1838-1842 жылдардағы Тынық мұхиты саяхаты және зерттеу экспедициясы

Кіріспе

Америкалық зерттеу және картографиялық экспедиция, 1838-1842 жылдар

1838-1842 жылдар аралығындағы Америка Құрама Штаттарының Тынық мұхиты мен оған жақын жерлерді зерттеу және картографиялау экспедициясы. Алғашқы тағайындалған бас офицері коммодор Томас ап Кэйтсби Джонс болды. Алғашқы экспедицияны қаржыландыруды 1828 жылы президент Джон Куинси Адамс сұрады, бірақ Конгресс сегіз жыл өткен соң ғана қаржыландыруды мақұлдады. 1836 жылдың мамыр айында Конгресс мұхитты зерттеу сапарына рұқсат берді және президент Эндрю Джексон оны құрды. Экспедиция кейде қысқаша U.S. Ex. Ex. деп аталады, немесе оның келесі тағайындалған бас офицері, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің лейтенанты Чарльз Уилкс құрметіне Уилкс экспедициясы деп аталады. Бұл экспедиция АҚШ-тағы ғылымның, әсіресе сол кезде жас болған океанографияның дамуына зор үлес қосты. Экспедиция кезінде Тынық мұхиты аралдарының тұрғындары мен экспедиция арасында қарулы қақтығыстар жиі болды, нәтижесінде ондаған жергілікті тұрғындар мен бірнеше американдықтар қаза тапты.

Дайындықтар

Еремия Н. Рейнольдстың лоббилік күш-жігерінің нәтижесінде 1828 жылғы 21 мамырда АҚШ Өкілдер палатасы президент Джон Куинси Адамсқа Тынық мұхитын зерттеу үшін кеме жіберуді сұрап, резолюция қабылдады. Адамс бұл резолюцияны қуана қабылдап, Әскери-теңіз министріне «Пикок» кемесін дайындауды бұйырды. Палата желтоқсанда қаржылай қаражатты мақұлдады, бірақ заң жобасы 1829 жылғы ақпан айында АҚШ Сенатында тоқтап қалды. Кейін президент Эндрю Джексонның кезінде Конгресс 1836 жылы зерттеу миссиясын бекітетін заң қабылдады. Алайда, бұл күш-жігер Әскери-теңіз министрі Махлон Дикерсон басшылығымен тоқтап, президент Мартин Ван Бюрен билікке келгенге дейін жалғасты. Алғашқыда экспедицияны коммодор Джонс басқарды, бірақ ол 1837 жылғы қарашада барлық кешігуге наразы болып отставкаға кетті. Соғыс министрі Джоэл Робертс Пойнсет 1838 жылғы сәуірде Вилкске басшылық тапсырды, себебі жоғары шенді офицерлер бұл қызметтен бас тартқан болатын. Вилкс гидрография, геодезия және магнетизм салаларында жақсы білімді болды. Сонымен қатар, Вилкс Натаниел Боудичтен математика, Фердинанд Хаслерден триангуляция әдістерін, ал Джеймс Ренвиктен геомагнетизмді үйренген. Экспедиция құрамында табиғат зерттеушілер, ботаниктер, минералог, таксидермист және филологтар болды. Олар «Винсенс» (780 тонна) және «Пикок» (650 тонна) әскери шлюптерінде, «Порпоуз» (230 тонна) бригінде, қойма кемесі ретінде пайдаланылған толық жабдықталған «Релиф» кемесінде, сондай-ақ тендерлер ретінде қызмет еткен екі шхуна – «Си Галл» (110 тонна) және «Флаинг Фиш» (96 тонна) кемелерінде саяхаттады. 1838 жылғы 18 тамызда кемелер Вирджиния штатының Хэмптон-Роудс портынан шықты. Флот содан кейін Мадейраға бет алды, бағытталған желдің артықшылығын пайдаланды.

Кемелер мен персонал

Бұл экспедицияға шамамен 350 адам қатысты, олардың көптегені ешқандай нақты кемеге бекітілмеген. Басқалары бірнеше кемеде қызмет еткен.

Бірінші бөлік

Уилкс Атлантика мұхитында Джон Пурди сияқты әртүрлі вигияларды немесе сайларды іздеуді жоспарлаған, бірақ берілген координаттар бойынша осы талаптарды растай алмады. Эскадра 1838 жылдың 16 қыркүйегінде Мадейра аралдарына, ал 6 қазанда Порто-Праяға жетті. «Пиак» 21 қарашада Рио-де-Жанейроға, ал «Винсеннс» бригтер мен шкунерлермен 24 қарашада келді. Дегенмен, «Релиф» 27 қарашаға дейін келмеді, бұл 100 күндік баяулық бойынша рекордты орнатты. Олар Гуанабара шығанағындағы Энксадос аралын обсерватория және жөндеу-қайта жөндеу үшін кемежай ретінде пайдаланды. Эскадра 1839 жылдың 6 қаңтарында Рио-де-Жанейродан шығып, 25 қаңтарда Рио-Негроның аузына жетті. 19 ақпанда эскадрилья Ле-Майр бұғазынан өткеннен кейін Оранж-Харбордағы Хосте аралында «Релиф», «Flying Fish» және «Sea Gull» кемелерімен қосылды. Сол жерде экспедиция фугиандармен байланысқа түсті. Уилкс экспедицияны оңтүстікке жіберіп, капитан Куктың оңтүстікке қарайғы ең алыс нүктесін, 71°10'-ды басып өтуге тырысты. «Flying Fish» 22 наурызда 70° еніне жетті, бұл Тёрстон аралынан солтүстікке қарай 100 миль (161 км) жерде орналасқан, сондай-ақ қазір «Flying Fish» мүйісі және Уокер таулары деп аталатын аймақ. Эскадра 10 мамырда Вальпараисодағы «Пиак» кемесімен қосылды, бірақ «Sea Gull» жоғалған деп хабарланды. 6 маусымда эскадрилья Каллао маңындағы Сан-Лоренцоға жөндеу және жабдықтау үшін келді, ал Уилкс 21 маусымда үйге қайтқан «Релиф» кемесін жіберді. Оңтүстік Америкадан 12 шілдеде шығып, экспедиция 13 тамызда Туамоту тобындағы Реаоға, ал 11 қыркүйекте Таитиге жетті. Олар 10 қазанда Таитиден жолға шықты. Содан кейін экспедиция Самоа және Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатына барды. 1839 жылдың желтоқсанында экспедиция Сиднейден Антарктика мұхитына жүзіп, 1840 жылдың 16 қаңтарында Антарктика құрлығының ашылғанын хабарлады, осы кезде Генри Элд пен Уильям Рейнольдс «Пиак» кемесімен Джордж V жағалауында Элд және Рейнольдс шыңдарын көрді. 19 қаңтарда Рейнольдс Хадсон мүйісін байқады. 25 қаңтарда «Винсеннс» Кук мұздық шельфінің артындағы тауларды, 30 қаңтарда Пайнер шығанағындағы ұқсас шыңдарды көрді және 12 ақпанға дейін 140° 30' E-ден 112° 16' 12" E-ге дейін 800 миль (1287 км) жағалауды қамтыды, осы кезде Уилкс «Антарктика құрлығын ашқанын» мойындады. Уилкс жері деп аталатын бұл аймаққа Клэр жері, Банзаре жері, Сабрина жері, Бадд жері және Нокс жері кіреді. Олар Антарктика жағалауының 2414 км-ін 105° ш.б. батысқа қарай, Королева Мэри жерінің шетіне дейін картаға түсірді, содан кейін 21 ақпанда солтүстікке қайта жолға шықты. «Порпуаз» 30 қаңтарда Жюль Дюмон д'Урвиллдің француз экспедициясына тап болды. Алайда, бір-бірінің ниеттерін дұрыс түсінбегендіктен, «Порпуаз» мен «Астролабис» кемелері қарым-қатынас жасай алмады. 1840 жылдың ақпанында экспедицияның бірнеше мүшелері Жаңа Зеландияда Уайтанги келісімінің алғашқы қол қоюына қатысты. Кейін эскадрильяның бір бөлігі жөндеу жұмыстары үшін Сиднейге оралды, ал қалғандары сәуір айында Тонгаға жетуден бұрын Аралдар шығанағына барды. Нукуалофада олар патша Жосиямен (Алеамотуа) және Хаапайдың басшысы Георгием (Тауфаахау) кездесті, содан кейін 4 мамырда Фиджиге қарай жолға шықты. «Порпуаз» Төменгі архипелагты зерттеді, ал «Винсеннс» пен «Пиак» Овалауға қарай жүріп, Левукада Таноа Висавакамен сауда шартына қол қойды. Эдвард Белчер де Овалауда болған. Хадсон Вендовиді ұстап алады, оның ағалары Коканауто, Караникио және Туи Дрекети (Роко Туи Дрекети немесе Рева провинциясының патшасы) кепілдікке алынды. Вендови 1836 жылы Оно аралында АҚШ теңізшілеріне жасалған шабуыл үшін жауапты деп танылды. Вендови АҚШ-қа қайтарылды, бірақ Нью-Йоркке келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болды. Содан кейін оның бас сүйегі экспедиция коллекцияларына қосылды және Вашингтондағы Патент кеңсесінің ғимаратында көрмеге қойылды. 1840 жылдың шілдесінде партияның екі мүшесі, лейтенант Андервуд және Уилкстің жүрегі жақын туысы, мичман Уилкс Генри Фиджидің батыс бөлігіндегі Малоло аралында азық-түлікпен сауда-саттық жасағанда қаза тапты. Бұл оқиғаның себебі әлі күнге дейін нақты емес. Олардың өлімінен бірден бұрын америкалықтар тұтқынға алған жергілікті басшының ұлы қайықтан секіріп шығып, жағаға қарай шалшық суда жүгіріп кетті. Американдықтар оның басына оқ атқан. Кемедегі экспедиция тобының мүшелерінің айтуынша, оның қашып кетуі Фиджиліктердің алдын ала ұйымдастырылған шабуылға берген белгісі болған. Жағалаудағылардың айтуынша, атыс шабуылдың басталуына себеп болды. Американдықтар жауыз жергілікті тұрғындарға шабуыл жасау үшін алпыс теңізшіні түсірді. Фиджиліктердің 80-ге жуығы америкалықтардың жазалауынан қаза тапты және екі ауыл толығымен өртенді.

Wilkes was to search in the Atlantic for various vigias or shoals, such as those reported by John Purdy, but failed to corroborate those claims for the locations given. The squadron arrived in the Madeira Islands on September 16, 1838, and Porto Praya on October 6. The Peacock arrived at Rio de Janeiro on November 21, and the Vincennes with brigs and schooners on November 24. However, the Relief did not arrive until the November 27, setting a record for slowness, 100 days. While there, they used Enxados Island in Guanabara Bay for an observatory and naval yard for repair and refitting. The Squadron did not leave Rio de Janeiro until January 6, 1839, arriving at the mouth of the Río Negro on January 25. On February 19, the squadron joined the Relief, Flying Fish, and Sea Gull in Orange Harbor, Hoste Island, after passing through Le Maire Strait. While there, the expedition came in contact with the Fuegians. Wilkes sent an expedition south in an attempt to exceed Captain Cook's farthest point south, 71°10'. The Flying Fish reached 70° on March 22, in the area about 100 mile (161 km) north of Thurston Island, and what is now called Cape Flying Fish, and the Walker Mountains. The squadron joined the Peacock in Valparaiso on May 10, but the Sea Gull was reported missing. On June 6, the squadron arrived at San Lorenzo, off Callao for repair and provisioning, while Wilkes dispatched the Relief homewards on June 21. Leaving South America on July 12, the expedition reached Reao of the Tuamotu Group on August 13, and Tahiti on September 11. They departed Tahiti on October 10. The expedition then visited Samoa and New South Wales, Australia. In December 1839, the expedition sailed from Sydney into the Antarctic Ocean and reported the discovery of the Antarctic continent on January 16, 1840, when Henry Eld and William Reynolds aboard the Peacock sighted Eld Peak and Reynolds Peak along the George V Coast. On the January 19, Reynolds spotted Cape Hudson. On January 25, the Vincennes sighted the mountains behind the Cook Ice Shelf, similar peaks at Piner Bay on January 30, and had covered 800 mile (1287 km) of coastline by February 12, from 140° 30' E. to 112° 16' 12"E., when Wilkes acknowledged they had "discovered the Antarctic Continent." Named Wilkes Land, it includes Claire Land, Banzare Land, Sabrina Land, Budd Land, and Knox Land. They charted 1500 mile (2414 km) of Antarctic coastline to a westward goal of 105° E., the edge of Queen Mary Land, before departing to the north again on February 21. The Porpoise came across the French expedition of Jules Dumont d'Urville on January 30. However, due to a misunderstanding of each other's intentions, the Porpoise and Astrolabe were unable to communicate. In February 1840, some of the expedition were present at the initial signing of the Treaty of Waitangi in New Zealand. Some of the squadron then proceeded back to Sydney for repairs, while the rest visited the Bay of Islands, before arriving in Tonga in April. At Nuku'alofa they met King Josiah (Aleamotu'a), and the George (Taufa'ahau), chief of Ha'apai, before proceeding onwards to Fiji on May 4. The Porpoise surveyed the Low Archipelago, while the Vincennes and Peacock proceeded onwards to Ovalau, where they signed a commercial treaty with Tanoa Visawaqa in Levuka. Edward Belcher's visited Ovalau at the same time. Hudson was able to capture Vendovi, after holding his brothers Cocanauto, Qaraniqio, and Tui Dreketi (Roko Tui Dreketi or King of Rewa Province) hostage. Vendovi was deemed responsible for the attack against US sailors on Ono Island in 1836. Vendovi was taken back to the US, but died shortly after his arrival in New York. His skull was then added to the expedition collections and put on display in the Patent Office building in Washington, D. C.

In July 1840, two members of the party, Lieutenant Underwood and Wilkes' nephew, Midshipman Wilkes Henry, were killed while bartering for food in western Fiji's Malolo Island. The cause of this event remains equivocal. Immediately prior to their deaths, the son of the local chief, who was being held as a hostage by the Americans, escaped by jumping out of the boat and running through the shallow water for shore. The Americans fired over his head. According to members of the expedition party on the boat, his escape was intended as a prearranged signal by the Fijians to attack. According to those on shore, the shooting actually precipitated the attack on the ground. The Americans landed sixty sailors to attack the hostile natives. Close to eighty Fijians were killed in the resulting American reprisal and two villages were burned to the ground.

Қайту жолы

9 тамызда үш айлық зерттеуден кейін эскадрилья Макуатада кездесті. «Винсенс» және «Пикок» Сэндвич аралдарына бағыт алды, ал «Flying Fish» және «Porpoise» Оахуда қазан айында олармен қосысты. Сапар барысында Уилкс Феникс тобын атап, Пальмира атоллында тоқтады, осылайша олардың тобы Пальмираға ғылыми экспедиция ретінде алғаш рет келді. Гавайиде офицерлерді губернатор Кекуанаоа, король Камехамеха III, оның көмекшісі Уильям Ричардс және журналист Джеймс Джексон Джарвс қарсы алды. Экспедиция Кауаи, Оаху, Гавайи және Мауна-Лоа тауының шыңын зерттеді. «Porpoise» қараша айында Аратика, Кауэхи, Рарака және Катиу сияқты бірнеше Туамоту аралдарын зерттеуге жіберілді, содан кейін 24 наурызда Оахуға оралды. 1841 жылдың 5 сәуірінде эскадрилья Гонолулудан шықты, «Porpoise» және «Vincennes» Тынық мұхитының солтүстік-батысына, ал «Peacock» және «Flying Fish» Самоа аралдарын қайта зерттеуге бағыт алды, кейін эскадрильяға қосылды. Сапар барысында «Peacock» және «Flying Fish» Джарвис аралы, Эндербери аралы, Токелау аралдары мен Факаофоны зерттеді. «Peacock» наурыз айында Тувалу аралдарындағы Нукуфетау, Вайтупу және Нануманга аралдарын зерттеумен жалғастырды. Сәуір айында «Peacock» 13 маусымда Оахуға оралғанға дейін Табитеуа, Ноноути, Аранука, Майана, Абемама, Курия, Тарава, Маракей, Бутаритари және Макин Гилберт аралдарын зерттеді. Содан кейін «Peacock» және «Flying Fish» 21 маусымда Колумбия өзеніне қарай жолға шықты. 1841 жылдың сәуірінде лейтенант Уильям Л. Хадсон басқаратын «Peacock» және «Flying Fish» экспедициядағы америкалықтардың бірінің құрметіне аталған Драммонд аралын зерттеді. Лейтенант Хадсон өз экипажының бір мүшесінен аралға кеме апатқа ұшырап, оның экипажын гильберттіктер қырғынға ұшыратқанын естіді. Бір әйел мен оның баласы ғана аман қалды делінген, сондықтан Хадсон Уильям М. Уокердің басшылығымен аралды іздеу үшін шағын теңізшілер мен матростар тобын жерге түсіруді шешті. Бастапқыда жергілікті тұрғындар бейбіт болды, ал американдықтар аралды нәтижесіз зерттеуге мүмкіндік алды. Кемеге қайтып келе жатқанда Хадсон өз экипажының бір мүшесінің жоғалғанын байқады. Қайта іздеу жүргізгеннен кейін, адам табылмады және жергілікті тұрғындар қарулануды бастады. Лейтенант Уокер өз күшін кемеге қайтарып, Хадсонмен кеңесу үшін, ол Уокерге жағалауға оралып, теңізшінің қайтарылуын талап етуге бұйрық берді. Содан кейін Уокер өздерінің қайықтарына отырып, жағалауға бет алды. Уокер талабын айқайлап, жергілікті тұрғындар оған шабуыл жасады, қайықтар кемелерге қайтуға мәжбүр болды. Келесі күні американдықтар жауларды бомбалап, қайтадан қонуға шешім қабылдады. Осылай істеп жүргенде, 700-ге жуық гильберттік жауынгерлер американдық шабуылға қарсы шықты, бірақ ұзақ шайқастан кейін жеңілді. Американдықтар зардап шекпеді, бірақ он екі жергілікті адам қаза тауып, басқалары жараланды, екі ауыл да қирады. Осыған ұқсас оқиға екі ай бұрын ақпан айында болды, онда «Peacock» және «Flying Fish» аралдағы америкалық саудагер теңізшісінің өліміне байланысты Самоадағы Уполу аралын қысқа уақытқа бомбалады. «Vincennes» және «Porpoise» 1841 жылдың 28 сәуірінде Кейп-Дизапустментке жетті, бірақ содан кейін солтүстікке қарай Хуан-де-Фука бұғазына, Порт-Дискавериге және Форт-Нискуллиге қарай бет алды, онда оларды Уильям Генри Макнилл мен Александр Колфилд Андерсон қарсы алды. «Porpoise» Адмиралтейство шығанағын, ал «Vincennes» қайықтары Худ каналын және Фрейзер өзеніне дейінгі жағалауды зерттеді. Уилкс Клатсоп фортына, Джон Маклауглин Ванкувер фортына және Уильям Кэннон Уиламет өзеніне барды, ал лейтенант Джонсонды Форт Оканоган, Форт Колвилл және Форт Нез Персеске экспедицияға жіберді, онда олар Маркус Уитменмен кездесті. Өзінің алдыңғысы, британдық зерттеуші Джордж Ванкувер сияқты, Уилкс Бэйнбридж аралына жақын жерде көп уақыт өткізді. Ол Уинслоудың портының құсқа ұқсайтын пішінін байқап, оны «Бөркіт порты» деп атады. Құстардың атына қызығушылық танытып, ол «Билл Пойнт» және «Винг Пойнт» деп атады. Порт-Медисон, Вашингтон және Монро мен Джефферсон нүктелері АҚШ-тың бұрынғы президенттерінің құрметіне аталған. Порт-Ладлоу 1812 жылғы соғыста өмірін қиған лейтенант Август Ладлоуды құрметтеу үшін тағайындалды. «Peacock» және «Flying Fish» 17 шілдеде Кейп-Дизапустмент маңына келді. Алайда, «Peacock» Колумбия өзеніне кіруге тырысқанда суға батып, көп ұзамай жоғалып кетті, бірақ адам өміріне залал келтірмеді. Экипаж алты қайықты түсіріп, барлығын Бейкер шығанағына жеткізді, сондай-ақ олардың күнделіктері, зерттеулері, хронометрлері және Агаттың суреттері де сақталды. Бір көзі жоқ үндіс Джордж содан кейін «Flying Fish» кемесін сол шығанаққа бағыттады. Онда экипаж «Peacockville» құрды, Гудсон Бэй компаниясының Джеймс Бирни және Пойнт Адамстағы Американдық Методист Миссиясы көмектесті. Олар сондай-ақ келесі үш аптада жергілікті Клатсоп және Чинукан үндістерімен сауда жасады, арнаны зерттеді, содан кейін Форт Джорджқа және эскадрильяның қалған бөлігімен кездесуге барды. Бұл Уилкске «Vincennes» кемесін Сан-Франциско шығанағына жіберуге, ал ол Грейс Харборды зерттеуді жалғастыруға итерді. Қазіргі Портленд аймағынан Уилкс 39 адамнан тұратын құрлықтағы топты, Эммонс басқарып, бірақ Джозеф Мик бағыттап оңтүстіске жіберді. Топқа Агат, Элд, Колвокорессес, Брэкенридж, Рич, Пил, Стернс және Дана кірді, және олар Форт Умпкуа, Маунт Шаста, Сакраменто өзені, Джон Саттердің «Жаңа Гельвециясы» және содан кейін Сан-Франциско шығанағына дейін құрлықтағы бағытпен жүрді. Олар 7 қыркүйекте шығып, 23 қазан күні Саусалитодағы «Vincennes» кемесімен келді, Сискию жолымен саяхаттады. Уилкс «Porpoise» және «Oregon» кемелерімен келді, ал «Flying Fish» эскадрильямен Гонолулуда кездесуі керек болды. Эскадрилья Сан-Францисконы және оның салаларын зерттеді, содан кейін «Жоғарғы Калифорнияның» картасын жасады. Экспедиция 31 қазан күні қайта шығып, 17 қарашада Гонолулуға келді, ал 28 қарашада шықты. Олар Уэйк аралын аралап, Филиппин, Борнео, Сингапур, Полинезия және Жақсы үміт мүйісі арқылы қайтып, 1842 жылдың 10 маусымында Нью-Йоркқа жетті. Экспедицияның барысында Уилкс пен оның бағынышты офицерлері арасындағы жағымсыз қарым-қатынастармен де қиындықтар туды. Уилкс өзін капитан және коммодор деп жариялап, тиісті туды көтеріп, лейтенант ретінде ғана тапсырыс берілгеніне қарамастан капитан формасын кигені, экспедицияның ұқсас шын дәрежедегі басқа мүшелерін қатты мазалады. Оның көптеген бағыныштыларын қорқытуы және «флоггинг айналасындағы флот» сияқты жазалауларға құмарлығы Америкаға оралғаннан кейін үлкен дауға себеп болды. Уилкс оралғаннан кейін сотқа тартылды, бірақ эскадрильясындағы адамдарды заңсыз жазалағанынан басқа барлық айыптамалардан босатылды.

On August 9, after three months of surveying, the squadron met off Macuata. The Vincennes and Peacock proceeded onwards to the Sandwich Islands, with the Flying Fish and Porpoise to meet them in Oahu by October. Along the way, Wilkes named the Phoenix Group and made a stop at the Palmyra Atoll, making their group the first scientific expedition in history to visit Palmyra. While in Hawaii, the officers were welcomed by Governor Kekūanaōʻa, King Kamehameha III, his aide William Richards, and the journalist James Jackson Jarves. The expedition surveyed Kauai, Oahu, Hawaii, and the peak of Mauna Loa. The Porpoise was dispatched in November to survey several of the Tuamotus, including Aratika, Kauehi, Raraka, and Katiu, and then proceeded to Penrhyn before returning to Oahu on 24 March. On April 5, 1841, the squadron departed Honolulu, the Porpoise and Vincennes for the Pacific Northwest, the Peacock and Flying Fish to resurvey Samoa, before rejoining the squadron. Along the way, the Peacock and Flying Fish surveyed Jarvis Island, Enderbury Island, the Tokelau Islands, and Fakaofo. The Peacock followed this with surveys of the Tuvalu islands of Nukufetau, Vaitupu, and Nanumanga in March. In April, the Peacock surveyed the Gilbert Islands of Tabiteuea, Nonouti, Aranuka, Maiana, Abemama, Kuria, Tarawa, Marakei, Butaritari, and Makin, before returning to Oahu on June 13. The Peacock and Flying Fish then left for the Columbia River on June 21. In April 1841, USS Peacock, under Lieutenant William L. Hudson, and USS Flying Fish, surveyed Drummond's Island, which was named for an American of the expedition. Lieutenant Hudson heard from a member of his crew that a ship had wrecked off the island and her crew massacred by the Gilbertese. A woman and her child were said to be the only survivors, so Hudson decided to land a small force of marines and sailors, under William M. Walker, to search the island. Initially, the natives were peaceful and the Americans were able to explore the island, without results. It was when the party was returning to their ship that Hudson noticed a member of his crew was missing. After making another search, the man was not found and the natives began arming themselves. Lieutenant Walker returned his force to the ship, to converse with Hudson, who ordered Walker to return to shore and demand the return of the sailor. Walker then reboarded his boats with his landing party and headed to shore. Walker shouted his demand and the natives charged for him, forcing the boats to turn back to the ships. It was decided on the next day that the Americans would bombard the hostiles and land again. While doing this, a force of around 700 Gilbertese warriors opposed the American assault, but were defeated after a long battle. No Americans were hurt, but twelve natives were killed and others were wounded, and two villages were also destroyed. A similar episode occurred two months before in February when the Peacock and the Flying Fish briefly bombarded the island of Upolu, Samoa following the death of an American merchant sailor on the island. The Vincennes and Porpoise reached Cape Disappointment on April 28, 1841, but then headed north to the Strait of Juan de Fuca, Port Discovery, and Fort Nisqually, where they were welcomed by William Henry McNeill and Alexander Caulfield Anderson. The Porpoise surveyed the Admiralty Inlet, while boats from the Vincennes surveyed Hood Canal, and the coast northwards to the Fraser River. Wilkes visited Fort Clatsop, John McLoughlin at Fort Vancouver, and William Cannon on the Willamette River, while he sent Lt. Johnson on an expedition to Fort Okanogan, Fort Colvile and Fort Nez Perces, where they met Marcus Whitman. Like his predecessor, British explorer George Vancouver, Wilkes spent a good deal of time near Bainbridge Island. He noted the bird like shape of the harbor at Winslow and named it Eagle Harbor. Continuing his fascination with bird names, he named Bill Point and Wing Point. Port Madison, Washington and Points Monroe and Jefferson were named in honor of former United States presidents. Port Ludlow was assigned to honor Lieutenant Augustus Ludlow, who lost his life during the War of 1812. The Peacock and Flying Fish arrived off Cape Disappointment on July 17. However, the Peacock went aground while attempting to enter the Columbia River and was soon lost, though with no loss of life. The crew was able to lower six boats and get everyone into Baker's Bay, along with their journals, surveys, the chronometers, and some of Agate's sketches. A one eyed Indian named George then guided the Flying Fish into the same bay. There, the crew set up "Peacockville", assisted by James Birnie of the Hudson's Bay Company, and the American Methodist Mission at Point Adams. They also traded with the local Clatsop and Chinookan Indians over the next three weeks, while surveying the channel, before journeying to Fort George and a reunion with the rest of the squadron. This prompted Wilkes to send the Vincennes to San Francisco Bay, while he continued to survey Grays Harbor. From the area of modern day Portland, Wilkes sent an overland party of 39 southwards, led by Emmons, but guided by Joseph Meek. The group included Agate, Eld, Colvocoresses, Brackenridge, Rich, Peale, Stearns, and Dana, and proceeded along an inland route to Fort Umpqua, Mount Shasta, the Sacramento River, John Sutter's New Helvetia, and then onwards to San Francisco Bay. They departed September 7, and arrived aboard the Vincennes in Sausalito on October 23, having traveled along the Siskiyou Trail. Wilkes arrived with the Porpoise and Oregon, while the Flying Fish was to rendezvous with the squadron in Honolulu. The squadron surveyed San Francisco and its tributaries, and later produced a map of "Upper California". The expedition then headed back out on October 31, arriving Honolulu on November 17, and departing on November 28. They included a visit to Wake Island, and returned by way of the Philippines, Borneo, Singapore, Polynesia, and the Cape of Good Hope, reaching New York on June 10, 1842. The expedition was plagued by poor relationships between Wilkes and his subordinate officers throughout. Wilkes' self proclaimed status as captain and commodore, accompanied by the flying of the requisite pennant and the wearing of a captain's uniform while being commissioned only as a Lieutenant, rankled heavily with other members of the expedition of similar real rank. His apparent mistreatment of many of his subordinates, and indulgence in punishments such as "flogging round the fleet" resulted in a major controversy on his return to America. Wilkes was court martialled on his return, but was acquitted on all charges except that of illegally punishing men in his squadron.

Маңыздылығы

Уилкс экспедициясы 19 ғасырдағы ғылымның дамуында, әсіресе американдық ғылыми мекемелердің өсуінде маңызды рөл атқарды. Экспедиция тапқан көптеген түрлер мен басқа да заттар жаңа Смитсонов институтының коллекцияларын құруға көмектесті. Теңізшілер экипажының мүшелері "құм қазушылар" және "көсеушілер" деп аңғарған экспедиция ғалымдарының көмегімен 280 арал, көбінесе Тынық мұхитында зерттелді, ал Орегонның 800 милинен (1287 км) астам бөлігі картаға түсірілді. Одан да маңыздысы, 60 мыңнан астам өсімдік және құс үлгілері жиналды. Экспедиция кезінде мол деректер мен үлгілер жиналды, оның ішінде 648 түрдің тұқымдары, олар кейін саудаға шығарылып, отырғызылды және елдің түкпір-түкпіріне таратылды. Кептірілген үлгілер Ұлттық гербарийге жіберілді, қазір Смитсонов институтының бөлігі. Сонымен қатар, саяхаттың соңғы кезеңінде алынған 254 тірі өсімдік 1850 жылы салынып біткен жаңа жылыжайға орналастырылды, ол кейін АҚШ-тың ботаникалық бағына айналды. Альфред Томас Агат, гравер және суретші, дәстүрлі мәдениеттердің тұрақты жазбасын жасады, мысалы, қазіргі Тувалудағы Эллис аралдарының жергілікті халқының киімдері мен татуировка үлгілерінің суреттемелері. Экспедициядан алынған артефактілер жинағы Смитсонов институтының алғашқы мекемесі болған Ғылымды дамыту институтына да берілді. Бұл артефактілер американдық тарихтан алынған бұйымдармен бірге Смитсонов коллекциясындағы алғашқы экспонаттардың қатарына қосылды.

Жарияланған еңбектер

Қысқа мерзім ішінде Уилкс Жағалауды зерттеу кеңсесіне бекітілді, бірақ 1844 жылдан 1861 жылға дейін ол негізінен экспедиция есебін дайындаумен айналысты. 28 томдық басылым жоспарланған, бірақ оның тек 19-ы ғана жарық көрді. Осылардың ішінде Уилкс көп томдық "1838, 1839, 1840, 1841, 1842 жылдардағы АҚШ зерттеу экспедициясының баяны", сондай-ақ Гидрография және Метеорология еңбектерін жазды. Баян сол кезде аз белгілі болған көптеген жерлердің әдет-ғұрыптары, саяси және экономикалық жағдайларын қамтиды. Басқа үлестерге Джеймс Дуайт Дананың Зоофиттер, Геология және Қыбыршақтамалылар туралы үш есебі кірді. Қысқа мақалалар мен есептерден басқа, Уилкс "Батыс Америка, оның ішінде Калифорния және Орегон" және "Желдер теориясы" атты еңбектерін жариялады. Смитсондар институты бес томдық баянды және оған қоса берілген ғылыми томдарды цифрлық форматқа көшірді. Экспедицияға дейін болған басқарудағы кемшіліктер экспедиция аяқталғаннан кейін де жалғасты. 1848 жылдың маусым айына қарай көптеген үлгілер жоғалып немесе зақымданды, ал көптегендері анықталмады. 1848 жылы Аса Грей ботаникалық үлгілерді зерттеу үшін жұмысқа алынды және 1854 жылы ботаника туралы есептің бірінші томын жариялады, бірақ Уилкс екінші томға қаржы табуға қол жеткізе алмады.