Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық өнер жинаушы (1848-1931)
American art collector (1848 1931)
Генри Уолтерс (26 қыркүйек 1848 - 30 қараша 1931) – өнер жинаушы және қайырымды, Балтимор қаласындағы Уолтерс өнер галереясының (қазіргі Уолтерс өнер мұражайы), Мэриленд штатының негізін қалаушы. Ол 1931 жылғы өсиетімен мұражайды халықтың пайдасы үшін қалаға сыйға берді. 19-ғасырдың соңынан бастап Уолтерс көп уақытын Нью-Йорк қаласында өткізді, 1903 жылдан бастап Манхэттендегі Метрополитен өнер мұражайының атқару комитетінде қызмет етті. 1913 жылы ол екінші вице-президент болып сайланды және өмірінің соңына дейін осы лауазымды иеленді. Әкесі Уильям Томпсон Уолтерс (1820-1894) сияқты, ол теміржол саласындағы кәсіпкер болды және әкесі құрған Атлантикалық жағалау жолы теміржолының президенті қызметін атқарды (1894-1902).
Henry Walters (September 26, 1848 – November 30, 1931) was noted as an art collector and philanthropist, a founder of the Walters Art Gallery (now the Walters Art Museum) in Baltimore, Maryland, which he donated to the city in his 1931 will for the benefit of the public. From the late 19th century, Walters lived most of the time in New York City, where from 1903 on, he served on the executive committee of the Metropolitan Museum of Art in Manhattan on Fifth Avenue. He was selected as second vice president in 1913, a position he held until his death. Like his father William Thompson Walters, (1820–1894), he was a businessman in the railroad industry, serving as president of the Atlantic Coast Line Railroad (1894–1902), which had been established by his father.
Ерте өмір және білім
Уолтерс 1848 жылы Уильям Томпсон Уолтерстің (1820–1894), кейіннен Atlantic Coast Line темір жолын құрған кәсіпкердің отбасында дүниеге келді. Генри 1869 жылы Вашингтон қаласындағы Джорджтаун университетін бітірді. Ол 1869 жылдан 1872 жылға дейін Гарвард университетінің Лоуренс ғылыми мектебінде аспирантурада оқыды.
Walters was born in 1848 to William Thompson Walters, (1820–1894), a businessman who later founded the Atlantic Coast Line Railroad. Henry graduated from Georgetown University in Washington, D. C., in 1869. He did graduate work in the Lawrence Scientific School at Harvard University from 1869 to 1872.
Мансап
1889 жылы Уолтерс Солтүстік Каролина штатының Уилмингтон қаласына көшіп, Atlantic Coast Line Railroad компаниясының бас директоры болып жұмыс істеді. 1894 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Уолтерс компания президенті болып сайланды және компания штаб-пәтерін Солтүстік Каролинадан Нью-Йоркке көшірді. Оның басшылығымен теміржол Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін қарқынды өсті. 1902 жылы Уолтерс Луисвилл және Нэшвилл теміржолын да басқаруға алды. Нью-Йоркте Уолтерс Солтүстік Каролинаның Уилмингтон қаласында танысқан екі досы – Пемброк пен Сара Джонспен бірге тұрды. Екеуі де өнерге қызығушылық танытты, ал олардың үйі коллекцияларымен толы болды. Уолтерс Балтиморға тек Safe Deposit and Trust Company компаниясының кеңесіне қатысу үшін ғана қайта оралатын. 1919 жылы Пемброк Джонс қайтыс болғаннан үш жыл өткен соң, Уолтерс 1922 жылы жесір Сара Джонсқа үйленді. Олар Манхэттендегі үйінде өнер коллекцияларымен қоршалған күйде өмір сүруді жалғастырды. Уолтерс 1931 жылы қайтыс болды. 1894 жылы әкесі қайтыс болғанда, ол өзінің коллекциясын Генри Уолтерске мұра етіп қалдырды, ол сатып алу ауқымын едәуір кеңейтті. Ол Римдегі сарайдың 1700-ден астам экспонатын сатып алды. 1900 жылдың қыркүйегінде Генри Бальтимордың Маунт-Вернон ауданындағы әкесіне тиесілі мүлікке жапсарлас үш үйді сатып алып, толық коллекцияны орналастыру және көрсету үшін пайдаланды. Ол бұл жерді 1909 жылы жұртшылыққа ашылған Уолтерс өнер галереясы ретінде палаццо стиліндегі ғимаратқа айналдырды. Уолтерс сондай-ақ Балтимор қаласына төрт қоғамдық жуынатын үйін сыйға тартты. Уолтерс ваннасы №2 1979 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Уолтерс қоғамда білім беру мақсатындағы мұражай құруды жоспарлады, бірақ бастапқыда әкесінің коллекциясына шағын қосымдар енгізді. 1897 жылы ол бастапқыда парсы тіліне жататын, бірақ қазір үнді тіліне жататын 15 ғасырлық Құранды сатып алды, бұл қолжазбалар коллекциясын бастауға себеп болуы мүмкін. 1900 жылы Уолтерс Рафаэльдің "Шамшаңдық Мадоннасын" сатып алды, ол Боргезе және Бонапарт отбасыларының коллекцияларынан өтті. АҚШ пошта қызметі бұл суретті 2011 жылғы Рождестволық маркасында бейнеледі. 1902 жылы ол американдық коллекционерлік тарихында бұрын-соңды болмаған масштабта сатып алуды жүзеге асырды: ол Римдегі Палаццо Акорамбонидің мазмұнын сатып алды. Жинақта маңызды туындылар көп болды, олардың көпшілігі оларға жатқызылған авторлардан басқа авторларға тиесілі екені анықталды, ал кейбіреулері сол кезде танымал емес суретшілерге тиесілі болды. Соңғы санатқа Эль Греконың "Франциск стигманы қабылдауы" картинасы кірді. Жинақтың археологиялық қазыналарының арасында Калпурний Пизонес отбасымен байланысты жерлеу камерасынан жеті керемет саркофаг болды. Уолтерс коллекцияны сол кездегі шамамен 1 миллион долларға тең 5 миллион итальян лирасына сатып алуға келісті. Ол 19 ғасырлық коллекцияны Ингрестің 1903 жылы сатып алынған "Рафаэльдің никесі" және "Кардинал Биббиенаның немересі" сияқты ерте туындыларымен кеңейтті. Уолтерс француз импрессионизмін ұнатпаса да, ол 1903 жылы американдық суретші Мэри Кассаттың екі туындысын, соның ішінде Клод Монедің "Көктем" картинасын сатып алды. Уолтерс Нью-Йоркте де, шетелде де сатып алу арқылы коллекциясын толықтыруды жалғастырды. Ол мысырлық, ежелгі Таяу Шығыс және ислам өнерін, сондай-ақ бірқатар маңызды классикалық және батыс ортағасырлық заттарды жинады. Бұлардың ішінде Сент-Денис аббат шіркеуінен алынған Ескі Келісімдегі билеушілердің екі әк тас басы да бар. 1903 жылдан бастап Уолтерс Метрополитен өнер мұражайының атқару комитетіне мүше болды. 1913 жылы ол өмірінің соңына дейін екінші вице-президент болды. Оның бірнеше мұражай комитеттеріндегі тәжірибесі Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін коллекциялау бағытын өзгертуіне әкелген болуы мүмкін. Ол әртүрлі салаларды көрсететін туындыларды алудан гөрі, маңызды тарихи және көркемдік маңызы бар заттарға көбірек назар аударды.
In 1889, Walters moved to Wilmington, North Carolina, to serve as general manager of his father's company, the Atlantic Coast Line Railroad. Following his father's death in 1894, Walters was elected president of the company, and he relocated the line's headquarters from North Carolina to New York City. Under his leadership, the railroad experienced rapid growth until World War I. In 1902, Walters also took control of the Louisville and Nashville Railroad. In New York City, Walters lived with Pembroke and Sarah Jones, two friends he had met in Wilmington, North Carolina. Each of them was interested in art, and their town house was filled with their collections. Walters seldom returned to Baltimore other than to attend board meetings of the Safe Deposit and Trust Company. Three years after Pembroke Jones' death in 1919, Walters married the widow Sarah Jones in 1922. They continued living in the Manhattan house surrounded by their art collections. Walters died in 1931. When his father died in 1894, he bequeathed his collection to Henry Walters, who greatly expanded the scope of acquisitions. He purchased the contents of a palace in Rome that contained over 1,700 pieces. In September 1900, Henry bought the three houses adjoining the property owned by his father in the Mount Vernon neighborhood of Baltimore, in order to house and display the full collection. He had the site designed and adapted as a palazzo style building, which opened to the public in 1909 as the Walters Art Gallery. Walters also donated four public bath houses to the City of Baltimore. Walters Bath No. 2 was added to the National Register of Historic Places in 1979. Walters envisaged a museum that would fulfill an educational role within the community, but initially made modest additions to his father's collection. In 1897, his purchase of a 15th century Koran, originally thought to be Persian, but now regarded as Indian, may have initiated the manuscript collection. In 1900 Walters bought Raphael's Madonna of the Candelabra, which had passed through both the Borghese and Bonaparte family collections. The U. S. Postal Service featured this painting on its 2011 Christmas stamp. In 1902. he undertook an acquisition on a scale unprecedented in the history of American collecting: he bought the contents of the Palazzo Accoramboni in Rome. The collection abounded in significant works, many of them found to be by masters other than those to whom they had been ascribed, and others by artists not in fashion at that time. In the latter category fell El Greco's painting, St. Francis Receiving the Stigmata. Among the collection's archeological treasures were seven magnificent sarcophagi from a burial chamber associated with the Calpurnii Pisones family. Walters agreed to buy the collection for the sum of five million Italian lire, equivalent at the time to $1.0 million. He enhanced the breadth of the 19th century holdings with such early works as Ingres' The Betrothal of Raphael and the Niece of Cardinal Bibbiena, bought in 1903. Although Walters was not fond of French Impressionism, he bought two works in 1903 from American artist Mary Cassatt, including Claude Monet's Springtime. Walters continued to augment his holdings, buying both in New York and abroad. He collected Egyptian, ancient Near Eastern, and Islamic art, as well as a number of key classical and western medieval objects. These included a pair of limestone heads of Old Testament rulers that came from the abbey church of Saint Denis. Beginning in 1903, Walters served on the executive committee of the Metropolitan Museum of Art. In 1913 he became second vice president, a position he retained for the rest of his life. His experiences on a number of museum committees may have resulted in a change of direction in his collecting after World War I. He shifted from acquiring works representative of various fields and more committed to objects of major historical and artistic significance.
Өлім
Уолтерс 1931 жылы қайтыс болды және ғимаратты және оның ішіндегі барлық заттарды Балтимор қаласының мэрі мен қалалық кеңесіне "халыққа пайдасы тию үшін" қалдырды. Уолтерс өнер мұражайы мемлекеттік мекеме ретінде алғаш рет есігін 1934 жылғы 3 қарашада ашты.
Walters died in 1931, leaving the building and its contents to the mayor and city council of Baltimore "for the benefit of the public." The Walters Art Museum opened its doors for the first time as a public institution on November 3, 1934.