Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық құқық ғалымы (1909–2004)
Italian legal scholar (1909–2004)
Норберто Боббио (norˈbɛrto ˈbɔbbjo; 18 қазан 1909 – 9 қаңтар 2004) – итальяндық құқық және саяси ғылымдар философы, сондай-ақ саяси ой-сананың тарихшысы. Ол Турин қаласындағы «La Stampa» газетіне тұрақты түрде мақалалар жазатын. Боббио Пьеро Гобетти, Карло Росселли және Алдо Капитани дәстүріндегі әлеуметтік либерал болды. Оған Ханс Келсен мен Вильфредо Парето да зор ықпал еткен.
Norberto Bobbio (norˈbɛrto ˈbɔbbjo; 18 October 1909 – 9 January 2004) was an Italian philosopher of law and political sciences and a historian of political thought. He also wrote regularly for the Turin based daily La Stampa. Bobbio was a social liberal in the tradition of Piero Gobetti, Carlo Rosselli, it, and Aldo Capitini. He was also strongly influenced by Hans Kelsen and Vilfredo Pareto.
Ерте өмір
Боббио 18 қазан 1909 жылы Турин қаласында Луиджи мен Роза Кавилья отбасында дүниеге келді. Оның отбасының орташа табысты болуы (әкесі дәрігер болғандықтан) Боббиоға жайлы балалық шақ сыйлады. Ол өлеңдер жазып, Бахтың және Вердидің «Травиата» операсын ұнатты. Кейін ол түсініксіз ауруға шалдықты, ол шаршаңқылық пен денсаулықтың нашарлауына әкелді. Бұл сезім жасымен бірге күшейді, бірақ оның зиялық өсуінің маңызды бөлігіне айналды. Боббио Лицео Классико Массимо д'Азеглиода оқыды, онда Леоне Гинцбург, Чезаре Павезе және Витторио Фоамен кездестірді, олардың барлығы Италия Республикасы мәдениетінің көрнекті тұлғаларына айналды. 1928 жылдан бастап, сол заманғы көптеген жастар сияқты, Боббио Ұлттық фашистік партияға тіркелді.
Bobbio was born in Turin on 18 October 1909 to Luigi and Rosa Caviglia. The middle class status of his family (his father was a doctor) allowed Bobbio to have a comfortable childhood. He wrote verses and loved Bach and Verdi's opera La traviata. Later, he would develop an unknown illness that caused tiredness and malaise. The feeling worsened with age but became an important part of his intellectual growth. Bobbio studied at the Liceo Classico Massimo d'Azeglio, where he met Leone Ginzburg, Cesare Pavese, and Vittorio Foa, who would all become major figures in the culture of the Italian Republic. From 1928, like many other youth in the era, Bobbio registered with the National Fascist Party.
Өмір жолы мен көзқарасы
Орта мектепте Боббио Витторио Фоа, Леоне Гинцбург және Чезаре Павеземен танысты, ал университете олармен дос болды. 1942 жылы Бенито Муссолининің фашистік режимі тұсында және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Боббио заңсыз болған "Акция партиясы" (Partito d'Azione) партиясына қосылды және 1943 және 1944 жылдары түрмеге қамалды. Ол 1946 жылғы Италия Конституциялық Ассамблеясына кандидат болды, бірақ орын жеңе алмады. Соғыстан кейінгі Италияда христиан-демократтардың үстемдігіне байланысты партияның сәтсіздігінен кейін Боббио сайлау саясатын қысып, академиялық қызметке қайта оралды. Ол солшыл-оңшыл саяси бағыттардың маңызды жақтаушысы болды, солшылдар әлеуметтік теңсіздікті жоюға тырысады деп, ал оңшылдар әлеуметтік теңсіздікті жойылмас табиғи айырмашылықтардың салдары деп есептейді және әлеуметтік теңдікті утопиялық немесе авторитарлық деп санайды деп мәлімдеді. Заң үстемдігін, биліктің бөлінуін және биліктің шектелуін қатты қолдаған социалист болғанымен, марксизмнің көп бөлігіндегі антидемократиялық және авторитарлық элементтерге қарсы болды. Ол Италия Коммунистік партиясы мен Христиан-демократтар арасындағы тарихи келісімді қолдады және Сильвио Берлускониді қатал сынға алды. Боббио Турин қаласында, өзі туған және өмірінің көп бөлігін өткізген жерде қайтыс болды.
In high school Bobbio met Vittorio Foa, Leone Ginzburg and Cesare Pavese, and at the university, he became a friend of it. In 1942, under the Fascist regime of Benito Mussolini and during World War II, Bobbio joined the Partito d'Azione ("Party of Action"), illegal at the time, and was imprisoned in 1943 and 1944. He was a candidate in the 1946 Constituent Assembly of Italy elections, but failed to win a seat. With the party's failure in a post war Italy dominated by the Christian Democrats, Bobbio left electoral politics and returned his focus to academia. He was one of the major exponents of left right political distinctions, arguing that the Left believes in attempting to eradicate social inequality, while the Right regards most social inequality as the result of ineradicable natural inequalities, and sees attempts to enforce social equality as utopian or authoritarian. A strong advocate of the rule of law, the separation of powers, and the limitation of powers, he was a socialist, but opposed to what he perceived as the anti democratic, authoritarian elements in most of Marxism. He was a strong partisan of the Historic Compromise between the Italian Communist Party and the Christian Democrats, and a fierce critic of Silvio Berlusconi. Bobbio died in Turin, the same city in which he was born and lived most of his life.
Қоғамдық интеллектуалдық
Ричард Белламидің пікірінше, Боббио – қоғамдық зиялы болған және өмірі бойы көптеген мәселелермен айналысқан, оның ішінде әлеуметтік демократияны қорғау және ядролық қаруды жоюды қолдау да болды.
According to Richard Bellamy, Bobbio was a public intellectual and throughout his life worked on several causes, including the defence of social democracy and supporting nuclear disarmament.
Негізгі жұмыстар
Боббионың алғашқы кітабы – «Қоғамдық және құқықтық философиядағы феноменологиялық бұрылыс» (1934) болды. Одан кейін «Құқықтық логикада аналогияны қолдану» (1938) және «Жабығу философиясы» (1944) жарық көрді. Сосын Боббио Ханс Келсеннің еңбегінен шабыттанған заңның жалпы теориясын жасауға кірісті. Бұл зерттеулер нәтижесінде «Сот нормаларының теориясы» (1958) және «Құқықтық тәртіп теориясы» (1960) еңбектері жарыққа шықты. 1972 жылы Туриндегі Саясат кафедрасының меңгері болғаннан кейін Боббио заңның таза теориясынан саяси мәселелерге көшті. Ол Гоббс, Моска және Парето туралы жазды. Осы кезеңдегі заң үстемдігі, құқықтар және демократия тақырыбына арналған жариялымдар: «Қай социализм?» (1976); «Демократияның болашағы: Ойын ережелерін қорғау» (1984); «Мемлекет, үкімет және қоғам» (1985); «Құқықтар дәуірі» (1990). «Либерализм және демократия» (1985) либерализм мен демократия арасындағы қарым-қатынасты зерттейді, олардың кернеулері мен толықтырушылықтарын көрсетеді. Басқа еңбектері: «Соғыс мәселесі және бейбітшілікке жолдар» (1979); «Үшінші жоқ» (1989); және «Әділетті соғыс па?» (1991).
Bobbio’s first book was The Phenomenological Turn in Social and Legal Philosophy (1934). It was followed by The Use of Analogy in Legal Logic (1938) and The Philosophy of Decadence (1944). Next, Bobbio sought to elaborate a general theory of law, a project that was influenced by Hans Kelsen's work. This research led to the publication of A Theory of Judicial Norms (1958) and A Theory of the Legal Order (1960). Coinciding with his new position as chair in Politics at Turin in 1972, Bobbio turned his attention from a pure theory of law to more political issues. He wrote on Hobbes, Mosca, and Pareto. Publications from this period that address the rule of law, rights, and democracy include: Which Socialism? (1976); The Future of Democracy: A Defense of the Rules of the Game (1984); State, Government and Society (1985); The Age of Rights (1990). Liberalism and Democracy (1985) explores the relationship between liberalism and democracy, highlighting tensions and complementarities. Other works include The Problem of War and the Roads to Peace (1979); The Absent Third (1989); and A Just War? (1991).
Демократия
Боббио демократияны, автократиялық үкімет түрлерінен ерекшелендіретін мағыналы талқылаудың жалғыз жолы – оны ұжымдық шешімдерді кім қабылдауға және қандай процедуралар қолданылуға тиіс екенін белгілейтін (бастапқы немесе негізгі) ережелер жиынтығымен сипатталатын нәрсе ретінде қарастыру деп қорғады. Кез келген әлеуметтік топ өзінің сақталуын қамтамасыз ету үшін топтың барлық мүшелері үшін міндетті болатын шешімдер қабылдауы керек.
Bobbio defended the view that "the only way a meaningful discussion of democracy, as distinct from all forms of autocratic government, is to consider it as characterized by a set of rules (primary or basic) which establish who is authorised to take collective decisions and which procedures are to be applied. Every social group needs to take decisions binding on all members of the group so as to ensure its own survival."