Вена қаласының тарихи Ringstraße айналма жолы – 5.3 км ұзындығындағы сәулет шедеврлерімен безенген бульвар. Тарих, мәдениет пен архитектураны зерттеңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венадағы көше
Street in Vienna
Вена айналма жолы (Ringstraße, , әдеби мағынасында – айналма жол) – Австрияның Вена қаласындағы тарихи Innere Stadt (Ішкі қала) ауданының айналасында орналасқан 5,3 км (3,3 миль) ұзындықтағы шеңберлі, сәнді бульвар. Бұл жол орта ғасырлық қала бекіністерінің орнында салынған, оның ішінде биік қабырғалар және кең ашық алаңдағы қамалдар (глацистер) болған, ал олардың алдында жолдармен қиылысқан. Қала қабырғалары 19-ғасырдың ортасында бұзылғаннан кейін бұл жол салынды. 1860-шы жылдардан 1890-шы жылдарға дейін Рингштрассе бойында көптеген ірі қоғамдық ғимараттар эклектикалық тарихи стильде салынды, бұл стиль кейде Рингштрассенстиль ("Ринг-роуд стилі") деп аталады, және классикалық, готикалық, Ренессанс және барокко сәулет элементтерін пайдаланды. Архитектуралық әдемілігі мен тарихының арқасында Вена айналма жолы "айналма жолдардың патшасы" деп аталады және ЮНЕСКО оны Венаның Әлемдік мұрасының бір бөлігі деп таныды.
The Vienna Ring Road (Ringstraße, , lit. ring road) is a 5.3 km (3.3 mi) circular grand boulevard that serves as a ring road around the historic Innere Stadt (Inner Town) district of Vienna, Austria. The road is located on sites where medieval city fortifications once stood, including high walls and the broad open field ramparts (glacis), criss crossed by paths that lay before them. It was constructed after the dismantling of the city walls in the mid 19th century. From the 1860s to 1890s, many large public buildings were erected along the Ringstrasse in an eclectic historicist style, sometimes called Ringstraßenstil ("Ring Road style"), using elements of Classical, Gothic, Renaissance, and Baroque architecture. Because of its architectural beauty and history, the Vienna Ringstrasse has been called the "lord of the ring roads" and is designated by UNESCO as part of Vienna's World Heritage Site.
Тарих
Бұл әсем бульвар 13-шы ғасырда салынған қала қабырғаларын алмастыру үшін салынған. Бұл қабырғалар ағылшын королі Ричард I, Арыстан жүректі Ричардтың босатылуы үшін төленген құнымен қаржыландырылған, сондай-ақ 1529 жылғы бірінші түрік қоршауы және 1618 жылғы Отыз жылдық соғыстың салдарынан нығайтылған. Қабырғалардың айналасында шамамен 500 метр ені бар мұздық орналасқан, онда әскери қорғаныс мақсатында ғимараттар мен өсімдіктерге тыйым салынған. Бірақ 18-шы ғасырдың соңына қарай бұл бекіністер пайдасыз болып қалды. Император Иосиф II тұсында мұздықтарда көшелер мен жолдар салынды, шамдармен жарықтандырылып, ағаштармен көмкерілді. Шеберлер ашық ауадағы шеберханалар құрды және сауда орындары ашылды. Алайда, 1848 жылғы революция одан да маңызды өзгерістерге жол ашты. 1850 жылы қала маңындағы аудандар (Vorstädte, қазіргі II-IX аудандар) муниципалитет құрамына қосылды, бұл қала қабырғаларын көлік үшін кедергіге айналдырды. 1857 жылы Австрия императоры Франц Иосиф I «Мен бұйрық беруге шешім қабылдадым» (Wikisource-та «Менің қалауым») деген жарлық шығарды, онда қала қабырғаларын және орларын бұзуға бұйрық берілді. Ол жарлықта бульвардың нақты өлшемдері, сондай-ақ жаңа ғимараттардың орналасуы мен функциялары көрсетілді. Рингштрассе және жоспарланған ғимараттар Габсбург империясының күші мен даңқын көрсетуге арналған. Практикалық тұрғыдан алғанда, Франция императоры Наполеон III Парижде бульварлар салу арқылы көшелерді кеңейтудің революциялық барикадаларды салуды қиындататынын және артиллерия үшін оңай нысанаға айналдыратынын көрсеткен. Рингштрассе әрқашан ең алдымен көрнекілік үшін жоспарланғандықтан, бұрынғы мұздықтан тысқары параллельді Ластенштрассе (жүк жолы) салынды. Бұл көше әдетте «2-ші желі» деп аталады, себебі оны пайдаланған трамвай желілерінің идентификаторларындағы «2» санынан шыққан. Ол әлі де маңызды көлік артериясы болып табылады. Үкімет пен муниципалитет арасындағы құзыреттілік дауларынан кейін «Қаланы кеңейту қоры» құрылды, оны үкімет басқарды. Тек қала әкімшілігі қалалық ғимаратты жоспарлады. Келесі жылдары көптеген сәнді мемлекеттік және жеке ғимараттар салынды. Аристократия да, байлар да бульвар бойында әсем үйлер мен сарайлар салуға асықты. Салынған алғашқы ғимараттардың бірі – сыра қайнатушы Генрих Драшеге тиесілі болған Генрихсхоф, ол 1945 жылға дейін Императорлық және Корольдік опера үйінің қарама-қарсысында орналасқан. Рингштрасседі зерттеген алғашқы өнер тарихшыларының бірі – Вена университетінің профессоры және түлегі Ренате Вагнер Ригер.
This grand boulevard was built to replace the city walls, which had been built during the 13th century and funded by the ransom payment derived from the release of Richard the Lion Heart, Richard I of England, and reinforced as a consequence of the First Turkish Siege in 1529 and the Thirty Years' War in 1618. The walls were surrounded by a glacis about 500m wide, where buildings and vegetation were prohibited for military defensive reason. But by the late 18th century these fortifications had become obsolete. Under Emperor Joseph II, streets and walkways were built in the glacis, lit by lanterns and lined by trees. Craftsmen built open air workshops, and stalls were set up. But the Revolution of 1848 was required to trigger a more significant change. In 1850, the suburbs or Vorstädte (today the Districts II to IX) were incorporated into the municipality, which made the city walls an impediment to traffic. In 1857, Emperor Franz Joseph I of Austria issued the decree "I have resolved to command" (Es ist Mein Wille at Wikisource) ordering the demolition of the city walls and moats. In his decree, he laid out the exact size of the boulevard, as well as the geographical positions and functions of the new buildings. The Ringstraße and the planned buildings were intended to be a showcase for the grandeur and glory of the Habsburg Empire. On the practical level, Emperor Napoléon III of France's boulevard construction in Paris had already demonstrated how enlarging and widening the size of streets effectively made the erection of revolutionary barricades difficult and thus an easier target for artillery. Since the Ringstraße had always been meant primarily for show, a parallel Lastenstraße (cargo road) was built on the outside of the former glacis. This street is commonly known as 2 er Linie, named after the number "2" in the identifiers of the various streetcar or tram lines which used it. It is still an important traffic thoroughfare. After some disputes about competence between the government and the municipality, a "City Extension Fund" was created, which was administered by the government. Only the city hall was planned by the city. During the following years, a large number of opulent public and private buildings were erected. Both the nobility and the plutocracy rushed to build showy mansions and palaces along the boulevard. One of the first buildings was the Heinrichshof, owned by the beer brewer Heinrich Drasche, which was located opposite the Imperial and Royal Court Opera House or opera house until 1945. One of the earliest art historians to study the Ringstraße is Renate Wagner Rieger, a professor and alumnus at the University of Vienna.
Танымал күйшілері
Зигмунд Фрейд күнделікті Ринг айналасында серуендеуге шығар еді. Адольф Гитлер осы аймақтың архитектурасын өте бағалаған және бұл нацистік архитектураға әсер еткен.
Sigmund Freud was known to take a daily recreational walk around the Ring. Adolf Hitler was supposed to be a great admirer of the architecture of this area and that influenced Nazi architecture.