АҚШ Әскери-теңіз күшінің «Water Witch» канонерлік кемесінің тарихы

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің канонерлік қайығы
осы атпен аталған басқа да кемелер

Үшінші USS Water Witch – Америка Құрама Штаттарының Азамат соғысы кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштеріндегі ағаш қабықты, бүйір дөңгелекті канонерлік қайық. Ол 1855 жылы Парагвай тарапынан атқыланған кеме ретінде ең жақсы танымал. 1864 жылы ол Конфедерация Әскери-теңіз күштеріне түсті, және кейіннен CSS Water Witch деген атпен осы күштерге қосылды.

Іске қосу және ерте пайдалану

"Су сиқыршысы" кемесі 1851 жылы Вашингтон әскери-теңіз кемежайында құрастырылып, 1852–53 жылдары лейтенант Томас Джефферсон Пейдж басқаруымен қолданысқа кірді. 1853 жылдың 8 ақпанында канонерлік қайық Норфолктан (Вирджиния штаты) Оңтүстік Американың оңтүстік бөлігінің Атлантикалық жағалауы мен континенттің сол бөлігін суландыратын өзендерді зерттеу және картографиялық сапарға шықты. Келесі бірнеше жылда ол Парагвай, Аргентина және Уругвай өзендерін зерттеді. 1855 жылдың ақпанында шағын бу кемесі Рио-де-ла-Плата бассейнін зерттеу кезінде Парагвайдың Итапиру бекінісінен атқыланды. Оқтан оның экипажының бір мүшесі (бастық Сэмюэл Чейни) қаза тауып, өзендегі зерттеу миссиясы тоқтап қалды. Дегенмен, канонерлік қайық 1856 жылға дейін Оңтүстік Американың оңтүстік-шығыс жағалауындағы басқа аймақтардағы миссиясын жалғастырды. 1856 жылдың 8 мамырында жөндеу үшін Вашингтон әскери-теңіз кемежайына оралды және 12-сы күні қызметтен босатылды. Кеме 1858 жылдың жазында қысқа мерзімге қайта қолданысқа кірді, бірақ оның келесі маңызды активті қызметі сол жылдың 17 қыркүйегінде тағы бір қайта қолданысқа кіргеннен кейін басталды. Ол Флаг-офицер Уильям Б. Шубриктің басшылығымен Парагвай экспедициясының құрамында Оңтүстік Америка жағалауына бағытталды, 1855 жылы болған оқиға үшін Парагвайдан кешірім сұрап, өтемақы алу мақсатында. 1859 жылдың қаңтарында "Су сиқыршысы" мен "Фултон" Парагвайдың астанасы Асунсьонға келді. Әскери кемелердің қолдауымен американдық комиссар Джеймс Б. Боулин парагвайлықтармен келіссөздер жүргізді. Экспедиция нәтижесінде Парагвай АҚШ-тан қанағаттанарлық кешірім сұрады, қаза тапқан "Су сиқыршысы" экипажының отбасына өтемақы төледі және АҚШ-қа тиімді сауда шартын ұсынды. Парагваймен туындаған мәселелер шешілгеннен кейін "Су сиқыршысы" аймақтағы зерттеу миссияларын қайта бастады. Бұл жұмыс, АҚШ-тағы қызметтен уақытша тоқтаулармен араласып, Азамат соғысының басталуына дейінгі күзге дейін жалғасты. 1860 жылдың 1 қарашасында кеме жөндеу үшін Филадельфия әскери-теңіз кемежайында қайтадан қызметтен босатылды.

Water Witch was launched by the Washington Navy Yard in 1851 and was commissioned during the winter of 1852–53, Lieutenant Thomas Jefferson Page in command. On 8 February 1853, the gunboat set sail from Norfolk, Virginia, for an extended exploration and survey voyage along the Atlantic coast of the southern portion of South America and of the rivers which drain that part of the continent. Over the next few years, she conducted surveys of the rivers in Paraguay, Argentina, and Uruguay. In February 1855, while the little steamer was surveying the Río de la Plata basin, she was fired upon by the Paraguayan Fort Itapirú. The bombardment killed one member of her crew (helmsman Samuel Chaney) and ended her surveying mission on the river. The gunboat, however, continued her mission in other areas of the southeastern coast of South America until 1856. On 8 May 1856, she returned to the Washington Navy Yard for repairs and went out of commission on the 12th. The ship recommissioned briefly during the summer of 1858, but her next real active service came after yet another recommissioning on 17 September of that same year. She headed for the coast of South America as part of the Paraguay expedition under Flag Officer William B. Shubrick to exact an apology and an indemnity from Paraguay over the incident which had occurred in 1855. In January 1859, Water Witch and Fulton arrived in Asunción, the capital of Paraguay; and, backed by the warships, an American commissioner, James B. Bowlin, began negotiations with the Paraguayans. As a result of that expedition, Paraguay extended a satisfactory apology to the United States, indemnified the family of the slain Water Witch crewman, and granted the United States a new and highly advantageous commercial treaty. After the resolution of the difficulties with Paraguay, Water Witch resumed her survey missions in that region of the world. That employment, punctuated by periods out of commission in the United States, lasted until the fall preceding the outbreak of the Civil War. She was again decommissioned, this time at the Philadelphia Navy Yard, for repairs on 1 November 1860.

Азаматтық соғыс

Ол 1861 жылғы 10 сәуірде, генерал Борегардтың Форт Самтерді бомбалауынан екі күн бұрын Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы қарулы қақтығысты бастағаннан кейін қайтадан активті қызметке кірісті. Флорида штатының Ки-Уэст қаласынан бағыт алып, 2 мамырда Флорида штатының Пенсакола қаласынан шығатын шығанақты блокадалау эскадрильясына қосылды. Ол жердегі алғашқы міндеті – хабарламаларды жеткізу және блокададағы кемелерді Ки-Уэст базасына тасымалдау болды. Сондай-ақ, ол Кубаның Гавана қаласына пошта тасыды. Бірақ сол жазда оның қызмет орны Миссисипи өзенінің сағасына жақын ауданда өзгертілді. Бұл міндет 1862 жылдың басына дейін жалғасты. Осы аралықта ол Миссисипи өзенінің сағасына бірнеше рет барлау миссияларын жүргізді. Мұндай бір шабуыл кезінде Федералды флоттың кемелеріне Конфедерацияның «Манассас» шабуылдық кемесі мен қайта жаңартылған «Айви» канонерлік қайығы шабуыл жасады. «Water Witch» кемесі «Айви» кемесімен қысқаша ұрысқа түсті, бірақ «Ричмонд» кемесіне зақым келтірген «Манассас» кемесімен кездеспеді. Одақтың кемелері қайтадан шығып, Конфедерация әскерлері өзеннің жоғары ағысына қайтып кетті, ал «Манассас» кемесі зақым алды. 1862 жылғы 20 қаңтарда Перс шығанағын блокадалау эскадрильясы екіге бөлініп, Батыс Перс шығанағын блокадалау эскадрильясы және Шығыс Перс шығанағын блокадалау эскадрильясы құрылды. «Water Witch» соңғы ұйымға бекітілді, ал оның операциялық аймағы Алабама мен Флориданың шығанақ жағалаулары болды. Ол көбінесе Мобил, Алабама және Пенсаколада қызмет етті, сонымен қатар хабарлама жеткізу және пошта тасымалдау міндеттерін де орындады. 1862 жылғы 5 наурызда канонерлік қайық Конфедерацияның «Уильям Мэллори» шхунасын бес сағат бойы қуалай келе, күнінің соңында блокаданы бұзуға тырысқан кемені ұстады. Сәуір айында тағы бір жөндеу жұмыстары басталды, ол қыркүйекке дейін жалғасты. 6 қыркүйекте ол қайтадан қызметке кірістіріліп, контр-адмирал Сэмюэл Ф. Дюпонттың Оңтүстік Атлантика блокадалау эскадрильясына қосылуға бұйрық берілді. Ол 18 қыркүйекте Оңтүстік Каролина штатындағы Порт-Рояльға келді және айдың соңында Флориданың солтүстік-шығысындағы Сент-Джонс өзенінде блокадалық станцияға орналасты. 1 қазанда «Water Witch», «Cimarron» және «Uncas» кемелері өзенмен жоғары көтеріліп, Сент-Джонс-Блаффқа дейін Конфедерацияның батареяларын барлауға барды. Олар ауыр калибрлі батареямен атысты, бірақ оңтүстік жақтың дәл атысынан кейін тез қайтып келді. Келесі күні Федералды әскерлер қонып, конфедерациялық әскерлерді оқшаулау үшін ішкі жерге қарай жылжыды. Содан кейін оңтүстік жақтың әскерлері қаруларын асығыс тастап кетті, ал «Water Witch» 3-ші күні кешке бұрынғы Конфедерациялық позицияларды қарсылықсыз басып алуға қатысты. Келесі бірнеше күнде әскери кеме өзеннің жоғары ағысына кемелерді және өзен баржаларын жою мақсатымен шабуылға қатысты. 17 қазанда ол Порт-Рояльге оралып, қайтадан хабарлама жеткізуші кеме ретінде қызметін жалғастырды. Ол 1863 жылдың ақпан айына дейін Оңтүстік Атлантика блокадалық эскадрильясында қызмет етті, содан кейін бұзылып, жөндеу үшін солтүстікке сүйретілуге мәжбүр болды. Ол сол жылдың көктемінде жөндеу жұмыстарын аяқтап, 14 маусымда Порт-Рояльге оралды. Ол Оңтүстік Каролина, Джорджия және Флориданың солтүстік жағалауларындағы бірнеше нүктелерде блокадалық міндеттерді орындады, бірақ көбінесе Оссабау саундта, Оссабау аралы мен Джорджия материгі арасында, Саваннаның оңтүстігіне қарай 15 миль жерде болды. Бұл оның 1864 жылға дейін негізгі қызмет орны болып қала берді. Сол жылдың 3 маусымындағы түнде бірінші лейтенант Томас П. Пелоттың басқаруымен Конфедерациялық теңіз әскерінің қайық күштері Оссабау саундта қысқаша шайқастан кейін «Water Witch» кемесіне шабуыл жасап, оны басып алды, нәтижесінде Одақтың кемесінде екі адам қаза тауып, 12 адам жараланды. (13 офицер мен 49 сарбаз тұтқынға алынды). Конфедерациялық әскерлерде 6 адам қаза тауып, 17 адам жараланды. Екі жақта да африкалық американдықтар қаза тапты, Конфедерацияның өзен ұшқышы Мозес Даллас және Одақтың сарбазы Еремия Силлс. Одақтың қашып құтылған жалғыз адамы Питер Макинтош есімді «контрабандашы» болды. Кеме кейін Конфедерация флотына қосылды, онда ол «Water Witch» атауын сақтап қалды. Лейтенант В. В. Карнс, CSN, Оңтүстікке қызмет еткен кезінде кемені басқарды. Оны Саваннаға арнайы тапсырмамен жіберу жоспарланған, бірақ ол 19 желтоқсан 1864 жылы конфедерациялықтар қайтадан ұстап алуды болдырмау үшін өртеп жібергенге дейін Уайт-Блаффта (Грузия) қалды. Кейіннен Карнс Джорджия штатының Колумбус қаласына CSS «Jackson» кемесін басқаруға жіберілді.

She returned to active duty on 10 April 1861, just two days before General Beauregard's bombardment of Fort Sumter opened hostilities between the North and the South. Steaming via Key West, Florida, she joined the Gulf Blockading Squadron off Pensacola, Florida, on 2 May. There, her initial duty consisted of dispatch service and shuttling mail between the blockaders and their base at Key West. She also carried mail to Havana, Cuba. However, later that summer, her duty station was changed to the area around the mouth of the Mississippi River. That duty lasted until the beginning of 1862. During the intervening months, she made several reconnaissance runs into the mouth of the Mississippi, missions made possible by her shallow draft. During one such incursion, ships of the Federal Fleet were attacked by the Confederate ram Manassas and the converted gunboat Ivy. Water Witch engaged Ivy briefly but never encountered the ram which zeroed in on and damaged Richmond. The Union ships re crossed the bar; and the Confederates retired upriver, Manassas having suffered damage to her ram. On 20 January 1862, the Gulf Blockading Squadron was divided in two to create the West Gulf Blockading Squadron and the East Gulf Blockading Squadron. Water Witch was assigned to the latter organization, and her area of operations became the gulf coasts of Alabama and Florida. She served most frequently off Mobile, Alabama and Pensacola, but also performed the familiar duty of dispatch vessel and mail packet. On 5 March 1862, the gunboat pursued the Confederate schooner, William Mallory, for five hours before finally capturing the blockade runner late in the day. In April, she began another period of repairs that lasted until September. On 6 September, she was recommissioned and ordered to join Rear Admiral Samuel F. du Pont's South Atlantic Blockading Squadron. She arrived at Port Royal, South Carolina, on 18 September and, by the end of the month, was on blockade station in the St. Johns River in northeastern Florida. On 1 October, Water Witch, Cimarron, and Uncas moved up the river as far as St. John's Bluff to reconnoiter Confederate batteries situated on the heights. They traded some shots with the heavy caliber battery but soon retired because of well directed fire from the Southerners. The following day, Federal troops landed and moved inland to isolate the Confederates manning the batteries on the bluff. Thereupon, the Southerners abandoned their guns in haste, and Water Witch participated in the unopposed occupation of the former Confederate positions late on the 3rd. Over the next few days, the warship participated in a foray farther up the river to destroy shipping and river barges. On 17 October, she returned to Port Royal to resume her role as a dispatch vessel again. She continued to serve with the South Atlantic Blockading Squadron until February 1863 when she broke down and had to be towed north for repairs. She completed repairs late that spring and returned to Port Royal on 14 June. She performed blockade duty at several points along the coasts of South Carolina, Georgia, and northern Florida, but most frequently at Ossabaw Sound between Ossabaw Island and the Georgia mainland about 15 miles due south of Savannah, Georgia. That remained her primary duty station well into 1864. On the night of 3 June of that year, a Confederate Marine boat force under the command of First Lieutenant Thomas P. Pelot, CSN, succeeded in boarding and capturing Water Witch in Ossabaw Sound after a brief scuffle which cost the Union ship two killed and 12 wounded. (13 officers and 49 men were captured). Confederate losses were 6 killed and 17 wounded. African Americans were killed on both sides, Confederate river pilot Moses Dallas and Union landsman Jeremiah Sills. The only Union man to escape was a "contraband" named Peter McIntosh. The prize was subsequently taken into the Confederate Navy in which she retained the name Water Witch. Lt. W. W. Carnes, CSN, commanded the ship during her service for the South. Plans were being made to move her to Savannah for some special assignment, but she remained at White Bluff, Georgia, until 19 December 1864 when the Confederates burned her to prevent recapture. Carnes was later ordered to Columbus, Georgia to take command of the CSS Jackson.