Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жеңіл броньды танктер отбасы
British family of light armoured tracked vehicles
Тасымалдағыш жүргізуші мен командирді алдыңғы қатарда қатар отырғызды, жүргізуші оң жақта. Ford V8 бүйінді клапанды қозғалтқышы төрт жылдамдықты беріліс қорабымен көліктің ортасына орналастырылды, ал соңғы жетегі (коммерциялық Ford осі) артқы жақта болды. Серпімділік және жүріс бөлігі Хорстманн серпімдерін пайдалана отырып, Vickers жеңіл танктері сериясында қолданылғанға негізделген. Бағытты басқару тік руль арқылы жүзеге асырылды, ол көлденең осьтің айналуымен қозғалды. Шағын бұрылыстар алдыңғы дөңгелектерді тасымалдайтын көлденең құбырды бүйірінен жылжытып, жолды деформациялап, көлікті сол жаққа қарай итерді. Рульді одан әрі жылжыту тиісті жолды тежеп, тығыз бұрылыс жасауға мүмкіндік берді. Командирдің орнының алдындағы корпус Брен жеңіл пулеметінің (немесе басқа қару-жарақтың) қарапайым саңылау арқылы атуына мүмкіндік беру үшін алға қарай созылған. Қозғалтқыштың екі жағында жолаушыларды тасымалдауға немесе жүк орналастыруға арналған орын болды. Бастапқыда, мақсатына қарай сәл өзгешеленетін бірнеше тасымалдағыш түрлері болды: "Орташа пулемет тасымалдағышы" (Vickers пулеметімен), "Брен пулемет тасымалдағышы", "Скаут тасымалдағышы" және "Кавалерия тасымалдағышы". Бір модельді өндіруге басымдық берілді және 1940 жылы Universal дизайны пайда болды; бұл тасымалдағыштардың ең көп өндірілгені болды. Ол бұрынғы модельдерден корпустың артқы бөлігінің тікбұрышты пішіндес болуымен және экипажға арналған кеңірек орынмен ерекшеленді.
The carrier put the driver and commander at the front sitting side by side; the driver to the right. The Ford V8 sidevalve engine with four speed gearbox was placed in the centre of the vehicle with the final drive (a commercial Ford axle) at the rear. The suspension and running gear were based on that used on the Vickers light tank series using Horstmann springs. Directional control was through a vertical steering wheel which pivoted about a horizontal axis. Small turns moved the crosstube that carried the front road wheel bogies laterally, warping the track so the vehicle drifted to that side. Further movement of the wheel braked the appropriate track to give a tighter turn. The hull in front of the commander's position jutted forward to give room for the Bren light machine gun (or other armaments) to fire through a simple slit. To either side of the engine was an area in which passengers could ride or stores could be carried. Initially, there were several types of Carrier that varied slightly in design according to their purpose: "Medium Machine Gun Carrier" (the Vickers machine gun), "Bren Gun Carrier", "Scout Carrier" and "Cavalry Carrier". The production of a single model came to be preferred and the Universal design appeared in 1940; this was the most widely produced of the carriers. It differed from the previous models in that the rear section of the body had a rectangular shape, with more space for the crew.
Өндіріс
Көліктің өндірісі 1934 жылы басталды және 1960 жылы аяқталды. Универсалды дизайн енгізілгенге дейін көліктерді Aveling and Porter, Bedford Vehicles, Ford of Britain, Morris Motors Limited, Sentinel Waggon Works және Thornycroft компаниялары өндірді. Универсал енгізілгеннен кейін, Ұлыбританияда өндірісті Aveling Barford, Ford, Sentinel, Thornycroft және Wolseley Motors жүзеге асырды. 1945 жылға қарай барлық үлгілердің шамамен 57 000 данасы, оның ішінде 2 400 ерте үлгісі өндірілді. Универсалды көліктер әртүрлі нұсқаларда одақтас елдерде де өндірілді. Ford Motor Company of Canada компаниясы Ford C01UC Universal Carrier деп аталатын шамамен 29 000 көлік құралын өндірді. Олардың шағын бөлігі Австралияда (шамамен 5 000) өндірілді, онда корпус Викторияның бірнеше аймақтарында және Оңтүстік Австралия теміржолының Аделаидадағы шеберханаларында жасалды. Жаңа Зеландияда да шамамен 1 300 дана өндірілді. Universal Carriers Америка Құрама Штаттарында GAE және GAEA V8 Ford қозғалтқыштарымен одақтас елдердің пайдалануы үшін өндірілді. Шамамен 20 000 дана өндірілді.
Production of carriers began in 1934 and ended in 1960. Before the Universal design was introduced, the vehicles were produced by Aveling and Porter, Bedford Vehicles, Ford of Britain, Morris Motors Limited, the Sentinel Waggon Works, and the Thornycroft company. With the introduction of the Universal, production in the UK was undertaken by Aveling Barford, Ford, Sentinel, Thornycroft, and Wolseley Motors. By 1945 production amounted to approximately 57,000 of all models, including some 2,400 early ones. The Universal Carriers, in different variants, were also produced in allied countries. Ford Motor Company of Canada manufactured about 29,000 vehicles known as the Ford C01UC Universal Carrier. Smaller numbers of them were also produced in Australia (about 5,000), where hulls were made in several places in Victoria and by South Australian Railways workshops in Adelaide, South Australia. About 1,300 were also produced in New Zealand. Universal Carriers were manufactured in the United States of America for allied use with GAE and GAEA V 8 Ford engines. About 20,000 were produced.
Пайдалану тарихы
Универсалды тасымалдаушы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық және Достас әскерлерінің барлық майдандарында қолданылды, Шығыс майданынан бастап Исландияны оккупациялауға дейін. Теория мен саясат бойынша, тасымалдаушы "өрт құбатын жеткізуге" арналған еді және экипаж жаяу шайқасқа түсуі керек болған, бірақ практикада жағдай басқаша болды. Ол машиналық мылтықтар, танкіге қарсы мылтықтар, минометтер, жаяу әскерлер, жабдықтар, артиллерия және бақылау құралдарын тасымалдай алатын. 1941 жылы 21, ал 1943 жылға қарай батальонға 33-ке дейін жетті. 1940-1941 жылдары британдық бронедивизиясында 109 тасымалдаушы болды; әрбір мотобатальонда 44 болды. Британдық тасымалдаушы взводы бастапқыда он универсалды тасымалдаушыдан тұрды, олар үш тасымалдаушы бөліміне бөлінді, әр бөлімі үш универсалды тасымалдаушыдан және взвод штабында тағы бір универсалды тасымалдаушы (15 кВт GS жүк көлігімен бірге) болды. Әр универсалды тасымалдаушыда сержант, мылтықшы және механик-жүргізуші болды. Әр бөлімдегі бір тасымалдаушыға сержант, ал қалған екеуіне капралдар басшылық етті. Барлық универсалды тасымалдаушылар Брен мылтығымен қаруланды, сондай-ақ әр тасымалдаушы бөлімінде Бойз танкіге қарсы мылтығы болды. 1941 жылға қарай тасымалдаушы взводының күші төрт тасымалдаушы бөлімге дейін артты; әр тасымалдаушы бөліміндегі бір тасымалдаушы 2 дюймдік миномет тасыды. 1943 жылға қарай әр универсалды тасымалдаушы төрт адамнан тұратын экипажға ие болды: сержант, механик-жүргізуші және екі мылтықшы. Бойз танкіге қарсы мылтығы PIAT танкіге қарсы құрылғысымен ауыстырылды. Универсалды тасымалдаушының қаруларын тасымалдаушының ішінде де, сыртында да қолдануға болады. Тасымалдаушы взводы жеңіл қару-жарақтарының саны жағынан мылтық ротасынан басым болды. +Тасымалдаушы бөлімінің құрамы (1943 жылдан кейін) МіндетіЛейкіОруларЕскертпелерЖүргізушіҚұрамаСтенМотоциклмен жабдықталғанТасымалдаушы 1КомандирСержантМылтықДрайвер-механикҚұрамаМылтықОру қаруыҚұрамаБрендМылтықЛанс-корпоралМылтықNo.38 Сымсыз жиынтықТасымалдаушы 2КомандирКорпоралМылтықДрайвер-механикҚұрамаМылтықОру қаруыҚұрамаБрендМылтықҚұрамаМылтық36 оқпен 2 дюймдік минометТасымалдаушы 3КомандирКорпоралМылтықДрайвер-механикҚұрамаМылтықОру қаруыҚұрамаБрендМылтықҚұрамаМылтық және PIATТөтенше жағдайларда артиллерия тракторы ретінде жұмыс істеу үшін, 1943 жылдан бастап 6 фунттық танкіге қарсы QF пушкасын буксирлеуге мүмкіндік беретін тіркеме қосылды. Әдетте, 6 пдр тракторы ретінде қолданылатын "Лойд" тасымалдаушысы осы қызметті атқарды.
The Universal Carrier was ubiquitous in all the theatres during the Second World War with British and Commonwealth armies, from the war in the East to the occupation of Iceland. Although the theory and policy was that the carrier was a "fire power transport" and the crew would dismount to fight, practice differed. It could carry machine guns, anti tank rifles, mortars, infantrymen, supplies, artillery and observation equipment. 21 by 1941, and up to 33 per battalion by 1943). A British armoured division of 1940–41 had 109 carriers; each motor battalion had 44. A British Carrier platoon originally had ten Universal Carriers with three carrier sections of three Universal Carriers each plus another Universal Carrier in the platoon HQ (along with a 15 cwt GS truck). Each Universal Carrier had a non commissioned officer (NCO), a rifleman and a driver mechanic. One Universal Carrier in each section was commanded by a sergeant, the other two by corporals. All the Universal Carriers were armed with a Bren gun and one carrier in each carrier section also had a Boys anti tank rifle. By 1941, the carrier platoon had increased in strength to contain four carrier sections; one carrier in each carrier section also carried a 2 inch mortar. By 1943, each Universal Carrier had a crew of four, an NCO, driver mechanic and two riflemen. The Boys anti tank rifle was also replaced by the PIAT anti tank weapon. The Universal Carrier's weapons could be fired from in or outside the carrier. A carrier platoon had a higher number of light support weapons than a rifle company. +Carrier section composition (after 1943)TaskRankWeaponNotesOrderlyPrivateStenEquipped with a motorcycleCarrier 1CommanderSergeantRifleDriver mechanicPrivateRifleGunnerPrivateBrenRiflemanLance corporalRifleNo.38 Wireless setCarrier 2CommanderCorporalRifleDriver mechanicPrivateRifleGunnerPrivateBrenRiflemanPrivateRifle2 inch mortar with 36 roundsCarrier 3CommanderCorporalRifleDriver mechanicPrivateRifleGunnerPrivateBrenRiflemanPrivateRifle and PIAT
To allow the Universal to function as an artillery tractor in emergencies, a towing attachment that could allow it to haul the Ordnance QF 6 pounder anti tank gun was added from 1943. Normally the Loyd Carrier – which was also used as a general utility carrier – acted as the tractor for the 6 pdr.
Германия
Жаулап алынған Universal Carrier тасымалдаушыларын неміс әскерлері түрлі мақсаттарда пайдаланды. Барлығы шамамен 60 No.2 Bren тасымалдаушысы және Бельгия армиясының Vickers Utility тракторлары жарылыс машиналарын жасауға өңделді. Ірі жарылғыш заряд тасымалдайтын бұл машиналар қашықтан басқарылып, жаудың бекіністеріне жақындатылып, жарылып, өзімен бірге нысананы да жоятын. 1942 жылы Севастополь қамалған кезде осы екі түрінен жиырма тоғызы қолданылды. Олар советтік окоптар мен бекіністерін жоюда белгілі бір табысқа жетті, бірақ көптеген машиналар артиллериямен қиратылды. Тағы басқалары нысанаға жетпей тұрып минаға түсіп немесе техникалық бұзылуларға байланысты жоғалып кетті. Немістер үшін бұл шетелдік машиналарды пайдаланудағы қиындық – қосалқы бөлшектердің жетіспеушілігі болды.
Captured Universal Carriers were used in a number of roles by German forces. A total of around sixty Bren No.2 Carriers and Belgian Army Vickers Utility Tractors were converted into demolition vehicles. Carrying a large explosive charge, these would be driven up to enemy positions under remote control and detonated, destroying both themselves and the target. Twenty nine of both kinds were deployed in 1942 during the Siege of Sevastopol. They achieved some success in destroying Soviet trenches and bunkers, but a significant number were destroyed by artillery. Others were disabled by land mines before reaching their target or were lost because of mechanical breakdowns. A difficulty for the Germans using these foreign built vehicles was the lack of spare parts.
Нұсқалар
Carrier-дің кеңінен өндірілуі әртүрлі елдерде бірнеше түрлерінің жасалуына, өндірілуіне және/немесе қолданылуына жағдай жасады.
The widespread production of the Carrier allowed for several variants to be developed, manufactured and/or used by different countries.
Аргентиналық
1960 жылдардың соңында немесе 1970 жылдардың басында алты 1968 үлгісіндегі зеңбірексіз қару орнатылған бір T16 жүк көлігінен өздігінен жүретін артиллерия жасауға талпыныс жасалды.
An attempted conversion to self propelled artillery consisting of a single T16 carrier fitted with a six Model 1968 recoilless gun mount was developed in the late 1960s or early 1970s.
Неміс тілі
2 см Flak 38 auf Fahrgestell Bren(e): Ұсталған Bren тасымалдаушысының қозғалтқыш бөліміне орнатылған, бір түтікшелі неміс 2 см Flak 38 зениттік пушкасы. 3.7 см Pak auf Fahrgestell Bren(e): 1940 жылы немістер ұстаған, қайта пайдаланған және 3.7 см Pak 36 танкіге қарсы пушкамен жабдықталған Bren тасымалдаушысы. Panzerjäger Bren 731(e): Немістер ұстаған Bren тасымалдаушылары, үш Panzerschreck танкіге қарсы ракеталық гранататар тасымалдауға арналған тіреуіштермен жабдықталған; қару Bren тасымалдаушысынан атылмаған, тек тасымалданған.
2 cm Flak 38 auf Fahrgestell Bren(e): Single barrel German 2 cm Flak 38 cannon mounted over the engine compartment of a captured Bren carrier. 3.7 cm Pak auf Fahrgestell Bren(e): Captured carrier of 1940, reused by the Germans and fitted with a 3.7 cm Pak 36 anti tank gun. Panzerjäger Bren 731(e): Bren carriers captured by the Germans and fitted with a transport rack for three Panzerschreck anti tank rocket launchers; the weapons were not fired from the Bren gun carrier, only transported.
Италиялық
1942 жылы Италия армиясының (Regio Esercito) өтініші бойынша Fiat тұтқынға алынған Universal Carrier-ден көшірілген прототиптік тасымалдағыш жасады; ол Fiat 2800 немесе CVP 4 деп аталды. Өндіріске түскен көліктер болды ма, жоқ па, әлі белгісіз. Италиялықтар шайқаста қолға түсірген Bren тасымалдағыштарына көбінесе Бреда М37 пулеметтері орнатылған.
In 1942, at the request of the Italian Army (Regio Esercito), Fiat produced a prototype carrier copied from a captured Universal Carrier; it was known as the Fiat 2800 or CVP 4. It is uncertain whether production vehicles were manufactured. Bren carriers captured by the Italians in the field were often fitted with Breda M37 machine guns.
Дұға ететін мантис
"Елбасын" – кедергілерден асып өтетін, төменгі силуэтті көлік құралын жасауға жасалған әрекет. Карден-Ллойд шассиіне негізделген бір адамдық конструкция қабылданбады, бірақ ойлап табушыға екі адамдық нұсқасын жасау ұсынылды. Бұл нұсқа 1943 жылы "Универсал" шассиі негізінде салынды. Корпусы жүргізуші мен жатып атуға арналған пулеметшіге орналасуға жеткілікті орын бар, жабық металл қораппен ауыстырылды. Артқы бөлігінен айналатын бұл қорапты көтеруге болады. Жоғарғы бөлігінде екі "Брен" пулеметі бар пулемет мұнарасы орналасқан. Мақсаты – "Елбасынды" қабырғаға немесе тік қоршауға жақындатып, пулеметті көтеріп, кедергінің ар жағынан қауіпсізденіп ату болатын. 1944 жылы сынақтардан кейін ол қабылданбады. "Елбасынның" бір данасы Танк мұражайында сақтаулы.
The Praying Mantis came from an attempt to produce a low silhouette vehicle that could still fire over obstacles. A one man design based on Carden Loyd suspension was not adopted, but the inventor was encouraged to design a two man version. This version was built in 1943, based on the Universal Carrier. The hull was replaced with an enclosed metal box structure with enough room for a driver and a gunner lying prone. This box, pivoting from the rear, could be elevated. At the top end was a machine gun turret (with two Bren guns). The intention was to drive the Mantis up to a wall or hedgerow, elevate the gun, and fire over the obstacle from a position of safety. It was rejected after trials in 1944. An example of the Mantis is preserved in The Tank Museum.