwandschaft bei den Schmetterlingen. Eine systematische Darstellung der Abänderungen, Abarten und Arten der Segelfalter ähnlichen Formen der Gattung Papilio. xii + 243 pp., 4 pls., 23 figs., Gustav Fischer, Jena, 1889 was published posthumously from 1889. Eimer died in Tübingen from an intestinal problem.