Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық өнеркәсіпші және қайырымды (1877–1963)
Canadian industrialist and philanthropist (1877–1963)
Джон Уилсон Макконнелл (1 шілде 1877 – 6 қараша 1963) – Канаданың Квебек провинциясындағы қант өңдеуші, газет баспашысы, гуманитарлық қызметкер және қайырымды адам.
John Wilson McConnell (July 1, 1877 – November 6, 1963) was a Canadian sugar refiner, newspaper publisher, humanitarian and philanthropist in Quebec, Canada.
Ерте өмір
Дж. В. Макконнелл Онтарионың Мускока аймағындағы шаруа отбасында дүниеге келді. Он төрт жасында үйден шығып, Онтарио штатының Торонто қаласында жұмыс іздеді. Оның алғашқы жұмысы аптасына 3 доллар төлеген, бірақ Standard Chemical Co. компаниясында жұмыс істей келе басқарушы лауазымға жетті, соның нәтижесінде 1901 жылы Монреальге ауыстырылды. Ол кезде 23 жастағы ол Монреаль YMCA-дағы бір бөлмеде тұрды, кейіннен ол осы мекемеге ерікті болып, табысты қаражат жинау кампаниясын ұйымдастыруға көмектесіп ризашылық білдірді. 1905 жылы Лили Мэй Гриффитке үйленді. Олардың төрт баласы болды.
J. W. McConnell was born to a farming family in the Muskoka region of Ontario. He left home as a boy of fourteen to find employment in the city of Toronto, Ontario. His first job paid $3 a week, but as an employee at Standard Chemical Co., he worked his way up to a management position that eventually led to a transfer to Montreal in 1901. The then 23 year old lived for a time in a room at the Montreal YMCA, an institution that he would later thank through his volunteering to help lead a successful fund raising campaign. In 1905, he married Lily May Griffith. They had four children.
Сент-Лоуренс қанты
Макконнеллдің білімі шектеулі болғанымен, ол қағидалы, бірақ көреген кәсіпкер және жақсы еңбек этикасына ие болды. Бірнеше жылдың ішінде ол үнемдеген ақшасын маңызды инвестицияларға айналдырды және 1912 жылы 1879 жылы Монреальдегі Редпать қант фабрикасымен бәсекелесу үшін құрылған St. Lawrence Sugar компаниясының басым бөлігін сатып алды. Макконнелл басқаруға кіріскен кезде қант фабрикасы қиын жағдайда болды, бірақ оны St. Lawrence Sugar Refineries, Limited деп атап, өте табысты кәсіпке айналдырды және өмірінің соңына дейін меншігінде ұстады.
Although he had very limited education, McConnell was a principled and brilliant business visionary with a strong work ethic. Within a few years, he turned his savings into sizeable investments and, in 1912, he gained majority control of St. Lawrence Sugar, a company founded in 1879 to compete with Montreal's Redpath Sugar refinery. The sugar refinery was struggling at the time McConnell stepped in but, renamed St. Lawrence Sugar Refineries, Limited, he turned it into a very profitable business and would retain ownership for the rest of his life.
Монреаль жұлдызы
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Макконнелл соғыс облигацияларын ұйымдастыруға көмектесуде маңызды рөл атқарды. Оның кәсіби дағдыларын Канада үкіметі пайдаланды, оны Соғыс уақытындағы сауда кеңесінің лицензиялар директоры лауазымына, жалақысыз, тағайындады. Соғыс аяқталғаннан кейінгі он жылдықтарда ол жаңа бизнес мүмкіндіктерін іздеді және 1925 жылы лорд Атолстанға (1848–1938) тиесілі баспа бизнесін, оның ішінде Монреаль Стар газетін сатып алды. Макконнелл басшылығымен газеттер мен журналдар гүлденді. Өте бай адам болғандықтан, Монреаль бизнес қауымдастығында ол алған құрмет оны Монреаль банкі, Канадалық Тынық мұхиты темір жолы, Sun Life Assurance, Халықаралық никель компаниясы, Dominion Bridge Company Limited, Holt Renfrew және Dominion Rubber Company сияқты көптеген ірі корпорациялардың директорлар кеңесіне шақыруға әкелді. Сонымен қатар, оның қоғамдық жұмысының артуы нәтижесінде 1922 жылы Монреаль Жалпы ауруханасының басқармасына өкілдік етуге шақырылды. Бұдан бөлек, ол 1927 жылы Макгилл университетінің, ал келесі жылы Корольдік Виктория ауруханасының қамқоршысы болды, екі мекеме де оның жомарттығынан үлкен пайда көрді.
During World War I, McConnell played a key role in helping organize war bond drives. His business skills were put to use by the Government of Canada, which appointed him to the unpaid position of Director of Licences for the Wartime Trade Board. In the decade following the end of the war, he sought out more business opportunities, and in 1925, he bought the publishing business belonging to Lord Atholstan (1848–1938), which included the Montreal Star newspaper. Under McConnell's leadership, the newspapers and magazines flourished. An extremely wealthy man, the respect he earned in the Montreal business community led to invitations for him to sit on the board of directors of a number of major corporations, including the Bank of Montreal, Canadian Pacific Railway, Sun Life Assurance, International Nickel Company, Dominion Bridge Company Limited, Holt Renfrew, and Dominion Rubber Company. At the same time, his increasing community work resulted in him being offered a seat on the board of management of the Montreal General Hospital in 1922. As well, he was made a governor of McGill University in 1927 and of the Royal Victoria Hospital the following year, both institutions benefiting greatly from his generosity.
Қайырымдылық
Макконнелл елінің ең ірі қайырымдастықтарының біріне айналды. Ол жариялылықтан жалтаратын, тіпті оның жеке газетіне де оның қайырымдылықтары туралы жазуға рұқсат бермеді. Онкологиялық ауруларды емдеуге көмектесу үшін ол Императорлық қатерлі ісіктер науқанына кобальт 60Co терапиялық аппаратын сатып алып, Еврейлердің жалпы ауруханасына, Нотр-Дам ауруханасына, Монреальдегі Hôtel Dieu және Квебек қаласындағы Hôtel Dieu de Québec-ке сыйлады. 1937 жылы Макконнелл Макконнелл қорын құрды. Макгилл университетінің ірі демеушісі болған Макконнелл 30 жыл бойы (1928–1958) Губернаторлар кеңесінде қызмет етті. Ол университетке 1942 жылы Пурвис залын, 1948 жылы Канцлер Дей залын (Джеймс Росс сарайын), 1952 жылы Монреаль неврологиялық институтындағы Макконнелл ми бейнелеу орталығын және 1956 жылы Макконнелл қысқы стадионын сыйлады. 1959 жылы ол Макконнелл инженерлік ғимаратын салуға қаржы бөлді, ол инженерлік сыныптар мен кеңселердің санын екі есеге арттырды, ал 1961 жылы Пресвитериан колледжін (Моррис Холл) салды. Оның қайтысынан кейін Макконнелл қоры 1971 жылы Маккорд мұражайының жөндеу жұмыстарын жүзеге асырды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1941 жылдың наурыз айында АҚШ-тың ленд-лиз бағдарламасы басталғаннан кейін, қанадалық бизнесмен Макс Эйткен, сол кездегі британдық Ұшақ өндірісі министрі, Макконнелден АҚШ-тағы Джеки Кокран сияқты ұшқыштарды Атлант мұхиты арқылы американдық ұшақтарды жеткізуге даярлауды қаржыландыруға көмектесуін сұрады. Макконнелл «Британия үшін қанаттар» науқанына 1 миллион доллар сыйлады және оның үлесін мойындап, бір эскадрильяға оның атын берді. 1940-1950 жылдары Макконнелл келесі ұлдар, кейіннен ұлдар мен қыздар клубтарын салуға ақша жұмсады. Тиісті қаражат жинауға қызметтік клубтар мен қоғамдық ұйымдар да қатысты. 1949 жылы Розмаунт ұлдар клубы. Одан кейін 1950 жылы Шығыс-Еңіс ұлдар мен қыздар клубы (Maisonneuve ауданы), одан кейін Point St. Charles Boys and Girls Club Point, Unity Boys and Girls Club, төменгі Вестмонтта Сент-Генримен шектесетін, Вердендегі Доусон Boys and Girls Club, сондай-ақ Трои-Ривьердегі клубтар құрылды. Макконнеллдің қайырымдылық жұмыстары Морин Форрестер сияқты жеке тұлғаларға да қатысты, ол өзінің өмірбаянында әншілік мансабын дамытуға тырысқан кезде жұмыс табудың қаншалықты қиын болғанын айтып берді. Ол оған хабарласып, үш жыл бойы оның шығындарын жабуға ұсыныс жасады, бірақ оның атын жарияламау шартымен. Монреаль симфониялық оркестрінің меценаты болған Макконнелл 1960-шы жылдардың басында оркестр Place des Arts-тағы жаңа ғимаратқа көшуге дайындалып жатқанда 1722 жылғы Лауб-Петшниковтың Страдивари скрипкасын концертмейстер және скрипкашы Кальвин Сиб үшін сатып алды.
McConnell quietly set about becoming one of his country's greatest philanthropists. He shunned publicity, and his own newspaper was never allowed to mention any of his charitable donations. To aid in the treatment of cancer, he purchased a cobalt 60Co therapy machine for the Imperial Cancer Campaign, and he donated them to the Jewish General Hospital, the Hôpital Notre Dame, the Hôtel Dieu de Montréal, and the Hôtel Dieu de Québec in Quebec City. In 1937, McConnell founded the McConnell Foundation. A major benefactor of McGill University, McConnell served on the Board of Governors for 30 years (1928–58). He gave the university Purvis Hall in 1942, Chancellor Day Hall (James Ross mansion) in 1948, the McConnell Brain Imaging Centre at the Montreal Neurological Institute in 1952, and the McConnell Winter Stadium in 1956. In 1959, he donated the funds to build the McConnell Engineering Building, which doubled the number of engineering classrooms and offices, and in 1961, built Presbyterian College (Morrice Hall). After his death, the McConnell Foundation undertook the 1971 renovations to the McCord Museum. During World War II, after the United States Lend lease program was launched in March 1941, fellow Canadian businessman Max Aitken, the then volunteer British Minister of Aircraft Production, asked McConnell to help finance the training of pilots, such as Jackie Cochran in the United States, to ferry American built aircraft across the Atlantic. McConnell donated $1 million for the "Wings for Britain" campaign and in recognition of his contribution, a flying squadron was given his name. In the 1940s and 1950s, McConnell contributed money to build the following Boys, later Boys and Girls clubs. Service clubs and community groups participated in appropriate fundraising as well. 1949 Rosemount Boys Club. Followed by the 1950 East End Boys and Girls Club(Maisonneuve district) followed in short order by the Point St. Charles Boys and Girls Club in the Point, Unity Boys and Girls Club, in lower Westmount bordering on St. Henri, Dawson Boys and Girls Club in Verdun, plus one in Trois Rivières. McConnell's benevolent works extended to individuals such as Maureen Forrester, who recounted in her biography how he had learned of the difficulty she was experiencing holding down a job while trying to develop her singing career. He contacted her and offered to cover her expenses for three years so she could train professionally — on the condition she never reveal his name. A patron of the Montreal Symphony Orchestra, in the early 1960s, when the orchestra was preparing to move to new facilities at Place des Arts, McConnell purchased the 1722 Laub–Petschnikoff Stradivarius violin for use by concertmaster and violinist Calvin Sieb.
Өлім және мұра
1963 жылы Макконнелл қайтыс болғанда, оның газеттегі қарсыласы, «Монреаль газеті» оның өлімін бірінші бетке шығарып, оны «әлемдегі ең ірі қайырымдастықтарының бірі» деп сипаттады және ол «осы қаладағы мекемелерді құруда маңызды рөл атқарды» деді. Ол Монреальдегі Маунт-Роял зиратындағы отбасылық жерлеуге жерленді. Макконнеллдің Монреальдің «Алтын шаршы миліндегі» 1475 Пайн даңғылы батысындағы әсем итальяндық резиденциясы, кейін «Джон Уилсон Макконнелл үйі» деп аталды, шамамен 1975 жылы бенедиктин орденіне сыйға тартылды. Дом Джон Мейннің басшылығымен, 1977 жылы осы үй Монреаль бенедиктин монастырына айналды, ол 1990 жылы жабылды. Содан кейін ол 2000 жылдардың басында сатылып, бастапқыда бір отбасылық үй ретінде қайта жаңартылды, ал бұрын «Unitas» экуменикалық медитация орталығы ретінде танымал болды. 2019 жылдың ақпанында бұқаралық ақпарат құралдарында Макконнелл сарайы 40 миллион долларлық сұраныс бағасымен сатылатындығы хабарланды, бұл Квебек тарихындағы ең қымбат тұрғын үй ғимараты еді. 2020 жылдың сәуір айында 10 бөлмелі үй әлі де сатылымда болды, бірақ бағасы 29,5 миллион долларға төмендетілді. 1973 жылы «Монреаль Стар» газеті Торонтодағы «Free Press Publications» компаниясына сатылып, бірнеше жылдан кейін жабылды. 1984 жылы оның мүлігі «Сент-Лоуренс қант зауытын» Сент-Джон (Нью-Брансуик) қаласындағы «Lantic Sugar Limited» компаниясына (қазір «Rogers Sugar» компаниясының бөлігі) сатты. Оның құрметіне Макгилл университеті бірнеше ғимаратқа оның есімін берді, ал әлемдік деңгейде танымал Макконнелл миын зерттеу орталығы Монреаль неврологиялық институтында орналасқан. Ол қайтыс болғаннан кейін шамамен тридцать жыл өткен соң, оның қоры оның қайырымдастық идеалдарын іске асыруды жалғастырды. 1992 жылы Монреальдегі Конкордия университетінде Дж. У. Макконнелл ғимараты ашылды, ал Макконнелл қоры бүгінгі күнге дейін қайырымдастық жұмыстарын жүргізуде.
When McConnell died in 1963, his newspaper's rival, the Montreal Gazette, gave his death front page coverage, describing him as "one of the world's great philanthropists" and that he had "played a key role in building the institutions in this city." He was interred in the family plot at Mount Royal Cemetery in Montreal. McConnell's grand Italianate residence at 1475 Pine Avenue West in Montreal's Golden Square Mile, known as Maison John Wilson McConnell, was subsequently donated to the Benedictines around 1975. Under Dom John Main, the mansion became the Benedictine Priory of Montreal in 1977, until that closed in 1990. It then became known as Unitas, an ecumenical meditation centre, before being sold in the early 2000s and restored to its original use as a single family home. In February 2019, it was announced in the media that the McConnell mansion was for sale with an asking price of $40 million, the highest priced residential building so far in Quebec history. As of April 2020, the 10 bedroom house was still for sale, but with a reduced price of $29.5 million. In 1973, the Montreal Star was sold to Free Press Publications of Toronto and closed its doors within a few years. In 1984, his estate sold St. Lawrence Sugar Refineries to the Saint John, New Brunswick based Lantic Sugar Limited (now part of Rogers Sugar). In his honour, McGill University named several buildings after him, and the world renowned McConnell Brain Imaging Centre can be found at the Montreal Neurological Institute. Almost thirty years after his death, his foundation was still carrying out his philanthropic ideals. In 1992, the J. W. McConnell Building opened at Concordia University in Montreal, and the McConnell Foundation continues to undertake charitable work to this day.