Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Baião (baˈjɐ̃w) – Солтүстік-Шығыс Бразилиясының музыка жанры және би стилі. Ол синкопацияланған екі өлшемді ырғаққа негізделген, оның негізі – забумбаның соққысы. Забумба – бір жағынан балғамен, екінші жағынан таяқпен ойналатын, екі жақты, жалпақ бас барабан. Ойыншы барабанның екі жағына кезекпен соғып, жоғары және төмен ноталарды шығарады, көбінесе аккордеон мен үшбұрышпен сүйемелденеді. Байао ырғағы форро, репенте және коко (немесе эмболада) жанрларының маңызды бөлігі болып табылады. Ол көбінесе Пернамбуко штатымен байланысты. Байао 1940 жылдары радио арқылы танымал болды және 1950 жылдары ең жоғары танымалдылыққа жетті.
Baião (baˈjɐ̃w) is a Northeastern Brazilian music genre and dance style based on a syncopated duple meter rhythm, based around the pulse of the zabumba, a flat, double headed bass drum played with a mallet in one hand and a stick in the other, each striking the opposite head of the drum for alternating high and low notes, frequently accompanied by an accordion and a triangle pattern. The baião rhythm is integral to the genres of forró, repente and coco (or embolada). It is mostly associated with the state of Pernambuco. Baião was popularized via radio in the 1940s, reaching peak popularity in the 1950s.
Сипаттама
Америкалық элементтерге флейталар, кейін аккордеонмен ауыстырылған, ағаш дірілдегіштер жатады; Африкалық ықпалдас байао атабаке барабандарымен сүйемелдеуі мүмкін және шақыру-жауап әнін қамтиды; ал еуропалық ықпалдарға үшбұрыш қолдану, батыс гармониясы және квадрил, полька, мазурка және шоттиш сияқты би музыкасы жатады, бұл форроның – биге бағытталған түріне зор ықпал етеді. Репенте музыкасы акустикалық гитараға негізделген вокалдық музыка контекстінде байао ырғағын пайдаланады, онда белгілі бір өлшемде импровизацияланған немесе жазылған өлеңдер орындалады, кейде байао стиліндегі аккордеон мен ырғақ тобымен сүйемелденеді. Кейбір жағдайларда еуропалық үлгідегі оркестрлер де қатысты. Гьерра Пейшенің сөзіне сәйкес, байао көбінесе еуропалық музыка дәстүрінен гармониялық тұрғыдан қарыз алады және минорлық ладты, мажорлық гамманы (иондық лад), миксолидиялық, лидиялық және дорийлік ладтарды, сондай-ақ аккорд тізбектеріндегі бірінші, екінші, төртінші және бесінші гаммалық сатыларды қолданады. Супертоника жиі үлкейтілген төртіншімен бірге келеді. Ол екі уақыт өлшемінде (2/4 такт) нотаға түсіріледі және көбінесе сегіздік, төрттік, жартылық және нүктелі толық ноталарды қолданады.
Amerindian elements include the use of flutes, later replaced by the accordion, and wooden shakers; African influenced baião might be accompanied by atabaque drums and include overlapping call and response singing; and European influences include the use of the triangle, Western harmony, and dance music such as the quadrille, polka, mazurka, and schottische, heavy influences to forró, a dance oriented variant. Repente music uses the baião rhythm in the context of acoustic guitar centric vocal music, featuring the singing of improvised or pre written lyrics in a specific meter and sometimes accompanied by the baião style accordion and rhythm section. Some instances were accompanied by European style orchestras. According to Guerra Peixe, baião mostly borrows harmonically from European music tradition and uses the minor mode and the major scale (Ionian mode), Mixolydian, Lydian and Dorian modes, and the first, second, fourth and fifth scale degrees in chord progressions. The supertonic frequently appears with an augmented fourth. It is notated in duple meter (2/4 time) and most frequently uses eighth notes, quarter notes, half notes, and dotted whole notes.
Тарих
Байао 20-ғасырдан бұрын пайда болған, Солтүстік-Шығыстағы жергілікті халықтар арасында туған деп есептеледі. Кейіннен ол көптеген басқа да жергілікті дәстүрлердің элементтерін, сондай-ақ метис, африкалық және еуропалық музыканы біртіндеп сіңірді, сонымен қатар би музыкасы ретінде танымал болды. Тарихшы және фольклоршы Камара Каскудоның айтуынша, бұл би кем дегенде 19 ғасырдың соңынан бері танымал болған және 1946 жылы Луис Гонзаганың жетістігі арқасында Бразилиядағы болероға деген қызығушылықты ығыстырып, кең таралған. Осы қайта жаңғырудың маңызды жазбасы – 1967 жылғы Quarteto Novo альбомы. Байаоның танымалдылығы салыстырмалы түрде шешілген аймақта болғанына қарамастан, оныңмен байланысты әртүрлі музыка бар, ол Солтүстік-Шығыстағы дәстүрлі музыка және дәстүрлі би ретіндегі мәртебесін көрсетеді. Луис Гонзага және Сельма до Коко (екеуі де Пернамбукодан), Умберто Тейшейра, Сивука, Кармелия Алвес, Домингуинхос және Пердал Линс, Верде Линс сияқты repentista-лар осы музыканың маңызды өкілдері болып табылады.
Baião originated sometime before the 20th century, reportedly among Amerindian peoples native to the Northeast. It later gradually incorporated elements of many other indigenous traditions, and mestizo, African, and European music, as well as evolving a reputation as dance music. It is said by historian and folklorist Câmara Cascudo to already have been a popular dance since at least the late 19th century, and to have been propelled into the mainstream by the 1946 success of Luiz Gonzaga, which replaced a bolero fad in Brazil. A key record in this revival was the 1967 album by Quarteto Novo. Despite the relatively small area of its greater popularity, a great variety of music is associated with baião, reflecting its status as traditional music and traditional dance in the Northeast. Some key artists are Luiz Gonzaga and Selma do Côco, both hailing from Pernambuco, Humberto Teixeira, Sivuca, Carmélia Alves, Dominguinhos and repentistas such as Perdal Lins and Verde Lins.
Танымал мәдениетте
Байон 1951 жылғы итальяндық "Анна" фильмінде пайда болады және "Эль Негро Зумбон" (Қуанышты қара шапан) немесе "Аннаның Байоны" деген аттармен танымал.
Baião is featured in the 1951 Italian film Anna and is known both by its original name El Negro Zumbón (The Jolly Black Man) and as Anna's Baión.