Құдіретті Су Тасқыны: Библиялық Мәліметтер және Ғылыми Салдары
The Genesis Flood
Жаһандық су тасқыны: Киелі кітаптардағы жазбалар мен ғылыми дәлелдер. 1961 ж. жазылған, Жердің жасын дәлелдейтін кітапша. Құдайдың жаратылысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаратылыс Топан суы: Киелі кітаптағы деректер және оның ғылыми маңызы – 1961 жылы жас Жерді жаратушылар Джон К. Уиткомб пен Генри М. Моррис жазған кітап. Рональд Намберстің сөзіне сәйкес, бұл кітап жас Жерді жаратушылықты "фундаменталистік догмаға" жеткізді.
The Genesis Flood: The Biblical Record and its Scientific Implications is a 1961 book by young Earth creationists John C. Whitcomb and Henry M. Morris that, according to Ronald Numbers, elevated young Earth creationism "to a position of fundamentalist orthodoxy."
Өмірбаян
XIX ғасырдың соңына қарай геологтар, физиктер және биологтар Жердің жасы 20 миллион жылдан асып түсетініне келісті. Радиометриялық талдау қолданылғанға дейін, 1900 жылға дейінгі ғылыми есептеулер 20 миллионнан 3 миллиард жылға дейін ауқымда болды. Көптеген христиандар "Киелі кітап Жердің ежелгі екендігіне және Едемге дейінгі өмірге мүмкіндік береді деп оңай мойындады". Өте сирек жағдайларды қоспағанда, олар жаңа геологиялық теорияларды күн-дәуір креационизмі арқылы қабылдады, яғни Жаратылыс кітабындағы алты күн ұзақ дәуірлерді білдіреді деген сенім, немесе бастапқы жаратылысты кейінірек Едемдегі жаратылыстан бөліп қарастырды – осылайша "аралық теория" деп аталды. ХХ ғасырдың басында "су тасқыны геологиясының" негізгі жақтаушысы Джордж МакКреди Прайс болды, бірақ ол евангелистер арасында салыстырмалы түрде аз әсерге ие болды, себебі ол жетінші күндік адвентист болды, ал көптеген консервативті протестанттар осы шіркеуге күдікпен қарады.
By the late nineteenth century, geologists, physicists and biologists agreed that the age of the Earth was well over 20 million years. Prior to the use of radiometric dating, scientific estimates before 1900 ranged between 20 million and 3 billion years old. Most Christians "readily conceded that the Bible allowed for an ancient earth and pre Edenic life." With very few exceptions they accommodated the new geological theories either with day age creationism, the belief that the six days of Genesis represented vast ages, or by separating the original creation from a later Edenic creation: the so called gap theory. The primary promoter of "flood geology" during the early twentieth century was George McCready Price, but he had comparatively little influence among evangelicals because he was a Seventh day Adventist, a church treated warily by many conservative Protestants.
Шығу тегі
1950 жылдары көптеген евангелистік ғалымдар су тасқыны геологиясын мойындамады, ал осы теорияны қабылдағандар Америка ғылыми қауымдастығы (1941 жылы құрылған) ішінде шеттетіле бастады. Бұл евангелистік ұйым қатаң жаратылыс теориясынан прогрессивті жаратылыс теориясына және теистік эволюцияға қарай бірте-бірте өзгеретін. 1954 жылы евангелистік жақтаушы және АСА-мен тығыз байланысты теолог Бернард Рамм «Ғылым мен Киелі кітапқа христиандық көзқарас» атты еңбегін жариялады, онда «Киелі кітаптың шабыты ғылыми деректердің сенімді көзі екенін білдіреді» деген пікір жоққа шығарылды. Рамм су тасқыны геологиясын да, аралық теорияны да сынады, ал АСА мүшесі Раммның христиан биологтарының көпшілігіне эволюцияны қабылдауға мүмкіндік бергенін айтты. Раммның кітабы жас Киелі кітап оқытушысы және семинарист Джон К. Уиткомбты оның «абсурдтылықтарын» сынға алуға итермеледі. Уиткомб бұрын Принстон университетінде геология мен палеонтологияны оқыған, бірақ 1950 жылдары Грейс теологиялық семинариясында Киелі кітапты оқытуға кірісті. 1953 жылы АСА жиналысында Уиткомб Генри М. Моррис – Миннесота университетінен докторлық дәрежесін алған гидравликалық инженердің «Жақындағы жаратылыс және жалпыға ортақ су тасқыны туралы Киелі кітаптағы дәлелдер» атты баяндамасынан әсерленді. Раммның кітабы жарық көргеннен кейін Уиткомб өзінің Th.D. диссертациясын су тасқыны геологиясын қорғауға арнауға шешім қабылдады. Жобасының басынан бастап, Fuller Theological Seminary президенті болып тағайындалған Эдвард Джон Карнелл сияқты ықпалды евангелистер тарапынан сыналып, Уиткомб 1957 жылы диссертациясын аяқтады және оны жариялау үшін жинақтады. Өзінің ғылыми біліміне күмәндана отырып, Уиткомб ғылымда докторлық дәрежесі бар серіктес іздеді. Жаратылыс кітабына сенетін геологтарды таба алмады, тіпті евангелистік мектептердегі оқытушылар да су тасқыны геологиясына көңілсіздік білдірді. Соңында Генри Моррис Уиткомбпен кітаптың ғылыми бөлімдерін жазуға келісті. Вирджиния Техникалық институтында үлкен азаматтық инженерия бағдарламасының басшысы болып тағайындалған Морис, ауыр оқыту және әкімшілік міндеттеріне қарамастан, кітаптың өз бөлімінде тұрақты түрде алға жылжыды, соңында Уиткомбтан екі есе көп материал қосты. Қолжазба аяқталуға жақындаған кезде, бастапқы қызығушылық білдірген Moody Press енді тартынды. Ұсынылған кітап алты нақты күн жаратылғанын қатаң түрде талап ететін ұзақ жұмыс болды және Moody-дің сайлау округінің бір бөлігінен сынға ұшырауы анық болды. Уиткомб пен Моррис оның орнына кішірек Presbyterian and Reformed Publishing Company-мен жариялады, оның иесі Чарльз Х. Крейг ұзақ уақыттан бері апатшылдықты қолдайтын қолжазбаны алуды қалаған.
By the 1950s, most evangelical scientists scorned flood geology, and those who accepted the theory were increasingly marginalized within the American Scientific Affiliation (founded 1941), an evangelical organization that gradually shifted from strict creationism to progressive creationism and theistic evolution. In 1954, Bernard Ramm, an evangelical apologist and theologian closely associated with the ASA, published The Christian View of Science and Scripture, which attacked the notion that "biblical inspiration implied that the Bible was a reliable source of scientific data." Ramm ridiculed both flood geology and the gap theory, and one ASA member credited Ramm with providing a way for a majority of Christian biologists to accept evolution. Ramm's book sparked a young Bible teacher and seminarian, John C. Whitcomb, Jr., to challenge what he considered its "absurdities." Whitcomb had earlier studied geology and paleontology at Princeton University, but by the 1950s, he was teaching the Bible at Grace Theological Seminary. At the 1953 ASA meeting, Whitcomb had been impressed by a presentation of Henry M. Morris—a hydraulic engineer with a PhD from the University of Minnesota—called "The Biblical Evidence for Recent Creation and Universal Deluge." Following publication of Ramm's book, Whitcomb decided to devote his Th. D. dissertation to defending flood geology. Berated almost from the beginning of his project by influential evangelicals such as Edward John Carnell, the newly installed president of Fuller Theological Seminary, Whitcomb completed his dissertation in 1957 and began condensing it for publication. With no illusions about his scientific expertise, Whitcomb sought a collaborator who had a PhD in science. He could find no geologists who took Genesis seriously, and even teachers at evangelical schools at best expressed distaste for flood geology. Eventually, Henry Morris agreed to become Whitcomb's collaborator for the scientific portions of the book. Despite his heavy teaching load and administrative duties at Virginia Tech, where he had just become head of a large civil engineering program, Morris made steady progress on his section of the book, eventually contributing more than twice as much material as Whitcomb. As the manuscript neared completion, Moody Press, which had expressed initial interest, now hesitated. The proposed book was a long work that insisted on six literal days of creation and was certain to be criticized by segments of Moody's constituency. Whitcomb and Morris instead published with the smaller Presbyterian and Reformed Publishing Company, whose owner Charles H. Craig had long wanted to acquire a manuscript that supported catastrophism.
Мазмұны
"Киелі кітап – Құдайдың қатесіз сөзі" деп мәлімдеме жасағаннан кейін, Уиткомбтың бөлімінде жаһандық су тасқынының Киелі кітаптағы дәлелдері келтіріледі, сондай-ақ Киелі кітаптағы оқиғамен қатысты геологиялық емес қиындықтарды жоққа шығаруға тырысады. Уиткомб ерекше назарды Бернард Раммның жергілікті су тасқыны теориясына аударады, оның индекстегі сілтемелері басқаларға қарағанда едәуір көп. Уиткомб еңбегінің соңында геологиялық теориялардың 19 ғасырдың басынан бері су тасқыны туралы христиандық көзқарастарға қалай әсер еткенін қарастырып, "бір маңызды сабақ" айтады: су тасқыны туралы Киелі кітаптағы ілім "біртекті теориялармен" үйлесе алмайды. Моррис геологияға арналған бөлімін Киелі кітапқа сенетін христиандардың "қиын жағдайға" тап болғаны туралы ашық мәлімдемемен бастайды, себебі қазіргі геологтар жаратылыс және су тасқыны туралы Киелі кітаптағы мәліметке қарсы "бір ауыздан" шешім шығарады. Дегенмен, Моррис сенушілерге "Киелі жазбалардың толық құдайлық шабыттанғандығының дәлелдері кез келген ғылыми фактінің дәлелдерінен әлдеқайда салмақты" екеніне сендіреді. Моррис "фоссилдері бар қабаттар негізінен су тасқыны кезінде қалыптасқан, ал олардың тізбегі эволюцияға емес, гидродинамикалық іріктеуге, экологиялық орталарға және әртүрлі жаратылыстардың әртүрлі жылдамдықпен қозғалу қабілеті мен күшіне байланысты" деп мәлімдейді. Сондай-ақ, ол "жас" тау жыныстарының "ескі" тау жыныстарына тірелуі деп есептелетін "жарықтар" теориясын жоққа шығарады. Моррис қалыпты геологиялық теориялардың ғылыми деректерге емес, керісінше "моральдық және эмоционалдық шешімге" негізделгенін айтады, онда эволюционистер "өздерінің Жаратушысына жеке жауапкершіліктен және жеке құтқарылудың қажетті және жеткілікті жолы ретінде "Тор жолынан" құтылу үшін зихи ақталу іздейді". Соңында, кітаптағы ең ұзын тарауда Моррис "Киелі кітаптағы геология мәселелеріне" тоқталады, оларға көміртегі-14 өлшемдері сияқты кеңінен қолданылатын мерзімдеу әдістері, сондай-ақ жердің ұзақ жасын көрсететін коралл рифтері, тас ағаштар және жылдық қабаттар сияқты геологиялық құрылымдар кіреді.
After opening with the declaration that "the Bible is the infallible Word of God," Whitcomb's section provides biblical arguments for a universal flood as well as attempting to refute non geological difficulties with the biblical account. Whitcomb specifically addresses the local flood theories of Bernard Ramm—who has far more entries in the index than anyone else. Whitcomb concludes his section of the work with a review of how geological theories had influenced Christian views of the Flood since the beginning of the nineteenth century and draws the "one vitally important lesson," that the biblical doctrine of the Flood cannot be harmonized with "uniformitarian theories." Morris introduces his section on geology with the frank statement that Bible believing Christians face "a serious dilemma" because contemporary geologists present "an almost unanimous verdict" against the biblical account of creation and the Flood. Nevertheless, Morris assures believers that "evidences of full divine inspiration of Scripture are far weightier than the evidences for any fact of science." Morris then argues that "fossil bearing strata were apparently laid down in large measure during the Flood, with the apparent sequences attributed not to evolution but rather to hydrodynamic selectivity, ecologic habitats, and differential mobility and strength of the various creatures." He also dismisses the theory of "thrust faults," the mainstream geological theory by which "old" rocks were presumed to have come to rest on "young" rocks. Morris argues that commonly accepted geological theories do not truly depend on scientific data but are rather a "moral and emotional decision," in which evolutionists seek "intellectual justification for escape from personal responsibility to his Creator and escape from the 'way of the Cross' as the necessary and sufficient means of his personal redemption." Finally, in the longest chapter of the book, Morris addresses "problems in biblical geology," which include commonly used dating methods (such as carbon 14 measurements) as well as geological formations, such as coral reefs, petrified forests, and varves, all of which imply great age for the earth.
Қабылдау
Бірнеше ондаған христиандық журналдар кітапты қарап шығып, Топан су туралы жазба орындарының қорғалуын мақтады, бірақ Уиткомб пен Морристі қабылдау күннің жасы мен саңылау теориясын қабылдамауды білдіретінін көбісі түсінген сияқты емес. Christianity Today, сол кезеңдегі ең маңызды евангелистік журнал, кітапта көтерілген мәселелерді қарастырмай, авторларды екінші реттік көздерді пайдаланғаны және аргументтерді контекстінен алып тастағаны үшін сынға алды. Американдық ғылыми қауымдастық екі жауыз пікір жариялады, ал 1969 жылы ASA Journal Амстердамның еркін университетінің голланд реформатор геологы Дж. Р. ван дер Флирттің өте сын пікірін жариялады, ол Уиткомб пен Морристі "жалған ғылыми" болжамшылар деп атады. "Оқырман назарынан қашып кетпеуі үшін" журнал евангелистік геологтардың ван де Флирттің осы тәсілін мақтайтын батыл тізімдерін жариялады. Түпнұсқалық шеңберлерден тыс жерде «Жаратылыс Топаны» кітабы «танымның бір толқынын» ғана тудырды. Оның шығарылымын Book Review Digest журналы қамтыған кәсіби геология журналдары мен мерзімді басылымдар байқамады. Хьюстон геологиялық қоғамының алдында сөйлеген сөзінде Моррис президенттің сөзінен танылды, бірақ оның еңбегі мақтауға лайық болмады. Баяндамасының соңында ол сұрақтар қоюға шақырды, бірақ жауап болмады; бір мүше тыңдаушылардың «сөйлеуге шамасы келмегендей таңғалғанын» айтты. Ғалымдар әдетте бұл кітапты зерттеу құжаты ретінде емес, діни ақталу деп санайды. Баптист университетімен байланысты Байлор университетінің геология бөлімі жердің белгілі жасын «4,51–4,55 миллиард жыл, 1% немесе одан да жақсы сенімділікпен» деп сипаттап, әдістемеде қажетті негізгі ингредиентті анықтады: «Ғылыми гипотезаның ерекшелігі – оны қайталанатын байқаулар арқылы тексеруге немесе жоққа шығаруға болады. Тексеруге келмейтін идея ғылыми гипотеза емес. Ғылыми гипотезалар деректерге сәйкес әзірленеді; деректер гипотезаларды қолдау үшін немесе оларға сәйкес жиналмайды». Джоэл Кракрафт, «Систематика, салыстырмалы биология және креационизмге қарсы іс» (Лори Р. Годфри, ғалымдар креационизмге қарсы, Нью-Йорк: Нортон, 1983) Уиткомб пен Морристің кемеден жануарлардың тез таралуы туралы теориясына шабуыл жасады: «Соңғы онжылдықта биогеографтар организмдердің – өсімдіктер мен жануарлардың – филогенетикалық қатынастары олардың таралуына қатысты тексерілгенде, көптеген өте сәйкес, кездейсоқ емес үлгілер пайда болатынын түсінді». Ұлттық ғылым білім беру орталығы және басқа сыншылар «Жаратылыс Топаны» кітабы ғылыми дереккөздерді дұрыс келтірмейтінін және мән-жайды ескермейтінін көрсетті. Мысалы, бірде «көптеген миллион жыл бұрын жоғалған теңіз» деген сөз «көптеген жылдар бұрын жоғалған теңіз» деп келтірілді. Солум «Уиткомб пен Моррис алға жылжыту қателіктерімен байланысты тау жыныстарының табиғаты туралы қате айтады. Олардың фоссилдер туралы пікірлері жас Жер креационистінің тастардың бір-біріне қатысты қандай уақытқа ие екендігі және геологиялық бағананың қалай құрылғаны туралы түсініксіздігіне негізделген» деді және ғылым термині өткен оқиғалар туралы жасалған байқауларға емес, тек «қазіргі және қайталанатын құбылыстарға» ғана сілтеме жасай алады деп мәлімдеді. Өздерінің еңбегін қорғап, Уиткомб пен Моррис қазіргі геологиялық ғылымның негізін қалаушылар өздері сияқты мамандар емес екенін атап өтті: Чарльз Лайелл (заңгер), Уильям Смит (геодег), Джеймс Хаттон (дәрігер және джентльмен фермер), Джон Плейфейр (математик), сондай-ақ бірқатар дін қызметкерлері.
Several dozen Christian magazines reviewed the book and generally praised its defense of the scriptural account of the Flood, although few seemed to understand that accepting Whitcomb and Morris meant rejecting the day age and gap theories. Christianity Today, the most important evangelical magazine of the period, published a tepid review that did not address issues raised by the book but instead criticized the authors for using secondary sources and taking arguments out of context. The American Scientific Affiliation featured two hostile reviews, and in 1969, the ASA Journal published a highly critical commentary by J. R. van der Fliert, a Dutch Reformed geologist at the Free University of Amsterdam, who called Whitcomb and Morris "pseudo scientific" pretenders. "To ensure that no readers missed his point," the journal "ran boldfaced sidebars by evangelical geologists applauding van de Fliert's bare knuckled approach." Outside fundamentalist circles The Genesis Flood created "hardly a ripple of recognition." Its release went unnoted by professional geology journals and periodicals covered by Book Review Digest. In a talk given to the large Houston Geological Society, Morris received a whimsical introduction by the president that fell well short of praise for his work. His call for questions at the conclusion of his talk produced none; one member said the audience was "too stunned to speak." Scientists generally regard the book as a religious apologetic rather than a research document. The Geology Department of Baptist affiliated Baylor University, in describing the known age of the earth as "4.51 to 4.55 billion years with a confidence of 1% or better", defined the key ingredient needed in methodology: "The defining characteristic of a scientific hypothesis is that it must be testable or falsifiable using reproducible observations. An idea that cannot be tested is not a scientific hypothesis. Scientific hypotheses are developed to fit data; data are not collected to fit or support hypotheses post facto." Joel Cracraft, "Systematics, Comparative Biology and the Case Against Creationism," in Laurie R. Godfrey, Scientists Confront Creationism (New York: Norton, 1983) attacked the Whitcomb and Morris theory of a quick dispersal of animals from the Ark: "During the last decade biogeographers have come to realize that when the postulated phylogenetic relationships of organisms—both plants and animals—are examined relative to their distributions, many highly congruent, nonrandom patterns emerge." The National Center for Science Education and other critics have shown The Genesis Flood misquotes scientific source material and takes remarks out of context. For example, in one instance, a source which read "the sea which vanished so many million years ago" was quoted as "the sea which vanished so many years ago." Solum noted "Whitcomb and Morris are mistaken about the nature of the rocks associated with thrust faults. Their claim about fossils is based on a Young Earth creationist misunderstanding of how rocks are dated relative to each other, and how the geologic column was constructed." and argued that the term science could refer only to "present and reproducible phenomena", not to observations made about past events. In defense of their work, Whitcomb and Morris noted that the founders of modern geological science were, like them, non specialists: Charles Lyell (a lawyer), William Smith (a surveyor), James Hutton (a doctor and gentleman farmer), John Playfair (a mathematician), as well as a number of clergymen.
Мәдени маңызы
Ғылым тарихшысы Майкл Д. Гордин «Жаратылыс тоқынысын» «соғыстан кейінгі Американың табиғат әлемі туралы ең мәдени маңызды еңбектерінің бірі» деп атады. Оны жүздеген мың адам оқыды, өз зерттеу институттарын құрды және ол әлі күнге дейін барлық басты ағымдағы биологтар мен геологтар тарапынан толығымен қабылдамайды. «Жаратылыс тоқынысы» «фундаменталистік әлемде бестселлерге айналып, евангелистік пікірлерді қарама-қарсылыққа түсірді». 25 жыл ішінде «Жаратылыс тоқынысы» 29 рет басылып, 200 мыңнан астам данасы сатылды. Ескі Жерді жаратушылық кітабы, жас Жердің геологиялық теорияларын жоққа шығару үшін жазылған, ХХ ғасырдың соңындағы су тасқыны геологиясына қызығушылықтың қайта жандануын «таңғажайып және қызық» деп сипаттады, әсіресе «Жер мен ғаламның ескіргендігіне қатысты геологиялық және астрономиялық дәлелдердің артуына қарамастан». Тағы да, сыншы Артур МакКалланың сөздерімен айтқанда, жас Жерді жаратушылыққа сенімнің өсуі қазіргі фундаменталистердің бұрынғы ұрпақтардан гөрі білімсіз болуына байланысты емес, бірақ жас Жерді жаратушылық «Раммның және ертеректегі фундаменталистердің Ескі Жерді жаратушылығына қарағанда, қатесіз Киелі кітапты қарапайым түсінуді жақсырақ қорғады». Сансыз Киелі кітапқа сенушілер Уиткомб пен Морриске олардың жүйесінің Киелі кітап сөздерін бұрып, жаңғырту қажеттігін біржола жойғаны үшін ризашылықпен жауап берді, оларды қазіргі ғылымның тұжырымдарымен сәйкестіру үшін. Басылым екі автордың өмірін де өзгертті. Моррис әсіресе лекция оқуға шақыруларға толы болды, ал оның танымал болуы Вирджиния Технологиялық институты үшін ұятқа айналды. 1963 жылы Моррис Creation Research Society-дің, ал 1970 жылы Creation Research Institute-тің негізін қалаушы болды. Ол жас Жерді жаратушылыққа арналған көптеген кітаптар жазды. ХХ ғасырдың соңында «Жаратылыс тоқынысынан» туған жас Жерді жаратушылық христиандық радиода үнемі көрсетіліп, үй оқу қозғалысының маңызды бөлігіне айналды. Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында бес жылда бір рет өткізілетін Креационизм жөніндегі халықаралық конференция «маңызды ғылыми және математикалық білімді» қамтитын мақалалар жасайды және қозғалыс геология саласындағы докторлық диссертациясы бар жас ғалымдарды тартады. Кен Хам, бәлкім, ХХІ ғасырдың басындағы ең танымал жас Жерді жаратушы, Answers in Genesis-тің және Цинциннати маңындағы Жаратылыс мұражайының негізін қалаушы, Морристі «менің сенім батырымның бірі» деп атады. «Ол – Құдайдың қазіргі заманғы жаратушылық қозғалысының әкесі ретінде көтерген адамы. Танымал «Жаратылыс тоқынысы» кітабы – Құдайдың бүкіл әлемдегі қазіргі заманғы жаратушылық қозғалысын бастау үшін қолданған кітабы».
Historian of Science Michael D. Gordin has called The Genesis Flood "one of postwar America's most culturally significant works about the natural world. It was read by hundreds of thousands, spawned its own research institutes, and remains absolutely rejected by every mainstream biologist and geologist." The Genesis Flood also "became a best seller in the Fundamentalist world and polarized Evangelical opinion." In 25 years, The Genesis Flood went through 29 printings and sold more than 200,000 copies. An old earth creationist book, written specifically to challenge young earth geological theories, called the late twentieth century revival of interest in flood geology "astonishing and perplexing," especially "in the face of increasing geologic and astronomical evidence for the vast antiquity of the Earth and the universe." Again, in the words of a critic, Arthur McCalla, the growth in young earth creationism occurred not because modern fundamentalists were more ignorant than in previous generations but because young earth creationism "better defended a plain sense reading of the inerrant Bible than did the old Earth creationism of Ramm and the earlier Fundamentalists Legions of Bible believers responded gratefully to Whitcomb and Morris because their system eliminated once and for all the need for interpretative contortions that twist and bend the words of the Bible in order to reconcile them with the findings of modern science." Publication changed the lives of both authors. Morris especially was deluged with speaking invitations, and his notoriety became an embarrassment to Virginia Tech. In 1963, Morris became a founder of the Creation Research Society and then, in 1970, the Institute for Creation Research. He wrote many more books devoted to young earth creationism. During the late twentieth century, young earth creationism sparked by The Genesis Flood was regularly featured on Christian radio and became a staple of the home school movement. An International Conference on Creationism, held every fifth year in Pittsburgh, Pennsylvania, produces papers of "considerable scientific and mathematical sophistication," and the movement attracts younger scholars with PhDs in the sciences, including even a few in geology. Ken Ham, perhaps the best known young earth creationist of the early twenty first century, the founder of Answers in Genesis and the Creation Museum near Cincinnati, called Morris “one of my heroes of the faith. He is the man the Lord raised up as the father of the modern creationist movement. The famous book The Genesis Flood was the book the Lord used to really launch the modern creationist movement around the world.”