Ақылды дизайн тұжырымы және биологиялық күрделілік

Интеллектуалды дизайн: Биологиялық жүйелердің күрделілігі эволюция арқылы пайда болмағанын дәлелдейді. Тәуелсіз зерттеулермен қолдау таппаған псевдоғылым.

28 мин оқу

100%

Дереккөз: Irreducible complexity — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Ақылды жобалауды қолдаушылардың аргументі – ақылды жобалаудағы ұғым.

Argument by proponents of intelligent design
the concept in intelligent design

Irreducible complexity (IC) is the argument that certain biological systems with multiple interacting parts would not function if one of the parts were removed, so supposedly could not have evolved by successive small modifications from earlier less complex systems through natural selection, which would need all intermediate precursor systems to have been fully functional. which regards intelligent design as pseudoscience. Irreducible complexity and specified complexity, are the two main arguments used by intelligent design proponents to support their version of the theological argument from design. The central concept, of biological complexity too improbable to have evolved by chance natural processes, was already featured in creation science. The 1989 school textbook Of Pandas and People introduced the alternative terminology of intelligent design, the 1993 edition was revised to include a variation of the same argument: it was later shown that these revisions were written by Michael Behe, a professor of biochemistry at Lehigh University. This was based on the mistaken assumption that evolution relies on improvement of existing functions, ignoring how complex adaptations originate from changes in function, and disregarding published research. In the 2005 Kitzmiller v. Dover Area School District trial, Behe gave testimony on the subject of irreducible complexity. The court found that "Professor Behe's claim for irreducible complexity has been refuted in peer reviewed research papers and has been rejected by the scientific community at large. "</blockquote>

Intelligent design advocate William A. Dembski assumed an "original function" in his 2002 definition:
A system performing a given basic function is irreducibly complex if it includes a set of well matched, mutually interacting, nonarbitrarily individuated parts such that each part in the set is indispensable to maintaining the system's basic, and therefore original, function. The set of these indispensable parts is known as the irreducible core of the system.

Кемелсіз күрделілік (КК) – бірнеше өзара әрекеттесетін бөліктері бар белгілі бір биологиялық жүйелердің, егер бір бөлігі алынып тасталса, жұмыс істемейтіні туралы аргумент. Сондықтан, бұл жүйелер табиғи іріктеу арқылы бұрынғы, аз күрделі жүйелерден біртіндеп, шағын өзгерістер арқылы дамуы мүмкін емес, себебі аралықтағы барлық жүйелердің толыққанды жұмыс істеуі қажет. Бұл ақылды жобалауды жалған ғылым деп санайтын ғылыми көзқарасқа қарсы келеді. Кемелсіз күрделілік және нақтыланған күрделілік – ақылды жобалауды қолдаушылардың теологиялық жобалау аргументінің нұсқасын қолдау үшін пайдаланатын екі негізгі аргумент. Биологиялық күрделілік, табиғи процестер арқылы кездейсоқ пайда болуы мүмкін емес деген түсінік жаратылыс ғылымында бұрыннан белгілі болған. 1989 жылғы «Пандалар мен адамдар» оқулығы ақылды жобалау терминологиясын енгізді, ал 1993 жылғы басылымында сол аргументтің өзгешеленген түрі қосылды. Кейіннен осы түзетулерді Лихай университетінің биохимия профессоры Майкл Бихи жасағаны анықталды. Бұл эволюцияның қазіргі функцияларды жақсартуға негізделген деген қате пікірге байланысты болды, функцияның өзгеруінен күрделі бейімделудің қалай пайда болатынын ескермеді және жарияланған зерттеулерді назарға алмады. 2005 жылғы Китцмиллерге қарсы Довер аймақтық мектеп округінің ісінде Бихи кемелсіз күрделілік тақырыбында куәлік берді. Сот «Профессор Бихидің кемелсіз күрделілік туралы мәлімдемесі рецензияланған ғылыми еңбектерде жоққа шығарылды және ғылыми қауымдастық тарапынан қабылданбады» деген шешім шығарды.

Ақылды жобалауды жақтаушы Уильям А. Дембски 2002 жылғы анықтамасында «түпкілікті функцияны» қарастырды:

Егер белгілі бір негізгі функцияны орындайтын жүйе, өзара байланысты, үйлесімді, бөлектелген бөліктер жиынтығын қамтыса, онда ол кемелсіз күрделі болып есептеледі. Бұл жиынтықтағы әрбір бөлік жүйенің негізгі, демек, түпкілікті функциясын сақтау үшін қажет. Осы қажетті бөліктер жиынтығы жүйенің өзегі деп аталады.

Алдынғылар

Кемелсіз күрделілік аргументі – Құдайға қатысты телеологиялық аргументтің (жоспарлау немесе күрделілік арқылы дәлелдеу) туындысы. Ол табиғаттағы күрделі функционалдық мүмкіндіктердің жобаланғандай көрінуінің зиялы дамыған жаратушының бар екенін көрсететін дәлел екенін айтады. Уильям Пэйли 1802 жылы жасаған сағатшы аналогиясында, табиғаттағы күрделілік Құдайдың бар екенін көрсетеді, дәл сол сияқты сағаттың болуы сағатшының бар екенін көрсетеді. Бұл 45 жылға дейін жазылған.

18 ғасырға дейін

Гален (б.з. 1-ші және 2-ші ғасырлар) дене мүшелерінің көптігі және олардың байланыстары туралы жазды, бұл байқау жаратылысқа дәлел ретінде келтірілді. Тірі организмдердің пайда болуына қатысты мүшелердің өзара тәуелділігі туралы идеяны 17 ғасырдың ортасында Пьер Гассенди бастап, Джон Уилкинс (1614–1672) дамытты, ол (Галенді сілтеме жасай келтіріп): «Осы барлық нәрселердің түрлеріне қарай, осы реттелген құрылым мен тәртіпке келтірілуі, оған осыншама көп ниеттер қажет, ешқандай дана Агент болмаса, мұндай ой өте иррационалды» деді. 17 ғасырдың соңында Томас Бернет өмірдің мәңгілігіне қарсы дәлелдеу үшін «бір-бірімен тығыз байланысқан көптеген бөліктер» туралы айтты. 18 ғасырдың басында Николас Малебранш «Ұйымдастырылған денеде белгілі бір мақсаттарға қатысты бір-біріне тәуелді бөліктердің шексіз саны бар, олардың бәрі бірге жұмыс істеу үшін қалыптасуы керек» деп жазды, ол жеке дамудың эпигенезі емес, алдын ала қалыптасуын қолдады; ал 18 ғасырдың басқа табиғатты зерттеушілері де жеке дамудың шығу тегі туралы ұқсас пікір білдірді. 1790 жылы жарық көрген «Тақырыптық сот» еңбегінде Кант, Гюердің айтуынша, «бөліктерінен біртіндеп пайда болатын бүтін, осы бөліктердің қасиеттеріне қалай себеп бола алатынын түсіне алмаймыз» деген тұжырым жасады.

19 ғасыр

Пейлидің «Табиғи теология» кітабының XV тарауында ол тірі нәрселердің бөліктерінің «қарым-қатынасын» деп атаған нәрсені, олардың жобаланғанын көрсететін дәлел ретінде кеңінен талқылайды. Жорж Кувье фрагментарлы қалдықтардан жануарды сипаттау үшін бөліктердің өзара сәйкестігінің принципін қолданды. Кувье үшін бұл оның тағы бір принципімен – түрлердің трансмутациясын жоққа шығаратын тіршілік ету жағдайларымен байланысты болды. Терминді өзі ойлап таппаса да, Чарльз Дарвин осы аргументті эволюция теориясының болжамын жоққа шығарудың ықтимал жолы ретінде анықтады. «Түрлердің шығу тегі» (1859) еңбегінде ол былай деп жазды: «Егер күрделі органның бар екені дәлелденсе, оның көптеген, бірінен соң бірі келетін шағын өзгерістер арқылы қалыптасуы мүмкін емес болса, менің теориям толығымен күйреп қалар еді. Бірақ мен мұндай жағдай таппаймын». Дарвиннің эволюция теориясы телеологиялық аргументке қарсы тұрып, ақылды жобалаушының түсіндірмесіне – атап айтқанда, табиғи іріктеу арқылы эволюцияға балама ұсынуға мүмкіндік береді. Дарвин қарапайым, санасыз күштердің сыртқы жобалауға жүгінбестен, ерекше күрделі жобаларды қалай дамыта алатынын көрсетіп, табиғаттағы күрделіліктен ақылды жобалаушының қажеттігін жоққа шығарды. Кемелсіз күрделілік туралы аргументтің мақсаты – белгілі бір биологиялық ерекшеліктердің Дарвиннің эволюциясының нәтижесі бола алмайтынын көрсету. 19 ғасырдың соңында табиғи іріктеудің жеткіліктілігін жақтаушылар мен иемделген қасиеттердің мұрагерлігін қолдаушылар арасындағы дау кезінде Герберт Спенсер көп рет айтқан және басқалар да соңынан ерген аргументтердің бірі Спенсердің кооперативтік бөліктердің коадаптациясы деп атаған нәрсесіне байланысты болды, мысалы: «Біз енді профессор Вейсманның екінші тезисімді жоққа шығаруға тырысуына келдік. Бұл туралы «Биология принциптері» еңбегінде отыз жыл бұрын айтылған болатын. § 166-да мен жойылған ирланд бұғысының зор мүйіздерін мысалға келтірдім және осы және ұқсас жағдайларда, бір ұлғайтылған бөлікті тиімді пайдалану үшін көптеген басқа бөліктерді бір мезгілде ұлғайту қажет болғанда, олардың барлығы қажетті пропорцияда өздігінен өзгерген деп ойлау мүмкін емес деп мәлімдеді». Дарвин Спенсердің қарсылығына «Үйретілген жануарлар мен өсімдіктердің өзгеруі» (1868) кітабының XXV тарауында жауап берді. Бұл тұжырымның тарихы былай сипатталды: «Идеалистік ойшылдардың ескі және діни дәстүрі күрделі бейімделуші құрылымдарды ақылды жобалау арқылы түсіндіруге бейім болды. Герберт Спенсердің жиі жарияланымдарымен біріктірілген ойшылдардың басқа бір тобы да коадаптацияны құрама, бөлінбейтін тұтас ретінде қарастырды, бірақ оны иемделген қасиеттердің мұрагерлігімен түсіндіруге тырысты». Жорж Джексон Миварт табиғи іріктеуге қарсылық білдіріп: «Күрделі және бір мезгілдегі үйлесімдер, қажетті қосылыстарды жасау үшін жетілгенше, пайдасыз». Роберт Ашер 2012 жылы жарық көрген «Эволюция және сенім, діни палеонтологтың жаңғырығы» атты кітабында бұл «Майкл Бихи анықтағандай, «кемелсіз күрделілік» тұжырымына тең келеді» деді.

Chapter XV of Paley's Natural Theology discusses at length what he called "relations" of parts of living things as an indication of their design. Georges Cuvier applied his principle of the correlation of parts to describe an animal from fragmentary remains. For Cuvier, this related to another principle of his, the conditions of existence, which excluded the possibility of transmutation of species. While he did not originate the term, Charles Darwin identified the argument as a possible way to falsify a prediction of the theory of evolution at the outset. In The Origin of Species (1859), he wrote, "If it could be demonstrated that any complex organ existed, which could not possibly have been formed by numerous, successive, slight modifications, my theory would absolutely break down. But I can find out no such case." Darwin's theory of evolution challenges the teleological argument by postulating an alternative explanation to that of an intelligent designer—namely, evolution by natural selection. By showing how simple unintelligent forces can ratchet up designs of extraordinary complexity without invoking outside design, Darwin showed that an intelligent designer was not the necessary conclusion to draw from complexity in nature. The argument from irreducible complexity attempts to demonstrate that certain biological features cannot be purely the product of Darwinian evolution. In the late 19th century, in a dispute between supporters of the adequacy of natural selection and those who held for inheritance of acquired characteristics, one of the arguments made repeatedly by Herbert Spencer, and followed by others, depended on what Spencer referred to as co adaptation of co operative parts, as in: "We come now to Professor Weismann's endeavour to disprove my second thesis — that it is impossible to explain by natural selection alone the co adaptation of co operative parts. It is thirty years since this was set forth in 'The Principles of Biology.' In § 166, I instanced the enormous horns of the extinct Irish elk, and contended that in this and in kindred cases, where for the efficient use of some one enlarged part many other parts have to be simultaneously enlarged, it is out of the question to suppose that they can have all spontaneously varied in the required proportions." Darwin responded to Spencer's objections in chapter XXV of The Variation of Animals and Plants Under Domestication (1868). The history of this concept in the dispute has been characterized: "An older and more religious tradition of idealist thinkers were committed to the explanation of complex adaptive contrivances by intelligent design. Another line of thinkers, unified by the recurrent publications of Herbert Spencer, also saw co adaptation as a composed, irreducible whole, but sought to explain it by the inheritance of acquired characteristics." St. George Jackson Mivart raised the objection to natural selection that "Complex and simultaneous co ordinations until so far developed as to effect the requisite junctions, are useless". In the 2012 book Evolution and Belief, Confessions of a Religious Paleontologist, Robert J. Asher said this "amounts to the concept of 'irreducible complexity' as defined by Michael Behe".

20 ғасыр

ХХ ғасырдың басында Герман Мюллер қайталанбайтын күрделілікке ұқсас ұғымды талқылады. Алайда, ол мұны эволюцияның проблемасы деп қарастырмады, биологиялық ерекшеліктердің "бір-бірімен өрілуін" эволюцияның күтілетін салдары ретінде сипаттады, бұл кейбір эволюциялық өзгерістердің қайтару мүмкін болмауына әкеледі. Ол былай деп жазды: "Осылай тоқылғаннан кейін, организмнің ең жақын құрамына енген жаңа белгіні жазасыз алу мүмкін емес, және ол өмірлік қажеттілікке ие болуы мүмкін". 1975 жылы Томас Х. Фразетта қайталанбайтын күрделілікке ұқсас ұғымды зерттейтін кітап жариялады, оны біртіндеп, қадамдық, мақсатты емес эволюциямен түсіндірді. Фраццетта былай деп жазды: "Күрделі бейімделу – бұл бейімделудің "жұмыс істеуі" үшін бірлесіп жұмыс істеуі керек бірнеше компоненттерден құралған. Бұл машинаға ұқсас, оның өнімділігі бөліктерінің ұқыпты ынтымақтастығына байланысты. Машинаның жағдайында, бүкіл машинаның жұмысын өзгертпей, бір бөлікті де елеулі түрде өзгертуге болмайды". Ол аналог ретінде Пэучелье-Липкин байланысын таңдады, ал биологиялық жүйелердің бірі – питонның жақ аппараты болды. Бұл зерттеудің қорытындысы, күрделі бейімделудің эволюциясы мүмкін емес емес, "тірі жандардың бейімделуіне таңғалып, олардың күрделілігі мен сәйкестігіне қайран қалды", "адамзаттың көп бөлігін ағаш немесе кесірткеде көруге болатындығын қабылдау, бірақ ар-ұятымызды жоғалтпау" болды. 1985 жылы Кернс Смит "бір-бірімен байланысқан" туралы былай деп жазды: "Компоненттер арасындағы күрделі ынтымақтастық қалайша шағын қадамдармен дами алады?" және арка салу үшін қолданылатын, содан кейін алынып тасталатын мұрағат деп аталатын тіреу құрылысына ұқсастық келтірді: "Әрине, "тіреу" болды. Қазіргі биохимияның көптеген компоненттері бір-бірімен сүйенісу үшін, олар басқа нәрсеге сүйенуі керек еді". Алайда, Мюллер де, Кернс Смит те өз идеяларын табиғаттан тыс күштің дәлелі деп санамады. Күрделі жүйелердің ертегі тұжырымдамасы австриялық биолог Людвиг фон Берталанффиден (1901-1972) келген. Ол күрделі жүйелерді толық, қайталанбайтын жүйелер ретінде қарастыру қажет деп санайды, осылайша олардың қалай жұмыс істейтінін толық түсінуге болады. Ол биологиялық күрделілік туралы жұмысын "Жалпы жүйелер теориясы" атты кітабында жүйелердің жалпы теориясына дейін кеңейтті. 1950 жылдардың басында Джеймс Уотсон мен Фрэнсис Крик ДНК құрылымын жариялағаннан кейін, Жалпы жүйелер теориясы физикалық және биологиялық ғылымдарда көптеген жақтастарын жоғалтты. Алайда, жүйелер теориясы физикалық және биологиялық ғылымдарда жойылғаннан кейін де әлеуметтік ғылымдарда ұзақ уақыт бойы танымал болды.

Hermann Muller, in the early 20th century, discussed a concept similar to irreducible complexity. However, far from seeing this as a problem for evolution, he described the "interlocking" of biological features as a consequence to be expected of evolution, which would lead to irreversibility of some evolutionary changes. He wrote, "Being thus finally woven, as it were, into the most intimate fabric of the organism, the once novel character can no longer be withdrawn with impunity, and may have become vitally necessary." In 1975 Thomas H. Frazzetta published a book length study of a concept similar to irreducible complexity, explained by gradual, step wise, non teleological evolution. Frazzetta wrote: "A complex adaptation is one constructed of several components that must blend together operationally to make the adaptation 'work'. It is analogous to a machine whose performance depends upon careful cooperation among its parts. In the case of the machine, no single part can greatly be altered without changing the performance of the entire machine." The machine that he chose as an analog is the Peaucellier–Lipkin linkage, and one biological system given extended description was the jaw apparatus of a python. The conclusion of this investigation, rather than that evolution of a complex adaptation was impossible, "awed by the adaptations of living things, to be stunned by their complexity and suitability", was "to accept the inescapable but not humiliating fact that much of mankind can be seen in a tree or a lizard." In 1985 Cairns Smith wrote of "interlocking": "How can a complex collaboration between components evolve in small steps?" and used the analogy of the scaffolding called centering – used to build an arch then removed afterwards: "Surely there was 'scaffolding'. Before the multitudinous components of present biochemistry could come to lean together they had to lean on something else." However, neither Muller or Cairns Smith claimed their ideas as evidence of something supernatural. An early concept of irreducibly complex systems comes from Ludwig von Bertalanffy (1901–1972), an Austrian biologist. He believed that complex systems must be examined as complete, irreducible systems in order to fully understand how they work. He extended his work on biological complexity into a general theory of systems in a book titled General Systems Theory. After James Watson and Francis Crick published the structure of DNA in the early 1950s, General Systems Theory lost many of its adherents in the physical and biological sciences. However, systems theory remained popular in the social sciences long after its demise in the physical and biological sciences.

Креационизм

Кемелсіз күрделілік туралы аргументтердің нұсқалары жас Жер креационистерінің (YEC) жаратылыс ғылымы журналдарында жиі кездеседі. Мысалы, 1965 жылдың шілде айындағы Creation Research Society Quarterly журналында Гарольд У. Кларк юка күбәзі мен олардың тозаңданатын өсімдіктерінің күрделі өзара әрекеттесуі толық болмаса жұмыс істемейтінін, демек эволюциялай алмайтынын айтты: «Бүкіл процедура ақылды жобалауға соншалықты күшті нұсқайды, сондықтан дана және игі ниетті Жаратушының қатысқаны деген қорытындыдан қашу қиын». 1974 жылы YEC Генри М. Моррис өзінің «Ғылыми креационизм» атты жаратылыс ғылымы кітабында қайталанбайтын күрделілік тұжырымдамасын енгізді, онда ол былай деп жазды: «Креационист ғылымның ғаламда ашқан күрделілік пен тәртіптің деңгейінің кездейсоқ немесе жай ғана оқиғалардың нәтижесінде пайда бола алмайды деп санайды». Ол жалғастырды: «Бұл мәселені математикалық ықтималдықтың қарапайым принциптерін қолдана отырып, сандық түрде қарастыруға болады. Мәселе мынада: көптеген компоненттер бірігіп жұмыс істейтін және әрбір компоненттің тұтас жүйенің тиімді жұмыс істеуі үшін ерекше қажетті күрделі жүйе кездейсоқ процестер арқылы пайда бола ала ма?». 1975 жылы Дуэн Гиш «Ғылым мен Киелі кітаптан жаратылыстың таңғажайып тарихы» еңбегінде былай деп жазды: «Креационист ғылымның ғаламда ашқан күрделілік пен тәртіптің деңгейінің кездейсоқ немесе жай ғана оқиғалардың нәтижесінде пайда бола алмайды деп санайды». 1980 жылы YEC Creation журналында Ариэль А. Рот «Жаратылысты және басқа да түрлі көзқарастарды ғылыми деректер растай алады, тіпті ең қарапайым организмдердің күрделі интеграцияланған биохимиялық жүйелерінің өзінен пайда болуы ең жақсы жағдайда, ең қиын оқиға» деді. 1985 жылы Кэрнс Смит барлық өзгерістер бірден қажет екенін креационистердің талаптарына қарсы шығып, «бір-бірімен байланысу» туралы былай деп жазды: «Компоненттердің күрделі ынтымақтастығы кішкентай қадамдармен қалай дами алады?» және арка салу үшін пайдаланылып, содан кейін алынып тасталатын мұрағаттама деп аталатын эшафолдинг аналогиясын қолданды: «Әрине, «мұрағаттама» болды. Қазіргі биохимияның көптеген компоненттері бір-бірімен үйлесе алу үшін олар басқа бір нәрсеге сүйенуі керек еді». Мюллер де, Кэрнс Смит те өз идеяларының табиғаттан тыс күштің дәлелі екенін айтқан жоқ. 1994 жылдың маусым айындағы Creation Research Society Magazine журналында флагеллумды «бактериялық наномашина» деп атады, ол «бактериялық роторлы флагелдік кешенін» құрайды, онда «олардың жұмыс істеу ерекшеліктерінен олардың кез келген күрделі жасалған және біріктірілген компоненттері орнында болмаса ештеңе жұмыс істемейді» және оны табиғи таңдаумен түсіндіру қиын. Түйіндемеде «биофизикалық күрделілік тұрғысынан бактериялық роторлы флагеллум тірі әлемде бұрын-соңды болмаған ерекшелік болып табылады. Эволюционистер үшін бұл жүйе - жұмбақ, ал креационистер үшін - мақсатты және ақылды жобалаудың айқын дәлелі» делінген.

Versions of the irreducible complexity argument have been common in young Earth creationist (YEC) creation science journals. For example, in the July 1965 issue of Creation Research Society Quarterly Harold W. Clark argued that the complex interaction of yucca moths with the plants they fertilize would not function if it was incomplete, so could not have evolved; "The whole procedure points so strongly to intelligent design that it is difficult to escape the conclusion that the hand of a wise and beneficent creator has been involved." In 1974 the YEC Henry M. Morris introduced an irreducible complexity concept in his creation science book Scientific Creationism, in which he wrote; "The creationist maintains that the degree of complexity and order which science has discovered in the universe could never be generated by chance or accident." He continued; "This issue can actually be attacked quantitatively, using simple principles of mathematical probability. The problem is simply whether a complex system, in which many components function unitedly together, and in which each component is uniquely necessary to the efficient functioning of the whole, could ever arise by random processes." In 1975 Duane Gish wrote in The Amazing Story of Creation from Science and the Bible; "The creationist maintains that the degree of complexity and order which science has discovered in the universe could never be generated by chance or accident." A 1980 article in the creation science magazine Creation by the YEC Ariel A. Roth said "Creation and various other views can be supported by the scientific data that reveal that the spontaneous origin of the complex integrated biochemical systems of even the simplest organisms is, at best, a most improbable event". In 1985, countering the creationist claims that all the changes would be needed at once, Cairns Smith wrote of "interlocking": "How can a complex collaboration between components evolve in small steps?" and used the analogy of the scaffolding called centering – used to build an arch then removed afterwards: "Surely there was 'scaffolding'. Before the multitudinous components of present biochemistry could come to lean together they had to lean on something else." Neither Muller or Cairns Smith said their ideas were evidence of anything supernatural. An article in the Creation Research Society Magazine for June 1994 called a flagellum a "bacterial nanomachine", forming the "bacterial rotor flagellar complex" where "it is clear from the details of their operation that nothing about them works unless every one of their complexly fashioned and integrated components are in place", hard to explain by natural selection. The abstract said that in "terms of biophysical complexity, the bacterial rotor flagellum is without precedent in the living world. To evolutionists, the system presents an enigma; to creationists, if offers clear and compelling evidence of purposeful intelligent design."

Ақылды жобалау

Мектептер үшін биологияға қосымша оқулық «Пандалар мен адамдар» жаратылыс туралы ғылымдық аргументтерді ұсыну үшін жазылды, бірақ Эдвардсқа қарсы «Агиллард» ісі бойынша шешім шыққаннан кейін, қоғамдық мектептердегі ғылым сабақтарында жаратылыс теориясын оқыту конституцияға қайшы екені анықталды. Авторлар терминді «ақылды жобалау» деп өзгертті, ал кітап 1989 жылы жарық көрген кезде бұл терминнің жаңа мағынасы енгізілді. Осы шешімге байланысты заң профессоры Филипп Э. Джонсон 1991 жылы жарық көрген «Дарвин сотта» деген еңбегін жазды. 1992 жылғы наурыз айында өткен конференцияда ол кейіннен «көшкінді қозғалыс» деп атаған, соның ішінде биохимия профессоры Майкл Бихи сияқты негізгі тұлғаларды жинады. Джонсонның айтуынша, 1992 жылы Бихи өзінің кейін «қайта келтірілмейтін күрделілік» деп атаған идеясын жасады және бұл идеяларды алғаш рет 1993 жылғы маусымда «Джонсон-Бихи ғалымдар тобы» Калифорниядағы Паджаро құмдарында кездескен кезде ұсынды. 1993 жылы жарық көрген «Пандалар мен адамдар» кітабының екінші басылымында 6-тараудағы «Биохимиялық ұқсастықтар» бөліміне, қанның ұюының күрделі механизмі және ақуыздардың пайда болуы туралы жаңа бөлімдер қосылды. Бихи авторлар тізімінде көрсетілмеген, бірақ 2003 жылы жарық көрген «Дарвин туралы күмән: ақылды жобалау тарихы» атты еңбегінде тарихшы Томас Вудвард «Майкл Бихи «Пандалар» кітабының қайта жазылған басылымында биохимия тарауын жазуға көмектесті. Бұл кітап жобалау ғылымының бастапқы кезеңдерінің бірі болып табылады» деп жазды. Access Research Network [3 ақпан 1999] сайтында Бихи «Молекулалық машиналар: жобалау туралы қорытындыны қолдау үшін тәжірибелік дәлелдер» деген мақаласын жариялады, онда «Бұл мақала 1994 жылдың жазында Кембридж университетінің К.С. Льюис қоғамында өткен жиналыста ұсынылды» деп көрсетілген. «Қайта келтірілмейтін күрделілік» бөлімінде Дарвиннің сөздері келтіріліп, содан кейін «сәл тышқан тұзағы» және «Молекулалық машиналар» талқыланды, кіл сыпырғыштары туралы егжей-тегжейлі айтылды. «Қайта келтірілмейтін күрделілікке басқа да мысалдар көп, соның ішінде ақуыз тасымалдау, қанның ұюы, жабық шеңберлі ДНҚ, электрондық тасымалдау, бактериялық қамшы, теломерлер, фотосинтез, транскрипцияны реттеу және тағы да басқалары бар. Биохимия оқулығының әр бетінде қайта келтірілмейтін күрделілікке мысалдарды табуға болады». «Бұл нәрселерді дарвиндік эволюциямен түсіндіру мүмкін емес», - деп, олар ғылыми қауымның назарынан тыс қалғанын айтты. Бихи алғаш рет «қайта келтірілмейтін күрделілік» терминін 1996 жылы жарық көрген «Дарвиннің қара қорабы» кітабында қолданды, онда ол кейбір күрделі биохимиялық жасушалық жүйелердің теориялық қасиеттері туралы идеяларын, қазір бактериялық қамшыны қоса, баяндады. Ол эволюциялық механизмдер мұндай «қайта келтірілмейтін күрделі» жүйелердің дамуын түсіндіре алмайды деп санайды. Бихи бұл тұжырымдаманың бастапқы авторы ретінде философ Уильям Пейлиді ерекше атап көрсетеді. Ақылды жобалауды қолдаушылар күрделі жүйелерді белгілі бір интеллектілі тұлғаның қасады түрде жасағаны керек деп санайды. 2001 жылы Майкл Бихи былай деп жазды: «Менің қазіргі күрделілік анықтамам мен табиғи іріктеудің арасында ассиметрия бар. Мен осы кемшілікті болашақта түзетуді үміттенемін». Бихи «қазіргі анықтама назарды жұмыс істеп тұрған жүйеден бір бөлікті алып тастауға аударады», бірақ «дарвинистік эволюцияның алдында тұрған қиын міндет, егер бұрыннан бар күрделі жүйелерден бөлшектерді алып тастау емес, ал жаңа жүйе жасау үшін компоненттерді біріктіру болар еді». 2005 жылғы «Китцмиллер Довер ауданы мектеп округіне қарсы» ісінде Бихи ант беріп, «мен әлі кітапты қайта қарау үшін [ассиметрияны] жеткілікті маңызды деп санамадым» деді. Бихи сонымен қатар организмдердегі қайта келтірілмейтін күрделіліктің болуы органикалық өмірдің дамуына эволюциялық механизмдердің қатысы бар екенін жоққа шығармайды деп куәлік берді. Ол бұрын «ғылыми журналдарда қанның ұю процесінің ақылға қонымды түрде жасалғанын талқылайтын мақалалар» жазылғанын білмейтінін, бірақ «ғылыми журналдарда қанның ұю процесінің өте күрделі және жетілдірілген бөлшектердің мақсатты түрде ұйымдастырылғанын көрсететін көптеген мақалалар бар екенін» айтты. (Сот «ақылды жобалау ғылым емес, ол негізінен діни сипатқа ие» деген шешім шығарды). Эволюция теориясына сәйкес, генетикалық өзгерістер белгілі бір жоспарсыз немесе ниетсіз пайда болады. Қоршаған орта ең жақсы бейімделген түрлерді «таңдайды», содан кейін олар келесі ұрпаққа беріледі. Өзгеріс уақыт өте келе табиғи күштердің біртіндеп әрекет етуі арқылы жүзеге асырылады, бұл процесс тез немесе баяу болуы мүмкін (тепе-теңдікке ұшырауды қараңыз). Бұл процесс қарапайым бастапқыдан күрделі құрылымдарды бейімдеуге немесе күрделі құрылымдарды бір функциядан екіншісіне өзгертуге қабілетті (спандрелді қараңыз). Ақылды жобалауды қолдайтындардың көпшілігі эволюцияның мутация және табиғи іріктеу арқылы «микро деңгейде» жүретінін, мысалы, тырналардың түрлі ұзындығының жиілігін өзгертуді мойындайды, бірақ олар оның қайта келтірілмейтін күрделілікті есепке ала алмайды, өйткені қайта келтірілмейтін жүйенің ешбір бөлігі жүйе толыққанша құрылмағанша функционалды немесе пайдалы болмас еді.

The biology supplementary textbook for schools Of Pandas and People was drafted presenting creation science arguments, but shortly after the Edwards v. Aguillard ruling, that it was unconstitutional to teach creationism in public school science classes, the authors changed the wording to "intelligent design", introducing the new meaning of this term when the book was published in 1989. In a separate response to the same ruling, law professor Phillip E. Johnson wrote Darwin on Trial, published in 1991, and at a conference in March 1992 brought together key figures in what he later called the 'wedge movement', including biochemistry professor Michael Behe. According to Johnson, around 1992 Behe developed his ideas of what he later called his "irreducible complexity" concept, and first presented these ideas in June 1993 when the "Johnson Behe cadre of scholars" met at Pajaro Dunes in California. The second edition of Of Pandas and People, published in 1993, had extensive revisions to Chapter 6 Biochemical Similarities with new sections on the complex mechanism of blood clotting and on the origin of proteins. Behe was not named as their author, but in Doubts About Darwin: A History of Intelligent Design, published in 2003, historian Thomas Woodward wrote that "Michael Behe assisted in the rewriting of a chapter on biochemistry in a revised edition of Pandas. The book stands as one of the milestones in the infancy of Design." On Access Research Network [3 February 1999] Behe posted "Molecular Machines: Experimental Support for the Design Inference" with a note that "This paper was originally presented in the Summer of 1994 at the meeting of the C. S. Lewis Society, Cambridge University." An "Irreducible Complexity" section quoted Darwin, then discussed "the humble mousetrap", and "Molecular Machines", going into detail about cilia before saying "Other examples of irreducible complexity abound, including aspects of protein transport, blood clotting, closed circular DNA, electron transport, the bacterial flagellum, telomeres, photosynthesis, transcription regulation, and much more. Examples of irreducible complexity can be found on virtually every page of a biochemistry textbook." Suggesting "these things cannot be explained by Darwinian evolution," he said they had been neglected by the scientific community. Behe first published the term "irreducible complexity" in his 1996 book Darwin's Black Box, where he set out his ideas about theoretical properties of some complex biochemical cellular systems, now including the bacterial flagellum. He posits that evolutionary mechanisms cannot explain the development of such "irreducibly complex" systems. Notably, Behe credits philosopher William Paley for the original concept (alone among the predecessors). Intelligent design advocates argue that irreducibly complex systems must have been deliberately engineered by some form of intelligence. In 2001, Michael Behe wrote: "[T]here is an asymmetry between my current definition of irreducible complexity and the task facing natural selection. I hope to repair this defect in future work." Behe specifically explained that the "current definition puts the focus on removing a part from an already functioning system", but the "difficult task facing Darwinian evolution, however, would not be to remove parts from sophisticated pre existing systems; it would be to bring together components to make a new system in the first place". In the 2005 Kitzmiller v. Dover Area School District trial, Behe testified under oath that he "did not judge [the asymmetry] serious enough to [have revised the book] yet." Behe additionally testified that the presence of irreducible complexity in organisms would not rule out the involvement of evolutionary mechanisms in the development of organic life. He further testified that he knew of no earlier "peer reviewed articles in scientific journals discussing the intelligent design of the blood clotting cascade," but that there were "probably a large number of peer reviewed articles in science journals that demonstrate that the blood clotting system is indeed a purposeful arrangement of parts of great complexity and sophistication." (The judge ruled that "intelligent design is not science and is essentially religious in nature".) According to the theory of evolution, genetic variations occur without specific design or intent. The environment "selects" the variants that have the highest fitness, which are then passed on to the next generation of organisms. Change occurs by the gradual operation of natural forces over time, perhaps slowly, perhaps more quickly (see punctuated equilibrium). This process is able to adapt complex structures from simpler beginnings, or convert complex structures from one function to another (see spandrel). Most intelligent design advocates accept that evolution occurs through mutation and natural selection at the "micro level", such as changing the relative frequency of various beak lengths in finches, but assert that it cannot account for irreducible complexity, because none of the parts of an irreducible system would be functional or advantageous until the entire system is in place.

Мәлімделген мысалдар

Бихи және басқалар қайта келтірілмейтін күрделі деп есептеген бірнеше биологиялық белгілерді ұсынды.

Қанның ұю каскады

Омыртқалы жануарлардағы қан ұюы немесе қан құю каскады – күрделі биологиялық жол, ол көрінетін толыққанды емес күрделіліктің мысалы ретінде келтіріледі. Толыққанды емес күрделілік туралы аргумент жүйенің қажетті бөліктері әрқашан қажет болғандықтан, оларды бірінен соң бірі қосу мүмкін емес деп жорамалдайды. Дегенмен, эволюция барысында бастапқыда пайдалы болған нәрсе кейін қажеттілікке айналуы мүмкін. Табиғи іріктеу қарапайым жүйелерден күрделі биохимиялық жүйелерді құруға немесе қолданыстағы функционалдық жүйелерді жаңа функциясы бар жүйе ретінде қайта біріктіруге алып келуі мүмкін. Көптеген күрделілігі толыққанды емес деп есептелетін құрылымдар басқа организмдерде азырақ бөліктерді пайдаланатын әлдеқайда қарапайым жүйелер түрінде кездеседі. Бұл жүйелердің өзінде қазір жойылған одан да қарапайым алғашқы түрлері болған болуы мүмкін. Бехе өзінің қан ұю каскадына қатысты аргументтеріне сын көтергендерге гомология эволюцияның куәсі, бірақ табиғи іріктеудің куәсі емес деп жауап берді. "Мүмкін емес" аргументі де табиғи іріктеуді дұрыс емес бейнелейді. Күрделі протеин құрылымын қалыптастыратын бір мезгілдегі мутациялар жиынтығының болуы өте қиын екенін айту дұрыс, бірақ Дарвин осыны жақтамады. Оның түсіндірмесі соңғы мақсатсыз жүзеге асырылатын шағын жинақталған өзгерістерге негізделген. Әрбір қадамның өзінің пайдасы болуы керек, бірақ биологтар олардың барлығының себебін әлі толыққанды түсінбеуі мүмкін – мысалы, қаңқасы жоқ балықтар қан ұюын толық он емес, тек алты протеинмен ғана жүзеге асырады.

Көз

Көз интеллектуалды дизайн және креационизм жақтастары тарапынан жиі келтіріледі, бұл өте күрделіліктің мысалы ретінде. Бехе Дарвиннің "Қара жәшігінде" интеллектуалды дизайнның дәлелі ретінде "көздің даму мәселесін" пайдаланды. Бехе көздің анатомиялық ерекшеліктерінің эволюциясы жақсы түсіндірілгенін мойындаса да, жарыққа сезімталдық үшін молекулалық деңгейде қажетті ұсақ биохимиялық реакциялардың күрделілігі әлі де түсініксіз екенін атап өтті. Креационист Джонатан Сарфати көзді эволюциялық биологтардың "Құдайдың жаратылысындағы керемет және күрделі құрылымның ең үлкен сынағы" деп сипаттады, әсіресе, мөлдір болу үшін қажетті "көп күрделілік" туралы айтты. Чарльз Дарвиннің "Түрлердің пайда болуы" еңбегінен жиі дұрыс емес цитата келтіріледі, онда Дарвин көздің дамуының өзінің теориясына қиындық туғызатынын мойындайды. Алайда, контекстегі цитата Дарвиннің көздің эволюциясын жақсы түсінгенін көрсетеді (контекстен тыс цитата жасаудың қателігіне назар аударыңыз). Ол: "Көзді табиғи сұрыпталу арқылы қалыптастыру мүмкін деген ой, шын айтқанда, абсурд көрінеді" дейді. Бірақ бұл тұжырым Дарвин үшін риторикалық тәсіл ғана болды. Ол одан әрі түсіндіреді, егер көздің бірте-бірте эволюциясы мүмкін екені көрсетілсе, "кемелді және күрделі көздің табиғи сұрыпталу арқылы қалыптасқанына сену қиындығы шынайы болып есептелмейді". Содан кейін ол әртүрлі түрлердің көздерінің біртіндеп күрделенуінің мысалдарын қолданып, эволюцияның ықтимал бағытын шамамен белгіледі. Дарвиннің заманынан бері көздің тегі жақсырақ түсінілді. Ежелгі көздердің құрылысын қазбалар арқылы зерттеу жұмсақ тіндердің із қалдырмауына байланысты қиын болғанымен, генетикалық және салыстырмалы анатомиялық дәлелдер барлық көздердің ортақ тегінен шыққандығын қолдайды. Қазіргі дәлелдер көздің анатомиялық ерекшеліктерінің пайда болуы үшін ықтимал эволюциялық тізбектерді ұсынады. Бір ықтимал даму тізбегі - көздер жарықтың бар-жоғын, бірақ бағытын анықтай алмайтын фоторецепторлық жасушалардың қарапайым жапсырмалары ретінде пайда болды. Популяциядағы кездейсоқ мутациялар нәтижесінде жарыққа сезімтал жасушалар кішкентай ойыста пайда болғанда, бұл организмге жарық көзін жақсырақ сезіну қабілетін берді. Бұл шағын өзгеріс организмге мутациясыз қалғандарға қарағанда артықшылық берді. Бұл генетикалық қасиет "таңдалады", өйткені осы қасиеттің иегерлері аман қалудың және оның нәтижесінде ұрпақ берудің жоғары ықтималдығына ие болды. Ойысы терең болған адамдар ойысы шалғай болғандарға қарағанда жарықтағы өзгерістерді кеңірек көре алды. Ойыс организмге пайдалы болғандықтан, бұл ойыс жарық белгілі бір жасушаларға оның бұрышына қарай түсетін шұңқырға айналды. Организм бірте-бірте нақтырақ визуалды ақпаратты жинады. Бұл процесс жалғасты, көздің апертурасы сәл тарылған адамдар мутациясы жоқ адамдарға қарағанда артықшылыққа ие болды, өйткені апертура жарықтың фоторецепторлардың белгілі бір тобында қаншалықты шоғырланғанын арттырады. Бұл қасиет дамыған сайын, көз тиімді түрде қараңғы камераға айналды, бұл организмге пішіндерді анық көруге мүмкіндік берді - наутилус мұндай көзі бар жануардың заманауи мысалы. Соңында, осы таңдау процесі арқылы, апертураның үстіндегі мөлдір жасушалардың қорғаныш қабаты шикі линзаға дифференциалданып, көздің ішкі бөлігі суреттерді шоғырландыруға көмектесетін сұйықтықтармен толтырылды. Осылайша, қазіргі заманғы биологтар көзді салыстырмалы түрде түсінікті және қарапайым құрылым ретінде таниды, ал көздің эволюциясының көптеген маңызды дамуы кембрийлік жарылыс кезінде бар болғаны бірнеше миллион жыл ішінде болды деп санайды. Бехе бұл тек жалпы анатомиялық қадамдардың түсіндірмесі екенін, бірақ орын алуы керек дискретті биохимиялық жүйелердегі өзгерістерді түсіндірмейтінін айтады. Бехе жарыққа сезімталдықтың молекулалық деңгейдегі күрделілігі және алғашқы "фоторецепторлардың қарапайым жапсырмалары" үшін қажетті ұсақ биохимиялық реакциялар әлі де түсініксіз болып қалатынын және фоторецепторлардың жапсырмаларынан толыққанды жұмыс істейтін көзге жету үшін ұсынылған сансыз қадамдар сериясы молекулалық масштабта қарастырылса, эволюциядағы үлкен, күрделі секірістер болып есептеледі дейді. Басқа интеллектуалды дизайн жақтастары көздің ғана емес, бүкіл көру жүйесінің эволюциясы қиын болады деп мәлімдейді.

The eye is frequently cited by intelligent design and creationism advocates as a purported example of irreducible complexity. Behe used the "development of the eye problem" as evidence for intelligent design in Darwin's Black Box. Although Behe acknowledged that the evolution of the larger anatomical features of the eye have been well explained, he pointed out that the complexity of the minute biochemical reactions required at a molecular level for light sensitivity still defies explanation. Creationist Jonathan Sarfati has described the eye as evolutionary biologists' "greatest challenge as an example of superb 'irreducible complexity' in God's creation", specifically pointing to the supposed "vast complexity" required for transparency. In an often misquoted passage from On the Origin of Species, Charles Darwin appears to acknowledge the eye's development as a difficulty for his theory. However, the quote in context shows that Darwin actually had a very good understanding of the evolution of the eye (see fallacy of quoting out of context). He notes that "to suppose that the eye could have been formed by natural selection, seems, I freely confess, absurd in the highest possible degree". Yet this observation was merely a rhetorical device for Darwin. He goes on to explain that if gradual evolution of the eye could be shown to be possible, "the difficulty of believing that a perfect and complex eye could be formed by natural selection can hardly be considered real". He then proceeded to roughly map out a likely course for evolution using examples of gradually more complex eyes of various species. Since Darwin's day, the eye's ancestry has become much better understood. Although learning about the construction of ancient eyes through fossil evidence is problematic due to the soft tissues leaving no imprint or remains, genetic and comparative anatomical evidence has increasingly supported the idea of a common ancestry for all eyes. Current evidence does suggest possible evolutionary lineages for the origins of the anatomical features of the eye. One likely chain of development is that the eyes originated as simple patches of photoreceptor cells that could detect the presence or absence of light, but not its direction. When, via random mutation across the population, the photosensitive cells happened to have developed on a small depression, it endowed the organism with a better sense of the light's source. This small change gave the organism an advantage over those without the mutation. This genetic trait would then be "selected for" as those with the trait would have an increased chance of survival, and therefore progeny, over those without the trait. Individuals with deeper depressions would be able to discern changes in light over a wider field than those individuals with shallower depressions. As ever deeper depressions were advantageous to the organism, gradually, this depression would become a pit into which light would strike certain cells depending on its angle. The organism slowly gained increasingly precise visual information. And again, this gradual process continued as individuals having a slightly shrunken aperture of the eye had an advantage over those without the mutation as an aperture increases how collimated the light is at any one specific group of photoreceptors. As this trait developed, the eye became effectively a pinhole camera which allowed the organism to dimly make out shapes—the nautilus is a modern example of an animal with such an eye. Finally, via this same selection process, a protective layer of transparent cells over the aperture was differentiated into a crude lens, and the interior of the eye was filled with humours to assist in focusing images. In this way, eyes are recognized by modern biologists as actually a relatively unambiguous and simple structure to evolve, and many of the major developments of the eye's evolution are believed to have taken place over only a few million years, during the Cambrian explosion. Behe asserts that this is only an explanation of the gross anatomical steps, however, and not an explanation of the changes in discrete biochemical systems that would have needed to take place. Behe maintains that the complexity of light sensitivity at the molecular level and the minute biochemical reactions required for those first "simple patches of photoreceptor[s]" still defies explanation, and that the proposed series of infinitesimal steps to get from patches of photoreceptors to a fully functional eye would actually be considered great, complex leaps in evolution if viewed on the molecular scale. Other intelligent design proponents claim that the evolution of the entire visual system would be difficult rather than the eye alone.

Жапырақша

Кейбір бактериялардың жарақшасы молекулалық қозғалтқышты құрайды, онда шамамен 40 түрлі белок бөлшегінің өзара әрекеттесуі қажет. Бишік (немесе силиум) эукариот цитоскелетінің бұрыннан бар компоненттерінен дамыған. Бактериялық флагелаларда III типті секреторлық жүйеден, қарапайым бактериялық секрециялық жүйеден эволюциялық жолға айғақ беретін дәлелдер бар. Осыған қарамастан, Бихи мұны "негізгі функцияға ықпал ететін бірнеше жақсы сәйкес келетін, өзара әрекеттесетін бөліктерден тұратын бір жүйе" деп анықталатын, қайталанбайтын күрделі құрылымның басты мысалы ретінде ұсынады. Бұл ретте кез-келген бөліктің алынып тасталуы жүйенің тиімді жұмыс істеуін тоқтатуға әкеледі. Барлық жағдайларда құрылымдардың аралық, қарапайым түрлері мүмкін және олар ішінара функционалдылықты қамтамасыз етеді. Күрделілік азайтылады. Бихидің пікірінен айырмашылығы, көптеген белоктарды жоюға немесе мутация жасауға болады, ал флагель әлі де жұмыс істейді, кейде тиімділігі төмен болса да. Шынында да, флагеланың құрамы бактериялар арасында таңқаларлықтай әртүрлі, көптеген белоктар кейбір түрлерде ғана кездеседі, ал басқаларында жоқ. Демек, флагельдік аппарат эволюциялық тұрғыдан өте икемді және протеин компоненттерін жоғалтып немесе алуға өте қабілетті. Қосымша зерттеулер "көктеуге болмайтын күрделілік" туралы мәлімдемелерге қарама-қайшы, флагела мен III типті секреция жүйесі бірнеше компоненттерді бөліседі, бұл ортақ эволюциялық тарихтың берік дәлелін береді (төменде қараңыз). Бұл мысалдан қарапайым компоненттерден күрделі жүйе қалай пайда болатынын көреміз. Жабақтың эволюциясына бірнеше процестер, соның ішінде көлденең гендер беру процестері қатысты. Үшінші типтегі секреция жүйелерінің эволюциясы. Флагеланың базальды денесі III типті секреция жүйесіне (ТТСС) ұқсас екені анықталды, бұл иінге ұқсас құрылым, оны Salmonella және Yersinia pestis сияқты патогендік микробтар тірі эукариот клеткаларына уытты заттарды енгізу үшін қолданады. Иіннің негізі білікпен ортақ он элементке ие, бірақ білік жұмыс істейтін қырық ақуызды жоғалтады. ТТСС жүйесі Бихидің биязықтың кез келген бөлігін алып тастау жүйенің жұмыс істеуіне кедергі келтіреді деген пікірін жоққа шығарады. Осыған байланысты Кеннет Миллер былай дейді: "Бұл күрделі жүйелердің бөлшектері өздерінің жеке функцияларын атқарады". Зерттеулер сонымен қатар, бактериялардың әртүрлі түрлерінде біліктердің ұқсас бөліктері, ортақ шығу тегінің дәлелдерін көрсеткенмен, әртүрлі функцияларға ие бола алатынын және біліктердің кейбір бөліктерін оның функционалдылығын жоймай алып тастауға болатынын көрсетті. Бихи Миллерге жауап ретінде "неге ол бактериялардың тиісті түрін алып, оның жарақшасы үшін гендерді алып тастап, бактерияны селекциялық қысымға (әйтеуір, қозғалыс үшін) қойып, эксперименттік түрде жарақшаны немесе зертханада кез келген күрделі жүйені жасамайды?" деп сұрады. Алайда зертханалық тәжірибеде "флагельсіз Pseudomonas fluorescens бактериясының қозғалмайтын штаммдары [ ] екі эволюциялық қадам арқылы 96 сағат ішінде флагельді қалпына келтірді" және "табиғи селекция өте аз, қайталанатын мутациялық қадамдарда реттеуші желілерді тез арада қайта құруы мүмкін" деген қорытындыға келді. Дембски филогенетикалық тұрғыдан ТТСС бактериялардың тар ауқымында кездеседі деп, бұл оны кеш инновация деп санайды, ал флагеллалар көптеген бактериялық топтарда кең таралған, ол бұл ерте инновация деп айтады. Дембскидің пікіріне қарсы, әр түрлі флагелалар мүлдем басқа механизмдерді қолданады, ал басылымдар бактериялық флагелалар секреция жүйесінен дамыған болуы мүмкін жолын көрсетеді.

The flagella of certain bacteria constitute a molecular motor requiring the interaction of about 40 different protein parts. The flagellum (or cilium) developed from the pre existing components of the eukaryotic cytoskeleton. In bacterial flagella, strong evidence points to an evolutionary pathway from a Type III secretory system, a simpler bacterial secretion system. Despite this, Behe presents this as a prime example of an irreducibly complex structure defined as "a single system composed of several well matched, interacting parts that contribute to the basic function, wherein the removal of any one of the parts causes the system to effectively cease functioning", and argues that since "an irreducibly complex system that is missing a part is by definition nonfunctional", it could not have evolved gradually through natural selection. In all these cases, intermediary, simpler forms of the structures are possible and provide partial functionality. Reducible complexity. In contrast to Behe's claims, many proteins can be deleted or mutated and the flagellum still works, even though sometimes at reduced efficiency. In fact, the composition of flagella is surprisingly diverse across bacteria with many proteins only found in some species but not others. Hence the flagellar apparatus is clearly very flexible in evolutionary terms and perfectly able to lose or gain protein components. Further studies have shown that, contrary to claims of "irreducible complexity", flagella and the type III secretion system share several components which provides strong evidence of a shared evolutionary history (see below). In fact, this example shows how a complex system can evolve from simpler components. Multiple processes were involved in the evolution of the flagellum, including horizontal gene transfer. Evolution from type three secretion systems. The basal body of the flagella has been found to be similar to the Type III secretion system (TTSS), a needle like structure that pathogenic germs such as Salmonella and Yersinia pestis use to inject toxins into living eukaryote cells. The needle's base has ten elements in common with the flagellum, but it is missing forty of the proteins that make a flagellum work. The TTSS system negates Behe's claim that taking away any one of the flagellum's parts would prevent the system from functioning. On this basis, Kenneth Miller notes that, "The parts of this supposedly irreducibly complex system actually have functions of their own." Studies have also shown that similar parts of the flagellum in different bacterial species can have different functions despite showing evidence of common descent, and that certain parts of the flagellum can be removed without eliminating its functionality. Behe responded to Miller by asking "why doesn't he just take an appropriate bacterial species, knock out the genes for its flagellum, place the bacterium under selective pressure (for mobility, say), and experimentally produce a flagellum — or any equally complex system — in the laboratory?" However a laboratory experiment has been performed where "immotile strains of the bacterium Pseudomonas fluorescens that lack flagella [ ] regained flagella within 96 hours via a two step evolutionary pathway", concluding that "natural selection can rapidly rewire regulatory networks in very few, repeatable mutational steps". Dembski has argued that phylogenetically, the TTSS is found in a narrow range of bacteria which makes it seem to him to be a late innovation, whereas flagella are widespread throughout many bacterial groups, and he argues that it was an early innovation. Against Dembski's argument, different flagella use completely different mechanisms, and publications show a plausible path in which bacterial flagella could have evolved from a secretion system.

Силиум қозғалысы

Бехе цилия құрылымын, аксонемалық микротүтіктердің динеин ақуызының жылжуы арқылы қозғалысын, қайта келтірілмейтін күрделілік мысалы ретінде келтірді. Ол сондай-ақ, соңғы 10 жылдағы білімнің жетістіктері екі жүз компоненттен тұратын цилия және көптеген басқа жасушалық құрылымдардың ішкі кірпікшелік тасымалының күрделілігі бұрынғыдан әлдеқайда артық екенін көрсеткенін айтты.

Бомбардиер қоңызының қорғаныс механизмі

Бомбалаушы қоңыз шабуылдаушыға ыстық сұйықтық шашыратып, өзін қорғауға қабілетті. Бұл механизмге гидрохинондар мен сутек пероксидін араластыру жүйесі кіреді, олар қайнау температурасына жуық температураға жету үшін күшті реакцияға түседі, ал кейбір түрлерінде шашыратуды кез келген бағытта дәл бағыттауға мүмкіндік беретін саптама бар. Креационистер 1960 және 1970 жылдары Дуэйн Гиш пен Роберт Кофаль заманынан бастап бомбалаушы қоңызды эволюцияға қарсы аргумент ретінде жиі пайдаланды. Бомбалаушы қоңыздың қорғаныс механизмінің ерекшеліктері – жоғары экзотермиялық реакциялар, қайнаған ыстық сұйықтықтар және күшті шығарылым – бұл азайтылмайтын күрделіліктің мысалы деп есептелді. Алайда, таксоном Марк Исаак сияқты биологтар, бұл механизмнің қадамдық эволюциясы оңай жүзеге асуы мүмкін екенін көрсетеді. Атап айтқанда, хинондар көптеген жәндіктердің қаңқасын қаттырақ етуге қолданылатын склеротиннің алдындағы заттары болып табылады, ал пероксид – метаболизмнің әдеттегі қосалқы өнімі.

Ғылыми қауымдастықтың жауабы

Ақылды жобалау сияқты, қолдау көрсетуге тырысатын түсінік ретінде, қысқартылмас күрделілік ғылыми қауымда елеулі мойынсоқтауға ие бола алмады.

"Кемірілмейтін" жүйелердің кемірілуі

Зерттеушілер Behe ұсынған қан ұю, иммундық жүйе және флагел сияқты, күрделілігі жоқ деп есептелген жүйелердің эволюциялық жолдарының болу мүмкіндігін көрсетті. Джон Х. Макдональд тіпті тышқан тұзағының мысалымен оның азайтылатынын көрсетті. Ниалл Шенкс пен Карл Х. Джоплин, екеуі де Шығыс Теннесси мемлекеттік университетінде оқиды, Behe-нің биохимиялық күрделіліктің азайтылмайтын сипаттамасына сай келетін жүйелердің табиғи және спонтанды химиялық процестер нәтижесінде пайда болатынын көрсетті. Олар сондай-ақ биохимиялық және молекулалық жүйелердің эволюциясы "артық күрделілік" – эволюциялық биохимиялық процестің өнімін көрсететінін айтады. Олар Behe-нің биохимиялық реакцияларға деген қарапайым, сызықтық көзқарасының салдарынан, биологиялық жүйелердің, құрылымдардың және процестердің таңдамалы ерекшеліктерінің суретін салғанын, ал олардың табиғи түрде кіріктірілген контекстінің артық күрделілігін назарға алмағанын мәлімдейді. Олар оның тышқан тұзағы сияқты тым қарапайым метафораларға артық сүйенуін де сынға алды. Nucleic Acids Research журналында жарияланған, ДНК-ға байланысатын белоктардың коэволюциясының компьютерлік моделінде негізгі функцияға үлес қосатын бірнеше бөлік (ДНК байланыстырғыштары және ДНК байланысу орындары) болды; олардың кез келгенін жою бірден организмнің өліміне әкеледі. Бұл модель азайтылмайтын күрделілік анықтамасына дәл сәйкес келеді, бірақ ол эволюциялайды. (Бағдарламаны Ev бағдарламасынан іске қосуға болады.) Бұл жағдайда тышқан тұзағын мысықпен салыстыруға болады. Екеуі де тышқан популяциясын бақылау үшін жұмыс істейді. Мысықтың жұмыс істей беретін көптеген бөліктері бар; мысалы, оның құйрығын қысқартуға болады немесе ол төбелес кезінде құлағын жоғалтуы мүмкін. Демек, мысық пен тышқан тұзағын салыстырғанда, тышқан тұзағы (тірі емес) мысыққа қарағанда интеллектуалды жобалаудың жақсы дәлелін ұсынады. Тіпті тышқан тұзағының аналогиясын қарастырғанда да, бірнеше сыншылар тышқан тұзағының бөліктерінің тәуелсіз пайдалануға болатынын немесе кезең-кезеңмен дамуы мүмкін екенін сипаттады, бұл оның азайтылмайтын күрделі емес екенін көрсетеді. Азайтылмайтын күрделілік шын мәнінде табиғатта болмауы мүмкін, ал Behe және басқалар берген мысалдар шын мәнінде азайтылмайтын күрделілікті білдірмейді, бірақ оларды қарапайым алғыкүштер тұрғысынан түсіндіруге болады. Жеңілдетілген өзгеріс теориясы азайтылмайтын күрделілікке қарсы тұрады. Гарвард медицина мектебінің жүйелік биология кафедрасының профессоры және меңгерушісі Марк В. Киршнер және Берклидегі Калифорния университетінің молекулалық және жасушалық биология профессоры Джон С. Герхарт бұл теорияны 2005 жылы ұсынды. Олар кейбір мутациялар мен өзгерістердің айқын азайтылмайтын күрделілікке қалай әкеп соғатынын сипаттайды. Осылайша, күрделі болып көрінетін құрылымдар тек "өте күрделі" немесе олар қате түсінілген немесе қате сипатталған.

Researchers have proposed potentially viable evolutionary pathways for allegedly irreducibly complex systems such as blood clotting, the immune system and the flagellum—the three examples Behe proposed. John H. McDonald even showed his example of a mousetrap to be reducible. Niall Shanks and Karl H. Joplin, both of East Tennessee State University, have shown that systems satisfying Behe's characterization of irreducible biochemical complexity can arise naturally and spontaneously as the result of self organizing chemical processes. They also assert that what evolved biochemical and molecular systems actually exhibit is "redundant complexity"—a kind of complexity that is the product of an evolved biochemical process. They claim that Behe overestimated the significance of irreducible complexity because of his simple, linear view of biochemical reactions, resulting in his taking snapshots of selective features of biological systems, structures, and processes, while ignoring the redundant complexity of the context in which those features are naturally embedded. They also criticized his over reliance on overly simplistic metaphors, such as his mousetrap. A computer model of the co evolution of proteins binding to DNA in the peer reviewed journal Nucleic Acids Research consisted of several parts (DNA binders and DNA binding sites) which contribute to the basic function; removal of either one leads immediately to the death of the organism. This model fits the definition of irreducible complexity exactly, yet it evolves. (The program can be run from Ev program.) One can compare a mousetrap with a cat in this context. Both normally function so as to control the mouse population. The cat has many parts that can be removed leaving it still functional; for example, its tail can be bobbed, or it can lose an ear in a fight. Comparing the cat and the mousetrap, then, one sees that the mousetrap (which is not alive) offers better evidence, in terms of irreducible complexity, for intelligent design than the cat. Even looking at the mousetrap analogy, several critics have described ways in which the parts of the mousetrap could have independent uses or could develop in stages, demonstrating that it is not irreducibly complex. Irreducible complexity may not actually exist in nature, and the examples given by Behe and others may not in fact represent irreducible complexity, but can be explained in terms of simpler precursors. The theory of facilitated variation challenges irreducible complexity. Marc W. Kirschner, a professor and chair of Department of Systems Biology at Harvard Medical School, and John C. Gerhart, a professor in Molecular and Cell Biology, University of California, Berkeley, presented this theory in 2005. They describe how certain mutation and changes can cause apparent irreducible complexity. Thus, seemingly irreducibly complex structures are merely "very complex", or they are simply misunderstood or misrepresented.

Жаңа функцияларға біртіндеп бейімделу

Күрделі жүйелердің пайда болуына себепші факторлар, өзіндік құндылығы болмаған жағдайда, басқа, тікелей қатысы жоқ функцияларды орындауға мүмкіндік береді. Эволюциялық биологтар эволюцияның көбінесе соқыр, ретсіз жолмен жүретінін, ал бастапқы нысанның функциясы кейінгі нысанның функциясынан өзгеше болуы мүмкін екенін айтады. Осы процеске «экзаптация» термині қолданылады. Сүтқоректілердің ортаңғы құлағы (жақ сүйегінен пайда болған) және панданың бас бармағы (білезік сүйегінің өскінінен пайда болған) классикалық мысалдар болып табылады. 2006 жылғы «Табиғат» журналында девон кезеңінің балығында (шамамен 360 миллион жыл бұрын) құлақтың дамуына әкелетін аралық күйлер көрсетілген. Сонымен қатар, соңғы зерттеулер вирустардың эволюцияда бұрынғыдан күтпеген рөл атқаратынын, түрлі жандардың гендерін араластырып, үйлестіретінін көрсетіп тұр. Тұтастығына қарсы аргументтер көбінесе нәрселердің бастапқыда қазіргі күйінде пайда болғанын, содан кейін солай аяқталғанын болжайды. Дегенмен, бұл міндетті түрде дұрыс болмауы мүмкін. Довердегі сот процесінде талапкерлердің сарапшы куәсі Кен Миллер Бехидің тышқан тұзағы мысалын пайдаланып, осы мүмкіндікті көрсетті. Бірнеше бөлікті алып тастау арқылы Миллер бұл нысанды тышқан тұзағы ретінде қолдануға жарамсыз етті, бірақ ол қазір өте функционалды, әйтсе де сәнді емес, галстук қысқышы екенін атап өтті.

Күрделіліктің дамуы мүмкін әдістер

Кемелсіз күрделілікті фитнес ландшафтындағы "өтпейтін аңғармен" теңестіруге болады. Эволюцияның математикалық модельдері мұндай аңғарларды қалай басып өтуге болатынын зерттеді. Дембскидің "Тамақтанғанға орын жоқ" кітабында керісінше күрделі, бірақ дамыған құрылымның мысалы ретінде T urf13 ақуызы келтіріледі, ол жұмсақ жүгерінің цитоплазмалық еркек сүйексіздігіне жауапты және толығымен жаңа генге байланысты. Ол митохондриялық ДНҚ-ның бірнеше белок емес кодталатын фрагменттерінің бірігуінен және бірнеше мутациялардың пайда болуынан туындады, олардың барлығы қажет болды. Бихидің "Дарвиннің өркендеуі" кітабында мұндай нәрселер миллиардтаған жылдарға созылатынын және кездейсоқ ізденістен туындамайтынын айтады, бірақ жүгері 20-шы ғасырда өсірілді. T urf13-ті керісінше күрделі жүйелердің дамуына мысал ретінде келтіргенде, Discovery Institute техас атушысының қателігіне ұқсас, жалған алғышарттарға негізделген бұрыс ықтималдық аргументін пайдаланды.

Жалғандық және эксперименттік дәлелдер

Кейбір сыншылар, мысалы Джерри Койн (Чикаго университетінің эволюциялық биология профессоры) және Евгения Скотт (физикалық антрополог және Ұлттық ғылым білім беру орталығының бұрынғы атқарушы директоры) қайталанбайтын күрделілік және, жалпы алғанда, интеллектуалды жобалау тұжырымының жолданбас екенін, демек ғылыми емес екенін айтты. Бихи, қайталанбайтын күрделі жүйелердің эволюциялай алмауы туралы теорияны осындай жүйелердің эволюцияланғандығын көрсететін эксперимент арқылы жолданбасқа болатынын мәлімдейді. Мысалы, ол флагелсіз бактерия алып, олардың жылдамдығы үшін таңдау қысымын қолдануды ұсынады. Егер бірнеше мың ұрпақтан кейін бактериялар бактериялық флагелді дамытса, Бехе бұл оның теориясын жоққа шығарады деп санайды. Бұл орындалды: зертханалық тәжірибеде "флагелсіз Pseudomonas fluorescens бактериясының қозғалмайтын штамдары [ ] екі қадамдық эволюциялық жолмен 96 сағат ішінде флагелді қалпына келтірді", соның нәтижесінде "табиғи іріктеу өте аз, қайталанатын мутациялық қадамдарда реттеуші желілерді жылдам қайта құруға қабілетті" деген қорытынды жасалды. Қайталанбайтын күрделілік эволюция үшін мәселе емес екенін көрсететін басқа да дәлелдер компьютер ғылымы саласында бар, ол проблемаларға күрделі шешімдерді автоматты түрде жобалау үшін эволюция процестерінің компьютерлік үлгілерін тұрақты түрде қолданады. Мұндай генетикалық алгоритмдердің нәтижелері көбінесе қайталанбайтын күрделі болады, себебі процесс, эволюция сияқты, уақыт өте келе қажетсіз компоненттерді жояды және жаңа компоненттерді қосады. Табиғи қақпаның астындағы тас сияқты, пайдаланылмаған, маңызды функциясы жоқ компоненттерді жою, дизайнердің араласуын қажет етпей, қайталанбайтын күрделі құрылымдарды жасауға мүмкіндік береді. Осы алгоритмдерді қолданатын зерттеушілер адаммен бәсекелесе алатын жобаларды автоматты түрде жасайды, бірақ адам дизайнері қажет емес.

Білімсіздік дәлелі

Ақылды жобалауды қолдаушылар өздері өте күрделі деп санайтын биологиялық құрылымдарды зиялы жобалаушыға жатқызады, сондықтан олар табиғи түсіндірмелер оларды түсіндіру үшін жеткіліксіз деп мәлімдейді. Дегенмен, сыншылар қайталанбайтын күрделілікті "күрделілік дизайнды көрсетеді" деген пікірдің ерекше жағдайы ретінде қарастырады, осылайша оны білімсіздіктен туындаған аргумент және "бос орындардың құдайы" ретінде бағалайды. Ұлттық ғылым білімі орталығының Эвгени Скотт және Гленн Бранч, ақылды жобалаудың қайталанбайтын күрделілікке негізделген аргументтерінің қателігі, табиғи түсіндірмелер туралы білімнің болмауы ақылды жобалауды қолдаушыларға зиялы себепті қабылдауға мүмкіндік беретін жалған болжамға негізделгенін атап өтеді, ал ғалымдардың дұрыс жауабы – біз білмейміз және одан әрі зерттеулер қажет екенін айту болар еді. Басқа сыншылар Бихи эволюциялық түсіндірмелер оның талаптарына жеткілікті егжей-тегжейлі емес екенін айтады, сонымен бірге ақылды жобалауды кез келген оң нақты дәлелдер ұсынудан босатылған деп көрсетеді.

Жалған дилемма

Кешірілмейтін күрделілік – эволюцияға қарсы аргументтің негізгі түрі. Егер шынымен қысқартылмайтын жүйелер табылып, олардың болуын түсіндіруге келсе, онда интеллектуалды жобалау олардың пайда болуының дұрыс түсіндірмесі болуы керек деген пікір қалыптасады. Дегенмен, бұл қорытынды эволюциялық теория мен интеллектуалды жобалаудың ғана өмірді түсіндіруге қабілетті екі дұрыс модель екендігі туралы қате болжамға негізделген, бұл – жалған дилемма.

Довердегі сот

2005 жылы Китцмиллерге қарсы Довер аудандық мектеп округінің ісінде, ИД және ИК-ны қорғаған сарапшы куәгерлер ретінде Бехе мен Скотт Минних куәлік берді. Минних 1993 жылы Паджаро Дюнсте өткен «Джонсон-Бехе ғалымдар тобының» мүшесі болған, ИД саласында танымал болған және қазір Айдахо университетінде микробиология бойынша доцент қызметін атқарып жүрген еді. Бехе бактериялық қамшы, қан ұю каскады және иммундық жүйе сияқты күрделі молекулалық жүйелердің интеллектуалды жобаланғанына қолдау көрсететін рецензияланған мақалалардың жоқтығын мойындады, сондай-ақ кейбір күрделі молекулалық құрылымдардың «қайта келтірілмейтін күрделі» екенін растайтын мақалалар да жоқ екенін айтты. Китцмиллерге қарсы Довер аудандық мектеп округінің ісі бойынша соңғы шешімінде судья Джонс қайта келтірілмейтін күрделілікті ерекше атап өтті: «Креационистер бактериялық қамшының күрделілігі креационизмді қолдайды деген аргумент келтіргендей, профессорлар Бехе мен Минних қазір ИД үшін де осындай аргумент келтіруде». (P 853; P 845; 37:155–56 (Минних)). Профессор Бехе «Менің сыншыларыма жауап» еңбегінде өзінің қайта келтірілмейтін күрделілік туралы түсінігінде кемшілік бар екенін мойындады, себебі ол табиғи іріктеуді сынға салуға ниеттенсе де, «табиғи іріктеу алдында тұрған міндетті» нақты қарастырмайды. «Профессор Бехе болашақтағы жұмыста осы кемшілікті түзетуге үміттенедінін жазды» (73-бет). «Сарапшы куәгерлердің айғақтары бойынша, «қайта келтірілмейтін күрделілік» деген сөздің мағынасына қатысты шектеу оны эволюцияны сынға алу ретінде мағынасыз етеді. (3:40 (Миллер)). Эволюция теориясы экзаптацияны көпшілікке таныс, жақсы құжатталған түсіндірме ретінде ұсынады, оның арқасында көп бөлікті жүйелер табиғи жолмен қалай пайда болғанын түсіндіруге болады» (74-бет). «Профессор Бехе анықтағандай, қайта келтірілмейтін күрделіліктің анықтамасы экзаптация құбылысын анықтамалық түрде жоққа шығаруға тырысады, өзінің аргументін жоққа шығаратын көптеген дәлелдерді елемейді. Атап айту керек, NAS профессор Бехедің қайта келтірілмейтін күрделілік туралы талабын қабылдамады» (75-бет). «Қайта келтірілмейтін күрделілік эволюцияға қарсы тек теріс аргумент болғандықтан, оны жоққа шығаруға және сәйкесінше сынауға болады, ID [Ақылды Дизайн] сияқты емес, оны таңдамалы функциялары бар аралық құрылымдарды көрсету арқылы сынауға болады, олар ықтимал қайта келтірілмейтін күрделі жүйелерге айналуы мүмкін. (2:15–16 (Миллер)). Дегенмен, ең маңыздысы, қайта келтірілмейтін күрделілік туралы теріс аргументті сынауға болатындығы ID үшін аргументті сынауға болатындығын білдірмейді. (2:15 (Миллер); 5:39 (Пеннок)). Профессор Бехе осы тұжырымды тек бірнеше жүйеге қатысты қолданды: 1) бактериялық қамшы; 2) қанның ұюы; 3) иммундық жүйе. Алайда профессор Бехенің табиғатта кездесетін сансыз биохимиялық жүйелердің ішіндегі осы бірнеше жүйе туралы айтқандарына қайшы, доктор Миллер олардың шын мәнінде қайта келтірілмейтін күрделі емес екеніне рецензияланған зерттеулерге негізделген дәлелдер келтірді» (76-бет). «Профессор Бехе 1996 жылы иммундық жүйені түсіндіру үшін ғылым ешқашан эволюциялық түсінік таба алмайды деген мәлімдемесіне қатысты сотта сұрақтар қойылды. Оған иммундық жүйенің эволюциясы туралы елу сегіз рецензияланған жарияланым, тоғыз кітап және бірнеше иммунология оқулықтарының тараулары ұсынылды; алайда ол бұл әлі де эволюцияның жеткілікті дәлелі емес және ол «жеткілікті жақсы» емес деп тұжырымдады» (23:19 (Бехе)). (78-бет). «Осылайша, біз профессор Бехедің қайта келтірілмейтін күрделілік туралы талабы рецензияланған ғылыми мақалаларда жоққа шығарылғанын және ғылыми қауымның жалпы қабылдамағанын анықтадық. (17:45–46 (Падян); 3:99 (Миллер)). Сонымен қатар, тіпті қайта келтірілмейтін күрделілік жоққа шығарылмаса да, ол ID-ді қолдамайды, өйткені бұл тек эволюцияның сынағы, дизайн емес. (2:15, 2:35–40 (Миллер); 28:63–66 (Фуллер)). Біз енді профессорлар Бехе мен Минних өздерінің сарапшы куәліктерінде көптеген рет қолданған сөз тіркесінде қамтылған дизайнның «нақты аргументін» қарастырамыз, ол «бөліктердің мақсатты орналасуы» болып табылады. Профессор Бехе бұл аргументті былай түйіндеді: Біз бөліктердің белгілі бір мақсат үшін орналастырылғандай көрінгенін көргенде, дизайнды болжаймыз. Тұжырымның күші сандық болып табылады; бөліктер неғұрлым көп болса, олардың өзара әрекеттесуі неғұрлым күрделі болса, дизайнға деген сеніміміз соғұрлым күшейеді. Биологияның кейбір аспектілерінде дизайнның көрінуі үлкен. Дарвиндік талаптарға қарамастан, өмірде көрінетін дизайнның шынайы дизайн екендігі туралы қорытынды рационалды түрде негізделген, өйткені интеллектуалды себептен басқа ештеңе мұндай күшті дизайн көрінісін бере алмайды. (18:90–91, 18:109–10 (Бехе); 37:50 (Минних)). Бұрын айтқандай, бұл аргумент жаңағы Реверенд Уильям Пэлидің клеткалық деңгейде қолданған аргументінің қайталануы ғана. Минних, Бехе және Пэли бірдей қорытындыға келеді, күрделі организмдер дизайндалуға тиіс, бірақ профессорлар Бехе мен Минних дизайнерді анықтаудан бас тартады, ал Пэли дизайнның болуынан оның Құдай екенін болжайды. (1:6–7 (Миллер); 38:44, 57 (Минних)). Сарапшы куәгерлердің айғақтары бұл индуктивті аргументтің ғылыми емес екенін көрсетті және профессор Бехе мойындағандай, оны ешқашан жоққа шығаруға болмайды. (2:40 (Миллер); 22:101 (Бехе); 3:99 (Миллер))." (79–80-беттер).

At the 2005 Kitzmiller v. Dover Area School District trial, expert witness testimony defending ID and IC was given by Behe and Scott Minnich, who had been one of the "Johnson Behe cadre of scholars" at Pajaro Dunes in 1993, was prominent in ID, and was now a tenured associate professor in microbiology at the University of Idaho. Behe conceded that there are no peer reviewed papers supporting his claims that complex molecular systems, like the bacterial flagellum, the blood clotting cascade, and the immune system, were intelligently designed nor are there any peer reviewed articles supporting his argument that certain complex molecular structures are "irreducibly complex." In the final ruling of Kitzmiller v. Dover Area School District, Judge Jones specifically singled out irreducible complexity:
" creationists made the same argument that the complexity of the bacterial flagellum supported creationism as Professors Behe and Minnich now make for ID. (P 853; P 845; 37:155–56 (Minnich))." (Page 34)
"Professor Behe admitted in "Reply to My Critics" that there was a defect in his view of irreducible complexity because, while it purports to be a challenge to natural selection, it does not actually address "the task facing natural selection." and that "Professor Behe wrote that he hoped to "repair this defect in future work " (Page 73)
"As expert testimony revealed, the qualification on what is meant by "irreducible complexity" renders it meaningless as a criticism of evolution. (3:40 (Miller)). In fact, the theory of evolution proffers exaptation as a well recognized, well documented explanation for how systems with multiple parts could have evolved through natural means." (Page 74)
"By defining irreducible complexity in the way that he has, Professor Behe attempts to exclude the phenomenon of exaptation by definitional fiat, ignoring as he does so abundant evidence which refutes his argument. Notably, the NAS has rejected Professor Behe's claim for irreducible complexity " (Page 75)
"As irreducible complexity is only a negative argument against evolution, it is refutable and accordingly testable, unlike ID [Intelligent Design], by showing that there are intermediate structures with selectable functions that could have evolved into the allegedly irreducibly complex systems. (2:15–16 (Miller)). Importantly, however, the fact that the negative argument of irreducible complexity is testable does not make testable the argument for ID. (2:15 (Miller); 5:39 (Pennock)). Professor Behe has applied the concept of irreducible complexity to only a few select systems: (1) the bacterial flagellum; (2) the blood clotting cascade; and (3) the immune system. Contrary to Professor Behe's assertions with respect to these few biochemical systems among the myriad existing in nature, however, Dr. Miller presented evidence, based upon peer reviewed studies, that they are not in fact irreducibly complex." (Page 76)
" on cross examination, Professor Behe was questioned concerning his 1996 claim that science would never find an evolutionary explanation for the immune system. He was presented with fifty eight peer reviewed publications, nine books, and several immunology textbook chapters about the evolution of the immune system; however, he simply insisted that this was still not sufficient evidence of evolution, and that it was not "good enough." (23:19 (Behe))." (Page 78)
"We therefore find that Professor Behe's claim for irreducible complexity has been refuted in peer reviewed research papers and has been rejected by the scientific community at large. (17:45–46 (Padian); 3:99 (Miller)). Additionally, even if irreducible complexity had not been rejected, it still does not support ID as it is merely a test for evolution, not design. (2:15, 2:35–40 (Miller); 28:63–66 (Fuller)). We will now consider the purportedly "positive argument" for design encompassed in the phrase used numerous times by Professors Behe and Minnich throughout their expert testimony, which is the "purposeful arrangement of parts." Professor Behe summarized the argument as follows: We infer design when we see parts that appear to be arranged for a purpose. The strength of the inference is quantitative; the more parts that are arranged, the more intricately they interact, the stronger is our confidence in design. The appearance of design in aspects of biology is overwhelming. Since nothing other than an intelligent cause has been demonstrated to be able to yield such a strong appearance of design, Darwinian claims notwithstanding, the conclusion that the design seen in life is real design is rationally justified. (18:90–91, 18:109–10 (Behe); 37:50 (Minnich)). As previously indicated, this argument is merely a restatement of the Reverend William Paley's argument applied at the cell level. Minnich, Behe, and Paley reach the same conclusion, that complex organisms must have been designed using the same reasoning, except that Professors Behe and Minnich refuse to identify the designer, whereas Paley inferred from the presence of design that it was God. (1:6–7 (Miller); 38:44, 57 (Minnich)). Expert testimony revealed that this inductive argument is not scientific and as admitted by Professor Behe, can never be ruled out. (2:40 (Miller); 22:101 (Behe); 3:99 (Miller))." (Pages 79–80)