Храфнкель сагасы – Исландия сагасы, 10 ғасырдағы жергілікті билеушілер мен шаруалар арасындағы күресті суреттейді. Храфнкельдің өмірі мен діннен бас тартуы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әдеби туынды
Literary work
Hrafnkels saga (; ) немесе Hrafnkels saga Freysgoða (O. N.: ; Ice. : ) – исландиялық сагалардың бірі. Ол 10 ғасырда Исландияның шығысындағы басшылар мен шаруалар арасындағы күрес туралы баяндайды. Басты кейіпкер Храфнкелл өзінің жолын қатал дуэльші және Фрейр құдайына адал табынушы ретінде бастайды. Жеңіліске ұшырап, қорланғаннан және ғибадатханасы қиратылғаннан кейін, ол дінсіз болады. Оның мінезі өзгереді және ол басқалармен қарым-қатынаста бейбітшіл бола бастайды. Бірнеше жыл бойына өкіметін қайта құрғаннан кейін, ол өзінің жауларынан кек алады және өмірінің қалған бөлігін күшті және құрметті басшы ретінде өткізеді. Сага биліктің нағыз негізі құдайлардың қанатында емес, қол астындағылардың адалдығында екенін түсінген адамның тарихы ретінде түсіндіріледі. Сага бүгінгі күнге дейін кеңінен оқылады және оның логикалық құрылымы, ықтималдығы және жарқын кейіпкерлері үшін бағаланады. Осы себептерге байланысты, ол исланд сагаларының пайда болуы туралы пікір таласында сынақ нысаны ретінде пайдаланылды.
Hrafnkels saga (; ) or Hrafnkels saga Freysgoða (O. N.: ; Ice. : ) is one of the Icelanders' sagas. It tells of struggles between chieftains and farmers in the east of Iceland in the 10th century. The eponymous main character, Hrafnkell, starts out his career as a fearsome duelist and a dedicated worshiper of the god Freyr. After suffering defeat, humiliation, and the destruction of his temple, he becomes an atheist. His character changes and he becomes more peaceful in dealing with others. After gradually rebuilding his power base for several years, he achieves revenge against his enemies and lives out the rest of his life as a powerful and respected chieftain. The saga has been interpreted as the story of a man who arrives at the conclusion that the true basis of power does not lie in the favor of the gods but in the loyalty of one's subordinates. The saga remains widely read today and is appreciated for its logical structure, plausibility, and vivid characters. For these reasons, it has served as a test case in the dispute on the origins of the Icelandic sagas.
Қысқаша мазмұны
Біз 900 жылы он бес жасар ұлы Храфнкеллмен бірге Исландияның шығыс жағалауына келген норвег Хальфредр туралы білеміз. Храфнкеллдің амбициясы бар және көп ұзамай – әкесінің рұқсатымен – өзінің қонысын құрып алады. Ол қожалығын тұрғызу үшін адам тұрмайтын аңғарды таңдап, оны Aðalból (Асыл үй) деп атайды. Кейіннен аңғар Hrafnkelsdalr (Храфнкелл аңғары) деп аталады. Храфнкелл үлкен ғибадатхана салдырып, онда жомарт құрбандықтар шалады. Ол өзінің сүйікті аты Фрейфаксиді өзінің қадағалаушысы Фрейрге, сондай-ақ өзінің ең жақсы мал-мүлігіне бағыштайды. Фрейфаксиге рұқсатсыз мініп алғандарды өлтіремін деп ант етеді. Оның діни іс-әрекеттерінен Храфнкелл Фрейсгоди (Фрейрдің годи) деп танылады. Храфнкелл билікке құмар және жақын маңдағы аңғарлардағы адамдарды қорқытып, өзін тез арада басшы ретінде орнықтырады. Ол жекпе-жекке бейім және өлтіргендері үшін ешқашан өтемақы төлемейді. Енді сағада Храфнкеллдің қойшысы Эйнар енгізіледі. Бір күні Эйнарға өз міндетін орындау үшін атқа отыру қажет болады, бірақ ол жақындаған әрбір жылқы одан қашады, Фрейфаксиден басқа. Содан кейін ол Фрейфаксиге мініп, күні бойы айдап жүреді. Бірақ ат мінілгеннен кейін үйге, Aðalból-ға жүгіріп келіп, ыңғырлай бастайды. Атының лас және терлі екенін көрген Храфнкелл не болғанын түсінеді. Ол балтасын алып, Эйнарды өлтіріп, ант бергенін орындайды. Эйнардың әкесі Торбьёрн ұлының өліміне ашуланып, Храфнкеллге өтемақы сұрауға барады. Храфнкелл оған ешкім үшін ақша төлемейтінін айтады. Дегенмен, ол бұл кісі өлтіруді жасаған ең жаман ісінің бірі деп санайды және кейбір түзетулер жасауға дайын. Ол Торбьорнға өмірінің соңына дейін оған қамқорлық ету туралы жақсы ұсыныс жасайды. Бірақ Торбьёрн теңдер арасындағы ресми келісімнен басқа ештеңе қаламайды. Храфнкеллдің бұл ұсынысты қабылдамауынан кейін Торбьёрн қанағаттанудың жолдарын іздеуді бастайды. Бірақ орталық билік болмағандықтан, қарапайым адамның годиді қудалауы қиын. Ол әдетте басқа годидің қолдауына мұқтаж болады, бұл күрделі заңдық маневрлер үшін де, жиналыста сәтті болған жағдайда, үкімді орындау үшін де қажет. Торбьёрн ағасы Бьярнидің қолдауына ие болуға тырысады, бірақ соңғысы күшті Храфнкеллмен дауға араласпайды. Содан кейін Торбьёрн Бьярнидің ұлы Самрға барады. Ол, өз кезегінде, алдымен Храфнкеллдің ұсынысын қабылдауға кеңес береді, бірақ Торбьёрн қатал болып қалады. Самр қақтығысқа қосылуға ниеттенбейді, бірақ ағасы эмоционалды күйге түскеннен кейін, ол қарсылық білдірмей келіседі. Самр Торбьорнның ісіне ресми түрде қол қояды, сондықтан ол іс жүзінде талапкер болады. Самр Храфнкеллге қарсы істі дайындауға кіріседі және келесі жазда оны Альтингке шақырады. Храфнкелл бұл әрекетті күлкілі деп санайды. Самр мен Торбьёрн Тингвеллирдегі жиналысқа жеткенде, бірден ешбір үлкен басшының оларға көмектескісі келмейтінін біледі. Эмоционалды Торбьёрн енді бас тартуға дайын, бірақ Самр олар бір жолмен немесе басқа жолмен жүру керектігін айтады. Самр мен Торбьёрн кездейсоқ Вестфирдтерден келген жас авантюрист Торкелл Тёстарссонмен кездеседі. Ол олардың мүддесін қолдайды және оларға өзінің бауыры, қуатты басшы Торгейрдің қолдауына қол жеткізуге көмектеседі. Торгейрдің қолдауымен Самр істі құзыретті түрде жүргізеді. Заң бойынша Храфнкелл кінәлі деп танылады және ол үйіне, Aðalból-ға қайта оралады. Самрдың қазір Храфнкеллді өлтіріп, оның мүлкін тартып алуға құқығы бар. Бір таңертең Самр, Торгейр және Торкелл қолдауымен Aðalból-ға келіп, Храфнкеллді ұйықтап жатқанда таңғалдырып тұтқынға алады. Самр Храфнкеллге екі нұсқаны ұсынады: біріншіден, орындау; екіншісі, Самрдың бағыныстысы ретінде өмір сүру, оның құрметі мен мүлкінің көп бөлігінен айырылып қалу. Храфнкелл өмір сүруді таңдайды. Торкелл Самрді сақтайды, ол Храфнкеллдің өмірін аяғаны үшін өкінетін болады. Самр кейіннен Aðalból-да тұрып, жергілікті тұрғындарды тойға шақырады. Олар оны жаңа басшы ретінде қабылдауға келіседі. Храфнкелл басқа аңғарда жаңа үй салады. Оның рух-жігері мен ұмтылысы бұзылмайды, бірнеше жыл қажырлы еңбек еткеннен кейін ол өзін қайтадан құрметке лайық басшы ретінде орнықтырады. Торкелл мен Торгейр Фрейфаксиді "иесіне қайтаруға" шешім қабылдап, оны жардан сүртіп тастайды. Олар Храфнкеллдің ғибадатханасына да от қояды. Осыны естіген Храфнкелл: "Менің ойымша, құдайларға сену ақымақтық", – дейді және енді ешқандай құрбандық шалмайды. Оның мінезі жақсарады және ол бағыныстыларымен әлдеқайда мейірімді болады. Осылайша, ол халықтың сүйіспеншілігі мен адалдығын жеңіп алады. Алты жылғы бейбітшілікке толы өмірден кейін Храфнкелл кек алу уақыты келді деп шешеді. Ол Самрдың інісі Эйвиндрдің бірнеше серіктерімен бірге жақын жерде саяхаттап бара жатқаны туралы хабар алады. Ол өзінің адамдарын жинап, оларға шабуыл жасауға барады. Самр шайқас туралы хабарды алып, бірден інісіне көмектесу үшін шағын күшпен аттанады. Олар кешігіп келеді. Ертесі күні Храфнкелл Самрды ұйықтап жатқанда таңқалдырып, алты жыл бұрын алған сияқты таңдау ұсынады, Эйвиндр үшін өтемақы төленбейді. Храфнкелл сияқты Самр да өмір сүруді таңдайды. Храфнкелл содан кейін Aðalból-да, ескі үйінде тұрып, басшының міндеттерін қайтадан орындайды. Самр батысқа аттанып, Торкелл мен Торгейрден қайтадан қолдау сұрайды, бірақ олар оның бақытсыздығына өзінің кінәсі бар дейді. Ол Храфнкеллді өлтіруге мүмкіндігі болғанда, өлтіруі керек еді. Олар Самрға Храфнкеллмен тағы бір күреске қолдау көрсетпейді, бірақ оған олардың аймағына көшіп баруды ұсынады. Ол бас тартады және үйіне қайтады. Самр Храфнкеллдің бағыныстысы ретінде өмірінің соңына дейін өмір сүреді, ешқашан кек алуға жете алмайды. Храфнкелл, керісінше, құрметті басшы ретінде өмір сүреді және бейбіт өлімге ие болады. Оның ұлдары одан кейін басшылар болады.
We learn of the Norwegian man Hallfreður who becomes one of the original settlers of Iceland, arriving on the east coast around the year 900 with his fifteen year old son Hrafnkell, a promising young man. Hrafnkell has ambition and soon – with the permission of his father – establishes his own settlement. He selects an uninhabited valley for his farm and names it Aðalból (Noble home). The valley subsequently receives the name Hrafnkelsdalr (Hrafnkell's valley). Hrafnkell also has a large temple erected and performs lavish sacrificial ceremonies. He dedicates his favourite horse, named Freyfaxi, to his patron god Freyr, along with the best of his other possessions and livestock. He swears that he will kill anyone who rides Freyfaxi without permission. From his religious activities Hrafnkell comes to be known as Freysgoði (Freyr's goði). Hrafnkell longs for power and soon establishes himself as a chieftain by bullying people in neighbouring valleys. He has a penchant for duels and never pays weregild for anyone he kills. Now the saga introduces Einar, a shepherd of Hrafnkell's. On one occasion Einar needs to ride to perform his duties, but every horse he approaches runs away from him except Freyfaxi. He then takes Freyfaxi and rides him for the day. But after the horse has been ridden it runs home to Aðalból and starts neighing. On seeing his horse dirty and wet with sweat, Hrafnkell realises what has happened. He rides out with his axe and reluctantly kills Einar to fulfil his oath. Einarr's father, Þorbjörn, upset at the death of his son, goes to Hrafnkell to seek weregild. Hrafnkell tells him that he pays weregild for no man. He does, however, think that this killing was among the worst he has done and is prepared to make some amends. He makes a seemingly favourable offer to Þorbjörn of taking care of him for the rest of his days. Þorbjörn, however, wants nothing short of a formal settlement as between equals. Upon Hrafnkell's rejection of this, Þorbjörn starts searching for ways to achieve satisfaction. ( — but since no central executive power exists, a common man would have difficulty in prosecuting a goði. He would generally need the support of another goði, both for the complicated legal manoeuvring often necessary and, if successful at the assembly, for subsequently enforcing the verdict.) Þorbjörn tries to get the support of his brother Bjarni, but the latter does not want to become involved in a dispute with the powerful Hrafnkell. Þorbjörn then goes to Bjarni's son, Sámr. He, in turn, first advises Þorbjörn to accept Hrafnkell's offer but Þorbjörn remains adamant. Sámr has no desire to join the conflict, but after his uncle gets emotional he reluctantly agrees. Sámr formally accepts the case from Þorbjörn so that he effectively becomes the plaintiff. Sámr starts preparing the case against Hrafnkell and summons him to the Alþing (Althing) the next summer. Hrafnkell regards the attempt as laughable. When Sámr and Þorbjörn reach the assembly at Þingvellir they quickly discover that no major chieftain wants to aid them. The emotional Þorbjörn now wants to give up, but Sámr insists they must proceed one way or the other. By a coincidence Sámr and Þorbjörn meet Þorkell Þjóstarsson, a young adventurer from Vestfirðir (Westfjords). He sympathises with their cause and helps them achieve the support of his brother Þorgeirr, a powerful chieftain. With Þorgeirr's support Sámr competently prosecutes the case. The law finds Hrafnkell guilty, and he rides home to Aðalból. Sámr now has the right to kill Hrafnkell and confiscate his property. One early morning Sámr, supported by Þorgeirr and Þorkell, arrives at Aðalból, surprising and capturing Hrafnkell while he sleeps. Sámr offers Hrafnkell two options: firstly execution on the spot; or secondly to live as Sámr's subordinate, stripped of his honour and most of his property. Hrafnkell chooses to live. Þorkell cautions Sámr that he will regret sparing Hrafnkell's life. Sámr subsequently takes up residence at Aðalból and invites the locals for a feast. They agree to accept him as their new chieftain. Hrafnkell builds himself a new home in another valley. His spirits and ambition remain unbroken, and after a few years of hard work he has again established himself as a respectable chieftain. Þorkell and Þorgeirr decide to "deliver Freyfaxi to his owner" and push him off a cliff. They also set fire to Hrafnkell's temple. Upon hearing this Hrafnkell remarks: I think it is folly to have faith in gods, and he never performs another sacrifice. His manner improves and he becomes much gentler with his subordinates. In this way, he gains popularity and loyalty. After six years of peace, Hrafnkell decides the time for revenge has come. He receives news that Sámr's brother, Eyvindr, is travelling close by with a few companions. He gathers his own men and goes to attack him. Sámr gets word of the battle and immediately rides out with a small force to aid his brother. They arrive too late. The next morning Hrafnkell surprises Sámr when he is asleep and offers him a similar choice to the one he had received from him six years before, with no weregild paid for Eyvind. Like Hrafnkell, Sámr also chooses to live. Hrafnkell then takes up residence at Aðalból, his old home, and resumes the duties of a chieftain. Sámr rides west and again seeks the support of Þorkell and Þorgeirr, but they tell him he has only himself to blame for his misfortune. He should have killed Hrafnkell when he had the chance. They will not support Sámr in another struggle with Hrafnkell but offer him to move his residence to their region. He refuses and rides back home. Sámr lives as Hrafnkell's subordinate for the rest of his days, never achieving revenge. Hrafnkell, on the other hand, lives as a respected leader until he meets a peaceful end. His sons become chieftains after his day.
Сақтау
"Храфнкел" сағасының авторы әлі күнге дейін толық анықталмаған. Мәтінде оның аты аталмайды, басқа да қолжетімді деректерде де аты жоқ. Дегенмен, ол әрине исландиялық болған және сағада оқиғалар өрбуіне орын болған аймаққа жақын жерде өмір сүрген. Сигурд Нордал оны басшы жазған деп ойлады. Герман Палссон христиандық катехизистің іздерін анықтады және оның дін қызметкерінің еңбегі екеніне сенімді болды. Сағаның басылымын жариялаған Йон Хельгасон екі ерекше "тарау" бар деп санады: парқша тобы және қағаз қолжазбалар тобы, бірақ Эйнар Олафур Свейнссон: "Олардың арасында айқын айырмашылықтар болмаса да, кейбір ерекшеліктер бар" деді. Басқа ғылыми басылымдардың ішінде Якоб Якобсеннің 1902–1903 жылдардағы, Йон Йоханнессонның 1950 жылғы және Йон Хельгасонның да 1950 жылғы басылымдары бар. Саға көптеген танымал басылымдарда жарық көрді және көптеген тілдерге аударылды. 1942 жылы Халлдор Лакснесс жариялаған танымал басылым, жаңадан қабылданған заң бойынша талап етілген рұқсатсыз, ескі исланд тіліндегі мәтінге қазіргі исланд тіліндегі жазуды қолданғаны үшін шу тудырды. Бұл басылымның қарсыластары осы тәсілді түпнұсқа мәтіннің бұрмалануы деп қарастырды. Оның қолдаушылары стандартталған көне норвег тілінің орфографиясын жасанды құрылым ретінде бейнеледі – ол қазіргі орфографиядан нақты қолжазбаларға жақын емес және кездейсоқ оқырман үшін қажетсіз ауыртпалық. Соңғы көзқарас жеңіске жетті және сағалар содан бері қазіргі орфографиялық нормаларды қолдана отырып жиі жарық көреді. Бұл көзқарас шамамен 1940 жылға қарай академиялық ортада сәннен шықты. Көптеген адамдар "Храфнкел" сағасын ауызша тарихтың дәл сақталған мысалы деп санайды. Олар сағаның кейіпкерлерінің логикалық мотивациялары бар және олардың іс-әрекеттерінің нәтижелері реалистік болғандықтан оны сенімді деп санайды. Мәтінде мистикалық элементтер аз. Ол ауызша сақталуы үшін жеткілікті қысқа және біртұтас. Шындығында, орташа заманауи оқырман оқиғаны екі-үш рет оқығаннан кейін дәл қайта айта алады. Бірақ тарихи интерпретация бірнеше мәселелерге тап болды. Осы кезеңге қатысты басқа дереккөздермен, әсіресе "Ланднамабокпен" салыстырғанда, қарама-қайшылықтар пайда болады. Мысалы, "Ланднамабок" Храфнкелдің Храфн есімді әкесі болғанын айтады, ал сағада ол Халлфредр деп аталады. Сағадағы сол кездегі заңдарға қатысты түсініктер де, "Грагас" заң кодексі сияқты сенімді дереккөздермен сәйкес келмейді. Нордал сағада географиялық фактілерге дұрыс емес қарау қабылданғанын айтады. Ол оқиғаның орын алған жері ретінде пайдаланылған аңғарлар сағада айтылғандай үлкен халыққа орналасуға ешқашан мүмкіндік бермейтінін мәлімдейді. Ол сондай-ақ Фрейфаксинің өлтірілген жері деп саналатын Адальбол маңындағы тік жардың жоқ екенін айтады. Нордал сағаның сенімді баяндауын және кейіпкерлерін бір ғана дарынды автор оны құрастырғанының дәлелі деп санайды. Нордалдың пікірінше, автор тарихи дәлдікке көп мән бермеген, және ол жазбаша тарихи дереккөздерді қолданған болса да, оларды өзінің қалауынша, жазғысы келген повестің сюжетіне сәйкес өзгерткен.
The author of Hrafnkels saga remains completely unidentified. The text does not name him; nor does any other extant source. He was, however, certainly an Icelander and probably lived near the area which serves as the setting for the saga's events. Sigurður Nordal thought it was written by a chieftain. Hermann Pálsson detected a tone of Christian catechism and was convinced it was the work of a cleric. Refn|group="lower alpha"|Jón Helgason, who published an edition of the saga, considered there to be two distinct "branches", the parchment group and paper manuscript group, but Einar Ólafur Sveinsson commented, "There are some, although no great differences between them". Other scholarly editions include that of Jakob Jakobsen in 1902–1903, Jón Jóhannesson in 1950, and Jón Helgason also in 1950. The saga has seen many popular editions and translations into a number of languages. The popular edition published by Halldór Laxness in 1942 caused a stir for using modern Icelandic spelling for a text in Old Icelandic, without obtaining permission as ordained in a law that had just been passed. The edition's detractors rejected this approach as a perversion of the original text. Its supporters in response depicted the standardised Old Norse spelling as an artificial construct—no closer to the actual manuscripts than the modern spelling—and an unnecessary burden to the casual reader. The latter view won out and the sagas have since frequently appeared using modern spelling conventions.) especially espoused this view; it largely went out of fashion in academia by around 1940. Many see Hrafnkels saga as a prime example of accurately preserved oral history. They find the saga inherently plausible in that its characters have logical motivations and the results of their actions are realistic. The text has little supernatural content. It is short enough and cohesive enough for its oral preservation to be entirely plausible. Indeed, the average modern reader can probably retell the story accurately after two or three readings. But the historical interpretation ran into several problems. When compared with other sources on the same period, notably Landnámabók, discrepancies spring up. As one example, Landnámabók tells us that Hrafnkell had a father named Hrafn, but the saga names him Hallfreðr. The saga's treatment of the laws of the time also shows inconsistencies with reliable sources such as the Grágás law code. Nordal argues that the saga treats geographical facts incorrectly. He claims that the valleys used as the ostensible settings for the events of the story would never have allowed for as great a population as the saga assumes. He also states that the cliff near Aðalból, the alleged site of the killing of Freyfaxi, simply does not exist. Nordal sees the saga's convincing narrative and characters as evidence that a single brilliant author composed it. According to Nordal the author cared little for historical accuracy, and insofar as he may have used any written historical sources, he changed them according to his own whim to fit the plot of the novella he wanted to write.
Фольклорлық
Сагалардың шығу тегіне қатысты 20-ғасырдың екінші жартысында кең таралған тағы бір ойлау мектебі, фольклор элементтеріне және аңыздардың ұзақ мерзімге ауызша сақталуына баса назар аударады. Бұл, белгілі бір жағдайларда, саганың ауызша сақталған әңгіменің дәл түзеуі деген ескі көзқарастың қайта жаңғыруын білдіреді. Бұл көзқарас Фрейпроза немесе "freeprosist" позициясы деп аталады. Бірақ бұрынғы freeprosist-терден өзгеше, қазіргі жақтаушылар осы әңгімені фольклор деп есептейді, сондықтан олар қатаң тарихи дәлдікке тоқталмайды. Олар, әңгіменің қай элементтерінің ұзақ сақталуы мүмкін екенін, ал қайсысының уақытша екенін анықтау үшін қазіргі заманғы зерттеулерді қолданады. Теория бойынша, сагалардың негізгі сюжеттік желілері ауызша элементтерді ұзақ уақыт бойы сақтайды, ал екінші дәрежелі кейіпкерлердің аттары сияқты егжей-тегжейлі мәліметтер ғасырлар бойы өзгеріп отыруы мүмкін. Исландиялық ғалым Оскар Холдорссон, Сигурд Нордалдың бұрынғы еңбегін сынаған "Храфнкел сагасы" туралы қысқаша кітап жазды. Оскардың пікірінше, Храфнкелдің әкесінің дұрыс емес аты сияқты егжей-тегжейлі мәліметтер, саганы 13-ғасырдың ойдан шығарылған туындысы деп қарастыруға негіз болмайды. Керісінше, Оскар мұны Храфнкел туралы әңгіме Исландияның шығысында "Ланднамабок" жазылғаннан кейін ұзақ уақыттан бері өз бетінше сақталып, маңызды емес бөлшектерде өзгергенін растау ретінде қарастырады. Оскар Фрейфакси туралы әңгімені Үнді-Еуропа халықтарының жылқыға табынуымен байланыстырады, және оның пікірінше, мұндай мифтік немесе фольклорлық тақырыптар Храфнкел сагасының элементтерінің ежелгі дәуірден бері ауызша сақталуын нығайтады.
Another school of thought regarding the origin of the sagas, which came into prominence in the second half of the 20th century, emphasises the elements of folklore and the oral survival of legends for an extended period of time. In some ways, this marks a revival of the old notion that the saga is an accurate redaction of an orally preserved narrative. This notion is termed the Freiprosa or "freeprosist" position.) But unlike earlier freeprosists, the latter day proponents regard the narrative as folklore, and therefore, they do not dwell on strict historical accuracy. They apply modern research to determine which elements of a story seem likely to endure and which seem ephemeral. Theory suggests that core story lines of the sagas will preserve oral elements long term, whereas one can expect details – such as the names of secondary characters – to change over the centuries. The Icelandic scholar Óskar Halldórsson wrote a short book on Hrafnkels saga criticising Sigurður Nordal's previous work. According to Óskar such details as an incorrect name for Hrafnkell's father do not constitute valid evidence for the view of the saga as a 13th century fiction. On the contrary, Óskar takes this as confirmation that the story of Hrafnkell survived independently in the east of Iceland, and changed in unimportant details, long after the composition of Landnámabók. Óskar traces the story of Freyfaxi back to horse worship among Indo European peoples, and in his opinion such mythic or folkloric themes strengthen the case for the oral preservation of elements of Hrafnkels saga since heathen times.
Соңғы көріністер
Храфнкел сағасы туралы пікір таласы әлі де шешілмеген күйде. 1988 жылғы кітабында Герман Палссон ауызша дәстүр туралы идеяны толығымен жоққа шығарып, сағаның бастауын орта ғасырлық еуропалық ой-пікірлерде іздейді. Алдыңғы зерттеулерден өзгешелік ретінде, Герман Палссон өз зерттеулерін сағаның толық нұсқасына негіздеді. 2000 жылы жарық көрген саға туралы кітабында Йон Хнефилл Адалстейнссон оның ескі діни элементтерін баса көрсетеді. Оқиғаның көп бөлігі 13 ғасырдағы ойдан туған шығарма екенін мойындағанмен, Йон Хнефилл Храфнкелдің құрбандықтары және Фрейфаксидің мінез-құлқы сияқты оқиғаның кейбір аспектілерінде ауызша дәстүрдің белгілерін анықтайды. 1988 жылғы сағалар туралы еңбегінде Йонас Кристианссон Храфнкел сағасы жөніндегі пікір таласын қорытындылап, оған деген үлкен қызығушылық "басқа мәтіндерді жан-жақты қарастыруға мүмкіндік берді. Бұл қарапайым ауызша әңгімелеушілер мен білімді, көп оқыған авторлар арасындағы қарым-қатынасты талқылаудағы, сондай-ақ дәстүрлі прагматикалық көзқарастар мен сырттан келген христиандық этика арасындағы классикалық үлгіге айналды".
The controversy on Hrafnkels saga remains unsettled. In a 1988 book, Hermann Pálsson again completely dismisses the idea of an oral tradition and seeks the origins of the saga in mediaeval European ideas. In a departure from previous scholarship, Hermann Pálsson based his research on the extended version of the saga. Jón Hnefill Aðalsteinsson, in his 2000 book on the saga, emphasises its heathen religious elements. While acknowledging that a large part of the story line probably represents 13th century fiction, Jón Hnefill finds evidence of an oral tradition in such aspects of the story as Hrafnkell's sacrifices and the behaviour of Freyfaxi. Jónas Kristjánsson, in his 1988 work on the sagas, summed up the argument on Hrafnkels saga when he said that the great interest in it "has led to deeper consideration of other texts It has become a test case, the classic example, in the discussion of relations between unsophisticated oral story telling and learned well read authors, between inherited pragmatic attitudes and imported Christian ethics."
Ағылшын тіліндегі аудармалары
Please provide the English text and the existing translation reference. I need both to complete the translation as requested. I will then provide only the final Kazakh translation.