Афро-бразилиялық лунду: Тарихы мен мәдени байланыстары
Lundu (dance)
Лунду – афро-бразилиялық музыка мен би стилі, Африка мен Португалия мәдениеттерінің қосылуы. Құл саудасы тарихы, Бразилия-Африка байланысы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лунду (сондай-ақ, лэнду немесе landum деп те жазылады) – африкалық банту және португалдықтардан бастау алған афро-бразилиялық музыка мен би стилі.
Lundu (also spelled landu or landum) is a style of Afro Brazilian music and dance with its origins in the African Bantu and Portuguese people.
Тарих
Лусофондық елдердің өзара байланысы Атлантикалық құл саудасына, Португалия, Бразилия және Африка аймақтары арасындағы қатынастарға дейін жетеді. 15 ғасырда португалдар Африкадан Америкаға құлдарды негізгі экспорттаушы болды, ал құлдармен бірге олардың музыкалық дәстүрлері де келді. 17 және 18 ғасырларда Анголада бразилиялықтардың көп саны болды, бұл екі португал колониясы арасында мәдени алмасуға мүмкіндік берді. Бұл алмасу Ангола, Бразилия және басқа да Африка құл саудасы елдері арасындағы музыкалық стильдердің ұсық үйлесімін қалыптастырды. Бразилияда креол халқының пайда болуы тіл, дін және өнер салаларында одан әрі мәдени дамуға әкелді. 1859 жылы француз журналисі Шарль Рибейроль Рио-де-Жанейро провинциясындағы фермадағы афро-бразилиялықтардың еркін амалдары туралы сипаттады:
The interconnectedness of Lusophone countries dates back to the Atlantic Slave Trade, between Portugal, Brazil and regions of Africa. In the 15th century, the Portuguese were the primary exporters of African slaves to the Americas, and with slaves came their musical traditions. Throughout the 17th and 18th centuries, there was a massive Brazilian presence in Angola, enabling a cultural exchange between the two Portuguese colonies. This exchange enabled subtle amalgamations of musical styles between Angola, Brazil and other African slave trade countries. The establishment of a creole population in Brazil led to further cultural developments in language, religion and art. In 1859, French journalist Charles Ribeyrolles described Afro Brazilian free practices on a fazenda in Rio de Janeiro province:
Тарату
XVIII ғасырдағы инквизиция жазбалары еуропалықтардың бастапқыда гандус пен лудусты қара магия деп санағанын көрсетеді. Бразилиядағы көптеген еуропалық құл иелері құл көтерілісін болдырмау үшін биге төзімділік танытты. Көп ұзамай, бұл стиль Бразилиядағы еуропалықтарға жыныстық сипаттамаларымен және қара магияны кері қайтарудағы тиімділігімен тартымды болды. Де Маттос Бразилиядағы би мен барабанның қатаң нәсілдік және мәдени шекараларды бұзуына наразы болды. Бірте-бірте лунду стилі Бразилия элитасы арасында танымал болды. 1749 жылы бразилиялық музыкант Мануэль де Альмейда Ботельё Лиссабонға көшіп, модинья мен лунду музыка стильдерін әкелді. XIX ғасырға қарай лунду бразилиялық буржуазияның таңдаулы музыкасына айналды. Тарихшылар тіпті бұл стильді Португалия мен Бразилиядағы XVIII ғасырдың соңындағы би мен әннің ең ерекше жанры деп атады.
Records from the inquisition of the 18th century reveal that the Europeans initially considered gandus and lundus to be witchcraft. Many slave owning Europeans in Brazil tolerated the dance in an attempt to avoid slave rebellion. Eventually, the style became attractive to Europeans in Brazil for its sexualized quality and its believed effectiveness in reversing witchcraft. de Mattos was disgruntled by the blurring by dance and drums of strict racial and cultural boundaries in Brazil. Gradually, the lundu style grew in popularity among the elite population in Brazil. In 1749, Brazilian musician Manuel de Almeida Botelho immigrated to Lisbon, bringing with him the modinha and lundu musical styles. By the 19th century, lundu had become the music of choice for the Luso Brazilian bourgeoisie. Historians have even called the style the “ most characteristic late 18th century [genre] of dance and song in Portugal and Brazil”.
Стиль
Лундус әр түрлі құрылыммен, тоникалық және доминанттық гармонияның өзара әрекеттесуімен, сондай-ақ Батыс Африканың дәстүрлі музыкасын еске түсіретін синкоптық ырғақ үстіне қабатталған күйлі аккордтармен сипатталады. Дәстүрлі лунду стилінің жазбалары шектеулі. Әдетте, гитарамен, кейде бас пианиномен немесе барабанмен сүйіспеу ритуалы ретінде орындалатын лунду, испан фандангосымен және Аргентинаның замбасы, Перудің самакуэкасы және Кубаның болеросы сияқты басқа жаңа әлем билерімен байланысты. Олардың барлығында әлдебір дәрежеде орамалдар, кастаньеталар қолданылады және қолдар бастың үстінде ұсталады. 19 ғасырда лунду хоро, максикс және самбаның біріккен бастауларының бірі болды.
Lundus are characterized by varying structure, the interplay of tonic and dominant harmony, and strummed chords layered atop a syncopated rhythm reminiscent of traditional West African music. Limited recordings are available of traditional lundus style. Usually a flirtatious ritual of a couple dance, accompanied by a guitar, or sometimes a thumb piano or drums, Lundu is related to the Spanish fandango and other new world dances like the Argentine Zamba, the Peruvian Zamacueca and the Cuban Bolero they all involve, to some degree, handkerchiefs, castanets, and holding one's arms above one's head. In the 19th century, the lundu was one of the sources of the Choro, the Maxixe and the Samba