Кіріспе

Итальяндық композитор

Джузеппе Мартуччи (; 6 қаңтар 1856 жылы Капуада дүниеге келген – 1 маусым 1909 жылы Неапольде қайтыс болған) – итальяндық композитор, дирижер, пианист және педагог. Кейде "Италиялық Брамс" деп атайтын Мартуччи сол дәуірдегі итальяндық композиторлардың арасында өзінің барлық карьерасын абсолюттік музыкаға арнаған және опера жасамағандығымен ерекшеленді. Композитор және педагог ретінде ол итальяндықтардың опера емес музыкаға деген қызығушылығын қайта жандандыруға зор үлес қосты. Бірақ, дирижер ретінде Вагнердің операларын Италияға таныстыруға көмектесті, сондай-ақ ағылшын музыкасының маңызды алғашқы концерттерін ұйымдастырды.

Мансап

Мартуччи Кампаниядағы Капуа қаласында дүниеге келді. Ол музыканың негіздерін трубашы әкесі Гаэтанодан үйренді. Бала кезінде дарынды болған ол сегіз жасында пианинода ойнап, көпшілік алдында өнер көрсетті. 11 жасынан бастап профессор Бениамино Чезидің ұсынысымен Неаполь консерваториясында оқыды, ал Чези бұрынғы студенті Сигизмунд Тальбергтің шәкірті болған. Паоло Серраодан Мартуччи композиция бойынша алғашқы білімін алды; кейіннен Болоньяда жұмыс істеп, сабақ берген кезде оның композиция бойынша студенттерінің арасында Отторино Респиги де болды. Ол 1909 жылы Неапольде қайтыс болды. Оның 1883 жылы Неапольде туған ұлы Паоло да белгілі пианист атанды және қысқа мерзімге Цинциннати консерваториясында сабақ берді. 1880 жылы Неаполь консерваториясында, ал 1888 жылы Болоньяда фортепиано профессоры болып тағайындалды. Оның шетелдік композиторларға деген ынтасы Вагнердің шығармаларымен шектелмеді. 1898 жылы Болоньяда Чарльз Вильерс Стэнфордтың 3-ші ("Ирландиялық") симфониясын орындағаннан кейін, ол 19 ғасырдың соңында Еуропа құрлығында өткен британдық оркестрлік музыканың сирек концерттерінің бірін өткізді.

Мұра

Мартуччиді Артуро Тосканини мансабының көп бөлігінде қолдады. NBC симфониялық оркестрі 1938, 1940, 1941, 1946 және 1953 жылдары Мартуччидің бірқатар оркестрлік шығармаларын орындады; орындаулар транскрипция дискілерінде сақталған болса да, Тосканини олардың ешқайсысын коммерциялық шығаруға рұқсат бермеді. Бұл орындаулардың барлығы соңғы жылдары LP және CD форматтарында ресми емес түрде жарық көрді. NBC музыкалық директоры Сэмюэл Чотзинов 1956 жылы жазған «Тосканини – жақын портрет» кітабында Маэстро Мартуччидің шығармаларын қоюды ұсынған сайын, оркестрдің кейбір мүшелері мен NBC басшылары қарсылық білдіргенін, бірақ дирижердің бұл қарсылықтарға мойынсұнбағанын айтты. Тосканинидің кейбір биографтары (Мортимер Франк және Харви Сакс сияқты) композициялардың құндылығына күмән келтіріп, Тосканинидің оларды міндет сезімінен орындаған болуы мүмкін деген болжам жасады. Жан Франческо Малипиеро Мартуччидің екінші симфониясы (1904) туралы «италиялық опера емес музыканың қайта жандануының бастамасы» деді. Мартуччи – абсолютті музыканы жоғары мақсаты тұтқан, толыққанды музыкант еді. 1989 жылы Франческо д’Авалос Мартуччидің музыкасын қайта жаңғыртуға тырысып, екі фортепиано концерті, екі симфония және «La canzone dei ricordi» сияқты ірі шығармаларды қамтитын төрт CD жазды. Бұл дискілерді ASV Records, кейіннен Brilliant Classics таратты. 2009 жылы Мартуччидің өліміне 100 жыл толуына орай Naxos Records Франческо Ла Веччиа жетекшілігімен Рим симфониялық оркестрінің орындауындағы оның оркестрлік музыкасына арналған бірнеше CD шығарды. 2011 жылы Риккардо Мути мен Чикаго симфониялық оркестрі оркестрдің Еуропалық гастролі кезінде Мартуччидің Ноктюрнін, Op. 70, № 1 орындады.

Концерттегі

Фортепиано концерті No. 1 ре минор, Op. 40 (1878)
Tema con variazioni ми-бемоль мажор, Op. 58 (1882) (қайта жөнделген 1900 & 1905) (Мартуччидің оркестрлік аранжировкасы?) Фортепиано концерті No. 2 сібір минор, Op. 66 (1885)
Виолончель мен оркестр үшін анданта, Op. 69, No. 2 (1888) (қайта жөнделген 1907)

Ағза

Ре минорындағы соната, Op. 36 (1879)