Кіріспе
Ланкастер және Карлайл темір жолы 1846 жылы осы қалалар арасында ашылған маңызды темір жол болды. Шотландиялық әріптесі – Каледон темір жолымен бірлесіп, компания ағылшын темір жол желісі мен Шотландияның орталық бөлігінде қалыптасып келе жатқан желі арасындағы алғашқы үздіксіз темір жол байланысын құрды. Оның маршрутын таңдау әртүрлі пікір тудырды, кейбір жағдайларда тік көлбеулерден қашуға немесе көбірек халық шоғырланған орталықтарды қосуға балама ұсыныстар жасалды. Мұндай ұзақ темір жолға қаржы табу қиындыққа толы болды, соның салдарынан инженер Джозеф Лок құрылыстың жылдамдығы мен экономиясын ескере отырып, маршрутқа соңғы сәтте өзгеріс енгізді: тік көлбеулердің күшті болуы есебінен саммит туннелін алып тастады. Халықтың сиректігіне байланысты көптеген балама маршруттар желіге тікелей қосылса да, шамалы ғана ерекшеліктермен, қосымша тармақтар салуға кедергі келтірді. Карлайлдағы үш басқа темір жол компаниясымен бірлескен станция құру логикалық көрінді, бірақ өте қиынға соқты, және Ланкастер және Карлайл темір жолы негізгі станцияны дерлік толығымен өз қаражатымен қаржыландырды, тікелей қарсылыққа қарамастан. Желі 1974 жылы электрлендірілді және қазіргі таңда ұзақ қашықтыққа жүк және жолаушылар пойыздарын тасымалдайтын Батыс жағалау магистральдық желісінің маңызды бөлігі болып табылады.
Солтүстікке қарай
1830 жылы Ливерпуль мен Манчестер темір жолы ашылып, бумен жүретін қоғамдық темір жолдардың жаңа дәуірі басталды. Көп ұзамай темір жол желісі қалыптасты, ал 1838 жылдың қазанында ол Престонға жетіп, Лондоннан тікелей қатынас жасауға мүмкіндік берді. 1840 жылдың 26 маусымында Ланкастер және Престон Жоғарғы темір жолы желіні солтүстікке қарай Ланкастерге дейін ұзартты. Әлдеқашан 1835 жылы көптеген сарапшылар Англия мен Шотландияны байланыстыратын магистральдық темір жолдың жақын арада салынатынын болжады; зерттеулер жүргізіліп, маршруттар ұсынылды. Джордж Стивенсон екі маршрутты әзірледі: біреуі Шэп арқылы, Лун өзенінің аңғарымен тікелей жол. Бұл Стивенсонға ұнамайтын тік көлбеулерді қамтиды, сондықтан ол Морекэмб шығанағын ұзын бөгет арқылы кесіп өтіп, Камберленд жағалауын айналып өтетін маршрутты артық көрді. Бұл маршруттың көлбеуі әлдеқайда төмен болғандықтан, көптеген елді мекендерге қызмет ететін еді, бірақ бұл айтарлықтай қашықтыққа әкеп соқтыратын еді. Стивенсонның ұсыныстары сол кезде жүзеге асырылмады. Жозеф Локк 1835-1837 жылдары іс жүзіндегі маршруттарды бағалауды жүргізді, олардың барлығы нақты зерттеулер емес. Атап айтқанда, 1836 жылдың 4 қарашасында Жозеф Локкқа Grand Junction Railway компаниясы "Престон мен Глазго арасындағы темір жол байланысын құру мүмкіндігі туралы есеп беруді" тапсырды. Ол Ланкастердің шығысынан өтіп, Лун өзенінің аңғарымен Киркби Лонсдейлден өтетін маршрутты ұсынды. Шэпте 1 1/4 мильдік туннель болуы керек еді, содан кейін желі Бэмптон, Аскхэм және Пенрит арқылы Карлайлға дейін түсуі керек еді. Ең тік көлбеулер 1:100 болуы керек еді. Оның есебі жақсы қабылданды, бірақ сол кезде ешқандай прогресс болмады. 1837 жылы Джордж Стивенсонға Уайтхейвен аймағындағы мүдделі тараптар Мэрипорт пен Карлайл темір жолымен байланыстыратын Камберленд жағалауын айналып өтетін маршрутты жобалауды тапсырды. Стивенсон сол кездегі локомотивтердің көлбеулерге көтерілу қабілетіне күмәнданды және ол Морекэмб шығанағын Пултон-ле-Сэндстен Хамфри-Хедке дейін кесіп өтіп, Ульверстонға дейін, содан кейін Фурнесс түбегінің астында туннель жасап, Дуддон сағасын кесіп өтіп, Камберленд жағалауын бойлай Уайтхейвенге дейін темір жолды салуға дайын болды. Карлайлден темір жол салу ұсынылды. Келесі жылы осы жобаға түзетулер енгізілді. Ол кезде Кендал 9 мың адамнан тұратын маңызды қала болды, ал Локк ұсынған жобадан тыс қалған жергілікті мүдделер алаңдады. Олар Кендалдан солтүстікке қарай Лонг Следдейлге дейін желі салуға болатынын айтты. Доңғалақтың басында 2 1/4 мильдік туннель желіні Мардейлден виадукқа дейін алып келуі мүмкін, содан кейін желі Хаусвотердің батыс жағымен Бэмптон мен Пенритке дейін жүреді. Гейтскард асуының астындағы туннельге теңіз деңгейінен 1950 метр биіктікте 700 метр тереңдікте құрылыс шахталары қажет болады.
Темір жол қатынасы жөніндегі комиссия
Карлайл осы мәселедегі соңғы мақсат емес еді: мәселе жаңадан құрылып келе жатқан ағылшын желісі мен Шотландияның орталығы арасындағы бағытты анықтау болды. Ланкастер батысқа қарайғы бағыт үшін айқын бастапқы нүкте болғанымен, Йорктан шығысқа қарай бағытты қолдаушылар да болды. Мұнда да солтүстікке қарайғы жер бедері үлкен қиындық тудырды: Шотландиядағы осындай жолдың бағытын таңдау Англиядағыдай ғана даулы болды және практикалық жолды табуда да осындай қиындықтар кездесті. Ол кезде мұндай жолдың тек біреуі ғана жүзеге асырылуы мүмкін деген сенім болды. Сондықтан, Үкімет бұл жолдың қандай болу керектігін анықтау үшін теміржол байланысы жөніндегі комиссия құруға бел буды. Комиссия 1839 жылдың қараша айында құрылды және құрамында екі мүше болды: лейтенант-полковник сэр Фредерик Смит және Вулвичтегі Корольдік әскери академияның математика профессоры Питер Барлоу. Олардың міндеті Англия мен Шотландия, сондай-ақ Лондон мен Ирландия арасындағы теміржол байланысы мәселелерін толыққанды зерттеу болды. Смит пен Барлоу комиссиясы бәсекелес жобаларды ынталы түрде жақтаушылардың арасындағы тартысқа ұшырады, ал олардың 1840 жылдың мамыр айындағы бірінші есебі белгісіз болып шықты. Дегенмен, олар Стивенсонның Камберленд жағалауындағы теміржолына қатысты жоспарын қабылдамады. Олар Ланкастер мен Кендал арасындағы Лонг Следдейл жолының бөлігі мен Лун аңғары жолының солтүстік бөлігін біріктіретін бағыт мүмкін екенін ұсынды. Локк басқа жұмыстармен айналысқан кезде, оның жергілікті инженерлік өкілі болған Джордж Лармер Кендал маңынан Лун аңғарындағы Бороубриджге дейінгі байланысты тез зерттеп, қолайлы еңістерді ұсынатын бағытты тапты. Комиссия 1840 жылдың қараша айында екінші есеп жариялады, онда Лармердің бағыты мақұлданды, ол Ланкастерден Карлайлға дейінгі жол үшін басым нұсқаға айналды. Комиссия ағылшын-шотланд жолының тек біреуі ғана тиімді деген саясатын ұстанды, бірақ батыс және шығыс жағалаулары арасында нақты ұсыныстар жасаудан бас тартты. Олардың пікірі маңыздылығын жойды, өйткені батыс жағалаудағы топ енді Ланкастерге қарай құрылыс жүргізіп жатқан еді, ал шығыс жағалаудағы теміржолдар жақын арада Ньюкаслға жететін болды.
Түпкілікті маршрутты таңдау
Сол кезде Лондоннан Глазгоға саяхат ету кемемен жасалатын, алдымен Ливерпульден Ардроссанға, ал 1840 жылдан бастап Флитвудтан Ардроссанға дейін жүргізілетін бөліктен тұратын. Тікелей теміржол байланысын құру енді сөзсіз қажет болды және Комиссияның пікірі бұдан былай құзырлы емес еді. Алайда, ақша нарығы тартылып, қаражат салуға қатысты көп ойланып, күдіктенгеннен кейін, 1843 жылғы 6 қарашада Кендалда өткен жиналыста Ланкастер және Карлайл теміржолы компаниясын құру туралы шешім қабылданды. Лондон және Бирмингем теміржолы 100 000 фунт стерлинг, Гранд Джанкшн теміржолы 250 000 фунт стерлинг, ал Норт Юнион теміржолы мен Ланкастер және Престон Джанкшн теміржолы әрқайсысы 65 000 фунт стерлинг мөлшерінде қаржыландыруға келісті. Локк бас инженер болып тағайындалды және ол бұрын ұсынылған маршрутқа соңғы түзетулер енгізді. Желі Ланкастер және Престон Джанкшн теміржолының Ланкастер Пенни-стрит терминалынан солтүстікке қарай бағытталған және қаланың шығыс жағынан өтуі тиіс еді. Локк Ланкастер – Оксенхолм – Грейригг – Тебей маршрутын қабылдады, бірақ Орттон Скардағы туннельді жойды және Шэп жотасын туннельсіз өтуге шешім берді. Осының нәтижесінде, бұрынғы жобадағы 1:140 еңістен, төрт мильдік 1:75 еңіске дейін өсті. Жер иелерінің қарсылығын болдырмау үшін, Бэмптон және Аскхэм маршрутын Тримби Гранж және Клифтон арқылы жүргізуге өзгертті. Ланкастер және Карлайл теміржолы заң жобасы 1844 жылғы парламент сессиясына жолданды.
Рұқсат беру және құрылыс
Бұл жоба 1844 жылғы 6 маусымда көп қарсылықсыз патшаның бекітуіне ие болды. Рұқсат етілген акционерлік капитал 900 000 фунт стерлинг құрады. Желі бір рельстік жол ретінде салынуы жоспарланған, бірақ екі рельстік жолға қажетті жер сатып алынды. Дегенмен, 1844 жылғы 4 қазанда директорлар шешім қабылдады: "Көлік қозғалысының күрт өсу мүмкіндігін және теміржолдың Шотландияға дейін ұзартылуын ескере отырып, осы кеңес акционерлерге ең алдымен өткізілетін арнайы мәжілісте, желінің барлық бөлігіне немесе қажет деп танылған кез келген бөлігіне екі рельстік жол төсеуді ұсынуы тиімді." Бұл, әрине, Шотландияның орталық аймағына дейін жалғастыру мүмкіндігін ескерді, бірақ бұл 1845 жылғы 31 шілдедегі Каледония темір жолын құру туралы заңнан тоғыз ай бұрын болды.
Құрылыс және ашылу
Бервик арқылы Шотландияның шығыс жағалауына бағытталған одақтас теміржолдар құрылысты жеделдетіп жатты, және егер L&CR жылдам салынбаса, ол үлкен бәсекелестік артықшылығынан қағылуы мүмкін деген қатысты алаңдаушылық болды. Ланкастер мен Кендал (кейін Оксенхолм деп аталды) арасындағы желі 1846 жылдың 21 қыркүйегінде ресми түрде ашылды, ал келесі күні халыққа. Алғашқыда бұл желі бір рельстік болды. Сол күні Кендал-Джанкшеннен Кендалға дейінгі Уиндермир желісінің бөлігі де ашылды. 1846 жылдың 15 желтоқсанында Кендал-Джанкшеннен Карлайлға дейінгі желінің қалған бөлігі ресми түрде, ал 1846 жылдың 17 желтоқсанында толыққанды ашылды. 1847 жылдың қаңтарына қарай желінің барлық бөлігіне екі рельстік жол орнатылды. Бастапқыда күніне әр бағытта екі жолаушы пойыз қатынайтын. Каледония темір жолы 1847 жылдың 11 қыркүйегінде Карлайлден солтүстікке қарай Беаттокқа дейінгі желісін ашты, бұл олардың құрылысының бірінші кезеңі болды.
Виндермир бөлімшесі
L&CR-ден шыққан алғашқы тармақ байланыс Кендал және Виндермир темір жолы болды. Кендал торабынан (кейіннен Оксенхолм деп аталды) Кендалға дейінгі екі мильдік қашықтық L&CR-дің оңтүстік бөлігімен 22 қыркүйекте 1846 жылы жолаушылар тасымалына ашылды, бірақ жүк тасымалы 1847 жылдың 4 қаңтарына дейін кешіктірілді. Кендалдан Виндермирге дейінгі бөлік 1847 жылдың 20 сәуірінде ашылды. 1849 жылдың 1 тамызында L&PJR желісінің басқаруы L&CR компаниясына өтті. Осыған дейін L&PJR Ланкастердегі терминалынан жергілікті пойыздарды іске қосып келді, бірақ енді барлық жолаушылар қызметі L&CR станциясына ауыстырылды, ал L&PJR терминалы жүк станциясы ретінде пайдаланыла бастады. L&PJR-ді L&CR-мен толық біріктіру және Кендал мен Виндермир теміржолын жалға алу 1859 жылғы 13 тамыздағы заңмен бекітілді. Соңғы айда L&CR, соның ішінде осы екі желіге тиесілі мүліктерімен бірге, LNWR-ға 900 жылға жалға берілді. Осылайша L&CR белсенді оператор ретінде өз қызметін тоқтатты.
Қосылатын темір жолдар
Солтүстік-Батыс темір жолы портты дамытып жатқан Морекэмбе қаласын Скиптонмен байланыстыруды жоспарлады. NWR 1848 жылы Морекэмбеден Ланкастердегі Грин-Айр станциясына дейін желі салды және 17 қарашада 1849 жылы Веннингтонға дейін ұзартып, аяқталмаған Скиптон-Лоу Гилл бағытына қосылды. NWR 1849 жылы 19 желтоқсанда Грин-Айрден L&CR Ланкастер Касл станциясына бір рельстік қосылым ашты. Ulverston and Lancaster Railway компаниясы 1851 жылы 24 шілдеде құрылып, Ulverston-нан Carnforth-қа дейінгі желіге арналды. Ол 1857 жылы 10 тамызда жүк тасымалына, ал 1857 жылы 16 тамызда жолаушылар тасымалына ашылды. Фурнесс темір жолы мен Мидленд темір жолы бірлесіп Солтүстік-Батыс темір жолының Карнфорттан Венингтонға дейінгі желісін салдырды, ол 1867 жылы пайдалануға берілді. 1849 жылы Солтүстік-Батыс темір жолы Скиптоннан Инглтонға дейінгі желісін ашты. 1855 жылы алыс қашықтыққа жүретін бәсекелес темір жолдарға қызығушылық артып, бастапқыда мақұлданған, бірақ ешқашан аяқталмаған Лоу Гиллге жалғастыру туралы идея қайта жанданды. L&CR бұл олардың трафигіне қауіп төндіретінін сезіп, Тебейден Инглтонға дейінгі желіге өз заң жобасын ұсынды. Бұл, әрине, бұзушылық тактикасы болды, сондықтан Парламент заң жобасына L&CR Инглтон тармағының сол жердегі NWR аялдамасына физикалық түрде қосылуын талап ететін ереже енгізді. Акт 1857 жылы 25 тамызда қосымша 300 000 фунт стерлингтік капиталмен бекітілді. Лоу-Гиллдегі торап үшбұрышты болуы керек еді. Басқа темір жолдардың жолын кесуді қамтамасыз еткеннен кейін L&CR желіні салуға асықпады, және ол LNWR компаниясын қабылдағаннан кейін 1861 жылы 24 тамызда (жүк) және 16 қыркүйекте (жолаушылар) ашылды. Жоспарланған үшбұрышты төменгі Гилл тораптарының оңтүстік қисығы ешқашан салынбады. LNWR көлік ағынын қиындату үшін бар күшін салды. Инглтон арқылы транзиттік қатынас жүзеге аспады, ал Тебейде пайдалы байланыстар болған жоқ. Мидленд темір жолының Шотландияға және одан шығатын вагондарына ұзақ уақыт бойы рұқсат берілмеді. Кейін Мидленд темір жолы Солтүстік-Батыс темір жолын өзіне қаратып алды, бірақ ақырында Лидстен Карлайлға және L&CR (қазіргі LNWR) солтүстікке қарай Лоу Гиллден жүру идеясынан бас тартты. Осының салдарынан Мидленд темір жолы "Сетл мен Карлайл желісі" деп аталған жаңа бағытты ұсынды. LNWR бұл, Мидленд темір жолына Лоу Гиллден Карлайлға дейінгі желісін пайдалануға рұқсат беруге қарағанда, әлдеқайда көп бизнес жоғалтуға әкелетінін түсінді, онда олар трафик үшін баж алымын тарта алатын еді, сондықтан ол бұл мүмкіндікті ұсынуға кешікті. Мидленд темір жолы осы мүмкіндікті пайдаланып, Сетл мен Карлайл желісін салу шығындарынан құтылуды көздеді, бірақ Парламент жобаны тоқтатуға рұқсат бермеді. Осылайша LNWR пиррлік жеңіске жетті, ал Мидленд темір жолы Settle және Carlisle желісін салуға міндетті болды. L&CR компаниясы LNWR компаниясын сатып алғанға дейін тағы бір тармақ құрылысын бастады. Ұзындығы шағын шеңберге рұқсат берілді, ол Хест-Банктен Морекэмбтің шетіндегі Баре-Лейндегі Кішкентай Солтүстік-Батыс желісінің тоғысына дейін созылды. Патшалық келісім 1859 жылы 13 тамызда алынды, ал желіні LNWR салды. Ол 1864 жылы 8 тамызда ашылды. Желі бастапқыда екі рельстік болды, бірақ көп ұзамай бір рельстікке айналдырылды.
Карлайл
L&CR компаниясы құрылған кезде Карлайлда бұрыннан екі теміржол бар еді: Мэрипорт және Карлайл теміржолы, сондай-ақ Ньюкасл мен Карлайл теміржолы. 1844 жылдың наурыз айында L&CR директоры Maryport және Carlisle теміржолымен бірлескен станция салу мүмкіндігін талқылады. M&CR өзінің Crown Street-тегі станциясын жаңғырту және кеңейту үшін Парламентке заң жобасын ұсынды және оның заң жобасы қабылдануы керек деп санайтын, бірақ L&CR-мен осы станцияны және оның оңтүстік-батысындағы жерді бірлесіп пайдалану туралы келісімге келді. Осы кезде Каледония теміржолының құрылысы сөзсіз деп есептелді, бірақ әзірге оның өкілеттіктерін алуға тырыспады. Келесі айда L&CR M&CR станциясының заң жобасын кері тартып алса, L&CR, N&CR және Caledonian компаниялары M&CR-дің парламенттік шығындарын бөлісіп төлеуді ұсынды, ал төрт компания бірлесіп ең қолайлы жерді және басқа да мәселелерді шешу үшін бірлескен станциялық комитет құруы керек болды. N&CR бұл идеяны принцип бойынша қолдады, бірақ M&CR бас тартты. 1845 жылдың жазында L&CR N&CR-мен L&CR Карлайлға жеткенге дейін, бірлескен станция аяқталғанша олардың London Road станциясын пайдалану туралы келісім жасады. London Road станциясына Upperby-ден қысқа қосымша желі арқылы жетуге болады, бірақ станцияның өзі Ньюкасл бағытындағы желіде орналасқандықтан, L&CR пойыздары станцияға кері бағытпен кіруге мәжбүр болды. Бірлескен станция мәселесі Каледония теміржолының құрылысы аяқталғанша тоқтап тұрды. 1845 жылдың мамырында L&CR мәселені қайта көтеруге тырысты, бірақ M&CR келісімге кедергі келтіріп, жоспарланған бірлескен станцияға қажетті аралық жерді өз иелігінде қалдырды. N&CR да күдікпен қарады, London Road станциясына жұмсаған ақшасын өтеуді үміттенеді. Деректер бойынша көптеген келіссөздер жүргізілді, содан кейін 1846 жылдың басынан бастап L&CR Карлайлда бір ғана ортақ станция салуды шешті, тіпті барлық қаржыны өзі қамтамасыз етуге дайын болды. Станцияға қатысты заң жобасы 1846 жылдың 27 шілдесінде қабылданды. Жаңа станция 1847 жылдың ақпанынан бастап "Citadel" деп аталатын болды. Каледония теміржолы сол күні станцияға солтүстіктен жақындауға арналған желіге қатысты актіні алды. 1846 жылы M&CR өзінің Crown Street станциясына тікелей кіру үшін N&CR каналдық тармағын кесіп өтуді жоспарлады, оған дейін N&CR желісінде кері бағытпен жүруге мәжбүр болған. 1847 жылдың жазында L&CR құрылысы Citadel-ге жақындады және қазіргі Crown Street тармағын деңгейде кесіп өтті, ал N&CR каналдық тармағын Сент-Николас деңгейінде кесіп өтті. 1849 жылы L&CR M&CR жеріне иелік ету үшін сотқа жүгінді. 1851 жылдың 1 маусымынан бастап M&CR пойыздары Citadel станциясын пайдаланды, бастапқыда N&CR желісінен кері бағытпен, бірақ 1852 жылдың 8 тамызынан бастап Bog Street-тен жаңа тікелей желі арқылы. 1847 жылдың 24 мамырында L&CR басқа үш компанияға хат жазды; ол осы уақытқа дейін бірлескен станцияға 60 000 фунт стерлинг жұмсаған және басқа компанияларды бірден 3:3:3:1 (L&CR: NCR: Caledonian: M&CR) пропорциясында қаржы жұмсауға шақырды. Тек N&CR ғана жауап берді, сұратылған соманың бір бөлігін жіберді. Наразы болған L&CR чекті қайтарып берді және N&CR-ді бірлескен станция құрылысына қатысушы ретінде қарай алмайтынын мәлімдеді; бұл әрекет қарым-қатынастардың толық бұзылуына әкелді. L&CR 1847 жылдың қыркүйегінде пойыздарын Citadel станциясына бұрды, шамасы 1 қыркүйекте: станция толықтай аяқталмаған еді. Каледония теміржолы 1847 жылдың 10 қыркүйегінде өзінің желісінің бірінші бөлігі Беаттокқа дейін ашылған кезде станцияны пайдалана бастады.
LNWR-дің сіңіруі
Ағылшын-шотландтық трафиктің арқасында қазір өте гүлденген L&CR, LNWR-ге қосылуды 10 қыркүйек 1859 жылға дейін кешіктірді, содан кейін желісін LNWR-ге жалға берді. Шарттар L&CR акционерлері үшін өте тиімді болды, себебі LNWR желінің адалдығы сол кезде Карлайлға қарай Лидстен жылдам қозғалып келе жатқан Мидленд темір жолына бұрылуы мүмкін деп қорқып еді. Осы келісімге дейін L&PJR L&CR-мен біріктірілді, нәтижесінде Престоннан Карлайлға дейінгі толық желі енгізілді. L&CR 1879 жылдың 21 шілдесінен бастап LNWR-ге толығымен берілді.
LNWR филиалдары
L&CR магистральдық желісінен екі тармақ желі LNWR компаниясының сатып алуынан кейін дамытылып, салынды. 1887 жылдың 19 шілдесінде бекітілген заңмен Ланкастер бағытынан Баре Лэйнге жақын орналасқан Хест Банк тармағына қарай екі жолдан тұратын оңтүстік қисық сызығының құрылысына рұқсат берілді және ол 1888 жылдың 19 мамырында пайдалануға берілді.
Жолдың кейінгі дамуы
Ланкастер және Карлайл темір жолы Лондоннан Глазгоға дейінгі батыс жағалау бағытының маңызды бөлігі болды. Бұл желі Карлайл арқылы басты маршрут ретінде сақталды және бүгінге дейін Батыс жағалау магистралінің құрамына кіреді. Локк жобалаған қалыпты еңістер көп жылдар бойы пайдалануда қиындықтар туғызды, және ең жеңіл пойыздардан басқа барлық пойыздарға көмекші локомотив немесе пилоттық локомотив қажет болды. Дизельдік тартылыс енгізілгеннен кейін де бұл қажеттілік сақталды, тек бағытты электрлендіру арқылы толығымен жойылды.
Электрмен жабдықтау
Батыс жағалау магистральдық желісінің Престон мен Карлайл аралығы 25 кВ жоғары кернеулі әуе желісімен электрлендірілді; энергия беру 1974 жылдың 25 наурызында жүзеге асырылды. Толық электрмен жүретін пойыз қызметі 1974 жылдың 6 мамырында басталды. 7 мамырда Ұлыбритания Королевасы бұл маршрутты өтті және Престоннан Ланкастерге дейін пойызды жүргізді.