Кіріспе
музыкалық техника Орта ғасырлық және ерте Ренессанс дәуіріндегі ағылшын полифониялық музыкасында, гимель (сондай-ақ гимель немесе гемель) – әдетте жоғарғы дауысты, бірдей диапазонды, бірақ әртүрлі музыка орындайтын екі бөлікке уақытша бөлу тәсілі. Көбінесе екі дауыс күрделі полифонияның бір бөлімін орындайды, басталып, соңында бірыңғай дауысқа келіп бітеді, ал көбінесе, бірақ әрқашан емес, басқа дауыстар уақытша үнсіздікке кетеді. Гимельдің ең ерте қолданылуы шамамен 14 ғасырдың ортасында болған, ал ең ерте жазылған гимельдер 1430 жылға жуық кезеңнен сақталған. Бұрынғы жазылған мысалдардың жоғалғаны да болуы мүмкін, өйткені 1530 жылға дейінгі ағылшын қолжазбаларының көп бөлігі Генрих VIII монастырларды жою кезінде жойылған. Шындығында, ең ерте сақталған жазылған мысалдар континенттік дереккөздерден алынған. Гимельдің дамуының маңызы үш есе. Біріншіден, бір дауысты бөлікті екіге бөлу мүмкіндігі, сол кездегі музыка бір бөлікке бірнеше дауыспен орындалғанын көрсетеді, бұл сол кездегі секулярлық полифониядағы бір дауыстың орындалуынан өзгеше. Екіншіден, сақталған гимель мысалдарының көптегеніне айқын виртуоздық қажет, бұл 14 және 15 ғасырларда Англияда ән орындау деңгейінің жоғарылағанын көрсетеді. Үшіншіден, гимельді қолдану композиторлардың текстуралық контрасттың маңыздылығын құрылымдық құрал ретінде түсіне бастағанын көрсетеді; бұл орта ғасырлық және Ренессанс музыкасы арасындағы маңызды айырмашылықтардың бірі, және бұл айырмашылық бүгінгі күнге дейін сақталып келеді. Сондай-ақ, гимельді шебер әншілер жиі импровизациялаған. Шамамен 1450 жылға жатқан анонимді трактат, «Псевдо-Чилстон» деп белгілі, мынадай нұсқауды қамтиды: «And alwey beginne and ende thi Countertenor in a 5 [бес интервалы]. Ал қарсы дауыс бірлікте басталып, аяқталады». (1) Әншілерге бастау және аяқтау үшін қандай интервалдарды қолдану керектігі туралы нұсқаулар берілгені, олар жазбадан оқымай, импровизациялағанын көрсетеді. Гимель композиторларының қатарында Джон Данстапл, Уильям Корниш, Ричард Дэви, Джон Браун және (кейінірек) Томас Таллис және Роберт Парсонс, сондай-ақ 15 ғасырдан сақталған ағылшын музыкасының сирек жинақтарындағы, мысалы, Этон хор кітабы мен Каюс хор кітабындағы көптеген белгілі және анонимді композиторлар бар.
In medieval and early Renaissance English polyphonic music, gymel (also gimel or gemell) is the technique of temporarily dividing up one voice part, usually an upper one, into two parts of equal range, but singing different music. Often the two voices sing a passage of intricate polyphony, beginning and finally converging on a unison, and often, but not always, the other voices drop out for a time. While the earliest use of gymel seems to have been around the mid 14th century, the earliest notated gymels survive from approximately 1430. It is probable that some earlier notated examples have been lost, since the vast majority of English manuscript sources from before the 1530s were destroyed during the Dissolution of the Monasteries by Henry VIII. Indeed, the earliest surviving notated examples are from continental sources. The significance of the development of gymel is three fold. First, that a single voice part could be split into two indicates that the music of the time was being sung with multiple voices on a part, as opposed to the practice of secular polyphony at the time, in which there was only one voice on a part. Second, considerable virtuosity is required for many of the surviving examples of gymel, indicating a rise in the singing standards in England in the 14th and 15th centuries. Third, the use of gymel shows that composers were becoming aware of the importance of textural contrast as a structural device; this is one of the critical distinctions between medieval and Renaissance music, a distinction which would carry forward to the present day. It also seems that many times gymel was improvised by skilled singers. An anonymous treatise of around 1450, known as the Pseudo Chilston, includes the instruction: "And alwey beginne and ende thi Countertenor in a 5 [the interval of a fifth]. And thi Countergemel begynne and ende in unisoun." (1) That the singers would be given instruction on which intervals to use to begin and end indicates that they were not reading from written music, but improvising. Composers of gymel include John Dunstaple, William Cornysh, Richard Davy, John Browne, and (much later) both Thomas Tallis and Robert Parsons, as well as the numerous named and anonymous composers in sources such as the Eton Choirbook and the Caius Choirbook, among the few collections of English music to survive from the 15th century.
Анықтамалар және қосымша оқу
Эрнест Х. Сандерс: "Гимель", Grove Music Online нұсқасы, ред. Л. Мэйси (2005 жылдың 16 қаңтарында қарастырылды), Grove Music Online. Ричард Х. Хоппин, Орта ғасырлық музыка. Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1978. "Музыка және музыканттардың жаңа Гроув сөздігі", ред. Стенли Сейди. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Густав Риз, Ренессанс дәуіріндегі музыка. Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954. (1) Манфред Букофцер, ағылшын дисканты мен фобурдон тарихы теориялық көздер бойынша. Страсбург, 1936. (Кітап неміс тілінде болғанымен, цитаталар кейінгі орта ғасырлықтан ерте заманауи ағылшын тілінде.)
Richard H. Hoppin, Medieval Music. New York, W. W. Norton & Co., 1978. The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954. (1) Manfred Bukofzer, Geschichte des englischen Diskants und des Fauxbourdons nach den theoretischen Quellen. Strasbourg, 1936. (While the book is in German, the quotations are in late middle to early modern English.)